Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 16.11.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 16.11.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Η νέα κινηματογραφική εβδομάδα ξεκίνησε και έφερε μαζί της πολλά μικρά «διαμαντάκια»! Ο νέος Χάνεκε, οι υπερήρωες της DC, ένα ντοκιμαντέρ ήδη κλασικό, ένας «οσκαρικός» αγώνας δρόμου, δύο ελληνικές ταινίες εμπνευσμένες από την οικονομική κρίση, ένα γκανγκστερικό δράμα βέλγικης παραγωγής και ένας Μαλαισιανός καρχαρίας κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες.

Justice League
του Ζακ Σνάιντερ

Η ώρα της Justice League πλησιάζει… Ωθούμενος από την αποκατεστημένη πίστη του στην ανθρωπότητα και εμπνευσμένος από την ανιδιοτελή πράξη του Superman, ο Μπρους Γουέιν ζητά τη βοήθεια της νέας του συμμάχου, Νταϊάνα Πρινς, για να αντιμετωπίσει έναν ακόμη πιο επικίνδυνο εχθρό. Μαζί, ο Batman και η Wonder Woman δρουν γρήγορα για να βρουν και να στρατολογήσουν μια ομάδα μετά-ανθρώπων που θα αντισταθούν σ’ αυτήν την καινούργια απειλή. Αλλά, παρά τη δημιουργία αυτής της χωρίς προηγούμενο λεγεώνας ηρώων – Batman, Wonder Woman, Aquaman, The Flash και Cyborg – μπορεί να είναι ήδη πολύ αργά για να σωθεί ο πλανήτης από μία επίθεση καταστροφικών διαστάσεων.

Η Warner Bros. σχεδίαζε την ταινία από το Φεβρουάριο του 2007, με αρχικό τίτλο Justice League: Mortal. Όταν το Superman: Η Επιστροφή απέτυχε, το σχέδιο άλλαξε ρότα και ο Μπράντον Ρουθ δεν προσεγγίσθηκε να παίξει. Το ίδιο, όμως, και ο Μπάτμαν Κρίστιαν Μπέιλ. Πλέον, η Warner ήθελε ένα ολοκαίνουργιο franchise με ξεχωριστά σίκουελ και spin-off. Πρώτη σκηνοθετική επιλογή ήταν ο Τζέισον Ράιτμαν, αλλά την απέρριψε επειδή ήταν μακριά από τις ανεξάρτητες ταινίες που έκανε. Ο Τζορτζ Μίλερ, όμως, υπέγραψε το Σεπτέμβριο του 2007. Ακολούθησε παρέλαση 40 ονομάτων για να περάσουν οντισιόν για τους υπερηρωικούς ρόλους και οι αρχικές επιλογές ήταν οι: Ντ. Τζ. Κοτρόνα (Σούπερμαν), Άρμι Χάμερ (Μπάτμαν), Μέγκαν Γκέιλ (Wonder Woman), Άνταμ Μπρόντι (The Flash), Τζέι Μπάρυτχελ (βασικός κακός).

Μετά τη μεγάλη απεργία των σεναριογράφων, που τελείωσε αρχές του 2008, η Warner και ο Τζορτζ Μίλερ ήθελαν να βάλουν το σχέδιο άμεσα μπροστά και όλοι ήταν σίγουροι πως θα βγει στις αίθουσες το καλοκαίρι του 2009. Μετά την επιτυχία όμως του Σκοτεινού Ιππότη, οι παραγωγοί αποφάσισαν να στραφούν σε αυτόνομες ταινίες υπερηρώων. Η ταινία εντέλει ενσωματώθηκε στη νέα γενιά ταινιών του DC Universe και τον Απρίλιο του 2014 ανακοινώθηκε ο τελικός σκηνοθέτης, ο Ζακ Σνάιντερ. Τον Οκτώβριο του 2015, ανακοινώθηκε ότι το Justice League θα βγει σε δύο μέρη, με το δεύτερο να είναι προγραμματισμένο για το 2019.

Από τη μια πλευρά, υπάρχει η πομπώδης ηρωική ματιά όπως την αντιλαμβάνεται ο Σνάιντερ, σε όλη την slow-motion ψηφιακή της δόξα και με τις φωτογραφικές πόζες ηρώων μπροστά από πορφυρά, ψηφιακά σκηνικά να κάνουν όποτε είναι δυνατόν την εμφάνισή τους. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει το ανάλαφρο χιούμορ του Γουίντον που επιχειρεί να ανακαλύψει στις ήσυχες στιγμές και τις αλληλεπιδράσεις των ηρώων εκείνα τα στοιχεία που δικαιολογούν το χαρακτήρα και τις αποφάσεις τους, μακριά από σκηνές ηρωικού μεγαλείου και στυλιζαρισμένες μάχες.

Οι σκηνές δράσεις προσφέρουν ικανοποιητική δόση αδρεναλίνης και κατά στιγμές αναζωογονητική φρεσκάδα ενώ οι αλληλεπιδράσεις των ηρώων είναι οργανικές, φυσικές, γνήσια αστείες (ακολουθώντας τα επιτυχημένα χνάρια των Εκδικητών της Marvel). Το Justice League δεν είναι τέλειο, αλλά σίγουρα έχει βρει το σωστό δρόμο. Με τη βοήθεια των origin stories που έρχονται, οι προσδοκίες για το σίκουελ έχουν απογειωθεί και ελπίζουμε ο Σνάιντερ που, εκτός απροόπτου θα βρίσκεται και πάλι στη καρέκλα του σκηνοθέτη, να είναι και πάλι σε φόρμα, γιατί αλλιώς…

Προειδοποίηση! Μείνετε μέχρι το τέλος των τίτλων τέλους διότι οι δύο σκηνές που ακολουθούν όχι απλά προοικονομούν την συνέχεια αλλά αποτελούν και επιπλέον απόδειξη ότι ολόκληρες αφηγήσεις αφαιρέθηκαν μέσα από την ταινία.

Σκηνοθεσία: Ζακ Σνάιντερ

Σενάριο: Κρις Τέριο (Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Επιχείρηση: Argo» το 2013), Τζος Γουίντον (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σύντομου ψυχαγωγικού προγράμματος ειδικής τάξης με ζωντανή δράση για το «Dr. Horrible’s Sing-Along Blog» το 2009)

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Επιχείρηση: Argo» το 2013, Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου για το «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» το 1998, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Στα άδυτα του Χόλιγουντ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2006), Γκαλ Γκαντότ, Τζέισον Μομόα, Χένρι Καβίλ, Έιμι Άνταμς (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Μεγάλα μάτια» το 2015 & για το «Οδηγός διαπλοκής» το 2013, Ειδικό Βραβείο της επιτροπής για το «Μια ξένη ανάμεσα μας» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2005), Έζρα Μίλερ (Chopard Trophy στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2012)

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=EsyYVtTTDB4

Γραμμές (Lines)
του Βασίλη Μαζωμένου

Τo πιο φιλόδοξο πρότζεκτ του Βασίλη Μαζωμένου αποτελεί μια κραυγή για την Ελλάδα που πεθαίνει παίρνοντας αφορμή από τις (τουλάχιστον) 4.000 αυτοκτονίες που έχουν σημειωθεί στη χώρα μας στην περίοδο της κρίσης. Επτά συγκλονιστικές ιστορίες ανθρώπων σε απόγνωση που φλερτάρουν με την ιδέα της αυτοκτονίας και ο τηλεφωνητής ενός κέντρου ψυχολογικής υποστήριξης που λέγεται «Γραμμή ζωής», συνθέτουν ένα σύγχρονο δράμα με σουρεαλιστικά στοιχεία, εμπνευσμένο εν μέρει από πραγματικές ιστορίες.

Η ταινία έχει προσελκύσει το διεθνές ενδιαφέρον με δημοσιεύματα να μιλούν για μια πτυχή της «σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας». Μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Ταλίν της Εσθονίας, όπου ήταν υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας, η ταινία συμμετείχε στο 9ο Bengaluru IFF στην Ινδία, στο 37ο Fantasporto IFF στην Πορτογαλία, όπου ήταν επίσης υποψήφια ως καλύτερη ταινία, στο 28ο Ankara IFF, στο Paris Panorama of Contemporary Greek Cinema 2017, στο 10ο London Greek IFF, όπου και κέρδισε το βραβείο Best Concept for Fiction Feature και στο 11ο Los Angeles Greek IFF.

Πριν λίγο καιρό έφυγε από τα Maverick Movie Awards, που απονέμονται κάθε χρόνο στο Los Angeles, με το βραβείο σκηνοθεσίας και τρεις υποψηφιότητες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και σεναρίου). Η ταινία απέσπασε, επίσης, δύο υποψηφιότητες στο BLOW-UP International Arthouse FILM FEST του Σικάγου, ενώ είναι υποψήφια για το βραβείο καλύτερης ταινίας και στο Accolade Global Film Competition (ΗΠΑ). Και έπεται συνέχεια, καθώς οι «Γραμμές» θα προβληθούν στο  «This human world – International Human Rights Film Festival» στη Βιέννη, στο Calgary European Film Festival στον Καναδά και στο Edinburgh Greek Film Festival στη Σκωτία.

Οι ιστορίες που παρουσιάζονται στην ταινία είναι οι ακόλουθες:

  • Η ταράτσα

Ένα ζευγάρι, χωρίς χρήματα, με κομμένο το ρεύμα, καταλήγει στην ταράτσα της πολυκατοικίας του. Δεν περιμένουν πια τίποτε – έχουν μόνο ο ένας τον άλλο…

  • Η εταιρεία

Μια γιάπισσα, στέλεχος πολυεθνικής, βιώνει τον μεγαλύτερο εφιάλτη της.  Να γίνει θύμα του συστήματος που υπηρετεί.

  • Το εργοστάσιο

Ένας επιχειρηματίας που εμπορεύεται αντίγραφα αρχαιοελληνικών γλυπτών οδηγείται σε αδιέξοδο. Άδοξοι απόγονοι ενδόξων προγόνων…

  • Δρόμοι

Ένας άντρας των ΜΑΤ βιώνει μια προσωπική κρίση εν ώρα καθήκοντος. Όλοι έχουν τα όριά τους…

  • Μπάτμαν

Παππούς και εγγονός πασχίζουν να επιβιώσουν στο δρόμο μαζεύοντας σιδερικά. Η ανακύκλωση της απελπισίας…

  • Το χωράφι

Ένας αγρότης αρνείται να παραδώσει τη γη του και να ενδώσει στις κοινοτικές οδηγίες της ΕΕ. «Πάνω από το πτώμα μου…»

  • Live

Ο Έλληνας πρωθυπουργός στο ύστατο διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό. Τι μπορεί να πει κανείς όταν όλα έχουν τελειώσει…

Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, η ταινία προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινότητα απέναντι στη συνεχιζόμενη τραγωδία που βιώνει η Ελλάδα. Τα θύματα της οικονομικής κρίσης γίνονται τα θύματα της επόμενης ημέρας. Μέσα από τα ψυχικά τους ερείπια, προβάλλουν τα ερείπια μιας ολόκληρης χώρας που προσπαθεί να κραυγάσει το πρόβλημά της, μέσα από λυγμούς που ακούγονται στις τηλεφωνικές γραμμές. Το φινάλε αποτελεί μια προειδοποίηση. Αν δε γίνει κάτι γρήγορα, η φρίκη παραμονεύει. Και, όταν το κτήνος βγει στους δρόμους, μόνο μια ομορφιά μπορεί να το σταματήσει.

Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαζωμένος (Ειδικό βραβείο  για το «Ο θρίαμβος του χρόνου» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1996)

Σενάριο: Βασίλης Μαζωμένος

Πρωταγωνιστούν: Θέμης Πάνου (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Miss Violence» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013), Αννα Καλαϊτζίδου, Θόδωρος Κατσαφάδος, Τάσος Νούσιας (Βραβείο Β’ ανδρικού ρόλου για το «Απόντες» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1996)

Διάρκεια: 88 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=vWmkO76YpHQ

Δεν είμαι ο νέγρος σου (I Am Not Your Negro)
του Ραούλ Πεκ

Με μια αφήγηση που αποτελείται εξ ολοκλήρου από τα λόγια του συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουϊν (1924- 1987), από προσωπικές του εμφανίσεις και από το κείμενο του τελευταίου του βιβλίου «Remember This House», που έμεινε ημιτελές, το ντοκιμαντέρ αυτό που βρέθηκε υποψήφιο για Όσκαρ είναι η επιτομή του «black power». Μιλώντας για τους τραγικούς θανάτους των ηγετών του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα Μάλκομ Εξ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και Μέντγκαρ Έβερς, καταδεικνύει το πώς η εικόνα (και η πραγματικότητα) των μαύρων στη σημερινή Αμερική είναι κατασκευασμένη και επιβεβλημένη.

Αυτό που κάνει ο Ραούλ Πεκ είναι να πάρει τα ίδια τα λόγια του Μπάλντουιν και να τα διανθίσει με εικόνες από το παρελθόν, από την φωτογραφία της νεαρής Ντόροθι Κάουντς που λοιδορείται από ένα λευκό πλήθος στο δρόμο της για την πρώτη μέρα στο σχολείο (γεγονός που έδωσε και την αφορμή στον Μπάλντουιν να επιστρέψει από το Παρίσι όπου είχε καταφύγει προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής) μέχρι τα αποσπάσματα από Χολιγουντιανές ταινίες που παρουσιάζουν την «λευκή» οπτική απέναντι στην παρουσία των μαύρων πολιτών, αλλά και, απρόσμενα, από το παρόν, αναδεικνύοντας την διαχρονική αξία των λόγων του Μπάλντουιν και την επιτακτική ισχύ της ρητορικής του.

Ακόμα και όταν ο Μπάλντουιν δε βρίσκεται μπροστά από την κάμερα, τα λόγια του διατηρούν τον πρωταγωνιστικό τους ρόλο, ερμηνευμένα από την φωνή του Σάμιουελ Τζάκσον, που γνωρίζει πώς να τους προσδώσει την βαρύτητα που τους αρμόζει. Εξετάζοντας το δικό του μερίδιο ευθύνης για αντίδραση απέναντι στην κοινωνική αδικία, την άνοδο των μαύρων ως ένα καταναλωτικό πλέον κοινό και αναδεικνύοντας την αντίφαση σε σύγκριση με την όχι και τόσο μακρινή σκλαβιά τους, η ρητορική του Μπάλντουιν έχει όλη τη διαύγεια ενός διανοούμενου και το ρεαλισμό ενός κοινού ανθρώπου, ικανή να επικεντρώνεται χωρίς περιστροφές στην ουσία του προβλήματος.

Το «Δεν είμαι ο νέγρος σου» αφορά εξίσου το τώρα όσο και το τότε. Αποτελεί το ίδιο μια αντισυμβατική βιογραφία του Μπάλντουιν (αν και αγνοεί – πέρα από φευγαλέες αναφορές από τα αρχεία του FBI – κρίσιμες παραμέτρους της ζωής του, όπως το γεγονός ότι ήταν ομοφυλόφιλος τον είχε φέρει σε αντιπαράθεση με τους Μαύρους Πάνθηρες) όσο και μια συναισθηματική κατάθεση του Πεκ σχετικά με τους αγώνες και την κληρονομιά των δικών του (ή μήπως όλων μας) ανθρώπων. Για αυτό και αποτελείται τόσο από ερωτήσεις, όσο και από (αυτονόητες αλλά όχι ακόμα κοινώς αποδεκτές) απαντήσεις.

Ουσιαστικά αυτό που καταφέρνει ο Πεκ είναι να εντοπίσει τις ρωγμές της Δυτικής κοινωνίας και όλες τις φυλετικές, ταξικές και κοινωνικές διακρίσεις που έχουν καταφέρει να παρεισφρήσουν και, ενδεχομένως, να τονώσουν τις δομές της. Το μόνο που χρειάζεται, όπως και χρειαζόταν εδώ και τόσα χρόνια, είναι να τον ακούσουμε.

Σκηνοθεσία: Ραούλ Πεκ (Panorama Audience Award & Prize of the Ecumenical Jury στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και Amnesty International Award για το «Δεν είμαι ο νέγρος σου» στο  Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2017)

Σενάριο: Τζέιμς Μπάλντουιν

Αφηγητής: Σάμιουελ Λ. Τζάκσον (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Pulp Fiction» το 1995, Ασημένια Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού για το «Jackie Brown» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1998, Βραβείο Β’ ανδρικού ρόλου για το «Ο πυρετός της ζούγκλας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1991)

Διάρκεια: 93 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=KNtTDgiWE1c

Stronger: Με τη Δύναμη της Ζωής
του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Ο 27χρονος Τζεφ Μπόμαν βρέθηκε στο Μαραθώνιο της Βοστώνης το 2013 απλά και μόνο προσπαθώντας να κερδίσει την καρδιά της πρώην αγαπημένης του. Η φονική έκρηξη που έμεινε στην ιστορία ως μια από τις πιο αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων στην Αμερική, τον βρήκε να περιμένει στην γραμμή του τερματισμού με αποτέλεσμα να χάσει και τα δύο του πόδια. Όταν συνέρχεται στο νοσοκομείο είναι σε θέση να βοηθήσει την αντιτρομοκρατική υπηρεσία αναγνωρίζοντας έναν από τους βομβιστές αλλά η δική του προσωπική μάχη έχει μόλις ξεκινήσει…

Ο Γκριν δεν ασχολείται και τόσο με την επίθεση του Μαραθωνίου αλλά επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στον πρωταγωνιστή, ο οποίος έχασε τα πόδια του από το χτύπημα και σχεδόν αμέσως έγινε το σύμβολο της τρομοκρατικής επίθεσης για ολόκληρη την Βοστώνη. Εδώ η δράση μένει στα παρασκήνια και το ανθρώπινο δράμα αποκτά κυρίαρχο ρόλο.

Στις καλύτερες στιγμές της, η ταινία του πολυπρόσωπου Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, πετυχαίνει να δώσει χώρο στον Τζέικ Τζίλενχαλ για μια ερμηνεία οσκαρικών προδιαγραφών. Σε σωστές αναλογίες και με τη σιγουριά του ηθοποιού που δεν χρειάζεται να αποδείξει πολλά, ο Τζίλενχαλ δίνει σάρκα και οστά στον χαρακτήρα του Μπόμαν, δείχνοντας τη δύναμη ενός ανθρώπου να προσπαθεί να ξεπεράσει όχι μόνο το ψυχολογικό βάρος μιας τρομοκρατικής επίθεσης, αλλά και όλα αυτά που νιώθει, είτε είναι θυμός είτε λύπηση και αγανάκτηση για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ωστόσο, μια ιστορία (βασισμένη στην ομώνυμη αυτοβιογραφία του ίδιου του Μπόμαν) που θα έπρεπε να ξεχειλίζει από το συναίσθημα της ελπίδας της ανθρώπινης ψυχής, καταλήγει για άλλη μια φορά να απευθύνεται και να μιλάει για την εθνική υπερηφάνεια και τον καθαρό, τυφλό πατριωτισμό. Αποκορύφωμα αποτελεί η τελευταία σκηνή που γκρεμίζει όλα όσα προσπάθησε να χτίσει με κόπο η ίδια η ταινία και κυρίως η ερμηνεία του Τζίλενχαλ για έναν, απ’ ότι φαίνεται, πραγματικά «γενναίο» άνθρωπο. Και αυτό μοιάζει να είναι τελικά μια κάποια προδοσία…

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν (Ασημένια Άρκτος Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Γελαστός πρίγκιπας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2013, Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής για το «All the Real Girls» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2003, Christopher D. Smithers Foundation Special Award για το «Joe» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013)

Σενάριο: Τζον Πολόνο

Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Το μυστικό του Brokeback Mountain» το 2006), Τατιάνα Μασλάνι (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «Orphan Black» το 2016, Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής για το «Grown Up Movie Star» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2010), Μιράντα Ρίτσαρντσον (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε σειρά για το «Fatherland» το 1995, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Enchanted April» το 1993, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Μοιραίο πάθος» το 1993), Κλάνσι Μπράουν

Διάρκεια: 119 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=BudyIY72YXU

Happy End
του Μίκαελ Χάνεκε

Ένας από τους σπουδαιότερους  σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου επιστρέφει με μια ακόμη αριστουργηματικά σκηνοθετημένη, καυστικά επίκαιρη σάτιρα. Είναι φυσικά, ο Μίκαελ Χάνεκε.

Μη σας παραπλανεί ο τίτλος: τίποτα το χαρούμενο δεν υπάρχει στη ζωή της οικογένειας Λοράν. Η Αν έχει αναλάβει την οικογενειακή επιχείρηση από τον πατέρα της, Ζορζ, λόγω της προχωρημένης του ηλικίας. Η Αν έχει επίσης να διαχειριστεί τις πιθανώς καταστροφικές συνέπειες ενός εργατικού ατυχήματος σε ένα από τα εργοτάξια της επιχείρησης, το οποίο ίσως είναι σφάλμα του γιου της και μελλοντικού διαδόχου της στην κεφαλή της εταιρείας, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει το γάμο της με τον Λόρενς. Εν τω μεταξύ, ο αδερφός της αναλαμβάνει την επιμέλεια της έφηβης κόρης του από τον πρώτο του γάμο μετά τη μυστηριώδη δηλητηρίαση της μητέρας της και πρώην συζύγου του. Κι εκείνος, όμως, κρύβει μυστικά, τα οποία θα μπορούσαν να βάλουν σε κίνδυνο το δεύτερο γάμο του…

Ό,τι θα συμβεί από τη στιγμή που συναντάμε την οικογένεια Λοράν μέχρι και το ειρωνικό happy end της ταινίας δεν θα είναι παρά μικρά αποσπάσματα που αποκαλύπτουν σιγά σιγά όλα όσα κρύβονται πίσω από τη φαινομενική κανονικότητα που μοιάζει να επικρατεί: άνθρωποι απογοητευμένοι από τη ζωή τους, άνθρωποι που φλερτάρουν με το θάνατο και το φόνο σαν μια ακόμη πράξη ρουτίνας, μια τάξη σε ανοιχτό πόλεμο με μια άλλη και στο φόντο οι μετανάστες – όλοι σε μια ευθεία γραμμή που χαρτογραφεί την Ευρώπη του σήμερα και μαζί έναν κόσμο που αλλάζει.

Το «Happy End» σηματοδοτεί την επιστροφή του Χάνεκε στις θεματικές που τον έχουν απασχολήσει περισσότερο στην καριέρα του: η νοσηρότητα που κρύβει μια μπουρζουά οικογένεια, η ένταση ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές και κοινωνικές τάξεις, η υποκρισία της κοινωνίας απέναντι στους πιο αδύναμους, η βία που ξεπηδάει ξαφνικά, οι πληγές που έχει δεχθεί η ανθρώπινη επικοινωνία παρά την αφθονία της τεχνολογίας. Και το κάνει χωρίς να χάνει το χαρακτηριστικό του χιούμορ. Ντύνει την ιστορία του με καυστικές στιγμές, όσο οι χαμένες ψυχές στο κέντρο της προσπαθούν να βγουν από τα αδιέξοδά τους, σε ένα πορτρέτο μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας, σε βαθιά κρίση.

Μετά το πέρας της ταινίας, αν σκεφτεί κανείς τι ακριβώς συμβαίνει στην τελευταία σκηνή ανθολογίας του ειρωνικού (ή μήπως όχι τελικά;) happy end, θα τρομάξει πραγματικά. Ίσως και περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ταινία του Μίκαελ Χάνεκε.

Μια γλυκιά λεπτομέρεια του φιλμ είναι ότι ενώ ο Ζαν-Λουί Τρεντινιάν παράτησε την ηθοποιία από το 2003, επέστρεψε μονάχα λόγω του Χάνεκε. Τον θεωρεί το μεγαλύτερο εν ζωή δημιουργό και θα έπαιζε για αυτόν ακόμα και τον πιο μικρό ρόλο. Ο δε Χάνεκε θεωρεί τον Γάλλο ηθοποιό έναν από τους αγαπημένους του.

Σκηνοθεσία: Μίκαελ Χάνεκε (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας & Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας για το «Amour» το 2013, Χρυσός Φοίνικας, FIPRESCI Prize, Cinema Prize of the French National Education System & Prize of the Ecumenical Jury για το «Η Λευκή Κορδέλα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2009, Βραβείο Καλύτερης σκηνοθεσίας, FIPRESCI Prize & Prize of the Ecumenical Jury για το «Κρυμμένος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2005, το Μέγα Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών για το «Η δασκάλα του πιάνου» το 2001, Prize of the Ecumenical Jury για το «Άγνωστος κώδικας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2000)

Σενάριο: Μίκαελ Χάνεκε

Πρωταγωνιστούν: Ιζαμπέλ Ιπέρ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Εκείνη» το 2017, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Πλέον υποσχόμενου πρωτοεμφανιζόμενου σε Α’ ρόλους ηθοποιού για το «The Lacemaker» το 1978, Ασημένια Άρκτος Καλύτερου καλλιτεχνικού επιτεύγματος στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2002, Kering Women in Motion Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2017, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερης ηθοποιού για το «Η δασκάλα του πιάνου» το 2001 και για το «Violette Nozière» το 1978, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού & Pasinetti Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Η τελετή» το 1996, Special Lion for the Overall Work στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2005, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Γυναικεία Υπόθεση» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1988), Ζαν-Λουί Τρεντινιάν (Ασημένια Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού για το «The Man Who Lies» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1968, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερου ηθοποιού για το «Ζ» το 1969, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Amour» το 2013), Ματιέ Κασοβίτς (Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το «Το Μίσος» το 1995 & Perspectives du Cinéma Award για το «Cauchemar Blanc» το 1991 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας & Καλύτερου μοντάζ για το «Το Μίσος» το 1996, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενου Γάλλου ηθοποιού για το «See How They Fall» το 1995), Τόμπι Τζόουνς

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=SeiHyqiL3y4

Αρδέννες (D’ Ardennen)
του Ρόμπιν Προντ

Οι Αρδέννες αποτελούν μια αιματηρή ιστορία εκδίκησης και μάταιης βίας στην καλύτερη παράδοση των αδερφών Κοέν και με ένα στιλιζάρισμα που θυμίζει το σινεμά του Ταραντίνο. Τα αδέρφια Ντέιβ και Κένι ξανασμίγουν μετά την αποφυλάκιση του Κένι τέσσερα χρόνια έπειτα από μια αποτυχημένη ληστεία. Ενώ ο απροσάρμοστος Κένι είναι έτοιμος να μπλέξει και πάλι με τα ναρκωτικά, ο Ντέιβ και η Συλβί, το κορίτσι που άφησε πίσω ο Κένι, έχουν υιοθετήσει μαζί έναν πιο καθαρό τρόπο ζωής. Τίποτε όμως δεν θα είναι ίδιο ανάμεσα στα αδέρφια καθώς ξεδιπλώνονται μια σειρά από αποκαλύψεις και το έγκλημα ενώνει και πάλι τις τύχες τους σε ένα αναπάντεχο θρίλερ, η τελευταία πράξη του οποίου λαμβάνει χώρα στις περίφημες Αρδέννες του Βελγίου.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Προντ, με την υποβλητική σκοτεινή σινεμασκόπ φωτογραφία, ξεδιπλώνει μεθοδικά μια αιματηρή νουάρ, βιβλικών αποχρώσεων οικογενειακή τραγωδία, γεμάτη αναπάντεχες ανατροπές, χωρίς παράλληλα ποτέ να αγνοεί τον κοινωνικό περίγυρο των ηρώων, καταγράφοντας μια αδιέξοδη Ευρώπη που βυθίζεται στην ξενοφοβία και την αναίτια βία. Οι Αρδέννες, μνημείο μιας καθοριστικής μάχης απέναντι στα ναζιστικά στρατεύματα και ταυτόχρονα ανάμνηση της παιδικής αθωότητας για τα αδέρφια, μετατρέπονται σε ένα πολλαπλό σύμβολο.

Η ταινία ήταν η επίσημη πρόταση του Βελγίου για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2017. Επίσης, το φιλμ είχε κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Τορόντο στο τμήμα Discovery αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές. Στη συνέχεια προβλήθηκε, ανάμεσα σε άλλα, στα Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, του Γκέτεμποργκ, της Γκεντ, του Σάο Πάολο και της Γκιχόν, ενώ κέρδισε 8 βραβεία Ensors από τη Βέλγικη Ακαδημία Κινηματογράφου.

Σκηνοθεσία: Ρόμπιν Προντ

Σενάριο: Ρόμπιν Προντ, Τζερόν Περσεβάλ

Πρωταγωνιστούν: Κέβιν Γιάνσενς (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2007), Τζερόν Περσεβάλ, Βέρλε Μπέτενς

Διάρκεια: 95 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=BCr3aA3akO8

Ανεμιστήρας (Fan)
του Δημήτρη Μπίτου

Ο σκηνοθέτης, μετά τις μικρού μήκους ταινίες «Μπάλος κακός χορός»(2009), «Μικρό Βουνό»(2010) και «Κόντρα»(2011), μας συστήνει φέτος την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις Νύχτες Πρεμιέρας το 2014 ως work in progress.

Ο «Ανεμιστήρας» εκτυλίσσεται στη Δραπετσώνα και ακολουθεί την οικογένεια του Άλκη, της Μάχης και της 11χρονης κόρης τους, Λεμονιάς. Η ιστορία ξεκινά όταν η Λεμονιά εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά στους γονείς της, διακόπτοντας έναν από τους συνεχείς καυγάδες τους, με μια χειροβομβίδα στα χέρια. Με τις κοινές διαδικτυακές τις γνώσεις, την απασφαλίζει και την ίδια στιγμή γίνεται ο «σκηνοθέτης» της οικογενειακής τους ζωής εξαναγκάζοντας τους υπό την απειλή της έκρηξης να κοιτάξουν ο ένας τον άλλο μέσα από τη δική της οπτική, σε ένα σκληρό παιχνίδι εναλλαγής ρόλων μεταξύ ζωής και θανάτου.

Ο σκηνοθέτης  αναφέρει για την ταινία ότι «αν πρέπει να πω κάτι είναι σίγουρα ότι πρόκειται για μια ιστορία που μιλάει για τον έρωτα σήμερα. Μια οικογένεια, πατέρας, μάνα, κόρη, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι που συγκρούονται με την ανάγκη τους να παίξουν, να ερωτευτούν, να υπάρξουν μέσα σε μια ζοφερή και στεγνή πραγματικότητα υποχρεώσεων και καθημερινότητας που τους στερεί μια αίσθηση αθωότητας και παιχνιδιού, μια αίσθηση του εαυτού τους έξω από ένα πλαίσιο που δέχτηκαν χωρίς αμφισβήτηση».

Ο εκρηκτικός «Ανεμιστήρας» είναι μια παραγωγή από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ομάδα ΑΣΙΠΚΑ και τη Highway Productions. Η Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ ιδρύθηκε το 2007 από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μπίτο και την ηθοποιό Ειρήνη Δράκου. Από το 2007 η ΑΣΙΠΚΑ έχει πάνω από 13 παραστάσεις και performances στο ενεργητικό της, τις οποίες έχει παρουσιάσει τόσο σε θεατρικούς χώρους όσο και σε μη συμβατικούς (εγκαταλειμμένα κτίρια, δημόσιους χώρους, μνημεία) καθώς και τέσσερις κινηματογραφικές παραγωγές (τρεις ταινίες μικρού μήκους και μια ταινία μεγάλου μήκους). Ανάμεσα σ’ άλλα, η Ομάδα έχει προσκληθεί και συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου το 2012, με την παράσταση ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή, από το Εθνικό Θέατρο το 2011 με το project ΣΤΟΕΣ και επίσης στα πλαίσια του IETM ATHENS το 2013 με την παράσταση ‘ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ’ στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο.

Ο «Ανεμιστήρας» συμμετείχε σε διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Λέτσε της Ιταλίας, στην Κύπρο, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, στο Σύδνεϋ και στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, στο Βισμπάντεν της Γερμανίας σε Ελσίνκι, Μόσχα, Εδιμβούργο και Ινδία.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπίτος

Σενάριο: Παναγιώτης Ευγγελίδης, Δημήτρης Μπίτος

Πρωταγωνιστούν: Δανάη Ανδρουλάκη, Γιώργος Βαλαής, Ειρήνη Δράκου, Ρηνιώ Κυριαζή

Διάρκεια: 97 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=3Ex1NRwhnRk

Επικίνδυνες Ψαρικές Αποστολές (SeaFood)
του Γκοχ Αούν Χο

Ο Παπ, ένας μικρός καρχαρίας, ανακαλύπτει μία σειρά από υφάλους γεμάτους με αυγά, ενώ παίζει στον ωκεανό με τους φίλους του. Όμως, δεν είναι ο μόνος που βρίσκεται εκεί… Λαθροκυνηγοί έχουν ήδη βρει το σημείο και κλέβουν τα αυγά! Ο μικρούλης αλλά γενναίος Παπ αποφασίζει να σώσει την οικογένειά του και να πολεμήσει τους ανθρώπους με κάθε ψαρικό τρόπο… στην στεριά! Βοηθοί του ο επιστήμονας κύριος Χταπόδης και ο λαίμαργος Τζούλιους που ονειρεύεται να φάει επιτέλους γευστικά κοτόπουλα! Εγκαταλείποντας τη θάλασσα, βρίσκονται στον όμορφο αλλά και πολύ επικίνδυνο κόσμο των ανθρώπων. Και τότε ξεκινούν οι Επικίνδυνες Ψαρικές Αποστολές!

«Δεν έχει σημασία πόσο γρήγορα κολυμπάς, αλλά πόσο γρήγορα σκέφτεσαι», θα αναφωνήσει ήδη από την αρχή της ταινίας ο Παπ, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να δηλώσει από νωρίς πως δεν είναι ο τυπικός καρχαρίας, αλλά αυτός που αξίζει να γίνει πρωταγωνιστής σε ένα animation μαλαισιανής καταγωγής, που μετράει ήδη χρόνια κυκλοφορίας αλλά τώρα φτάνει στις ελληνικές αίθουσες – κι ας μην είναι ο Νέμο.

Σκηνοθεσία: Γκοχ Αούν Χο

Σενάριο: Τζέφρι Τσιάνγκ

Με τις φωνές των: Γιώργος Στεφόπουλος, Σοφία Παναηλίδου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπαδάτος, Kωνσταντίνος Κακκανάς, Γιώργος Σκουφής

Διάρκεια: 93 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=ZegYGk1cbss