Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 2.11.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 2.11.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Ο αριθμός των ταινιών που κυκλοφορούν κάθε εβδομάδα δε μειώνεται αισθητά κάτω από τις δέκα (!) με αποτέλεσμα αυτή εδώ την εβδομάδα, που το κινηματογραφικό ενδιαφέρον στρέφεται στο 58ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, να κάνουν την έξοδό τους στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες ωραίες ταινίες, πολυαναμενόμενες ταινίες, νέες ταινίες για παιδιά και δύο (μπορεί και τρία) στοιχήματα για τα ταμεία.

Thor Ragnarok
του Τάικα Γουατίτι

Η πρώτη ανεπίσημη κριτική που εμφανίστηκε στο διαδίκτυο για τον τρίτο Thor ήταν αυτή του Τζέιμς Γκανν, σκηνοθέτη των δύο ταινιών «Φύλακες του Γαλαξία»: «Νομίζω πως καμία σύγχρονη ταινία δεν έχει συλλάβει τόσο καλά τη θεότρελη διασκέδαση που ζούσαμε στα 80s με ταινίες όπως ο Flash Gordon! Ένιωσα πως είμαι πάλι δεκατεσσάρων, βλέπω μια μαγική βιντεοκασέτα και εκρήγνυται σε κάτι φαντασμαγορικό».

Σε αυτήν την ταινία, ο Thor είναι φυλακισμένος στην άλλη άκρη του σύμπαντος χωρίς να έχει στη διάθεσή του το τρομερό του σφυρί. Πρέπει να νικήσει το χρόνο για να επιστρέψει στον πλανήτη Asgard και να σταματήσει το Ragnarok, δηλαδή την καταστροφή του πλανήτη του και του πολιτισμού του, από τα χέρια μιας νέας, παντοδύναμης απειλής, της αδίστακτης Hela. Αρχικά, όμως, πρέπει να διευθετήσει μερικά φλέγοντα ζητήματα.

Πρώτον, να στεφθεί νικητής μιας θανάσιμης μονομαχίας ενάντια στον πρώην σύμμαχό του και επίσης Εκδικητή – τον Απίθανο Hulk! Στη συνέχεια, να βρει καινούργιο οπλοστάσιο για να πολεμήσει, αφού έχει αποχαιρετήσει το περιβόητο σφυρί του και τέλος να σχηματίσει μια παρέα σκληρών πολεμιστών, για να βάλουν ένα χεράκι και αυτοί στο δύσκολο έργο που πρέπει να φέρει εις πέρας.

Στη νορβηγική μυθολογία, το Ragnarok μεταφράζεται ως Χαραυγή των Θεών και αναφέρεται στην επικείμενη καταστροφή του σύμπαντος, μαζί και της ανθρωπότητας, αλλά και πολλών θεών, όπως τον Odin, τον Thor, τον Loki. Μια νέα γενιά θεών αναλαμβάνουν από αυτό το σημείο, ενώ τα παιδιά του Odin, παίρνουν τη θέση των αρχαίων θεών καθώς ο νέος κύκλος του κόσμου ξεκινάει. Ίσως για αυτό πυροδοτήθηκαν φήμες ότι θα είναι το έσχατο φιλμ του Thor.

Ο σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτι υποδύεται και έναν ψηφιακό χαρακτήρα, νέο στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, τον Korg (τον συναντήσαμε πρώτη φορά σε κόμικ το 1962). Ο Γουαϊτίτι είναι γνωστός για το ότι παίζει κι ο ίδιος στις ταινίες του. Τις μέρες που είχε και καθήκοντα ηθοποιού, ο σκηνοθέτης έπρεπε να φοράει μια γκρι εφαρμοστή φόρμα «στολισμένη» με μπαλάκια του πινγκ πονγκ κομμένα στη μέση: την ειδική στολή της τεχνολογίας του motion capture για τη δημιουργία ψηφιακών χαρακτήρων. Ήταν περίεργο να δίνει σκηνοθετικές οδηγίες ντυμένος έτσι!

Χαρακτήρες από τα κόμικς της Marvel που μεταπηδούν για πρώτη φορά στο Marvel Cinematic Universe περιλαμβάνουν την απόλυτη κακιά Hela, την οποία γνωρίσαμε στο χαρτί το 1964, την τρομερή πολεμίστρια Valkyrie το 1971, τον εκτελεστή Skurge το 1964 και τον δικτάτορα του Sakaar, Grandmaster το 1969 Η Hela, μία από τις ισχυρότερες εχθρούς του Thor στα κόμικς, είναι η πρώτη γυναίκα πρωταγωνίστρια σε ρόλο κακιάς στις ταινίες της Marvel μέχρι σήμερα.

Η ταινία αυτή είναι η πρώτη στο Marvel Cinematic Universe που δεν έκανε γυρίσματα μόνο στην Αυστραλία, αλλά σε όλο το Νότιο Ημισφαίριο. Το «Thor: Ragnarok» χρησιμοποίησε 9 στούντιο για χτίσιμο σκηνικών και γυρίσματα. Το Stage 9 των Village Roadshow Studios, το μεγαλύτερο στο Νότιο Ημισφαίριο, ολοκληρώθηκε λίγες βδομάδες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Δύο από τα σετ στα Village Roadshow Studios (Asgard Piazza και Sakaar) είναι ίσα σε μέγεθος με δύο στάδια αμερικάνικου ποδοσφαίρου. Χτίστηκαν σε τέσσερις μήνες με συνεργείο 450 ατόμων. Ο κόσμος του Sakaar είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί σε ταινία της Marvel. Σχεδιάστηκε με έμπνευση από τα κόμικς του Jack Kirby, συν-δημιουργού του Thor μαζί με τον Stan Lee το 1962.

Η βετεράνος σχεδιάστρια κοστουμιών Mayes Rubeo έφτιαξε 2.500 κοστούμια για την ταινία – όλα τα υλικά ήρθαν από την Αυστραλία.

Η Κέιτ Μπλάνσετ δέχτηκε έναν από τους βασικούς ρόλους, επειδή τα παιδιά της είναι φανατικοί λάτρεις των κόμικ της Marvel. Ένας εξ αυτών κατάφερε να πάρει έναν μικρό ρόλο στην ταινία.

Σκηνοθεσία: Τάικα Γουαϊτίτι (Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix για το «Boy» το 2010, Panorama Special Jury Short Film Award για το «Tama tu» το 2005 και Panorama Short Film Award για το «Two Cars, One Night» το 2004 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Short Filmmaking Award – Honorable Mention για το «Tama tu» το 2005 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance)

Σενάριο: Έρικ Πίρσον

Πρωταγωνιστούν: Κρις Χέμσγουορθ, Τομ Χίντλστον (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για τηλεοπτική σειρά για το «The Night Manager» το 2017), Κέιτ Μπλάνσετ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Θλιμμένη Τζάσμιν» το 2014, Όσκαρ Β’ γυναικέιου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Ιπτάμενος Κροίσος» το 2005, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «I’m Not There» το 2008, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Elizabeth» το 1999, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «I’m Not There» το 2007 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Ιντρις Ελμπα (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Luther» το 2011), Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Τέσα Τόμσον, Καρλ Ούρμπαν, Μαρκ Ράφαλο (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης τηλεταινίας για το «The Normal Heart» το 2014, Special Jury Prize για το «Μεταφυσικό… ταλέντο» το 2010 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance), Άντονι Χόπκινς (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για το «Η Σιωπή των Αμνών» το 1992, Χρυσή Σφαίρα Cecil B. DeMille το 2006, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «The Bunker» το 1981 και για το «The Lindbergh Kidnapping Case» το 1976, BAFTA Academy Fellowship Award το 2008, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Τ` απομεινάρια μιας μέρας» το 1994, για το «Η Σιωπή των Αμνών» το 1992 και για το «War and Peace» το 1973), Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Sherlock» το 2014)

Διάρκεια: 130 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=p2PbFKOpwGg

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού (The Killing of a Sacred Deer)
του Γιώργου Λάνθιμου

Χτίζοντας ένα ιδιόμορφο ψυχολογικό θρίλερ, οι δημιουργοί επιστρέφουν σε ένα κλειστοφοβικό οικογενειακό περιβάλλον, πιο σκληροπυρηνικό από τον Κυνόδοντα που τους έβαλε στον παγκόσμιο χάρτη και επικαλούνται ήδη από τον τίτλο μια σχέση με τον αρχαίο μύθο της Ιφιγένειας και τον χειροπιαστό τρόμο που κλιμακώνεται σε θυσία.

Οι διάλογοι είναι απολαυστικοί, διαβολικά και παγερά αστείοι, συνεπείς στο – δυσανάλογα των τραγικών περιστάσεων ανέκφραστο- ύφος της σεναριακής ομάδας. Ο σκηνοθέτης ενορχηστρώνει μεγαλειώδεις και στυλιζαρισμένες λήψεις και οι διάσημοι πρωταγωνιστές συμμορφώνονται απόλυτα στο αλλόκοτο, παγερό και βασανιστικό κλίμα της ταινίας.

Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού διακατέχεται από μια ξεκάθαρα ανίερη διάθεση και για αυτό προσφέρει μία μοναδική κινηματογραφική εμπειρία, με διεστραμμένα σπαρταριστές σκηνές που απασχολούν κοινό και κριτικούς πολύ μετά την προβολή της ταινίας.

Ο Στίβεν είναι ένας διαπρεπής καρδιοχειρουργός, παντρεμένος με την Άννα, μία καταξιωμένη οφθαλμίατρο. Είναι ευκατάστατοι και ζουν ευτυχισμένοι με τα δύο τους παιδιά, την έφηβη Κιμ και τον δωδεκάχρονο Μπομπ. O Στίβεν έχει αναπτύξει φιλική σχέση με τον Μάρτιν, ένα δεκαεξάχρονο αγόρι, ορφανό από πατέρα, το οποίο έχει υπό την προστασία του. Τα πράγματα παίρνουν ολέθρια τροπή όταν ο Στίβεν συστήνει τον Μάρτιν στην οικογένεια του. Το νεαρό αγόρι αναστατώνει τον κόσμο τους και υποχρεώνει τον Στίβεν να επιλέξει ανάμεσα σε μια ακραία θυσία ή τον κίνδυνο να χάσει τα πάντα.

Αν και η είδηση πως η ταινία του Λάνθιμου γιουχαρίστηκε, στην πρώτη προβολή της στο Φεστιβάλ των Καννών, έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις, ο περισσότερος κόσμος φαίνεται να εκτιμά τις ιδιαίτερες μεθόδους του σκηνοθέτη. Σύμφωνα με την Independent, το γιουχάρισμα θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως αντίδραση στις «αιρετικές» δημιουργίες του σκηνοθέτη που τολμούν να απεικονίσουν την ανθρώπινη φύση απογυμνωμένη από τις νόρμες και την πολιτική ορθότητα.

Όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα αλλά και στα σχόλια πολλών θεατών, η ταινία θυμίζει αρκετά έργα του Κιούμπρικ, είτε μέσω της κινησιολογίας των ανθρώπων είτε λόγω των ευρυγώνιων πλάνων. Το υποβλητικό soundtrack με στοιχεία κλασικής μουσικής είναι ένα από τα μεγάλα ατού αυτού του ψυχολογικού θρίλερ, ακόμα και στις στιγμές που τα έγχορδα «ξύνουν» επώδυνα τα αυτιά του θεατή.

Στη συνέντευξη Τύπου στις Κάννες, ο σκηνοθέτης είπε: «Δεν έχω σαφή εικόνα για τη θυσία. Ήθελα να εξετάσω κάποια θέματα. Τη δικαιοσύνη, την επιλογή, την ανθρώπινη φύση και συμπεριφορά, τι συμβαίνει όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με διλήμματα. Φυσικά, στην ελληνική μυθολογία και στη θρησκεία συναντάμε τα θέματα αυτά. Δεν είναι δικές μου ιδέες, είναι πανανθρώπινες. Ο τίτλος προέκυψε όταν αρχίσαμε να γράφουμε το σενάριο. Σκεφτόμασταν την ιστορία και ανακαλύψαμε ότι έχει παραλληλισμούς με την τραγωδία του Ευριπίδη, την Ιφιγένεια. Σκεφτήκαμε ότι θα έχει ενδιαφέρον να ανοίξουμε έναν διάλογο με κάτι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κουλτούρα μας, κάτι αιώνιο και υπαρκτό από την αρχή του πολιτισμού».

Την ώρα, πάντως, που κάποιοι εμφανίζονται απογοητευμένοι από την πολυαναμενόμενη ταινία του Έλληνα δημιουργού, οι έγκριτοι κριτικοί κινηματογράφου τής χαρίζουν αφειδώς τα αστεράκια τους. Η βρετανική εφημερίδα Guardian και ο δημοσιογράφος Πίτερ Μπράντσι χαρακτήρισε την ταινία ως μια «παράξενα ανήσυχη ιστορία», δίνοντάς της βαθμολογία 4 στα 5, ενώ ο Ντέιβιντ Ανλιχ της κινηματογραφικής ιστοσελίδας indiewire σχολίασε πως το φιλμ αυτό αποτελεί την πιο «τρομακτική ταινία που έχει κάνει ποτέ ο Ελληνας σκηνοθέτης».

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος (Βραβείο Καλύτερου σεναρίου για το «Ο Θάνατος του Ιερού Ελαφιού» το 2017,  Queer Palm – Special Mention για το «Ο Αστακός» το 2015 και Un Certain Regard Award & Award of the Youth για το «Κυνόδοντας» το 2009 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Golden Osella για το «Άλπεις» το 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου (Golden Osella για το «Άλπεις» το 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Αποστολή στην Μπριζ» το 2009), Νικόλ Κίντμαν (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Ασημένια Άρκτο Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Οι Ώρες» το 2003, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Moulin Rouge!» το 2002, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Έτοιμη για όλα» το 1996, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Big Little Lies» το 2017, 70th Anniversary Prize στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών), Μπάρρυ Κιόγκαν, Ράφεϊ Κάσιντι, Σάνι Σουλτζίκ, Αλίσια Σίλβερστοουν

Διάρκεια: 121 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=DTdFWPPb9mc

Σημαδεμένες Καρδιές (Scarred Hearts)
του Ραντού Τζουντ

Ελεύθερα εμπνευσμένο από το έργο του ποιητή Μ. Μπλέτσερ το «Σημαδεμένες Καρδιές» είναι τοποθετημένο στο ταραγμένο διάστημα του Μεσοπολέμου. Γυρισμένη σε 35mm, σε τετράγωνο κάδρο, με φωτεινά και κομψά χρώματα και με μορφή κλασικού σινεμά, η ταινία του Ράντου Τζουντ κάνει στέρεες αναφορές στα ζητήματα του αντισημιτισμού, της ανόδου του φασισμού και της πάλης των ιδεών, την ώρα που παρακολουθούμε από κοντά έναν καθηλωμένο ήρωα αποφασισμένο να ζήσει.

Διανθισμένο με αποσπάσματα από το έργο του ποιητή, το οποίο συχνά συγκρίνεται με το «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν, αλλά και κάδρα – αναφορές σε γνωστούς πίνακες ζωγραφικής, όπως του Ρέμπραντ ή των Γιαν Βαν Άικ και Αντρέα Μαντένια, το «Σημαδεμένες Καρδιές» γιορτάζει το πνεύμα του Μ. Μπλέτσερ σε τόνο μαύρης κωμωδίας και μας αφήνει με μια παράδοξη αίσθηση ελπίδας.

Το καλοκαίρι του 1937, ο Εμανουέλ, ένας εικοσάρης που πάσχει από οστική φυματίωση, νοσηλεύεται σ’ ένα σανατόριο στη Μαύρη Θάλασσα. Η θεραπεία περιλαμβάνει επώδυνες ενέσεις στη σπονδυλική στήλη που τον καθηλώνουν στο γύψο. Σιγά σιγά, καθώς ο Εμανουέλ συνηθίζει τη θλίψη της νέας του ζωής, ανακαλύπτει πως η ζωή συνεχίζεται και μέσα στο σανατόριο και πως αξίζει κανείς να τη ζήσει. Συνάπτει ακόμα και μια ερωτική σχέση, ενώ στον έξω κόσμο η Ρουμανία δεν έχει και πολλά να του προσφέρει, έτσι όπως εξελίσσεται σε μια συντηρητική κοινωνία…

Μέσα από την έντεχνη διασπορά σημείων έντασης, η ταινία παράγει διαρκώς συμμετρικές αντιθέσεις. Έτσι, η σουρεαλιστική αμφιθυμία του Τζουντ μοιάζει να είναι το κεντρικό αφηγηματικό μοτίβο στο «Σημαδεμένες Καρδιές».

Από τη μία, η ζωή μέσα στο κλειστό περιβάλλον ενός σανατορίου, η αίσθηση της απομόνωσης, εμφανίζεται σαν ένα εσωστρεφές παραμύθι, χαοτικό, απελπιστικό, πυρετώδες και συχνά εξωπραγματικό. Από την άλλη, η ζωή έξω, ενώ είναι φαινομενικά απόμακρη, διαπερνά μόνιμα το χώρο, μέσα από το ραδιόφωνο, τις αναφορές στον Χίτλερ ή τις έντονες διενέξεις για την άνοδο του αντισημιτισμού. Από τη μία, το τραγικό συμβάν της ζωής του Εμανουέλ και από την άλλη, η ιστορική τραγωδία που παραμονεύει: ενώ ο Εμανουέλ ασχολείται με την ασημαντότητα του εαυτού του και με το «κενό» νοήματος που συνεπάγεται αυτό, την ίδια στιγμή το φάντασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πλανιέται πάνω από την Ευρώπη.

Για τον Ράντου Τζουντ ο κόσμος είναι ένα σουρεαλιστικό όνειρο αναπάντεχων συναισθημάτων και έντονων αντιθέσεων. Το «Σημαδεμένες Καρδιές» είναι ένα έργο που αναδεικνύει έναν ξεχασμένο Ρουμάνο καλλιτέχνη και ταυτόχρονα επιβεβαιώνει έναν από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του σήμερα.

Σκηνοθεσία: Ραντού Τζουντ (Ασημένια Άρκτος Καλύτερης Σκηνοθεσίας για το «Αφερίμ!» το 2015 και C.I.C.A.E. Award για το «The Happiest Girl in the World» το 2009 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Illy Prize – Special Mention για το «It Can Pass Through the Wall» το 2014 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών)

Σενάριο: Ραντού Τζουντ

Πρωταγωνιστούν: Λουσιάν Ρους, Ιβάνα Μλαντένοβιτς, Ιλίνκα Χαρνούτ, Σερμπάν Πάβλου

Διάρκεια: 141 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=FtGuvkjt4dU

Τι συνέβη στη Δευτέρα (What Happened to Monday)
του Τόμι Βίρκολα

Το «Τι Συνέβη στη Δευτέρα» είναι μια δυστοπία. Ένα εναλλακτικό παράθυρο της ανθρωπότητας, το οποίο δεν είναι και τόσο μακριά. Ως το 2050 ο πληθυσμός θα έχει φτάσει τα 9 δισεκατομμύρια. Αν σκεφτούμε τι συμβαίνει σήμερα σε συγκεκριμένες περιοχές του κόσμου με τα 7 δις, τότε φαντάσου τι έχει να συμβεί με τα 9. Πυκνοκατοίκηση, συμπυκνωμένη ζωή μέσα σε σπίτια 25 τετραγωνικών, μολύνσεις, εύκολη εξάπλωση ασθενειών και πολλά άλλα.

Το 2073, ο υπερπληθυσμός και η πείνα έχουν αναγκάσει τις κυβερνήσεις να λάβουν δραστικά μέτρα για την αντιμετώπισή τους, υποχρεώνοντας τις οικογένειες να κάνουν μόνο ένα παιδί.  Επτά πανομοιότυπες αδελφές ζουν μία κρυφή ζωή, διαρκώς καταζητούμενες από το Τμήμα Κατανομής Παιδιών, υιοθετώντας μία ταυτότητα: αυτήν της Κάρεν Σέτμαν.

Μεγαλωμένες και εκπαιδευμένες από τον παππού τους, ο οποίος τους έδωσε και τα ονόματά τους – Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή – κάθε κοπέλα μπορεί να βγει στον έξω κόσμο μία φορά την εβδομάδα, χρησιμοποιώντας την κοινή τους ταυτότητα.

H Δευτέρα είναι μία πανέξυπνη, σοφιστικέ, οξυδερκής, σκληρή και φιλόδοξη γυναίκα. Είναι εκείνη που αντιπροσωπεύει πραγματικά τον χαρακτήρα της Κάρεν Σέτμαν. Η διαφορά ανάμεσα στη Δευτέρα και τις αδελφές της είναι ότι κάνει τα πάντα βάσει κανόνων και κάνει πάντα αυτό που πρέπει. Για πάρα πολλά χρόνια είχε θυσιάσει τον εαυτό της για τους άλλους. Όταν συναντά όμως τον έρωτα της ζωής της, όλα ανατρέπονται. Η Τρίτη είναι μία χαλαρή κοπέλα, που ακολουθεί ένα new age lifestyle. Είναι πολύ ευαίσθητη και νοιάζεται πολύ για τις αδελφές της. Είναι χαρούμενη και έχει χιούμορ. Μία εν δυνάμει χίπισσα.

Η Τετάρτη είναι αθλητική, σκληροτράχηλη, με αυτοπεποίθηση, μια πραγματική μαχήτρια. Η Πέμπτη είναι η επαναστάτρια. Λατρεύει την ελευθερία της αλλά και τις αδελφές της, οπότε γίνεται η αρχηγός. Η Παρασκευή είναι ένα εσωστρεφές, ήσυχο κορίτσι, που είναι εξαιρετική σε θέματα τεχνολογίας, μαθηματικών και γενικότερα επιστημών. Η Σάββατο είναι εξωστρεφής, αστεία, πονηρή και σπιρτόζα, ένα πραγματικό party animal. Λατρεύει το ροζ χρώμα και της αρέσει να πίνει. Έχει μία θετική προσέγγιση στον τρόπο ζωής της, ενώ είναι και πολύ ρομαντική. Η Κυριακή είναι τρυφερή, εμπαθής και θρησκευόμενη. Έχει ένα μητρικό στοιχείο, που την κρατάει προσγειωμένη. Αποτελεί την άγκυρα της οικογένειας.

Η Δευτέρα και η Πέμπτη είναι στην πραγματικότητα οι δύο πιο ξεχωριστές προσωπικότητες. Και οι δύο ονειρεύονται τη μέρα που θα μπορούν να ζήσουν ελεύθερες και ξέγνοιαστες από κάθε είδους περιορισμό.

Όλα κυλάνε κανονικά, μέχρι που μία μέρα, η Δευτέρα δεν επιστρέφει σπίτι…

Στην αρχή η ταινία δεν σου δίνει την εντύπωση ταινίας δράσης, αργά ή γρήγορα όμως αρχίζεις να βιώνεις τα χαρακτηριστικά της σε πολύ έντονο ρυθμό. Οι υπερβολές, όπως είναι φυσικό, δεν εκλείπουν παρόλα αυτά δεν επηρεάζουν τόσο αρνητικά τη γενική εικόνα. Ο σκληρός χαρακτήρας που αποκτά ανά σημεία η ταινία και η ωμή βία, για κάποιο λόγο, δεν σε απωθούν αλλά σε εθίζουν με αποτέλεσμα να συνεχίσεις να την παρακολουθείς. Αυτό ίσως να οφείλεται και στον τρόπο με τον οποίο οι δημιουργοί μέσα από αυτές τις σκηνές σπάνε τα κλισέ, εκμεταλλευόμενοι γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τους εφτά διαφορετικούς χαρακτήρες σε ένα πρόσωπο. Ακόμη ένα θετικό είναι και τα μηνύματα της ταινίας που προσθέτουν ένα μικρό στοιχείο ενδιαφέροντος για όσους δεν είναι λάτρεις της δράσης και των ταινιών επιστημονικής φαντασίας.

Η εικόνα και ο ήχος σε βάζουν απόλυτα στην αίσθηση της αφήγησης. Πρωτίστως, σου εμφυτεύει την ιδέα ότι παρακολουθείς έναν κόσμο που παραδίδει τη δική του ενέργεια στα φυσικά φαινόμενα. Βροχερός, μουντός, σκοτεινός εκεί που πρέπει, ελάχιστες φωτεινές στιγμές, κάτισχνος. Όλες οι ζοφερές εκδοχές της ανθρωπότητας συμπυκνώνονται σε αυτό το στοιχείο της μη φωτεινότητας. Από κει και πέρα, αρκείται στην ένταση που έχει η εξιστόρηση. Μιλάμε άλλωστε για ένα τόσο αληθινό σενάριο. Είναι μια επιλογή που η ανθρωπότητα θα κληθεί να την πάρει κάποια στιγμή.

Σκηνοθεσία: Τόμι Βίρκολα

Σενάριο: Μαξ Μπότκιν, Κέρρυ Ουίλιαμσον

Πρωταγωνιστούν: Νούμι Ραπάς, Γκλεν Κλόουζ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «Damages» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία για το «Το λιοντάρι του χειμώνα» το 2005, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Serving in Silence: The Margarethe Cammermeyer Story» το 1995, Golden Ciak Καλύτερης Ηθοποιού και Photographers Award για το «Meeting Venus» το 1991 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Γουίλεμ Νταφόε, Μαρουάν Κενζάρι, Κρίστιαν Ρούμπεκ, Πολ Σβέρε Χάγκεν

Διάρκεια: 123 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=Ia7be2Lx_yo

Mimosas
του Όλιβερ Λαξ

Ο βραβευμένος στην Εβδομάδα Κριτικής των Καννών σκηνοθέτης, δίνει μία μαγευτική και μινιμαλιστική οπτική μιας «Ανατολικής δύσης», αποδεικνύοντας το ταλέντο του μέσα από μία επική ιστορία όπου οι πρωταγωνιστές νιώθουν την πίστη και μιλούν ευθέως για αυτή.

Το «Mimosas», εμπνευσμένο από τα ταξίδια του σκηνοθέτη μέσα στην μαροκινή έρημο και από το Σουφισμό, θέτει στο επίκεντρό του τόσο μία φυσική όσο και μία μεταφυσική αναζήτηση. Γυρισμένο με φόντο την επιβλητική οροσειρά του Άτλαντα, είναι μια ταινία που λαμβάνει χώρα σε μία παράδοξη διασταύρωση δύο κόσμων: του αρχαίου και του σύγχρονου, όπου δοκιμάζεται η πίστη, η αντοχή και η δύναμη του φόβου.

Ένα καραβάνι συνοδεύει έναν ετοιμοθάνατο Σεΐχη, διασχίζοντας την οροσειρά του Άτλαντα στο Μαρόκο. Η τελευταία του επιθυμία είναι να ταφεί με τους αγαπημένους του. Αλλά ο θάνατος δεν περιμένει. Οι άνθρωποι του καραβανιού, που φοβούνται το πέρασμα ανάμεσα στα βουνά, αρνούνται να συνοδεύσουν τον νεκρό. Ο Άχμεντ και ο Σαΐντ, δύο κλέφτες που ταξιδεύουν με το καραβάνι, προσποιούνται πως ξέρουν το δρόμο και υπόσχονται να εκπληρώσουν την επιθυμία του αποθανόντα. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ένας άνδρας με το όνομα Σακίμπ είναι ο επίλεκτος που θα ταξιδέψει στα βουνά με μια αποστολή: να βοηθήσει αυτό το αυτοσχέδιο καραβάνι.

Χωρισμένο σε τρεις ενότητες βγαλμένες από το Κοράνι, παρουσιάζει αλληγορικά το «βάσανο» της πίστης, το πεπρωμένο του μάρτυρα που την επικοινωνεί στο ποίμνιο του, όπως και το συμπέρασμα της αποκάλυψης σε αυτούς που θα ασπαστούν την «αλήθεια» της. Το «Mimosas», κάτω από το βλέμμα του σκηνοθέτη Όλιβερ Λαξ, χρησιμοποιεί το άγριο περιβάλλον – κομμάτι της αφρικανικής ηπείρου – ως πρόφαση για ένα «γουεστερνικό» ταξίδι στον χρόνο, με ολίγον από ψυχική διαστρέβλωση, για να επιστρέψει σχεδόν πριν το φινάλε, σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, χωρίς όμως την πρόθεση να αποσαφηνίσει πολλά από τα ζητήματα που θέτει.

Η φωτογραφία του Μάουρο Χέρσι σου κόβει την ανάσα, συλλαμβάνοντας όλη την ομορφιά των άγριων και ηλιοκαμένων τοπίων του Άτλαντα, ενώ οι μη επαγγελματίες ηθοποιοί προσφέρουν δυνατές ερμηνείες.

Σκηνοθεσία: Όλιβερ Λαξ (Critics Week Grand Prize για το «Mimosas» το 2016 και FIPRESCI Prize για το «You All Are Captains» το 2010 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών)

Σενάριο: Όλιβερ Λαξ, Σαντιάγο Φιλόλ

Πρωταγωνιστούν: Αχμεντ Χαμούντ, Σακίμπ Μπεν Ομαρ, Σαΐντ Αάγκλι

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=huEo6F_U78g

Νάνος στο Σπίτι (Gnome Alone)
των Πίτερ Λεπενιότις και Σέλι Σενόι

Η Κλόε και η μητέρα της μετακομίζουν. Ξανά! Αυτή την φορά, είναι αναγκασμένες να κατοικήσουν σε ένα ετοιμόρροπο, παμπάλαιο σπίτι γεμάτο διακοσμητικούς νάνους κήπου. Σύντομα, η Κλόε θα ανακαλύψει πως αυτό το σπίτι κρύβει ένα τρομακτικό μυστικό. Μία ημέρα που βρίσκεται μόνη στο σπίτι μετά το σχολείο, η Κλόε κι ένας αδιάκριτος γείτονας, ο Λίαμ, θα ανακαλύψουν πως οι νάνοι είναι ζωντανοί!

Όπως αποδεικνύεται, οι νάνοι προστατεύουν εδώ και χρόνια τον πλανήτη από τα απειλητικά, μικρά πλάσματα, τα Τρογκς, τα οποία έχουν εισβάλει στο σπίτι μέσω μίας πύλης από άλλη διάσταση. Όταν η μόνη λύση για να σταματήσουν τους Τρογκς πέφτει στα λάθος χέρια στο σχολείο, η Κλόε και ο Λίαμ θα πρέπει να συμμαχήσουν με την ετερόκλητη ομάδα των νάνων ώστε να σταματήσουν την εισβολή και να σώσουν τον κόσμο!

Σκηνοθεσία: Πίτερ Λεπενιότις, Σέλι Σενόι

Σενάριο: Μάικλ Σβαρτζ, Ζίνα Ζάφλοου

Με τις φωνές των: Στεφανίας Φιλιάδη, Φοίβου Ριμένα, Βασίλη Μήλιου, Κώστα Δαρλάση, Τζίνης Παπαδοπούλου, Αφροδίτης Αντωνάκης, Φώτη Πετρίδη

Διάρκεια: 84 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=-YrLQv5sTV0

Success Story
του Νίκου Περάκη

Δεν είναι το Success Story που έχεις συνηθίσει. Είναι ένα χρονικό προδοσίας και συνωμοσίας, μία «γκρίζα» κωμωδία στα πρώτα  χρόνια της κρίσης, ένα σκοτεινό παιχνίδι με πανίσχυρους παίκτες. Και η επιστροφή στο σινεμά του Νίκου Περάκη.

Παναγής Πάνδωρας: εύπορος ψυχίατρος, γιος μεγαλοεκδότη, γοητευτικός κι αδίστακτος.

Τζορτζίνα Τσελέπη: άνεργη ηθοποιός, κόρη μικροαστών καλλιτεχνών, όμορφη και αποφασισμένη να πετύχει.

Οι δυο τους, παρά τις διαφορές τους, ερωτεύονται ξαφνικά, απερίσκεπτα και παράφορα και παντρεύονται. Η Τζορτζίνα, στην προσπάθειά της να ταιριάξει στο περιβάλλον του Παναγή, απαρνιέται τον εαυτό της. Το δημιουργικό της αδιέξοδο, σε συνδυασμό με μια δύσκολη εγκυμοσύνη, την μεταμορφώνουν, καθώς συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν είναι όπως το φαντάστηκε στο γάμο της.

Η ραγδαία αλλαγή των οικονομικών δεδομένων, η αυτοκτονία του πατέρα του Παναγή για χρέη κι η επικείμενη ανάμειξη του Παναγή στην πολιτική, μεγεθύνουν τις αντιθέσεις τους και απομακρύνουν το ζευγάρι δίνοντας, ραγδαία σχεδόν, τη θέση του θαυμασμού, του πάθους και της έλξης, στην απογοήτευση, την αποξένωση και τελικά την υποτίμηση και τον ανταγωνισμό. Τότε αρχίζει ο παραλογισμός, καθώς η ιστορία αγάπης τους, γίνεται μίσους κι εκδίκησης, με τους δυο τους να φτάνουν στα άκρα προκειμένου να επιβιώσουν.

Το γεγονός ότι υπάρχει στασιμότητα στην ελληνική κωμωδία και είναι ίσως το μοναδικό είδος που δεν έχει βελτιωθεί όσο θα περιμέναμε, οφείλεται στο γεγονός ότι αρχίζει και κουράζει, καθώς ξεμένει από ιδέες. Υπάρχουν ωστόσο κάποιες ταινίες, όπως το Success Story, που κάνοντας απλά πράγματα, διαφέρει. Πρόκειται για μια ταινία που έχει τις αρετές του Νίκου Περάκη (συνηθισμένο στόρι, αλλά ενδιαφέρον σενάριο με χιούμορ) και περνάει πράγματα με το δικό του τρόπο. Έχει δικό της ιδιαίτερο στυλ και γενικότερα στοιχεία που θέλουμε να βλέπουμε.

Όχι ότι αποτελεί κακή προσπάθεια, ίσα ίσα που το ελληνικό σινεμά χρειάζεται τέτοιες προσπάθειες που είναι ειλικρινείς και προσφέρουν κάτι (έστω και λίγο) διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, με μια «απλή» ταινία, που έχει ενδιαφέρον.

Για να συνοψίσουμε, είναι μια ταινία που έχει συγκεκριμένα πράγματα να προσφέρει, ενώ παράλληλα κρατάει το ρυθμό και το στυλ της, σε μια προσπάθεια που αναμφίβολα δίνει κάτι καλό στον ελληνικό κινηματογράφο, έστω και αν δεν σφύζει πρωτοτυπίας, αν μη τι άλλο όμως έχει πολύ θετικά πράγματα. Βέβαια σε μερικά κρίσιμα σημεία και για κάποιες λεπτομέρειες χάνει την ευκαιρία να γίνει μια από τις πιο αξιομνημόνευτες των τελευταίων χρόνων. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι διαφοροποιείται από τις συνήθεις ταινίες των τελευταίων χρόνων, της δίνει θετικό πρόσημο και μόνο λίγο δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις.

Σκηνοθεσία: Νίκος Περάκης (Βραβείο Καλύτερης ταινίας και Καλύτερου Σεναρίου για το «Λούφα & Παραλλαγή» το 1984 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Σενάριο: Κατερίνα Μπέη

Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Φιόνα Γεωργιάδη, Πάνος Μουζουράκης, Τόνια Σωτηροπούλου, Τζένη Θεωνά, Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης, Βάσω Καβαλιεράτου, Αννίτα Κούλη, Ανδρέας Κωνσταντίνου Νάσος Παπαργυρόπουλος, Ηλίας Βαλάσης, Πάνος Κρανιδιώτης, Γιάννης Κοκιασμένος

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=ni9UcugfXN4

Ο Μεγάλος Περίπατος της Αλκης
της Μαργαρίτας Μαντά

Ένας κινηματογραφικός περίπατος στην πολυτάραχη ζωή και στο πλούσιο έργο της συγγραφέως Άλκης Ζέη. Μια ζωή που κουβαλάει μέσα της ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας του 20ου αιώνα και ένα συγγραφικό έργο που έχει καταξιωθεί διεθνώς και συνεχίζει να καταξιώνεται, επηρεάζοντας πολλές γενιές ανθρώπων.

Με κυρίαρχη μαρτυρία αυτήν της ίδιας της Άλκης Ζέη, αλλά και μαρτυρίες της αδελφής της, Ελένης Κόκκου και των αγαπημένων φίλων και συνοδοιπόρων της, του σκηνοθέτη Μάνου Ζαχαρία και του ποιητή Τίτου Πατρίκιου.

«Η Άλκη Ζέη δεν είναι μόνο η πολυδιαβασμένη σε όλο τον κόσμο συγγραφέας εξαιρετικών βιβλίων, παιδικών και μη. Είναι μία συγκλονιστική προσωπικότητα, μια γυναίκα που έχει βιώσει σωματικά, στο πετσί της, ολόκληρη την ελληνική ιστορία του 20ου αιώνα. Στα δύο χρόνια που κράτησε αυτή η ωραία περιπέτεια, πάνω στα γυρίσματα, κατά τη διάρκεια του μοντάζ, κατά τη διάρκεια του post production, εγώ συνέχεια μάθαινα την ιστορία της χώρας μου μ’ έναν τρόπο που κανένα βιβλίο δεν μπορεί ποτέ να σου τη μάθει. Αυτό το χρωστάω στην Άλκη και στους φίλους και συνοδοιπόρους της που συμμετέχουν στην ταινία.

Όταν είδα την ταινία για πρώτη φορά στην οθόνη, ολοκληρωμένη, συνειδητοποίησα το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα από αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν πόλεμο, πείνα, κατοχή, εμφύλιο, εξορίες, φυλακές, δικτατορίες, διαψεύσεις, προδοσίες: η ζωή είναι πάντα πιο μεγάλη από οποιαδήποτε δυσκολία, πιο όμορφη από οποιαδήποτε ασχήμια. Και μόνο γι’ αυτό το μάθημα της πίστης στη ζωή, της εμμονής στο προσωπικό ήθος από ανθρώπους που βίωσαν πραγματικές τραγωδίες, είμαι στην Άλκη και στους φίλους της απέραντα ευγνώμων και ευτυχής που έκανα την ταινία μαζί τους.

Σε εποχές σαν τη σημερινή, εξαιρετικά δύσκολες, οδυνηρά αγοραίες, στερημένες από οράματα και όνειρα, η γνώση της Ιστορίας από ανθρώπους που τη βίωσαν και, με κάποιον τρόπο, την έφτιαξαν με πράξη την ίδια τους τη ζωή, νομίζω συνιστά μεγάλη δύναμη για επιμονή και πίστη προς ό,τι φαντάζει αδύνατο αλλά είναι δυνατό», αναφέρει χαρακτηριστικά η σκηνοθέτις Μαργαρίτα Μαντά.

Η Άλκη Ζέη από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμη τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου «Μπαρμπα-Μυτούσης», εμπνεύστρια του οποίου ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη. Πρώτο της μυθιστόρημα είναι «Το καπλάνι της βιτρίνας» (1963), που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα». Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο «Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο».

Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της. Το 2012 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου. Το 2014 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2015 απέσπασε την ίδια τιμή από το Πανεπιστήμιο Πατρών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.

Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, διάκριση που αποδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε διαπρεπείς προσωπικότητες των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 τιμήθηκε  από τη Γαλλία με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres).

Σκηνοθεσία: Μαργαρίτα Μαντά

Σενάριο: Μαργαρίτα Μαντά, Πέτρος Σεβαστίκογλου

Μουσική: Χρήστος Δεληγιάννης

Διάρκεια: 88 λεπτά

Τρέιλερ: www.vimeo.com/237875969

Ελεγεία Υπανάπτυξης
του Σπύρου Τέσκου και της Κινηματογραφικής Ομάδας Κερατσινίου

Μετά από 18 χρόνια, οι εργαζόμενοι της Εταιρείας Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, επιστρέφουν στον τόπο της εργασίας τους. Όμως, θα συναντήσουν μόνο τα ερείπια της άλλοτε κραταιής βιομηχανίας, φέρνοντας στο μυαλό σκληρές και συνάμα ευαίσθητες αναμνήσεις. Μέσα από το πέρασμα του χρόνου και τη συνειδητοποίηση τους, προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη εκείνη την καταστροφική περίοδο για τη βιομηχανία που έσπρωξε χιλιάδες κόσμο στην ανεργία.

«Στόχος του ντοκιμαντέρ, δεν είναι να παρουσιάσει τις πολυδαίδαλες αποφάσεις που συνέτειναν στο κλείσιμο των κυριότερων ελληνικών βιομηχανιών και την αποβιομηχάνιση μιας χώρας αλλά να δει και να συγκρίνει μέσα από τις αφηγήσεις των εργαζομένων, την ίδια τη ζωή τους μέσα στην Ελλάδα της κρίσης. Έτσι μόνο οι εικόνες και τα αντικείμενα της καταστροφής και της ερημιάς, μπορούν να δώσουν μία αλληγορική εικόνα της σημερινής πραγματικότητας», περιγράφει ο σκηνοθέτης.

Σκηνοθεσία: Σπύρος Τέσκος και Κινηματογραφική Ομάδα Κερατσινίου

Σενάριο: Νίκη Αράπη, Γιώργος Γκαμήλης, Δημήτρης Μανούσος, Τάσος Μηλιαρέσης, Πέτρος Χάλαρης

Φωτογραφία: Αλέξανδρος Μποτονάκης

Μοντάζ: Σπύρος Τέσκος

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=rhSvwDw3Bag