Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 7.12.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 7.12.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Δυνατές πρεμιέρες στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες για την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου με νέο Γούντι Άλεν, το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών, ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων χρόνων, το τέταρτο φιλμ του The Boy, ένα ριμέικ στο κλασικό «Θησαυρό του Μακαρίτη» και μια χριστουγεννιάτικη ταινία για να μη χαλάσει το έθιμο.

Εγώ, ο Κολοκυθάκης (Ma Vie de Courgette)
του Κλοντ Μπαρά

Είναι δυνατόν μία ταινία κινουμένων σχεδίων να περνάει τόσο δυνατά μηνύματα σε ενήλικες; Και όμως είναι! Γεγονός που φάνηκε από την πρόκριση της στην τελική τριάδα στο 57ο  Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με φόντο το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το 2016 (έχει εξασφαλίσει ήδη υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων). Το έργο του Ελβετού, Κλοντ Μπαρά, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Ζυλ Παρί, ευαισθητοποιεί και θέτει σε δεύτερες σκέψεις το θεατή για τον κόσμο στον οποίο μεγαλώνουμε και ζούμε.

Ο μικρός Ίκαρος ή αλλιώς Κολοκυθάκης, όπως συνήθιζε να τον λέει η μαμά του, μετά το θάνατο της ίδιας και μοναδικής του κηδεμόνα, μεταφέρεται σε ένα ίδρυμα από τον ευγενικό αστυνομικό Ρέιμοντ, με τον οποίο γίνονται φίλοι. Μέσα σε αυτό το ξένο περιβάλλον, το εννιάχρονο αγόρι προσπαθεί να προσαρμοστεί ενώ έρχεται αντιμέτωπος με τη συμβίωση, τη διαφορετικότητα, την εχθρότητα, τη φιλία, το σύνολο και τον έρωτα. Ακολουθώντας το μικρό μας φίλο, εξερευνούμε τη ζωή και την παράξενη ιστορία των ορφανών παιδιών του ορφανοτροφείου, τον τρόπο που μεγαλώνουν, που αναζητούν απαντήσεις καθώς και την αγάπη ή το μίσος των μεγαλύτερων προς αυτά. Πόσοι αγάπη παίρνουν άραγε αυτά τα παιδιά;

Η ταινία  «Εγώ, ο Κολοκυθάκης» είναι ένα animation γυρισμένο με την τεχνική του stop-motion. Η τεχνική έχει τη λογική που χρησιμοποιείται και στα καρτούν: οι μαριονέτες κινηματογραφούνται καρέ-καρέ. Μεταξύ των καρέ οι μαριονέτες μετακινούνται ελάχιστα για να δώσουν την ψευδαίσθηση της κίνησης. Η τελειοποίηση των κινήσεων, η ρευστότητα τους, η λεπτότητα μιας έκφρασης- δημιουργούνται ενώ οι μαριονέτες παραμένουν ακίνητες. Οι κούκλες έχουν ύψος περίπου 10 εκ. και είναι κατασκευασμένες από διάφορα υλικά (αφρολέξ για τα μαλλιά, σιλικόνη για τα χέρια, ρητίνη για το πρόσωπο, ύφασμα για τα χειροποίητα ρούχα).

Η μουσική, η παλέτα των χρωματικών συνδυασμών, τα απέριττα σκηνικά, το διασκεδαστικό αλλά και συγκινητικό σενάριο, συνδυάζονται αρμονικά κάνοντας τα μάτια του θεατή να ανοίγουν διάπλατα όπως και αυτά των αξιολάτρευτων ηρώων, κυνηγώντας να μη χάσουν ούτε την τελευταία λεπτομέρεια που υπάρχει σε αυτό το φιλμ.

Είναι μια αξιαγάπητη ταινία εμπλουτισμένη με άφθονο ρεαλισμό και καταφέρνει να σου δημιουργήσει ποικίλα συναισθήματα που εναλλάσσονται τόσο άμεσα που θυμίζουν καρδιογράφημα.. Μπορεί να εντάσσει το χιούμορ αρκετά στην αφηγηματική της ροή, αλλά η σοβαρότητα που κρύβει δε χάνεται ποτέ μπροστά από τα μάτια μας. Δεν μας αφήνει να παρασυρθούμε στις σχεδιασμένες κινούμενες εικόνες. Αντιθέτως, μας κάνει να αναρωτιόμαστε ξανά και ξανά: είναι αλήθεια τόσο σκληρός ο κόσμος;

 Σκηνοθεσία: Κλοντ Μπαρά (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων για το «Εγώ, ο Κολοκυθάκης» το 2017)

Σενάριο: Σελίν Σιαμά (Teddy Jury Award για το «Tomboy» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2011, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Εγώ, ο Κολοκυθάκης» το 2017)

Με τις φωνές των: Εβελίνα Αραπίδη, Κωνσταντίνου Κακανά, Σοφία Καψαμπέλη, Ελευθερία Μεταξά, Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Ποίμη Πέτρου, Ιφιγένεια Στάικου, Διονυσία Τσιτιρίδου, Γιάννη Υφαντή

Διάρκεια: 66 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AYqCcESChXU

Το Τετράγωνο (The Square)
του Ρούμπεν Έστλουντ

Ο Κρίστιαν είναι ο πολύ διανοούμενος, πολύ όμορφος και πολύ… πολιτισμένος επιμελητής σε ένα σημαντικό μουσείο σύγχρονης τέχνης στη Σουηδία.  Το νέο του project λέγεται To Τετράγωνο. «Το Τετράγωνο είναι ένα καταφύγιο εμπιστοσύνης και φροντίδας. Μέσα του όλοι μοιραζόμαστε ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις». Με αυτή την επιγραφή να συνοδεύει το έργο τέχνης που δίνει σφυγμό στην ταινία, ο Σουηδός Ρούμπεν Έστλουντ οικοδομεί τη νέα του σάτιρα με στόχο την ευημερούσα δυτική και βορειοευρωπαϊκή κοινωνία. Ο σκηνοθέτης, που έχει γράψει και το σενάριο, καθρεφτίζει στον πολιτικά ορθό πρωταγωνιστή του όλες τις αμήχανες και καθόλου καθωσπρέπει αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει μια αναπάντεχη ενόχληση στην καθημερινή ροή, όσο μικρή κι αν είναι. Με αφορμή την ιδιαίτερα… θεατρική κλοπή ενός iPhone, ο ιστός της σάτιρας ξετυλίγεται εξωφρενικά και ξεκαρδιστικά.

Ο ευφυής και ωραίος Κρίστιαν είναι καταξιωμένος επιμελητής σε ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Διαζευγμένος και αφοσιωμένος πατέρας δύο παιδιών, οδηγεί ηλεκτρικό αυτοκίνητο και υποστηρίζει κοινωφελείς οργανισμούς. Η επόμενη έκθεση που επιμελείται, με τίτλο «Το Τετράγωνο», είναι μια εγκατάσταση που προσκαλεί τους περαστικούς στον αλτρουισμό, υπενθυμίζοντας την ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο. Αλλά καμιά φορά είναι δύσκολο να ανταποκριθείς στα ίδια σου τα ιδεώδη. Ο ίδιος ο Κρίστιαν αντιδρά αλλόκοτα στην κλοπή του κινητού του και μπλέκεται σε ντροπιαστικές καταστάσεις. Σε παράλληλη δράση, η ομάδα δημοσίων σχέσεων του μουσείου έχει δημιουργήσει μια αναπάντεχη καμπάνια για το συγκεκριμένο έργο. Η ανταπόκριση είναι υπερβολική και ο Κρίστιαν, αλλά και το ίδιο το μουσείο, οδηγούνται σε υπαρξιακή κρίση.

Μεθοδικά αλλά και με το ευφυές θράσος και ιδιαίτερο χιούμορ που έχει επιδείξει στη φιλμογραφία του ο Έστλουντ, η ταινία απευθύνει στους ήρωες, και κατ’ επέκταση στους θεατές, εύστοχα και ανησυχητικά ερωτήματα για την ευθύνη απέναντι στους άλλους, για τις περίφημες ηθικές αξίες που μοιάζουν να υποχωρούν εύκολα και αυθόρμητα, για την κοινωνική ανισότητα και τη δυσπιστία που έχει καθιερωθεί στη θέση μιας παλιότερης πίστης στο σύστημα. Η ταινία απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα στο 70ο Φεστιβάλ των Καννών (και είναι και η επίσημη πρόταση της Σουηδίας για Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας) – σχολιάστηκε μάλιστα από κάποιους ότι είναι «υπερβολικά αστεία» για το συγκεκριμένο βραβείο! Ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής των Καννών, περιέγραψε την ταινία ως μία «πλούσια και απόλυτα σύγχρονη ιστορία για τη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας».

«Το Τετράγωνο είναι ένα δράμα και μία σάτιρα. Ήθελα να κάνω μια κομψή ταινία με εικαστικές και ρητορικές τεχνικές για να προκαλέσω και να διασκεδάσω τους θεατές. Θεματικά, η ταινία κινείται ανάμεσα σε θέματα όπως η ευθύνη και η εμπιστοσύνη, ο πλούτος και η φτώχεια, η ισχύς και η αδυναμία. Η πίστη στο άτομο που μεγαλώνει και η πίστη στην κοινότητα που φθίνει. Η δυσπιστία απέναντι στο κράτος, στα μέσα ενημέρωσης και στην τέχνη.

Ο τίτλος Το Τετράγωνο προέρχεται από ένα project που εκθέσαμε το φθινόπωρο του 2014 στη νότια Σουηδία. Η έκθεση έγινε μόνιμη εγκατάσταση στην κεντρική πλατεία της πόλης. Αν κάποιος είναι στο τετράγωνο της πλατείας, τότε έχει το καθήκον να αντιδράσει αν ένας συνάνθρωπος χρειαστεί βοήθεια.

Αυτό που αλλάζει εδώ είναι μόνο ο τρόπος που επιλέγουμε να εκμαιεύσουμε αξίες. Το Τετράγωνο είναι ένας τόπος με ανθρωπιστικές αξίες, που αντλεί από την ηθική της αμοιβαιότητας που υπάρχει σχεδόν σε κάθε θρησκεία (ο χρυσός κανόνας: Κάνε στους άλλους αυτό που θα ήθελες να σου κάνουν), καθώς και στην Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Αν άφηνα το ποδήλατο μου ξεκλείδωτο κάπου και το έκλεβαν, οι περισσότεροι θα θεωρούσαν ότι έφταιγα μόνο εγώ.

Η έκθεση πειραματίστηκε με την ιδέα ότι η κοινωνική αρμονία εξαρτάται από μια απλή επιλογή ότι ο καθένας από εμάς φτιάχνει την κάθε μέρα. «Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους» ή «Δεν εμπιστεύομαι τους ανθρώπους». Οι επισκέπτες του μουσείου έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο πόρτες. Αριστερά, εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους. Δεξιά, όχι. Οι περισσότεροι διάλεξαν το «εμπιστεύομαι τους ανθρώπους», αλλά μετά αγχώθηκαν όταν κλήθηκαν να αφήσουν τα κινητά τους και το πορτοφόλι τους στο πάτωμα της έκθεσης… Αυτή η αντίφαση απεικονίζει πόσο δύσκολο είναι να λειτουργείς με βάση τις αρχές σου» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Σκηνοθεσία: Ρούμπεν Έστλουντ (Χρυσή Άρκτος για το «Συμβάν σε τράπεζα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2010, Χρυσός Φοίνικας για «Το Τετράγωνο» το 2017, Un Certain Regard Jury Prize για το «Ανωτέρα βία» το 2014 & Séance “Coup de coeur” για το «Το παιχνίδι» το 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών)

Σενάριο: Ρούμπεν Έστλουντ

Πρωταγωνιστούν: Κλες Μπανγκ, Ελίζαμπεθ Μος (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Top of the Lake» το 2014, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «The Handmaid’s Tale» το 2017), Ντόμινικ Γουέστ, Τέρι Νοτάρι

Διάρκεια: 142 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=X_5QVYWK-IA

Ζούγκλα (Jungle)
του Γκρεγκ ΜακΛιν

Είναι από αυτές τις ταινίες, που βασίζονται σε πραγματική ιστορία, αλλά φαντάζουν απίστευτες. Αφού πραγματοποιήσεις προσωπική έρευνα, αντιλαμβάνεσαι ότι όσα δείχνει το φιλμ, συνέβησαν στα αλήθεια. Τέσσερις άντρες πάνω σε ένα ταξίδι ζωής προς αναζήτηση μιας χαμένης φυλής Ινδιάνων, χάνονται στην ζούγκλα της Βολιβίας εν έτει 1981. H “Ζούγκλα» βασίζεται στο βιβλίο ενός εκ των τεσσάρων ταξιδιωτών ονόματι Γιόσι Γκίνσμπεργκ, 58 ετών σήμερα, ο οποίος κατέληξε αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό σε μια μάχη για την επιβίωση.

Τα πράγματα στην ταινία είναι πολύ συμβατικά, όχι απλά ως προς την αλληλουχία των γεγονότων (τα οποία ακολουθούν την αναμενόμενη πορεία από τον πολιτισμό στο άγνωστο και το δύσκολο δρόμο της επιστροφής) αλλά και όσον αφορά τον τρόπο που ο ΜακΛιν επιλέγει να τα αποτυπώσει, ακολουθώντας μια ασφαλή οδό που αξιοποιεί μεν πλήρως τη φωτογένεια του φυσικού τοπίου και την πηγαία ομορφιά του, αγνοεί όμως πλήρως την ουσία των πραγμάτων.

Το παράδοξο δε είναι ότι όσο ο Γκίνσμπεργκ χάνει τον εαυτό του, άλλο τόσο ο ΜακΛιν δείχνει να μην μπορεί να διαχειριστεί τον εσωτερικό του αγώνα, καταφεύγοντας σε στοιχεία του παρελθόντος του ήρωα που παραμένουν ξεκρέμαστα, χρησιμοποιώντας με ανέμπνευστο τρόπο φαντασιώσεις που ακολουθούν την πεπατημένη και αποτυπώνοντας την προσωπική περιπέτεια τελικά με μια λογική τηλεταινίας που αναιρεί το όποιο εύρος της όλης ιστορίας. Ο Ντάνιελ Ράντκλιφ κάνει ό,τι μπορεί για να προσφέρει πάθος και ορμή σε αυτή την αφήγηση και, στην πραγματικότητα, σε αυτόν οφείλεται όση ένταση καταφέρνει να αποκτήσει τελικά η ταινία.

Ο ΜακΛιν βολεύεται στην επιβεβαίωση της «αληθινής ιστορίας» για να κινηματογραφήσει μεν με αγριότητα την φύση (κάποιες στιγμές μάλιστα καταφεύγει και στον σωματικό τρόμο που μαρτυρά το παρελθόν του στο είδος του τρόμου), αποτυγχάνει όμως να μιλήσει ουσιαστικά για όλα όσα έκαναν τον ήρωά του να της επιβληθεί για να επιβιώσει. Για τον ΜακΛιν υπάρχει μόνο η φθορά της σάρκας. Η πραγματική δύναμη ωστόσο κρύβεται στην τελικά ανείπωτη μάχη του πνεύματος.

Η «Ζούγκλα» δεν είναι το αριστούργημα της χρονιάς, στάθηκε όμως μια δοκιμασία για τον πρωταγωνιστή όχι μόνο υποκριτική, αλλά και σωματική, αφού και κονταροχτυπήθηκε με έναν αληθινό ήρωα και πάλεψε με την πείνα, προκειμένου να πετύχει μια πειστική απόδοση του χαρακτήρα.

Σκηνοθεσία: Γκρεγκ ΜακΛιν

Σενάριο: Τζάστιν Μόντζο

Πρωταγωνιστούν: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Αλεξ Ράσελ, Τόμας Κρέτσμαν, Γιασμίν Κασίμ

Διάρκεια: 115 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=JRuLs6l3HGE

Wonder Wheel
του Γούντι Άλεν

Το «Wonder Wheel» αφηγείται τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων που διασταυρώνονται τη δεκαετία του ‘50 εν μέσω της φρενίτιδας και του χάους, στο εμβληματικό, θεματικό πάρκο του Κόνι Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη.

Ο ναυαγοσώστης Μίκι, αφού μας αυτοσυστήνεται σε voiceover ως εκκολαπτόμενος συγγραφέας με φύση ποιητή, αρχίζει να αφηγείται την ιστορία της Τζίνι, αποτυχημένης ηθοποιού που κατέληξε σερβιτόρα και ζει με τον άξεστο άντρα της, Χάμπτι, και τον πυρομανή ανήλικο γιο της από τον πρώτο της γάμο, Ρίτσι, σε ένα σπίτι δίπλα στο τοπικό πάρκο αναψυχής, όπου ο σύζυγος βγάζει με το ζόρι τα προς το ζην ως χειριστής καρουζέλ. Νευρωτική, κρυφοαλκοολική και ταλαιπωρημένη από ημικρανίες, η Τζίνι είναι δυστυχής, και τούτη η δυστυχία θα ενταθεί μετά την αιφνίδια εμφάνιση της χυμώδους Καρολάινα, της αποξενωμένης κόρης του Χάμπτι, που καταφεύγει τώρα στον μπαμπά κυνηγημένη από τον γκάνγκστερ σύζυγό της.

O Γούντι Άλεν φαίνεται να ακολουθεί για μία ακόμα φορά την πεπατημένη που έχουμε ξανασυναντήσει στο Vicky Christina Barcelona, το σχετικά πρόσφατο Café society, το Manhattan και άλλες του ταινίες, με τους πρωταγωνιστές να διασταυρώνονται σε ερωτικές περιπέτειες. Κάπως έτσι μας προϊδεάζει, πως και αυτό το φίλμ θα εμπεριέχει διάχυτο ψυχαναλυτικό στοιχείο με επίκεντρο τις ανθρώπινες σχέσεις. Το στοίχημα,  όμως, που παίζεται είναι, το πόσο βαθιά θα είναι αυτή τη φορά η βουτιά στις ψυχές των ηρώων.

Υπάρχουν όμως δύο ευρήματα που διαφοροποιούν σημαντικά την ταινία από τις προηγούμενες του Άλεν. Το ένα, αισθητικό και σύμφυτο με την ζεστή, έντονη σε χρώματα (κόκκινο ή μπλε, ανάλογα με τις ψυχικές διαθέσεις των θηλυκών υποκειμένων, που φωτίζονται πάντα στο πλάι) φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο, διατρέχει τα δρώμενα ως πρόθεση του Άλεν να τους δώσει μια παραμυθένια, ασυμβίβαστη με την κινηματογραφική εικόνα, θεατρικότητα.

Το άλλο, εύρημα στο περιεχόμενο, αφορά το alter ego του σκηνοθέτη, το παρόν σε όλη του σχεδόν την ύστερη φιλμογραφία. Είναι ο μικρός Ρίτσι, του οποίου η πυρομανία κάνει στάχτη από χαρτιά και παλιόξυλα μέχρι ολόκληρα διαμερίσματα. Στον αγώνα του να αφανίσει τη δυστυχία που πανταχόθεν τον περιβάλλει, ο Ρίτσι δε θα διστάσει να μπουρλοτιάσει και τα γραφεία της ψυχιάτρου όπου τον στέλνει η απηυδισμένη μάνα του, με το ίδιο πιθανότατα σπίρτο που ο Άλεν πυρπολεί τώρα όλες τις καρτ βιζίτ όλων των ψυχιάτρων από τους οποίους μάταια ζητούσε εξηγήσεις επί δεκαετίες.

Ο δραστήριος Γούντι, ήδη προετοιμάζει για του χρόνου την επόμενη ταινία του με πρωταγωνιστές την Σελένα Γκόμεζ, Ελ Φάνινγκ και τον Τιμοτέ Σαλαμέ. Έτσι, λοιπόν, περιμένουμε να δούμε, αν «ο τροχός» θα καταφέρει να τον εκτοξεύσει στα οσκαρικά βραβεία και αν η Κέιτ Γουίνσλετ θα μας εντυπωσιάσει για μία ακόμα φορά με την ερμηνεία της.

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία και Βραβείο Γκράμι Καλύτερου άλμπουμ μουσικής επένδυσης για το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» το 2012, Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας & Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Η Χάνα και οι αδερφές της» το 1987, Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας, Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας και Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Νευρικός εραστής» το 1978, Χρυσή Σφαίρα Cecil B. DeMille το 2014, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας και Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, FIPRESCI Prize στο  Φεστιβάλ Καννών και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου» το 1986, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2014, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Παντρεμένα ζευγάρια» το 2013, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Ο ατσίδας του Μπροντγουέι» το 1985, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Μανχάταν» το 1980, Ασημένια Άρκτο για το συνολικό έργο του και UNICRIT Award για το «Ο ειρηνοποιός» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1975, Τιμητικό Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2002, Τιμητικό Χρυσό Λέοντα το 1995 και Pasinetti Award για το «Ζέλιγκ» το 1983 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Γούντι Άλεν

Πρωταγωνιστούν: Τζιμ Μπελούσι, Τζούνο Τεμπλ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου αστέρα το 2013), Τζάστιν Τίμπερλεϊκ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης πρωτότυπης μουσικής και στίχων για το «Saturday Night Live» το 2011, 2009 & το 2007), Κέιτ Γουίνσλετ (Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Σφραγισμένα Χείλη» το 2009, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Steve Jobs» το 2016, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Mildred Pierce» το 2011, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Ο Δρόμος της Επανάστασης» το 2009, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Λογική και ευαισθησία» το 1996, Τιμητικό Σεζάρ το 2012, Βραβείο Γκράμι Καλύτερου παιδικού άλμπουμ λόγου για το «Listen to the Storyteller» το 2000, Elvira Notari Prize για το «Ιερός καπνός!» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1999)

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Cuxhs3InfmM

Νήμα
του Αλέξανδρου Βούλγαρη

Μετά την πρεμιέρα της στο περσινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και αφού ταξίδεψε σε διεθνή φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο – μεταξύ άλλων Goteberg Film Festival – Visionairies Section, Luma International Film Festival (Βραζιλία), L. A. Film Festival – Nightfall Section, Atlantida Film Festival (Ισπανία), New Horizon Film Festival (Πολωνία) – η νέα ταινία του The Boy (Αλέξανδρος Βούλγαρης) επιστρέφει στις ελληνικές αίθουσες.

Το «Νήμα» είναι ένα ψυχαναλυτικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας. Το νήμα που συνδέει τους κόσμους των δύο πρωταγωνιστών, Νίκη και Λευτέρη, είναι η μνήμη, η βία και μία μάχιμη ελπίδα. Η αφοσίωση της Νίκης στην αντίσταση προδίδει την αδυναμία της να ανταποκριθεί ως μητέρα. Ο Λευτέρης, γιος της Νίκης, κληρονομεί ένα παρελθόν που ο ίδιος πότε του δεν ονειρεύτηκε. Μέχρι που μια μέρα, το νήμα που τους συνδέει, ένας αόρατος ψυχολογικός ομφάλιος λώρος, κόβεται. Ο αγώνας της Μητέρας για τα πολιτικά της πιστεύω, μεταμορφώνεται σε ψυχολογικές αλυσίδες που φυλακίζουν το Γιο, ο οποίος πρέπει στο τέλος να αγωνιστεί για τη δικιά του ελευθερία και να αναζητήσει τη δικιά του λύτρωση.

«Το Νήμα είναι μια προσωπική ταινία – σκανταλιά. Μάλλον είναι για θεατές που τους αρέσουν οι κωμωδίες που δεν έχουν αστεία, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας που οι ήρωες δεν ξέρουν να αλλάξουν μια λάμπα, οι άγριες ερωτικές σκηνές που συμβαίνουν μέσα στο μυαλό, για θεατές που θέλουν όταν βγαίνουν απ’ το σινεμά να ψάχνουν το σάουντρακ της ταινίας, για άγρια αγοροκόριτσα και άντρες λάτρεις του μελοδράματος και του καταθλιπτικού τεχνικολόρ, για μυωπικούς που κάτι παθαίνουν με το κόκκινο χρώμα, για θεατές που μια μέρα δεν θα  ντρέπονται να κλάψουν δίπλα στον φίλο τους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Το «Νήμα» είναι ένα άκρως φορμαλιστικό φιλμ το οποίο θεματικά ασχολείται με τη σχέση μητέρας-παιδιού και το «νήμα» που τους δένει, αλλά και την Αθήνα του τότε και του σήμερα. Παρόλα αυτά, δίνει στο κοινό εικόνες σκληρές και αποκρουστικές όχι για να τονίσει κάτι αλλά τις περισσότερες φορές απλά για να προκαλέσει. Ο Βούλγαρης όσο προσεγμένα κι αν αγγίζει το έργο του, δεν προκαλεί συγκρούσεις ανάμεσα στους ήρωες και τις ηρωίδες του, αλλά προτιμά να συγκρουστεί ο ίδιος με το κοινό. Από την άλλη, έχει στο πλευρό του την Σοφία Κόκκαλη η οποία καταφέρνει να υποδυθεί μία νεαρή γυναίκα των ’70s και ένα έφηβο αγόρι των ’90s με εκπληκτική προσέγγιση, αξίζοντας επάξια ένα χειροκρότημα μετά το τέλος. Σκηνοθετικά, η ταινία αντιμετωπίζει όλο τον κόσμο μέσα από τα μάτια της Νίκης και του Λευτέρη τονίζοντας το χάσμα των γενεών αλλά και δίνοντας μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση στα πλάνα.

Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης δίνει το προσωπικό του στίγμα στο Ελληνικό σινεμά, προσφέροντας μία ταινία που είναι για πολύ περιορισμένο κοινό, προσπαθώντας να κόψει τον ομφάλιο λώρο από τους διάσημους γονιούς του (Παντελής Βούλγαρης, Ιωάννα Καρυστιάνη).

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Βούλγαρης (Βραβείο Καλύτερης ταινίας μικρού για το «Καλή τάπα καρφίτσα» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Σενάριο: Αλέξανδρος Βούλγαρης

Πρωταγωνιστούν: Σοφία Κόκκαλη

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=xgxe0Z-ErgI

Μαμάδες με Κακή Διαγωγή: Χριστούγεννα Εκτός Ελέγχου (A Bad Moms Christmas)
των Τζον Λούκας και Σκοτ Μουρ

Και έρχεται αναπόφευκτα ο καιρός, λίγο πριν τις γιορτές, που οι κινηματογραφικές αίθουσες γεμίζουν από τη μάστιγα που λέγεται χριστουγεννιάτικες κωμωδίες. Ταινίες που προσπαθούν να σε βάλουν στο γιορτινό κλίμα, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε κάνουν να θες χίλιες φορές να υπομείνεις 100 οικογενειακά γιορτινά τραπέζια μαζί.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που γνωρίσαμε τις «Μαμάδες με Κακή Διαγωγή» σε μια πνιγμένη στα κλισέ και στα ανέμπνευστα αστεία κωμωδία που κατάφερε να περάσει με άριστα στο αμερικάνικο box office. Έτσι δε χρειάστηκε να περιμένουμε αρκετά μέχρι να κάνει την εμφάνισή του ένα αχρείαστο σίκουελ το οποίο, αν και αυτή την φορά φοράει τα γιορτινά του και ετοιμάζεται για τα Χριστούγεννα, μοιάζει να συνεχίζει την παράδοση της κακογουστιάς και του γυμνασιακού χιούμορ.

Ένα χρόνο μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, βλέπουμε τις ηρωίδες μας, Έιμι, Κίκι και Κάρλα να προετοιμάζονται για τα Χριστούγεννα. Η Έιμι, κάνει ό, τι καλύτερο μπορεί ώστε να διατηρήσει την ψυχραιμία της στις γιορτές, εν μέσω του γνωστού χάους του στολισμού, του μαγειρέματος, της αγοράς του Χριστουγεννιάτικου δέντρου και του τυλίγματος των δώρων. Περιπλέκοντας ακόμα παραπάνω τα πράγματα, τα Χριστούγεννα, αυτή και το νέο αγόρι της, ο Τζέσι θα καλέσουν από κοινού τις οικογένειές τους, και η Έιμι είναι αποφασισμένη να μετατρέψει αυτές τις γιορτές σε επιτυχία, με κάθε κόστος.

Η Κάρλα, ανύπαντρη μητέρα, είναι έτοιμη για διασκέδαση άμεσα… αρκεί να της το προτείνεις ενώ δεν έχεις ιδέα τι πρόκειται να ξεστομίσει το επόμενο λεπτό! Η Κίκι προσπαθεί με νύχια και με δόντια να βρει την ισορροπία ανάμεσα στην ανατροφή των τεσσάρων παιδιών της και το να περνά εποικοδομητικό χρόνο με τον σύζυγό της. Κι αν η δημιουργία των τέλειων γιορτών για τις οικογένειές τους δεν ήταν αρκετά δύσκολη δουλειά, τώρα θα πρέπει να κάνουν όλα αυτά, ενόσω φιλοξενούν τις δικές τους μαμάδες!

Μέσα σε μια γιορτινή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, το φιλμ δεν ξέρει από την αρχή που θέλει να καταλήξει, με πολλούς νέους χαρακτήρες που δε γνωρίζεις ποτέ, με τις γυναίκες σε ντεσιμπέλ υστερίας και τους άντρες να μοιάζουν απλά ως διακοσμητικά χριστουγεννιάτικα μπιμπελό, με τολμηρό (σχεδόν χυδαίο) χιούμορ, γεμάτο σεξ, καταχρήσεις και λίγο περισσότερο σεξ (γιατί, όπως και να το κάνουμε, πουλάει).

Η ταινία των Μουρ και Λούκας μπερδεύει τις σχέσεις μάνας και κόρης με την οικογενειακή ευτυχία και την κωμωδία με το δράμα (γιατί χριστουγεννιάτικη κωμωδία χωρίς δόσεις δράματος είναι σαν χριστουγεννιάτικό τραπέζι χωρίς μελομακάρονα και κουραμπιέδες), όλα σε έναν αυτόματο πιλότο που φυσικά καταλήγει δια μαγείας, ξανά, λίγο πριν το τέλος, σε ένα «χριστουγεννιάτικο θαύμα».

Όπως λέει και μια χαρακτήρας στην ταινία: «Δεν μπορώ να το παρακολουθήσω αυτό νηφάλια»…

Σκηνοθεσία: Τζον Λούκας, Σκοτ Μουρ

Σενάριο: Τζον Λούκας, Σκοτ Μουρ

Πρωταγωνιστούν: Μίλα Κούνις (Marcello Mastroianni Award για το «Μαύρος Κύκνος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2010), Κάθριν Χαν, Κρίστεν Μπελ, Σούζαν Σάραντον (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για το «Θα ζήσω» το 1996, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Ο πελάτης» το 1995, Kering Women in Motion Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2016, Pasinetti Award -Best Actress- για το «Η τρικυμία» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1982), Κριστίν Μπαράνσκι (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε κωμική σειρά για το «Cybill» το 1995), Τζέι Ερνάντες, Σέριλ Χάινς

Διάρκεια: 104 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MSlQrwe_vLY

Ο Θησαυρός
του Στράτου Μαρκίδη

«O Θησαυρός», βασίζεται στο αγαπημένο θεατρικό έργο «Ο Θησαυρός του Μακαρίτη» των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη, που έγινε ταινία για πρώτη φορά το 1959.

Η σύγχρονη ιστορία εξελίσσεται σε ένα παραθαλάσσιο χωριό της Κρήτης. Η – προσφάτως – χήρα Θεώνη Κανελοπιπεράκη, μένει στον χρεοκοπημένο ξενώνα της στην Κρήτη και προσπαθεί να ανταπεξέλθει στα χρέη, που της άφησε ο μακαρίτης. Τα δωμάτια όμως δεν ενοικιάζονται ιδιαίτερα εύκολα. Έτσι, μαζί με την ανιψιά της, την Λουκία, σκαρφίζονται ένα τέχνασμα και διαδίδουν πως στην πανσιόν ο μακαρίτης έχει κρύψει ένα θησαυρό.  Πολύ γρήγορα η πανσιόν γεμίζει από θησαυροθήρες που με διάφορες δικαιολογίες ζητούν να νοικιάσουν ένα δωμάτιο.

Ανάμεσά τους, ο Νεόκοπος Χαιρετάκης, επί σαρανταετία ερωτευμένος με την Θεώνη, που λόγω μιας παλιάς βεντέτας δεν μπορεί να τον εξωτερικεύσει και ο Στέλιος Προυσαλάκης, ιδιοκτήτης πρακτορείου ΟΠΑΠ και ιδιαίτερα ζηλιάρης, με την Ιταλίδα γυναίκα του. Όλη η περιοχή είναι υπό τον έλεγχο του Μητσάκου Παρασχάκη, τοκογλύφου και μαφιόζου, που θέλει να «βάλει χέρι» στον ξενώνα της Θεώνης και να χτίσει στη θέση του πεντάστερο resort. Υπολογίζει όμως χωρίς την ξενοδόχο.

Ο αγώνας δρόμου για την ανεύρεση του θησαυρού ξεκινά, φέρνοντας στην επιφάνεια διάφορα κωμικοτραγικά και αισθηματικά γεγονότα που θα φέρουν τα πάνω-κάτω στην μικρή κοινότητα της περιοχής.

Σκηνοθεσία: Στράτος Μαρκίδης

Σενάριο: Δημήτρης Αποστόλου

Πρωταγωνιστούν: Παύλος Χαϊκάλης, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Σωτήρης Καλυβάτσης, Γιάννης Τσιμιτσέλης, Φαίη Ξυλά, Μιχάλης Μαρίνος, Λευτέρης Ελευθερίου, Σοφία Μουτίδου, Δωροθέα Μερκούρη, Μάγδα Πένσου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Κατερίνα Στικούδη, Σπύρος Φωκάς

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=xB6SrBvs9CY