Κινηματογραφική Λέσχη Άμφισσας: «Το Τελευταίο Σημείωμα» (του Παντελή Βούλγαρη, 2017), 18, 19 και 20 Νοεμβρίου 2017, 21.00, Πνευματικό Κέντρο Άμφισσας

Κινηματογραφική Λέσχη Άμφισσας

Το Τελευταίο Σημείωμα

του Παντελή Βούλγαρη

18, 19 και 20 Νοεμβρίου 2017, Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα, 21.00
Πνευματικό Κέντρο Άμφισσας

Το Τελευταίο Σημείωμα
του Παντελή Βούλγαρη

Έχουν περάσει κιόλας τέσσερα χρόνια έπειτα από την αριστουργηματική «Μικρά Αγγλία» του καταξιωμένου δημιουργού ο οποίος εδώ και χρόνια καταθέτει με μοναδικό τρόπο τα διαπιστευτήριά του στον χώρο της 7ης Τέχνης. Αυτή τη φορά ο Έλληνας σκηνοθέτης μας διηγείται ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του σύγχρονου ιστορικού αφηγήματος του λαού μας, το οποίο αφορά τη μαζικότερη εκτέλεση που συνέβη ποτέ στην Ελλάδα, λαμβάνοντας χώρα την 1η Μαΐου του 1944 στο Χαϊδάρι από τις ναζιστικές δυνάμεις. Ο τελικός απολογισμός: 200 νεκροί. Κανείς λιπόψυχος.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο 34χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης, Κρητικός μικρασιατικής καταγωγής, αγωνιστής του λαϊκού κινήματος και κρατούμενος σε εξορίες και φυλακές από το 1936. Την περίοδο της φυλακής του στο Χαϊδάρι, εκτελούσε χρέη διερμηνέα του Γερμανού Διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Μπροστά από τα μάτια του περνούσε όλο το δράμα της γερμανικής αγριότητας στα Κατοχικά χρόνια, με τον ίδιο συνεχώς μάρτυρα βασανιστηρίων, τραγικών περιστατικών και βαριάς ατμόσφαιρας στους θαλάμους με το πλήθος των συγκρατούμενων του. Πολλές ζωές, πολλές μικρές ιστορίες φόβου, φιλίας, συντροφικότητας, ελπίδας και ονειροπόλησης.

Έξω από το στρατόπεδο, η μνηστή του Ναπολέοντα, Χαρά Λιουδάκη, με σθένος, καρτερία και βαθιά αγάπη στεκόταν δίπλα στον αρραβωνιαστικό της, έστω κι αν οι συναντήσεις τους ήταν για ελάχιστες στιγμές στα επισκεπτήρια και πάντα υπό την επιτήρηση ενόπλων φρουρών. Η τύχη του Ναπολέοντα και άλλων 199 συγκρατούμενων του αποφασίζεται μετά την ενέδρα της ελληνικής αντίστασης στον Στρατιωτικό Διοικητή Λακωνίας, σε χαράδρα της περιοχής των Μολάων. Ο θάνατος του Διοικητή Κρες και τριών Γερμανών της συνοδείας του επιφέρει ως αντίποινα την εκτέλεση 50 Ελλήνων για κάθε ένα Γερμανό. Ο Σουκατζίδης είναι στη λίστα των 200 μελλοθάνατων. Την ημέρα της εκτέλεσης βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλλημα ζωής, όταν ο Φίσερ, που μέσα στο διάστημα της φυλάκισης του Σουκατζίδη στο Χαϊδάρι ανέπτυξε σεβασμό για τον Έλληνα διερμηνέα, του δίνει τη δυνατότητα να εξαιρεθεί βάζοντας στη θέση του κάποιον άλλον.

Τα μηνύματα που θέλει να περάσει η ταινία χαρακτηρίζονται από μία λεβεντιά αλλιώτικη, μία ανθρωπιά και μία γνήσια συναισθηματική χροιά που δε σκοντάφτει σε στείρες ιδεολογίες και διδακτισμούς, αλλά κατορθώνει να εκμαιεύσει αβίαστα την αγνή συγκίνηση του κοινού μέσα από ένα πλήθος εύγλωττων παραστάσεων και εικόνων. Το αυθεντικό βιογραφικό και κοινωνιολογικό υπόστρωμα που χτίστηκε μέσα από την επισταμένη έρευνα των συντελεστών όσον αφορά τις εξομολογήσεις των οικογενειών των πραγματικών προσώπων, βοηθάει και στο να ψυχογραφηθούν ενδελεχώς οι χαρακτήρες. Ταυτόχρονα εξυπηρετεί ως μία απαράμιλλη κατάθεση ιστορικών βιωμάτων που συνθέτουν τη συλλογική ταυτότητα του πρόσφατου παρελθόντος των Ελλήνων.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βούλγαρη δομήθηκε ένας ατμοσφαιρικός διάκοσμος ο οποίος μέσα από σωστές γωνίες λήψης και γκρο πλαν διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να αναδειχτεί στο μέγιστο η όλη πλοκή. Τα σκηνικά, τα κοστούμια, ο πολεμικός εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας, εισάγουν το θεατή σε μία εποχή όπου ο φασιστικός κλοιός έσφιγγε ολοένα και περισσότερο σαν μέγγενη γύρω από το ελληνικό έθνος και άλλα κράτη της Ευρώπης. Το έργο επενδύουν ποιοτικά η άρτια φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή, το μοντάζ του Τάκη Γιαννόπουλου, ενώ η εκπληκτικά υποβλητική μουσική υπόκρουση του Αλέξανδρου Βούλγαρη έρχονται να δέσουν απίστευτα φυσικά με την κοφτερή σκηνοθετική ματιά του σπουδαίου Έλληνα κινηματογραφιστή ο οποίος παρά τα εβδομήντα του χρόνια αποδεικνύει έμπρακτα πως έχει αστείρευτο μεράκι για δημιουργία. Το σφιχτό σενάριο, χωρίς υπέρμετρη δραματικότητα, επιτηδευμένη μελαγχολία και λυρικές υπερβολές, επιμελήθηκε η Ιωάννα Καρυστιάνη, η σύντροφος του Βούλγαρη που εδώ και χρόνια αποτελεί συνοδοιπόρος και πολύτιμο στήριγμα σε κάθε του δουλειά.

Το έναυσμα για τα γυρίσματα δόθηκε στις 20 Μαρτίου του 2017, στην τοποθεσία που απεικονίζεται και στα “Πέτρινα Χρόνια” (1985), στις Φυλακές του φρουρίου Ιτζεδίν στα Χανιά όπου ένας μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατουμένων είχε σταλεί εκεί κατά την εμφύλια και μετεμφυλιακή περίοδο. Η Περιφέρεια Κρήτης, ο Δήμος Χανίων, φορείς και εκατοντάδες πολίτες πλαισίωσαν με πολύ αγάπη την όλη προσπάθεια.

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης (FIPRESCI Prize, OCIC Award & Interfilm Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Το προξενιό της Άννας» το 1974, OCIC Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Πέτρινα χρόνια» το 1985, Βραβείο Καλύτερης ταινίας για τα «Το προξενιό της Άννας», «Happy Day» & «Πέτρινα χρόνια» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1972, 1976 & 1985 αντίστοιχα)

Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη, Παντελής Βούλγαρης

Πρωταγωνιστούν: Ανδρέας Κωνσταντίνου, Αντρέ Χένικε, Μελία Κράιλινγκ, Τάσος Δήμας, Αινείας Τσαμάτης, Βασίλης Κουκαλάνι, Λουκάς Κυριαζής, Λευτέρης Λαμπράκης, Μανώλης Ψαρουδάκης, Βασίλης Σύρρος

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=-IQ1Lg7JUaM