Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 30.11.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 30.11.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Λίγο πριν μπούμε για τα καλά στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες κάνουν πρεμιέρα ταινίες για όλη την οικογένεια! Ανάμεσά τους μια από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς, ένα κινηματογραφικό πείραμα και μια ταινία εποχής για το μέλλον.

Πάντινγκτον 2 (Paddington 2)
του Πολ Κίνγκ

Ο πιο διάσημος αρκούδος του κόσμου επιστρέφει, με νέες περιπέτειες, σε μία μαγική ταινία για όλη την οικογένεια! Ο συγγραφέας του Πάντινγκτον, ο Μάικλ Μποντ, ανακοίνωσε ο ίδιος τη δημιουργία του σίκουελ στα 90ά του γενέθλια. Η παραγωγή ξεκίνησε ακριβώς στα 60 χρόνια της δημιουργίας του χαρακτήρα.

Μετά το παγκόσμιο κινηματογραφικό φαινόμενο του «Πάντινγκτον», το πιο επιτυχημένο, μη αμερικανικό, οικογενειακό φιλμ όλων των εποχών, η πολυαναμενόμενη συνέχεια βρίσκει τον Πάντινγκτον ευτυχισμένο στο σπίτι της οικογένειας Μπράουν στο Λονδίνο, όπου έχει γίνει δημοφιλές μέλος της τοπικής κοινότητας, μοιράζοντας τριγύρω χαρά και… μαρμελάδα. Ενόσω ψάχνει το τέλειο δώρο για τα 100ά γενέθλια της πολυαγαπημένης του θείας, Λούσι, ο Πάντινγκτον βλέπει ένα μοναδικό pop-up βιβλίο και ξεκινά μία σειρά από μικροδουλειές ώστε να μπορέσει το αγοράσει. Όταν το βιβλίο κλέβεται, μόνο ο Μπράουν και ο Πάντινγκτον μπορούν να ανακαλύψουν τον κλέφτη, ο οποίος φαίνεται να είναι άσος στις μεταμφιέσεις.

Ποιός θα το περίμενε πως το αξιολάτρευτο Περουβιανό αρκουδάκι που δημιούργησε ο Μάικλ Μποντ το 1958, δίνοντάς του το όνομα Πάντινγκτον, εμπνευσμένο από έναν από τους πιο πολυσύχναστους σταθμούς τρένων του Λονδίνου, θα ξεκινούσε πριν λίγα χρόνια την πορεία του για να γίνει ένα άκρως πετυχημένο κινηματογραφικό franchise; Ο σκηνοθέτης Πολ Κινγκ εδραίωσε, με την πρώτη του ταινία, ένα κόσμο απολαυστικό, άρτιο και πάνω από όλα διασκεδαστικό, μέσα στον οποίο ζωντάνεψε τον υπέροχο αυτόν αρκούδο.

Μια ταινία που γιορτάζει την αγάπη, την πραγματική οικογένεια (όποια κι αν είναι αυτή) και την ανιδιοτέλεια της κοινωνίας, η οποία ενώνεται σαν μια γροθιά μπροστά στο ξενοφοβία και στο κακό, το οποίο θα κάνει, κυρίως τους μεγάλους, μέχρι το φινάλε να δακρύσουν.

Κάποιος θα πρέπει να προσπαθήσει αρκετά για να μην αγαπήσει το «Πάντινγκτον 2». Είναι μια από αυτές τις ταινίες που καταφέρνουν να σε μεταφέρουν σε έναν άλλο κόσμο, όπου τα πάντα τελικά θα πάνε καλά, η κοινωνία δεν είναι ψυχρή και αφιλόξενη και που ένα σάντουιτς από μαρμελάδα πορτοκάλι είναι η απάντηση σε όλα. Γιατί, εξάλλου, αυτή είναι μια από τις μαγείες του πραγματικού σινεμά.

Σκηνοθεσία: Πολ Κινγκ

Σενάριο: Πολ Κινγκ, Σάιμον Φάρναμπι

Με τις φωνές των: Γιάννης Τσιμιτσέλης, Χρύσα Διαμαντοπούλου, Φώτης Πετρίδης, Πέτρος Δαμούλης, Στεφανία Φιλιάδη, Κωνσταντής Μαυριάς, Λίλα Μουτσοπούλου, Κώστας Δαρλάσης, Βασίλης Μήλιος

Διάρκεια: 103 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=8MWGIUAkfLg

Όλα απ’ την αρχή (The Bachelors)
του Κερτ Βέλκερ

Μετά το θάνατο της συζύγου του, ο Μπιλ Πόντερ και ο 17χρονος γιος του Γουές, μετακομίζουν από την μικρή τους πόλη στη μεγαλούπολη, σε μια προσπάθεια να κάνουν μια νέα αρχή. Καθώς οι δυο τους προσπαθούν να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή και να βρουν τρόπους να κλείσουν τις πληγές τους, θα γνωρίσουν δυο ξεχωριστές γυναίκες που θα τους βοηθήσουν να αγκαλιάσουν και πάλι τη ζωή.

Σε σκηνοθεσία και σενάριο του Κερτ Βέλκερ (είναι ο σεναριογράφος του «Γλυκού Νοέμβρη»), η ταινία «Όλα Απ’ Την Αρχή» είναι μια προσπάθεια εξερεύνησης της θλίψης, της μοναξιάς και της απόγνωσης μέσα από τα μάτια δυο ανδρών που έχασαν τη σημαντικότερη γυναίκα της ζωής τους, μια ιστορία που με διαφορετικές παραλλαγές και συνθήκες μπορούμε να ταυτιστούμε όλοι μας.

«Κάθισα να γράψω το ΟΛΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΡΧΗ πριν από εννέα χρόνια. Όχι μόνο για έναν, αλλά για πολλούς λόγους. Πάντα μ’ ενδιέφερε η σχέση πατέρα – γιου και από καιρό ήθελα να ασχοληθώ με την τεράστια, αλλά ελάχιστα συζητημένη επίπτωση που μπορεί να έχει η κατάθλιψη στη ζωή ενός ανθρώπου. Ταυτόχρονα με την κατάθλιψη, μέσω αυτής της ταινίας, μπόρεσα να επικεντρωθώ και σε άλλα θέματα που θεωρώ εξίσου συναρπαστικά, όπως το  βάρος που πέφτει στις πλάτες εκείνων που ζουν δίπλα σε αυτούς που βιώνουν την κατάθλιψη, τον βαθύ αντίκτυπο που έχουν οι γυναίκες στη ζωή των ανδρών, τη λεπτεπίλεπτη ομορφιά της ώριμης, αλλά και της εφηβικής αγάπης.

Αυτό που πάντα ήθελα να κάνω ως σκηνοθέτης ήταν να μπορώ να συνδέομαι με τρόπο αληθινό με το κοινό. Αν οι θεατές είναι να κρατήσουν κάτι από την ταινία, αυτό ελπίζω να είναι μια σπλαχνική αίσθηση ότι κανένας από εμάς δεν μπορεί ή δεν πρέπει να μένει μόνος του. Όπως και οι ναυαγοί της ταινίας, Μπιλ, Γουές, Λέισι και Καρίν, τελικά τα καταφέρνουν επειδή δένουν μαζί τις σχεδίες τους, βρίσκοντας περισσότερη δύναμη στην «αυτοσχέδια» οικογένειά τους, απ’ όση μπορούσαν να βρουν ποτέ ως μεμονωμένα άτομα. Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον και τελικά είμαστε η καλύτερη ελπίδα για το διπλανό μας. Αυτό ακριβώς είναι που ελπίζω να επικοινωνεί η ταινία, καθώς η διαδικασία παραγωγής της, με έκανε να το πιστεύω πιο πολύ από ποτέ» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας.

Σκηνοθεσία: Κερτ Βέλκερ

Σενάριο: Κερτ Βέλκερ

Πρωταγωνιστούν: Τζ. Κ. Σίμονς (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου και Βραβείο BAFTA  για το «Χωρίς μέτρο» το 2015), Τζος Γουίγκινς, Ζιλί Ντελπί, Οντέγια Ρας

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=gOZsVN1bq5M

Λαίδη Μάκμπεθ (Lady Macbeth)
του Ουίλιαμ Όλντροΐντ

O Ουίλιαμ Όλντροΐντ είναι ένας διάσημος θεατρικός σκηνοθέτης -κάτι που γίνεται φανερό στην πρώτη αυτή κινηματογραφική του σκηνοθεσία. Στην παρθενική μεγάλου μήκους ταινία του λοιπόν, καταφέρνει να μας αποδείξει πως με όπλο μονάχα το μινιμαλισμό, είναι υπεραρκετό για να εκφράσεις όσο χρειάζονται, δίχως περιττούς ψευτοεντυπωσιασμούς. Αρκεί μονάχα ένα φόρεμα.

Για τον Όλντροΐντ εκείνο που έχει σημασία είναι να ξεχωρίσει, να ανακαλύψει ουσιαστικά μέσα στην βικτωριανή αισθητική, εκείνες τις κρίσιμες λεπτομέρειες και τις κομβικές στιγμές της μετάβασης της Λαίδης Κάθριν από μία νύφη διαδικαστικού χαρακτήρα σε μια τραγική φιγούρα που αρνείται να αφήσει την τύχη της στα χέρια άλλων. Η «Λαίδη Μάκμπεθ» του δεν έχει καμία σχέση αρχικά με την ομώνυμη σαιξπηρική ηρωίδα. Μέχρι το τέλος όμως της ταινίας, θα υπάρχουν αρκετοί λόγοι για να αιτιολογηθεί ο διακριτικός αλλά καίριος παραλληλισμός.

Συλλαμβάνοντας αβίαστα, μα με απόλυτη ακρίβεια, λεπτές ψυχολογικές, συναισθηματικές και κοινωνικές αποχρώσεις, αυτό το κομψό, εντυπωσιακό φιλμ λαμβάνει χώρα στην αγγλική εξοχή του 1865. Η Κάθριν ασφυκτιά μέσα στο γάμο της μ’ έναν πικρόχολο άνδρα που έχει τα διπλά της χρόνια και μια ψυχρή, αμείλικτη οικογένεια. Όταν μπαίνει σε μια παθιασμένη σχέση μ’ έναν νεαρό εργάτη που δουλεύει στο κτήμα του συζύγου της, ξυπνά μέσα της μια αδάμαστη δύναμη, τόσο ισχυρή, που δεν θα καταλαγιάσει αν δεν πετύχει αυτό που θέλει.

Η σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενη Φλόρενς Πιού αποτυπώνει με εντυπωσιακή ικανότητα από σκηνή σε σκηνή τις ανεπαίσθητες μεταβολές που, αθροιστικά, τη μετατρέπουν από άβουλο ον σε κύριο του εαυτού της. Η Κάθριν της είναι και Λαίδη Τσάτερλι και Μαντάμ Μποβαρί και, τελικά, Λαίδη Μάκμπεθ και στο πρόσωπό της μπορεί κάποιος να ανακαλύψει όλα τα στοιχεία που μαρτυρούν το εσωτερικό της πάθος. Η ακρίβεια της Πιου είναι καθηλωτική και βοηθά στην ανάδειξη μιας πολύπλοκης προσωπικότητας που δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανέναν.

Παρά το γεγονός ότι η ιστορία διαδραματίζεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (ουσιαστικά αποτελεί μεταφορά της ρώσικης νουβέλας του Νικολάι Λέσκοφ «Η Λαίδη Μάκμπεθ του Μτσενσκ»), ο Όλντροΐντ δεν υιοθετεί τίποτα κλασικό, τίποτα βαρύ που συνήθως συνεπάγεται η αποτύπωση της εποχής, δίνοντας έναν μοντέρνο τόνο στην όλη αφήγηση που αντιτίθεται επίσης στο καθεστώς εκείνης της κοινωνίας. Η Κάθριν του είναι μια γυναίκα μπροστά από την εποχή της και η ματιά του αναγνωρίζει τη στάση της, χωρίς όμως να δικαιολογεί κάθε της ενέργεια. Ο ίδιος είναι ένας παρατηρητής που θέλει να δει πίσω από την ευγένεια, να ανακαλύψει την αλήθεια, να κατανοήσει τις πράξεις αυτής της γυναίκας και όχι να την κρίνει. Για αυτό και η σκηνοθετική του ματιά δεν είναι παρεμβατική, η αποτύπωση των γεγονότων δε χάνει ποτέ την ψυχραιμία της και το στήσιμο των κάδρων βγάζει μια ψυχρότητα που όμως ξεγυμνώνει την βικτωριανή υποκρισία.

Στο τέλος, κοιτώντας κάποιος την επιφάνεια ίσως νομίσει ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η σταδιακή μετατροπή του φορέματος της Κάθριν όμως από λαμπερό σε μουντό, σχεδόν μαύρο μπλε είναι η πιο τρανταχτή ένδειξη ότι πλέον η ηρωίδα του είναι πια ένας άλλος άνθρωπος. Η ιστορία της «Λαίδη Μάκμπεθ» μπορεί να ανήκει στο 1860. Η γλώσσα όμως που μιλά ανήκει χωρίς αμφιβολία στο σήμερα. Αξίζει να ακούσετε αυτή τη φωνή.

 Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Ολντρόιντ (FIPRESCI Prize για το «Lady Macbeth» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2016)

Σενάριο: Άλις Μπιρτς

Πρωταγωνιστούν: Φλόρενς Πιού, Κόσμο Τζάρβις, Πολ Χίλτον, Ναόμι Ακι

Διάρκεια: 89 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=IaTxbObi6NI

Μανιφέστο (Manifesto)
του Γιούλιαν Ρόζεφελντ

Η Κέιτ Μπλάνσετ -μία από τις καλύτερες ηθοποιούς του παγκόσμιου κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένη με δύο Όσκαρ – και ο Γιούλιαν Ρόζεφελντ, ένας από τους κυριότερους σύγχρονους δημιουργούς, συμπράττουν σε έναν κινηματογραφικό διάλογο που εμπνέεται από τα μεγάλα καλλιτεχνικά μανιφέστα. Από τους φουτουριστές και τους ντανταϊστές στην Pop Art, τον Λαρς Φον Τρίερ και τον Τζιμ Τζάρμους – μια διερεύνηση στις επιδόσεις και τις πολιτικές επιπτώσεις αυτών των διακηρύξεων.

Η Κέιτ Μπλάνσετ όχι σε έναν, αλλά σε 13 ρόλους, ερμηνεύει τα μεγάλα καλλιτεχνικά μανιφέστα: φουτουρισμός, νταντά, fluxus, καταστασιακοί, Δόγμα 95 και άλλες αρχιτεκτονικές και καλλιτεχνικές διακηρύξεις συνθέτουν ένα μανιφέστο των μανιφέστων. Η Αυστραλή ηθοποιός ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο 13 διαφορετικούς χαρακτήρες, μεταξύ των οποίων μία δασκάλα, μία παρουσιάστρια, μία εργάτρια, έναν άστεγο και μία ναρκομανή, αναζητώντας το ρόλο του καλλιτέχνη στη σύγχρονη κοινωνία.

Το φιλμ γυρίστηκε μέσα σε 12 ημέρες, σε διάφορα σημεία του Βερολίνου, το Δεκέμβριο του 2014 με τελευταίες στάσεις πριν το Φεστιβάλ Αθηνών, το Park Avenue Armory της Νέας Υόρκης και το Sundance Festival τον περασμένο Ιανουάριο, ενώ βιντεοσκοπημένη ανάλυση γύρω από το φιλμ είδαμε το Μάιο στο μουσείο του Αννόβερο. Αρχικά κυκλοφόρησε ως επίδειξη video-installation με τις 13 διαφορετικές ενότητες να παίζουν ταυτόχρονα σε 13 διαφορετικές οθόνες. Αυτό έλαβε χώρα στο Αυστραλιανό Κέντρο Κινητής Εικόνας, στη Μελβούρνη, τη γενέτειρα της Μπλάνσετ. Στο ίδιο κέντρο εκτίθεται και το Όσκαρ της διάσημης ηθοποιού, μετά από δωρεά της ίδιας.

Η αισθητηριακή εμπειρία για τον εισερχόμενο θεατή στην αίθουσα είναι καταιγιστική καθώς καλείται να ακολουθήσει, σε μία ιδεατή διαδρομή ανάμεσα από περίτεχνα σκηνοθετημένα περιβάλλοντα, τις εύπλαστες, μαγικές, πολλαπλές Μπλάνσετς που άλλοτε μιλούν, άλλοτε ψιθυρίζουν κι άλλοτε κραυγάζουν τις εκάστοτε «αλήθειες» που δόμησαν και διαμόρφωσαν την αισθητική μας αντίληψη μα και την ικανότητά μας να υποστηρίξουμε μία ιδεολογική κατεύθυνση, μέσα σε αυτόν τον αιώνα που άλλαξε για πάντα τον κόσμο σε πολλά επίπεδα.

Ο Γιούλιαν Ρόζεφελντ ξεκίνησε με σπουδές αρχιτεκτονικής και θεωρείται ένας από τους κυριότερους σύγχρονους δημιουργούς. Έργα του συμπεριλαμβάνονται στις συλλογές των σημαντικότερων μουσείων του κόσμου: Museum of Modern Art (MoMA, Νέα Υόρκη), Saatchi Gallery (Λονδίνο), Goetz Collection (Μόναχο), Thyssen-Bornemisza Art Contemporary (Βιέννη), Maison Européenne de la Photographie (Παρίσι). Το 2010 έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών, στο τμήμα Κινηματογράφου και Τέχνης Νέων Μέσων. Από το 2011 είναι καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Είναι στενός συνεργάτης του βερολινέζικου θεάτρου Schaubühne και του σκηνοθέτη Thomas Ostermeier.

Το Μανιφέστο του Ρόζεφελντ δίνει πάλι πνοή  στα μεγάλα πνεύματα του προηγούμενου αιώνα επιχειρώντας να αναζητήσει εκ νέου το νόημα μέσα στο νέο αιώνα που διανύουμε. Αφιερώστε όσο περισσότερο χρόνο σε αυτό το ταξίδι-τροφή για τη σκέψη.

Σκηνοθεσία: Γιούλιαν Ρόζεφελντ

Σενάριο: Γιούλιαν Ρόζεφελντ

Πρωταγωνιστούν: Κέιτ Μπλάνσετ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Θλιμμένη Τζάσμιν» το 2014, Όσκαρ Β’ γυναικέιου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Ιπτάμενος Κροίσος» το 2005, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «I’m Not There» το 2008, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Elizabeth» το 1999, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «I’m Not There» το 2007 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=s2F0MXLUsro

Thank You for Your Service
του Τζέισον Χολ

Για τον Λοχία Άνταμ Σούμαν – και πολλούς άλλους στρατιώτες σαν κι αυτόν – το να αφήσει πίσω του τον πόλεμο στο Ιράκ ήταν φαινομενικά απλό: χρειαζόταν απλά να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο. Ο επαναπατρισμός του και η επιστροφή στην αγκαλιά των αγαπημένων του προσώπων, όμως, θα αποδεικνύονταν απλά το πρώτο βήμα στο μακρύ, κοπιαστικό ταξίδι της πραγματικής επιστροφής στην καθημερινή ζωή.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του βραβευμένου με Πούλιτζερ δημοσιογράφου Ντέιβιντ Φίνκελ, το «Thank You for Your Service» ακολουθεί μία ομάδα Αμερικανών στρατιωτών που επιστρέφουν από το Ιράκ, οι οποίοι πασχίζουν να ενσωματωθούν και πάλι στην καθημερινή τους ζωή και στις οικογένειές τους, ενόσω βιώνουν τις μνήμες ενός πολέμου που απειλεί να τους καταστρέψει πολύ μετά τη φυγή τους από το πεδίο μάχης.

Ο υποψήφιος για Όσκαρ Σεναρίου Τζέισον Χολ, μετά τον «Ελεύθερο σκοπευτή», επιστρέφει στις ιστορίες των βετεράνων πολέμου αυτή την φορά διασκευάζοντας το βιβλίο του Ντέιβιντ Φίνκελ και δοκιμάζοντας για πρώτη φορά τις ικανότητες του στα σκηνοθετικά ηνία. Κύριος άξονας η μετατραυματική αγχώδης διαταραχή που είναι συχνή στους στρατιώτες που επιστρέφουν από τον πόλεμο και την οποία η Αμερική πολύ θα ήθελε να κρύψει κάτω από το χαλί, ώστε να μην ρίξει το κύρος ενός πολέμου και την ανδρεία των αντρών που βρέθηκαν εκεί.

Μετά την ενίσχυση του εθνικού φρονήματος που προσέφερε ο «Ελεύθερος σκοπευτής», αυτή η ταινία είναι πιο επικεντρωμένη σε εκείνα τα δεινά ενός πολέμου που δε φαίνονται αλλά μπορούν να κάνουν εξίσου ζημιά σε εκείνους που επέλεξαν να πολεμήσουν για μια πατρίδα. Δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις και σε σημεία δε φοβάται να εκθέσει την πολιτεία για το πώς αντιμετωπίζει τους επαναπατριζόμενους ήρωες.

Υ.Γ. Όταν η DreamWorks ανακοίνωσε κατά το Μάρτη του 2013 ότι αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου του Ντέιβιντ Φίνκελ, ψιθυρίζονταν έντονα ότι θα το αναλάβει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ντέι-Λιούις.

Σκηνοθεσία: Τζέισον Χολ

Σενάριο: Τζέισον Χολ

Πρωταγωνιστούν: Μάιλς Τέλερ (Βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance για το «Ονειρεμένο Τώρα» το 2013), Χέιλι Μπένετ, Τζο Κόουλ, Σκοτ Χέιζ, Εϊμι Σούμερ (Βραβείo Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για το «Inside Amy Schumer» το 2015)

Διάρκεια: 108 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=nHzsveRqWRw

Ο γιος της Σοφίας (Son of Sofia)
της Ελίνας Ψύκου

Το καλοκαίρι του 2004, ο 11χρονος Μίσα φτάνει από τη Ρωσία στην Ελλάδα για να ζήσει με τη μητέρα του, Σοφία, μετά από ένα μεγάλο διάστημα αποχωρισμού. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι στην Αθήνα τον περιμένει ένας νέος πατέρας. Όσο η Ελλάδα ζει το Ολυμπιακό της όνειρο, ο Μίσα, αποκομμένος από το φυσικό του περιβάλλον και κάτοικος πλέον μιας άγνωστης για αυτόν χώρας, θα απογειωθεί βίαια προς τον ενήλικο κόσμο με όχημα τη σκοτεινή πλευρά των αγαπημένων του παραμυθιών.

Η Ελίνα Ψύκου δημιουργεί μια πολυεπίπεδη ιστορία για την αέναη αναζήτηση της αγάπης και της αποδοχής σε έναν αυστηρά οριοθετημένο όσο και βίαια μεταβαλλόμενο κόσμο όπου η φαντασία μοιάζει το τελευταίο καταφύγιο.

Το φιλμ, μια συμπαραγωγή Ελλάδας, Βουλγαρίας και Γαλλίας, έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ της Tribeca όπου και απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Διεθνές Διαγωνιστικό Πρόγραμμα.

Στη συνέχεια, η ταινία προβλήθηκε, ανάμεσα σε άλλα, στο Φεστιβάλ του Σαράγεβο όπου κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας CICAE από τη Διεθνή Ένωση Καλλιτεχνικών Αιθουσών, στο Φεστιβάλ Eurasian Bridges στη Γιάλτα όπου απέσπασε το Grand Prix της διοργάνωσης, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας, της Τζεοντζού στη Ν.Κορέα,  στα Φεστιβάλ της Στοκχόλμης, του Βανκούβερ και της Γκιχόν, ενώ συμμετείχε και στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

 «Ο Γιος της Σοφίας» είναι μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις και το πως αυτές διαμορφώνονται σε μια προσπάθεια ο καθένας από εμάς να κρατήσει από αυτές, αυτό που επιθυμεί. Πώς ισορροπούν οι επιθυμίες μας, πώς περιοριζόμαστε από τις συνθήκες, που έχουν διαμορφωθεί από εξωγενείς παράγοντες και, επίσης, πώς αντιδρούμε όταν οι διαφορές και το (ηλικιακό ή/και πολιτισμικό) χάσμα είναι μεγάλο;

Με τη συμβολή της εξαιρετικής φωτογραφίας, της ενδιαφέρουσας σκηνοθετικής ματιάς και της εμπνευσμένης μουσικής επένδυσης και με όχημα τις άρτιες ερμηνείες από το σύνολο του καστ, η δημιουργός ξεδιπλώνει έναν αριθμό από χαρακτήρες, χωρίς να εκβιάσει τα συναισθήματά για αυτούς. Ο θεατής φεύγει από την αίθουσα έχοντας συμπαθήσει κάθε έναν από αυτούς.

Σκηνοθεσία: Ελίνα Ψύκου (FIPRESCI Prize & Hellenic Association of Film Critics Award για το «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2013)

Σενάριο: Ελίνα Ψύκου

Πρωταγωνιστούν: Βάλερι Τσεπλάνοβα, Βίκτορ Κόμουτ, Αρετή Σεϊνταρίδου, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αρτέμιος Χάβαλιτς, Υβόννη Μαλτέζου (Βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για το «Θα το Μετανιώσεις» το 2002 και Βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου για το «Ιαγουάρος» το 1994 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), Μαρία Φιλίνη, Μαρίνος Βεσλεμές, Χρήστος Στέργιογλου (Βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου για το «Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά» το 2013 και για το «Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου» και για το «Θα το Μετανιώσεις» το 2002 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Διάρκεια: 111 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=rrqbKmVDvD4

Ξαναγύρισε ο Μπαμπάς (Daddy’s Home 2)
του Σον Άντερς

Προ διετίας, στην κωμωδία «Ο Μπαμπάς Γύρισε», ο φιλήσυχος, λιγόψυχος, ανασφαλής Μπραντ πάλευε να κερδίσει την αγάπη των ανήλικων θετών του παιδιών ανταγωνιζόμενος τον άρτι αφιχθέντα βιολογικό τους πατέρα, τον τραχύ, παρορμητικό, σούπερ κουλ μηχανόβιο Ντάστι.

Τούτο το σίκουελ, το αναμενόμενο μετά τα 240 εκατομμύρια δολάρια που εισέπραξε το σουξέ του 2015 παγκοσμίως, βρίσκει τους δυο μπαμπάδες σύμμαχους στην ανατροφή των παιδιών. Εκείνοι που «γυρίζουν» εδώ είναι οι παππούδες, οι πατέρες των Μπραντ και Ντάστι, για μια χριστουγεννιάτικη εκδρομή με την εκτενή πλέον φαμίλια. Όμως ενώ ο Τζόνα, ο μπαμπάς του Μπραντ, είναι ένας teddy bear διαχυτικός και πονόψυχος, εκείνος του Ντάστι, ο νταής και γυναικάς Κερτ, δεν έχει κόψει τα χούγια που τον κρατούν εδώ και χρόνια μακριά από τον γιο του.

Μεταθέτοντας τη μονομαχία για την εύνοια των παιδιών στα πρόσωπα των παππούδων χωρίς να εξαλείφουν την κόντρα των μπαμπάδων, οι συντελεστές πίστεψαν προφανώς πως θα διπλασιάσουν και τα γέλια. Άντε να γελάσεις όμως με τα ξαναζεσταμένα κωμικά τεχνάσματα μιας φάρσας που ξεπατικώνει όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά και πασίγνωστες συνταγές. Τα πάντα εδώ, από τις αδέξιες συναντήσεις και τις αμήχανες καταστάσεις μέχρι τα λεκτικά αστειάκια, θυμίζουν μια σαλάτα με υλικά από τα «Πεθερικά της Συμφοράς» και τα «Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου».

Σε τούτο τον «Μπαμπά» όλα κυλούν σαχλά κι ανώδυνα, με αποκορύφωμα το κραυγαλέα πολιτικά ορθό φινάλε στο αποκλεισμένο από τη χιονοθύελλα επαρχιακό πολυσινεμά, όπου άπαντες, γνωστοί κι άγνωστοι, μικροί και μεγάλοι, μπαμπάδες και νταντάδες, συμφιλιώνονται γλυκά και κανένας δεν παίρνει τον δικό του δρόμο, παρά όλοι παίρνουν τον έναν και ίδιο που οδηγεί στην μακάρια, αμερικανικού τύπου επανάπαυση.

Σκηνοθεσία: Σον Άντερς

Σενάριο: Σον Άντερς, Τζον Μόρις

Πρωταγωνιστούν: Γουίλ Φέρελ, Λίντα Καρτελίνι, Μαρκ Γουόλμπεργκ (Βραβείο BAFTA Καλύτερου Διεθνούς Τηλεοπτικού Προγράμματος για το «Entourage» το 2004), Τζον Λίθγκοου (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά για το «Dexter» το 2010, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε σειρά για το «3rd Rock from the Sun» το 1997, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «The Crown» το 2017, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης ανδρικής συμμετοχής σε δραματική σειρά για το «Dexter», Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «3rd Rock from the Sun» το 1999, 1997 &1996 και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης ανδρικής συμμετοχής σε δραματική σειρά για το «Amazing Stories» το 1986), Μελ Γκίμπσον (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Braveheart»)

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=8No93rrH3gs

USSAK… Χρόνια Μετά (USSAKYears Later)
του Κυριάκου Κατζουράκη

Σε μια χώρα που πάσχει, κάπου στο μέλλον, πρόσωπα βυθισμένα σε απάθεια και ψευδαισθήσεις, μέσα από συναντήσεις και άγριες συγκρούσεις, αφυπνίζονται και διεκδικούν μια άλλη ζωή. Η ταινία εκτυλίσσεται μετά από 2 – 3 δεκαετίες, σε ένα δυστοπικό μέλλον όπου κυριαρχούν μελανοχίτωνες, ξένοι επενδυτές και δημοσιογράφοι προσκολλώμενοι της εξουσίας.

Παρακολουθεί ετερόκλητους ανθρώπους, μια περιπλανώμενη περφόρμερ, ένα μυστηριώδες μικρό κορίτσι, έναν drag showman, έναν συνειδητό περιθωριακό, εκπροσώπους μιας ακαθόριστης εξουσίας, ομάδες αγροτών. Οι ιστορίες τους διασταυρώνονται και οι ζωές τους αλλάζουν. Μικροί θύλακες αντίστασης, αγωνίζονται για την αξιοπρέπειά τους, διαμορφώνοντας τους δικούς τους κώδικες επικοινωνίας και, το σημαντικότερο, τα δικά τους ιδανικά, δίνοντας τις δικές τους μάχες. Μπορεί κανείς μέσα σε ακραίες συνθήκες να διεκδικήσει μια ολοκληρωμένη ζωή και όχι μόνο την επιβίωσή του; Μήπως αυτό είναι ουτοπία; Και τι σημαίνει ουτοπία;

Σ’ αυτό το τελευταίο η ταινία απαντάει. Λέγεται κάπου στο τέλος της αφήγησης: «Ο ουτοπιστής, φίλε, είναι ο απόλυτος υλιστής».

Στη βάση της ιστορίας η έννοια του σπόρου -με όποια μορφή κυριολεκτική, μεταφορική, συμβολική-μπορεί να τον σκεφτεί κανείς. Βαθιά πολιτική ταινία, σχόλιο των καιρών μας!

Ο Κυριάκος Κατζουράκης έχει ζωγραφίσει όλες τις σκηνές του USSAK, φτιάχνοντας ένα ιδιόμορφο storyboard, το οποίο στέκεται σαν ολοκληρωμένο έργο. Το «ζωγράφισμα» της ταινίας δεν εμποδίζει την φαντασία των συντελεστών, αντίθετα τροφοδοτεί το δημιουργικό διάλογο μεταξύ τους. Πριν από πέντε χρόνια ο Κυριάκος Κατζουράκης και η Κάτια Γέρου άρχισαν να γράφουν το σενάριο του USSAK εν μέσω της αναταραχής στη χώρα. Σημαντικό μέρος από τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στο εργοστάσιο των Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, που ο δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας θέλει να μετατρέψει σε χώρο πράσινου και αναψυχής. Η επιλογή αυτή από το σκηνοθέτη είναι μια μικρή συμβολή στον αγώνα  των κατοίκων της περιοχής για να διασωθεί ο χώρος από τους ιδιώτες.

Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης

Σενάριο: Κυριάκος Κατζουράκης, Κάτια Γέρου

Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γέρου, Γιάννης Τσορτέκης, Θεοδώρα Τζήμου (Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για το «Πανδώρα» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2006), Νίκος Νίκας

Διάρκεια: 118 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=o4akBZNoAuI