Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 9.11.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 9.11.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Πέντε (μόνο!) ταινίες κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την εβδομάδα, μεταξύ αυτών ένα ντοκιμαντέρ για γάτες! Κρατήστε από τα παραπάνω τον αριθμό 5 (τις τελευταίες εβδομάδες αν δεν μαζευόντουσαν 10 ταινίες, οι κινηματογράφοι δεν άνοιγαν) και τη φράση ντοκιμαντέρ με αιλουροειδή -γιατί η πιθανότητα να μπουν σύντομα ξανά στην ίδια φράση είναι απειροελάχιστη.

Όταν ο Μαρξ Συνάντησε τον Ένγκελς (The Young Karl Marx)
του Ραούλ Πεκ

Ο Ραούλ Πεκ, μετά το υποψήφιο για Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Δεν είμαι ο νέγρος σου», έκανε μια ταινία πάνω σε μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές θεωρίες, η οποία επικεντρώνεται περισσότερο στην αναπαράσταση μιας έντονης ατμόσφαιρας που υπήρχε στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1840. Μια Ευρώπη ευάλωτη στη λογοκρισία και στο μεταίχμιο λαϊκών επαναστάσεων, που μέχρι τότε δεν είχαν προηγούμενο και οι οποίες κορυφώθηκαν, σύμφωνα με την ταινία, με τη συγγραφή του «Κομμουνιστικού Μανιφέστο».

Στο Παρίσι του 1844, ο 26χρονος Καρλ Μαρξ παίρνει το δρόμο της εξορίας με τη σύζυγό του, Τζένι. Εκεί, συναντούν το νεαρό Φρίντριχ Ένγκελς, γιο εργοστασιάρχη, που έχει μελετήσει και βιώσει από κοντά τις απαρχές του προλεταριάτου στην Αγγλία. Ο Ένγκελς φέρνει στον Μαρξ το κομμάτι που του έλειπε για να σχηματίσει το νέο όραμά του για τον κόσμο. Μαζί, ενάντια στη λογοκρισία και τις αστυνομικές εφόδους, παρά τις εξεγέρσεις και τις πολιτικές αναταραχές, θα συμβάλουν καταλυτικά στη γέννηση του εργατικού κινήματος. Το κίνημα αυτό θα εξελιχθεί στην πιο πλήρη θεωρητική και πολιτική μεταμόρφωση του κόσμου από την Αναγέννηση κι έπειτα.

Το παράδοξο δύο διανοούμενων, που είχαν γεννηθεί σε μια ζωή άνεσης αλλά αφιέρωσαν τη ζωή και τη σκέψη τους στην απελευθέρωση του προλεταριάτου από τα ταξικά του δεσμά, εξελίσσεται στην εξιστόρηση μιας φιλίας και τη γέννηση ιδεών, οι οποίες κατέληξαν να ανατρέψουν μοναρχίες και να εγκαταστήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Πρόκειται για μία ταινία με αιχμηρή πολιτική σκέψη και εύστοχα σχόλια για το πώς είναι η κοινωνία σήμερα -σε αντιπαράθεση με το πώς ήταν η κοινωνία το 1840, όταν γεννήθηκε μία από τις πιο σημαντικές και επιδραστικές πολιτικές θεωρίες που έχει γνωρίσει ποτέ ο κόσμος. Είναι μια ιστορία που δε θα παλιώσει ποτέ, όπως και το πάθος που κλείνει μέσα της.

Ωστόσο, «ο Νεαρός Καρλ Μαρξ» δεν πετυχαίνει να μεταφέρει αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα της εποχής στην οθόνη. Η εικονογράφηση της εποχής και της ζωής των ηρώων ωχριά μπροστά στον πλούτο και την επαναστατικότητα των ιδεών τους -για την οικονομική ανισότητα, τις εργασιακές συνθήκες, την παιδική εργασία. Ατελείωτοι θεωρητικοί διάλογοι και ένα φινάλε (ενσωματωμένο στους τίτλους τέλους), που προσπαθεί να συνδέσει την εποχή εκείνη με το σήμερα, καταφέρνουν τελικά να αποπροσανατολίσουν το στόχο του σκηνοθέτη, που προφανώς θέλει να μιλήσει στο ευρύτερο κοινό, προσπαθώντας να μη στρεβλώσει την ιστορική αλήθεια.

Βέβαια, στο σενάριο συναντάμε και μερικές ανακρίβειες, με πιο «χτυπητή» αυτή που αφορά τη σχέση του Μαρξ με τον Μπαγκούνιν. Στην ταινία απολαμβάνουμε το σεβασμό και την εκτίμηση του Μιχαήλ Μπαγκούνιν στο πρόσωπο και τις ιδέες του Καρλ Μαρξ, ενώ στην πραγματικότητα ο θεωρητικός του αναρχισμού έγραφε για τον Πρώσο συγγραφέα, ότι «ως χαρακτήρας ήταν φιλόδοξος, αδυσώπητος, αυταρχικός, ζηλότυπος, πονηρός, βίαιος και μηχανορράφος, όπως ο Γιαχβέ, ο θεός των προγόνων του. Πατάει με το ένα πόδι στην τράπεζα, με το άλλο στο σοσιαλιστικό κίνημα και με τον πισινό του στην γερμανική εφημεριδογραφία».

Σκηνοθεσία: Ραούλ Πεκ (Panorama Audience Award & Prize of the Ecumenical Jury στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου και Amnesty International Award για το «Δεν είμαι ο νέγρος σου» στο  Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το 2016)

Σενάριο: Πασκάλ Μπονιτζέρ, Ραούλ Πεκ

Πρωταγωνιστούν: Όγκαστ Ντιλ (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2000), Στεφάν Κοναρσκέ, Βίκι Κριπς, Ολιβιέ Γκουρμέ (Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού για το «Ο γιος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2002), Χάννα Στιλ

Διάρκεια: 118 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=-hhOhmYpgRA

Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές (Murder on the Orient Express)
του Κένεθ Μπράνα

Μία ιστορία που ξεκινάει ως ένα πολυτελές ταξίδι με τρένο στην Ευρώπη, εξελίσσεται γρήγορα σε ένα από τα πιο κομψά, αγωνιώδη και συναρπαστικά μυστήρια που έχουν ειπωθεί ποτέ. Από τη συγγραφέα των best-sellers, Αγκάθα Κρίστι, το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» αφηγείται την ιστορία δεκατριών άγνωστων ανθρώπων που βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα τρένο, όπου όλοι είναι ύποπτοι. Ένας άντρας πρέπει να αγωνιστεί ενάντια στο χρόνο, πριν προλάβει ο δολοφόνος να χτυπήσει ξανά.

Στο πιο διαχρονικό κινηματογραφικό αστυνομικό μυστήριο, παρακολουθούμε το διάσημο ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό στην προσπάθειά του να λύσει ένα από τα πιο γνωστά εγκλήματα στην ιστορία. Μετά το σοκαριστικό φόνο ενός πλούσιου επιχειρηματία σε ένα πολυτελές ευρωπαϊκό τρένο, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ πρέπει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσον προκειμένου να αποκαλύψει ποιος από όλους τους εκλεκτούς επιβάτες του τρένου είναι ο δολοφόνος.

Το ομώνυμο μυθιστόρημα της Αγκάθα Κρίστι κυκλοφόρησε το 1934 και θεωρείται, μέχρι και σήμερα, μία από τις πιο ιδιοφυείς ιστορίες που έχουν γραφτεί ποτέ, ενώ κερδίζει συνεχώς νέους αναγνώστες. Η εκπληκτική κινηματογραφική απόδοση από τον Κένεθ Μπράνα, καθώς και το μοναδικό και λαμπρό καστ, συγκλονίζουν σε κάθε δευτερόλεπτο μυστηρίου που περνάει.

Για να υλοποιηθεί η ταινία, έπρεπε πρώτα οι παραγωγοί να έχουν τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου – και για τους παραγωγούς Μαρκ Γκόρντον και Σάιμον Κίνμπεργκ, η διαδικασία αυτή κράτησε περίπου πέντε χρόνια. Μόλις έβαλαν στην ομάδα τους και τον Ρίντλεϊ Σκοτ, έπρεπε να βρουν και τον τέλειο σεναριογράφο. Όταν ο σεναριογράφος Μάικλ Γκριν («Λόγκαν», «Blade Runner: 2049»), ο οποίος έτσι κι αλλιώς είναι φανατικός θαυμαστής της Αγκάθα Κρίστι και παλιός συνεργάτης του Σκοτ, κλήθηκε να αναλάβει τη δουλειά, όλα μπήκαν στη θέση τους. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, που λατρεύει την κινηματογραφική εκδοχή του βιβλίου από τον Σίντεϊ Λουμέτ το 1974, καθώς και το ίδιο το βιβλίο, βρήκε υπέροχη την ευκαιρία που του δόθηκε να το ανακαλύψει με νέα ματιά και να το αποδώσει όσο καλύτερα γίνεται, ώστε να αγγίξει το σύγχρονο κοινό.

Ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει κάτι εξαιρετικά δύσκολο: να διατηρήσει την ατμόσφαιρα του βιβλίου, φέρνοντάς το ταυτόχρονα σε μια ταχύτητα που ταιριάζει πιο πολύ στη σημερινή εποχή. Το σενάριο «πειράζει» τα συμβάντα ελάχιστα, ενώ η αλλαγή της καταγωγής ορισμένων χαρακτήρων προσφέρει στο σκηνοθέτη πρόσφορο έδαφος για έναν επίκαιρο σχολιασμό πάνω στο ρατσισμό παντός είδους.

Ο πολυαγαπημένος χαρακτήρας του Ηρακλή Πουαρό είναι ένας από τους διασημότερους χαρακτήρες στα βιβλία της Αγκάθα Κρίστι. Πιο συγκεκριμένα, τον συναντάμε σε 33 μυθιστορήματα και 50 νουβέλες. Προκειμένου να αποδώσει τέλεια το χαρακτήρα του, ο Κένεθ Μπράνα ξεκίνησε την έρευνά του ένα χρόνο πριν γίνουν τα γυρίσματα της ταινίας,  διαβάζοντας όλα τα βιβλία με πρωταγωνιστή τον πασίγνωστο ντετέκτιβ. Επίσης, ο ρόλος της Κας Χάμπαρντ πέρασε πρώτα από την Αντζελίνα Τζολί, η οποία τον απέρριψε, κι έπειτα από τη Σαρλίζ Θερόν, για να καταλήξει στη Μισέλ Φάιφερ.

Η ταινία γυρίστηκε σε φιλμ και όχι ψηφιακά, και μάλιστα στα 65 χιλιοστά, προκειμένου η κινηματογραφική εμπειρία του θεατή να είναι συναρπαστική. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στα Longcross Studios στο Λονδίνο. Το βουνό που έφτιαξε ο Τζιμ Κλέι έχει ύψος 11 μέτρα, ενώ μέσω της ψηφιακής επεξεργασίας, δίνει την αίσθηση ενός τεράστιου όρους. Ο πολυβραβευμένος κι ελληνικής καταγωγής διευθυντής φωτογραφίας, Χάρης Ζαμπαρλούκος, βρέθηκε στη Νέα Ζηλανδία πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, προκειμένου να τραβήξει πολύωρο υλικό από ένα τρένο που διέσχιζε το βουνό.

Όσοι δεν έχουν διασταυρωθεί παλαιότερα με το “Οριάν Εξπρές” – και όσοι θελήσουν να «επιβιβαστούν» χωρίς διάθεση σύγκρισης με προηγούμενες εκδοχές του – θα απολαύσουν τη διαδρομή. Και να θυμάστε το αξίωμα του Πουαρό: «Υπάρχει καλό και κακό – τίποτε δε βρίσκεται στο ενδιάμεσο».

Σκηνοθεσία: Κένεθ Μπράνα (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε τηλεταινία για το «Συνομωσία» το 2001, Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Wallander» το 2010, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Εξαιρετικής συνεισφοράς Βρετανού στον κινηματογράφο το 1993, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Ερρίκος ο 5ος» το 1990, Queer Lion για το «Παιχνίδια μυαλού» το 2007 και Golden Osella για το «In the Bleak Midwinter» το 1995 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Μάικλ Γκριν

Πρωταγωνιστούν: Κένεθ Μπράνα, Πενέλοπε Κρουζ (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Vicky Cristina Barcelona» το 2009, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Γύρνα πίσω» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2006), Γουίλεμ Νταφόε, Τζόνι Ντεπ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ» το 2008, Τιμητικό Σεζάρ το 1999, Fondazione Mimmo Rotella Special Award το 2015 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Τζούντι Ντεντς (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» το 1999, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία και Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «The Last of the Blonde Bombshells» το 2001, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Η μεγαλειότατη κυρία Μπράουν» το 1998, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Iris» το 2002, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2001, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Σκόνη στον άνεμο» το 1989, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Δωμάτιο με θέα» το 1987, Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ερμηνείας σε ψυχαγωγικό πρόγραμμα για το «A Fine Romance» το 1985, Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Talking to a Stranger» το 1968, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Πλέον υποσχόμενου πρωτοεμφανιζόμενου σε Α’ ρόλους ηθοποιού για το «Four in the Morning» το 1966), Μισέλ Φάιφερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Σχέσεις πάθους» το 1990, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Επικίνδυνες σχέσεις» το 1990, Ασημένια Άρκτο Καλύτερης ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Ο τόπος του έρωτα» το 1993, Βραβείο Elvira Notari στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Τα χρόνια της αθωότητας» το 1993), Ντέιζι Ρίντλεϊ, Τομ Μπέιτμαν, Λέσλι Όντομ Τζούνιορ  (Βραβείο Γκράμι Καλύτερου άλμπουμ θεατρικού μιούζικαλ για το «Hamilton (Original Broadway Cast Recording)» το 2016), Μανουέλ Γκαρσία-Ρούλφο

Διάρκεια: 114 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=YwsRAYFYwsA

Saw Legacy: Jigsaw
των Μάικλ Σπίριγκ και Πίτερ Σπίριγκ

Όταν το πρώτο Saw ξεχύθηκε στις αίθουσες το 2004, κανείς δε φανταζόταν τι θα επακολουθούσε. Ήταν μια χαμηλού κόστους ταινία τρόμου (κόστισε μόνο 1,2 εκατομμύρια δολάρια και κατάφερε να εκατονταπλασιάσει τις εισπράξεις του!), χωρίς κάποιον μεγάλο σταρ, πέρα από κάποια ψιλό-γνωστά ονόματα και γενικά έμοιαζε με ένα ακόμα φιλμ προς μαζική κατανάλωση, προορισμένο να αραχνιάσει στα ράφια των βιντεοκλάμπ.

Κι όμως, κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις και να διαφημιστεί πειστικά, με τον πιο αγνό και παραδοσιακό τρόπο: από στόμα σε στόμα. Ξαφνικά, όλοι μιλούσαν για μια φοβερή ταινία που έπρεπε οπωσδήποτε να δεις! Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, έγινε ένα από τα πιο «καυτά» χιτ της σεζόν ’04-’05. Η δημιουργία ενός σίκουελ, ήταν επιτακτική ανάγκη για τους μεγαλοκαρχαρίες των χολιγουντιανών στούντιο, που μυρίστηκαν το ζεστό χρήμα.

Βασικό συστατικό του Saw ήταν το πρωτότυπο περιεχόμενο του, το οποίο έδωσε άπειρες ιδέες και έδαφος για πειραματισμούς. Η ιδέα ενός ιδιοφυούς δολοφόνου που δημιουργεί ευρηματικές παγίδες για τα θύματα του, ανάλογα με το παρελθόν και τις δυνατότητες τους, ήταν ένα τέλειο σενάριο για να βασιστεί όχι μια ή δυο ταινίες, αλλά ολόκληρη σειρά! Κάπως έτσι, γεννήθηκε ένα από τα πιο πετυχημένα και κερδοφόρα franchise όλων των εποχών, με μία ταινία να βγαίνει κάθε χρόνο, μέχρι το 2010.

Συνολικά βγήκαν επτά ταινίες και οι εισπράξεις πλησίασαν τα 900 εκατομμύρια δολάρια! Το πράγμα αναμενόμενα κάπου ξεφούσκωσε, αλλά η επιρροή του στην ποπ κουλτούρα των 00s, ήταν αδιαμφισβήτητη. Αναγέννησε ένα ευρύ ενδιαφέρον για ταινίες τρόμου, δημιούργησε ένα δικό του υποείδος που ονομάστηκε “torture porn“, απέκτησε προσηλωμένους φαν, αλλά και φανατικούς εχθρούς, που το έβρισκαν γελοίο και αποκρουστικό.

Ύστερα από 7 χρόνια, η σειρά επανέρχεται για να ανεβάσει την έννοια της φρίκης στο επόμενο στάδιο!

Μετά από μια σειρά φόνων που φέρουν τη σφραγίδα του δολοφόνου Jigsaw, η αστυνομία αρχίζει να κυνηγάει το φάντασμα ενός άνδρα, νεκρού για πάνω από μια δεκαετία, εμπλεκόμενοι σε ένα νέο παιχνίδι που είναι μόνο στην αρχή. Έχει επιστρέψει ο Τζον Κράμερ από τους νεκρούς για να θυμίσει στον κόσμο πως πρέπει να είναι ευγνώμονες για το δώρο της ζωής; Ή είναι μια παγίδα που έχει στήσει ένας άλλος δολοφόνος με τη δική του ατζέντα;

Σκηνοθεσία: Μάικλ Σπίριγκ, Πίτερ Σπίριγκ

Σενάριο: Πίτερ Γκολντφίνγκερ, Τζος Στόλμπεργκ

Πρωταγωνιστούν: Ματ Πάσμορ, Τόμπιν Μπελ, Κάλουμ Κιθ Ρένι, Κλε Μπένετ, Χάνα Έμιλι Άντερσον, Λόρα Βάντερβουρτ, Μαντέλα Βαν Πίμπλς, Πολ Μπράουνστάιν, Μπρίτανι Άλεν, Τζόσια Μπλακ

Διάρκεια: 92 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=JoxFhCAW59Q

Μια Χαρούμενη Οικογένεια (Happy Family)
του Χόλγκερ Τάπε

Παρά τον τίτλο τους, η οικογένεια των Γουίσμποουν μόνο ευτυχισμένη δεν είναι. Το βιβλιοπωλείο της μαμάς Έμμα είναι γεμάτο χρέη, ο μπαμπάς Φρανκ δουλεύει ασταμάτητα, η Φαίη, η έφηβη κόρη, δεν τα πηγαίνει καλά με τις σχολικές εξετάσεις και ο Μαξ, ο βενιαμίν της οικογενείας, είναι ένα πανέξυπνο αγόρι που είναι θύμα bulling στο σχολείο. Σε μια προσπάθεια να επανασυνδεθούν σαν οικογένεια, η μαμά Έμμα οργανώνει μια βραδινή οικογενειακή έξοδο. Όμως, τα σχέδια της θα ανατραπούν, όταν μια κακιά μάγισσα τους καταραστεί μεταμορφώνοντας τους σε τέρατα.

Το φιλμ «Μια Χαρούμενη Οικογένεια» είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο  του βραβευμένου με Διεθνές Βραβείο Έμμυ Γερμανού σεναριογράφου και συγγραφέα Ντέιβιντ Σάφερ. Στην Γερμανία το βιβλίο έχει πουλήσει περισσότερες από 500.000 αντίτυπα, ενώ ήδη έχει μεταφραστεί σε 18 γλώσσες και κυκλοφορεί σε πάνω από 30 χώρες.

Σκηνοθεσία: Χόλγκερ Τάπε

Σενάριο: Ντείβιντ Σάφερ, Καταρίνα Τζανκ

Με τις φωνές των: Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, Κατερίνας Γκίργκις, Στεφανίας Φιλιάδη, Νικόλα Κατσάτσου, Κωνσταντίνου Κακανά, Γιάννη Υφαντή

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=w4f6hhdNLlM

Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης (Kedi)
της Τσεϊντά Τορούν

Η ταινία που εντυπωσιάζει όπου κι αν προβάλλεται, ακολουθεί επτά διαφορετικούς γατο-χαρακτήρες στις περιπλανήσεις τους στα σοκάκια, τις αγορές, το λιμάνι, τις ταράτσες, στην Κωνσταντινούπολη και τον Βόσπορο. Μέσα από τις ιστορίες αυτών των εντελώς διαφορετικών 7 γατο-προσωπικοτήτων, αλλά και των ανθρώπων που έρχονται σε επαφή μαζί τους, «Οι Γάτες της Κωνσταντινούπολης» σκιαγραφούν ένα γεμάτο ζεστασιά πορτραίτο της Πόλης.

Πρωταγωνιστούν… οι γάτες:
Bengu – Η ερωμένη
Aslan Parcasi – Ο κυνηγός
Psikopat – Η ψυχοπαθής
Duman – Ο τζέντλεμαν
Deniz – Ο υπέρ-κοινωνικός
Sari – Η καταφερτζού
Gamsiz – Ο «παίχτης»

Με χιούμορ αλλά και πολλή αγάπη μέσα από την κινηματογράφηση των γατών αλλά και συνεντεύξεων με ανθρώπους από γειτονιές στην Πόλη που τα φροντίζουν, ξετυλίγεται μια πανέμορφη και ολοκληρωμένη ταινία τεκμηρίωσης, που δίπλα σε αυτή την αισθαντική σκιαγράφηση χαρακτήρων από ανθρώπους και ζώα κρύβει μέσα της και ένα μήνυμα ευθύνης για το ρόλο μας και των τεχνολογικών και οικονομικών μας εξελίξεων απέναντι στους υπόλοιπους οργανισμούς που συμβιώνουμε.

Το ερώτημα στο τέλος είναι υπαρκτό. Θα μπορέσουν αυτά τα ζώα να συνεχίσουν να υπάρχουν και να διαμορφώνουν με τον τρόπο τους τον έμβιο χώρο γειτονιών που ραγδαία υπόκεινται σε άγριο εξευγενισμό και καταστροφή του αυθεντικού χαρακτήρα τους;

Ένα στοχαστικό ντοκιμαντέρ με θέμα την αγάπη, την απώλεια, τη χαρά, τη μοναξιά και τη συντροφικότητα. Ένα ντοκιμαντέρ με χιούμορ, ζεστασιά και συναίσθημα πάνω στη διττή προσωπικότητα της γάτας, που ενώ μπορεί να χαρίζει συντροφιά, παράλληλα είναι και ένα ανεξάρτητο πλάσμα, που ακολουθεί τους δικούς του κανόνες.

Σκηνοθεσία: Τσεϊντά Τορούν

Φωτογραφία: Τσάρλι Βούπερμαν, Αλπ Κορφάλι

Μοντάζ: Μο Στέμπε

Μουσική: Κίρα Φοντάνα

Διάρκεια: 79 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=6MND5LdUr5s