Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 26.10.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 26.10.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Το πρώτο «βαρύ πυροβολικό» της εγχώριας παραγωγής κάνει πρεμιέρα εν μέσω εθνικής εορτής, μαζί με μία πληθώρα νέων ταινιών για κάθε γούστο: από σκοτεινιά κελιά φυλακής μέχρι Νίντζα και ακόμη παραπέρα…

Το Τελευταίο Σημείωμα
του Παντελή Βούλγαρη

Έχουν περάσει κιόλας τέσσερα χρόνια έπειτα από την αριστουργηματική «Μικρά Αγγλία» του καταξιωμένου δημιουργού ο οποίος εδώ και χρόνια καταθέτει με μοναδικό τρόπο τα διαπιστευτήριά του στον χώρο της 7ης Τέχνης. Αυτή τη φορά ο Έλληνας σκηνοθέτης μας διηγείται ένα ξεχωριστό κεφάλαιο του σύγχρονου ιστορικού αφηγήματος του λαού μας, το οποίο αφορά τη μαζικότερη εκτέλεση που συνέβη ποτέ στην Ελλάδα, λαμβάνοντας χώρα την 1η Μαΐου του 1944 στο Χαϊδάρι από τις ναζιστικές δυνάμεις. Ο τελικός απολογισμός: 200 νεκροί. Κανείς λιπόψυχος.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο 34χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης, Κρητικός μικρασιατικής καταγωγής, αγωνιστής του λαϊκού κινήματος και κρατούμενος σε εξορίες και φυλακές από το 1936. Την περίοδο της φυλακής του στο Χαϊδάρι, εκτελούσε χρέη διερμηνέα του Γερμανού Διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Μπροστά από τα μάτια του περνούσε όλο το δράμα της γερμανικής αγριότητας στα Κατοχικά χρόνια, με τον ίδιο συνεχώς μάρτυρα βασανιστηρίων, τραγικών περιστατικών και βαριάς ατμόσφαιρας στους θαλάμους με το πλήθος των συγκρατούμενων του. Πολλές ζωές, πολλές μικρές ιστορίες φόβου, φιλίας, συντροφικότητας, ελπίδας και ονειροπόλησης.

Έξω από το στρατόπεδο, η μνηστή του Ναπολέοντα, Χαρά Λιουδάκη, με σθένος, καρτερία και βαθιά αγάπη στεκόταν δίπλα στον αρραβωνιαστικό της, έστω κι αν οι συναντήσεις τους ήταν για ελάχιστες στιγμές στα επισκεπτήρια και πάντα υπό την επιτήρηση ενόπλων φρουρών. Η τύχη του Ναπολέοντα και άλλων 199 συγκρατούμενων του αποφασίζεται μετά την ενέδρα της ελληνικής αντίστασης στον Στρατιωτικό Διοικητή Λακωνίας, σε χαράδρα της περιοχής των Μολάων. Ο θάνατος του Διοικητή Κρες και τριών Γερμανών της συνοδείας του επιφέρει ως αντίποινα την εκτέλεση 50 Ελλήνων για κάθε ένα Γερμανό. Ο Σουκατζίδης είναι στη λίστα των 200 μελλοθάνατων. Την ημέρα της εκτέλεσης βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλλημα ζωής, όταν ο Φίσερ, που μέσα στο διάστημα της φυλάκισης του Σουκατζίδη στο Χαϊδάρι ανέπτυξε σεβασμό για τον Έλληνα διερμηνέα, του δίνει τη δυνατότητα να εξαιρεθεί βάζοντας στη θέση του κάποιον άλλον.

Τα μηνύματα που θέλει να περάσει η ταινία χαρακτηρίζονται από μία λεβεντιά αλλιώτικη, μία ανθρωπιά και μία γνήσια συναισθηματική χροιά που δε σκοντάφτει σε στείρες ιδεολογίες και διδακτισμούς, αλλά κατορθώνει να εκμαιεύσει αβίαστα την αγνή συγκίνηση του κοινού μέσα από ένα πλήθος εύγλωττων παραστάσεων και εικόνων. Το αυθεντικό βιογραφικό και κοινωνιολογικό υπόστρωμα που χτίστηκε μέσα από την επισταμένη έρευνα των συντελεστών όσον αφορά τις εξομολογήσεις των οικογενειών των πραγματικών προσώπων, βοηθάει και στο να ψυχογραφηθούν ενδελεχώς οι χαρακτήρες. Ταυτόχρονα εξυπηρετεί ως μία απαράμιλλη κατάθεση ιστορικών βιωμάτων που συνθέτουν τη συλλογική ταυτότητα του πρόσφατου παρελθόντος των Ελλήνων.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βούλγαρη δομήθηκε ένας ατμοσφαιρικός διάκοσμος ο οποίος μέσα από σωστές γωνίες λήψης και γκρο πλαν διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να αναδειχτεί στο μέγιστο η όλη πλοκή. Τα σκηνικά, τα κοστούμια, ο πολεμικός εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας, εισάγουν το θεατή σε μία εποχή όπου ο φασιστικός κλοιός έσφιγγε ολοένα και περισσότερο σαν μέγγενη γύρω από το ελληνικό έθνος και άλλα κράτη της Ευρώπης. Το έργο επενδύουν ποιοτικά η άρτια φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή, το μοντάζ του Τάκη Γιαννόπουλου, ενώ η εκπληκτικά υποβλητική μουσική υπόκρουση του Αλέξανδρου Βούλγαρη έρχονται να δέσουν απίστευτα φυσικά με την κοφτερή σκηνοθετική ματιά του σπουδαίου Έλληνα κινηματογραφιστή ο οποίος παρά τα εβδομήντα του χρόνια αποδεικνύει έμπρακτα πως έχει αστείρευτο μεράκι για δημιουργία. Το σφιχτό σενάριο, χωρίς υπέρμετρη δραματικότητα, επιτηδευμένη μελαγχολία και λυρικές υπερβολές, επιμελήθηκε η Ιωάννα Καρυστιάνη, η σύντροφος του Βούλγαρη που εδώ και χρόνια αποτελεί συνοδοιπόρος και πολύτιμο στήριγμα σε κάθε του δουλειά.

Το έναυσμα για τα γυρίσματα δόθηκε στις 20 Μαρτίου του 2017, στην τοποθεσία που απεικονίζεται και στα “Πέτρινα Χρόνια” (1985), στις Φυλακές του φρουρίου Ιτζεδίν στα Χανιά όπου ένας μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατουμένων είχε σταλεί εκεί κατά την εμφύλια και μετεμφυλιακή περίοδο. Η Περιφέρεια Κρήτης, ο Δήμος Χανίων, φορείς και εκατοντάδες πολίτες πλαισίωσαν με πολύ αγάπη την όλη προσπάθεια.

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης (FIPRESCI Prize, OCIC Award & Interfilm Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Το προξενιό της Άννας» το 1974, OCIC Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Πέτρινα χρόνια» το 1985, Βραβείο Καλύτερης ταινίας για τα «Το προξενιό της Άννας», «Happy Day» & «Πέτρινα χρόνια» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1972, 1976 & 1985 αντίστοιχα)

Σενάριο: Ιωάννα Καρυστιάνη, Παντελής Βούλγαρης

Πρωταγωνιστούν: Ανδρέας Κωνσταντίνου, Αντρέ Χένικε, Μελία Κράιλινγκ, Τάσος Δήμας, Αινείας Τσαμάτης, Βασίλης Κουκαλάνι, Λουκάς Κυριαζής, Λευτέρης Λαμπράκης, Μανώλης Ψαρουδάκης, Βασίλης Σύρρος

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=-IQ1Lg7JUaM

Καυγάς στο Μπλοκ 99 (Brawl in Cell Block 99)
του Σ. Κρεγκ Ζάλερ

Ο σκηνοθέτης του «Τσεκούρι από Κόκαλο» επιστρέφει με τη δεύτερη ταινία του, μια περιπέτεια βγαλμένη από τα έγκατα της πιο σκοτεινής αμερικάνικης φυλακής και πρωταγωνιστή τον θεόρατο Βινς Βον σε ένα ρόλο έκπληξη – ίσως τον ιδανικότερο στην καριέρα του. Η ταινία συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 74ου Φεστιβάλ Βενετίας.

Η ζωή του Μπράντλεϊ καταρρέει… Ενώ ο γάμος του με τη Λόρεν μοιάζει να είναι τελειωμένη υπόθεση, χάνει και τη δουλειά του. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, αποφασίζει να δουλέψει σαν βαποράκι ναρκωτικών. Δεκαοχτώ μήνες αργότερα, ο Μπράντλεϊ και η έγκυος Λόρεν ζουν το Αμερικάνικο όνειρο του υψηλού κέρδους και της πολυτελούς κατοικίας. Όταν μια παράδοση πάει στραβά, καταλήγει στη φυλακή, υποχείριο μιας συμμορίας που τον υποχρεώνει σε πράξεις βίας μετατρέποντας τη φυλακή σε ένα άγριο πεδίο μάχης.

H Pulp Fiction στιγμή του Βινς Βον στην πιο βίαιη και διασκεδαστική ταινία της χρονιάς! Μαζί του, ο θρυλικός Ντον Τζόνσον (Οι σκληροί του Μαϊάμι), η Τζένιφερ Κάρπεντερ (γνωστή και ως Έμιλι Ρόουζ που ο εξορκισμός της «πάγωσε» το αίμα), πολλοί φύλακες όλων των ειδών φυλακών, Κορεάτες γιατροί και μια σειρά από σπασμένα κρανία. Όλα αυτά έρχονται και συνθέτουν το «Καυγάς στο Μπλοκ 99» που όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος ο σκηνοθέτης: «Υπάρχει πολύ βία στη ταινία. Αλλά όπως και στο ‘Τσεκούρι από Κόκαλο’, δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στο χαρακτήρα. Δε βιάζομαι να δείξω το χαμό, αλλά όταν φτάσει εκείνη η στιγμή, ο θεατής θα το καταλάβει!» Η σφιχτή σκηνοθεσία, η κορυφούμενη αγωνία και οι καλές ερμηνείες κάνουν ανεκτή αυτή την ταινία, στην οποία η βία παρουσιάζεται ως «δικαιολογημένη και απαραίτητη».

Μιλάμε σίγουρα για μια ενδιαφέρουσα ταινία με κυνικότητα και ένταση, που αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία. To εκρηκτικό τελευταίο ημίωρο επίσης είναι, αν μη τι άλλο, ανατριχιαστικά απολαυστικό…

Σκηνοθεσία: Σ. Κρεγκ Ζάλερ

Σενάριο: Σ. Κρεγκ Ζάλερ

Πρωταγωνιστούν: Βινς Βον, Τζένιφερ Κάρπεντερ, Ντον Τζόνσον, Ούντι Κίερ (Special Teddy Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2015)

Διάρκεια: 132 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=TGD6RFBR_K0

Κάιρο Εμπιστευτικό (The Nile Hilton Incident)
του Ταρίκ Σαλέχ

Λίγο πριν την αυγή της Αραβικής Άνοιξης, ένας διεφθαρμένος Αιγύπτιος αστυνομικός, ο Νορεντίν, καλείται να εξιχνιάσει τη δολοφονία της διάσημης τραγουδίστριας, Λαλένα, στο πολυτελές ξενοδοχείο Nile Hilton. Οι έρευνες παγώνουν όταν τα στοιχεία ενοχοποιούν ένα φίλο του Προέδρου και μέλος του κοινοβουλίου. Καθώς η επανάσταση εναντίον του Χόσνι Μουμπάρακ ξεκινά και οι συγκρούσεις των πολιτών με τους αστυνομικούς μαίνονται, ο Νορεντίν αποφασίζει για πρώτη φορά στη ζωή του να πολεμήσει για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης, την ίδια στιγμή που η χώρα του βιώνει το τέλος μιας εποχής.

«Η ταινία αφορά το Κάιρο. Το παρελθόν και το παρόν που συγκρούονται – τους ανθρώπους που συνθλίβονται στη μέση. Τρεις μέρες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, η Αιγυπτιακή Κρατική Ασφάλεια μας έκλεισε. Χρειάστηκε να μεταφέρουμε την παραγωγή στην Καζαμπλάνκα. Ήμουν συντετριμμένος. Για να αναδημιουργήσεις όμως μια πόλη, πρέπει να πιάσεις την ψυχή της. Ήθελα να αναδημιουργήσω το Κάιρο στη φουτουριστική δυστοπική του δόξα. Υψηλό κοντράστ σε κίτρινο και μαύρο. Δε θέλω να πω μια ιστορία, θέλω να ταξιδέψω το κοινό. Ο Νορέντιν είναι ο οδηγός μας – ένας πρίγκηπας της πόλης. Θα σου μάθει την τέχνη της δωροδοκίας, τους κοινωνικούς κώδικες και ποιος είναι ο σωστός τρόπος να απευθύνεσαι στους ανθρώπους. Τα χέρια, η ανταλλαγή του χρήματος, μικρές χειρονομίες. Θα μάθεις την ομορφιά της δύναμης και την ασχήμια της αλήθειας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης.

Η καρδιά του φιλμ νουάρ, για μια ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα,  χτυπά δυνατά στα κακόφημα σοκάκια του Καΐρου, στο καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ του Ταρίκ Σαλέχ που απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Sundance.

Σκηνοθεσία: Ταρίκ Σαλέχ (Ειδικό Βραβείο επιτροπής για το «Κάιρο Εμπιστευτικό» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017, Future Film Festival Digital Award για το «Metropia» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2009)

Σενάριο: Ταρίκ Σαλέχ

Πρωταγωνιστούν: Φάρες Φάρες, Γκερ Ντουάνι, Σλιμάνε Ντάζι, Μοχάμεντε Γιούρσι

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=0AqmOy9GF3I

Γενέθλια Θανάτου (Happy Death Day)
του Κρίστοφερ Μπ. Λάντον

H Blumhouse, το στούντιο που αγαπά τον “έξυπνο” τρόμο, μετά τα «Διχασμένος» (Split) και «Τρέχα» (Get Out), που αγαπήθηκαν από κοινό και κριτικούς, υπογράφει την παραγωγή άλλης μιας πρωτότυπης ταινίας τρόμου που θα μας κάνει να ζήσουμε τη σκοτεινή πλευρά της «Μέρας της Μαρμότας». Ποιος θα το περίμενε πως κάποια στιγμή το κόνσεπτ της κλασικής κωμωδίας με πρωταγωνιστή τον Μπιλ Μάρεϊ, θα γινόταν είδος ταινίας, και μάλιστα θα συνδυαζόταν άψογα και με άλλες κατηγορίες ταινιών όπως, στην προκειμένη περίπτωση, αυτής των ταινιών τρόμου;

Αυτό ακριβώς είναι τα «Γενέθλια Θανάτου», ένας συνδυασμός όλων αυτών. Χρησιμοποιεί την επανάληψη και όλα τα κλισέ των slasher ταινιών τρόμου, έχοντας ως πρωταγωνίστρια μια πανέμορφη φοιτήτρια που ζει και ξαναζεί την ημέρα του θανάτου της, ανήμερα των γενεθλίων της, από ένα μασκοφόρο τύπο με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά (με μαχαιρώματα, με ρόπαλο του μπέιζμπολ και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς).

Η Τρι Γκέλμπμαν, μια σνομπ φοιτήτρια, που το μόνο που την αφορά είναι να περνάει καλά, δίχως να την ενδιαφέρει αν πληγώνει με τη συμπεριφορά της τους γύρω της, δολοφονείται την ημέρα των γενεθλίων της και ξυπνά το επόμενο πρωί για να ξαναζήσει την ίδια μέρα του βάναυσου θανάτου της ξανά και ξανά και ξανά… Αυτή, όμως, η επανάληψη της ίδιας ημέρας είναι που της δίνει την ευκαιρία να προσπαθήσει να βρει την ταυτότητα του δράστη προκειμένου να αποτρέψει τη δολοφονία της.

Τα «Γενέθλια Θανάτου» είναι η ταινία που αυτήν την εβδομάδα προκαλεί «σφαγή» στο αμερικάνικο box-office και στρογγυλοκάθεται στην κορυφή των εισπράξεων ως το ιδανικό horror/thriller μείγμα. Μία από τις πιο εφευρετικές ταινίες τρόμου, που χρειάστηκε να περάσουν 15 χρόνια για να υλοποιηθεί και να φτάσει τελικά στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ποπ κορν, αναψυκτικά και φύγατε!

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Μπ. Λάντον

Σενάριο: Σκοτ Λόμπντελ

Πρωταγωνιστούν: Τζέσικα Ροθ, Ισραελ Μπρουσάρντ

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=wUK0ukknL6I

Η Ταινία Lego Ninjago (The Lego Ninjago Movie)
των Τσάρλι Μπιν, Πολ Φίσερ και Μπομπ Λόγκα

Στην πρώτη κινηματογραφική περιπέτεια του κόσμου του Ninjago, η μάχη για την Πόλη του Ninjago καλεί σε δράση τον νεαρό Λόιντ, αλλιώς και Πράσινο Νίντζα, μαζί με τους φίλους του, που είναι όλοι μυστικοί πολεμιστές και LEGO Master Builders. Υπό την καθοδήγηση του σοφού και σπιρτόζου κουνγκ φου Mάστερ Γου, πρέπει να νικήσουν τον κακό Άρχοντα Γκάρμαντον, τον Χειρότερο Τύπο όλων των Εποχών, που τυγχάνει να είναι και ο μπαμπάς του Λόιντ.

Φέρνοντας αντιμέτωπους πολεμιστή εναντίον πολεμιστή και πατέρα απέναντι σε γιο, η επική αναμέτρηση θα τεστάρει αυτή τη δυνατή και απείθαρχη ομάδα των σύγχρονων Nίντζα, που πρέπει να μάθουν να κάνουν στην άκρη το εγώ τους και να ενώσουν τις δυνάμεις τους, για να απελευθερώσουν την αληθινή τους δύναμη.

Οι άνθρωποι πίσω από το «The Lego Movie» και «Batman, The Lego Movie», είναι πολύ μπροστά. Το χιούμορ τους είναι ευφυέστατο, οι ατάκες είναι γρήγορες και οι διάλογοι συγκλονιστικοί. Το ίδιο αναμένεται και για την ταινία «Lego Ninjago», η οποία ακολουθεί τα χνάρια και την επιτυχημένη συνταγή των προαναφερθέντων ταινιών.

Μια ταινία κινουμένων σχεδίων τόσο για λιλιπούτειους θεατές όσο και για τους ενήλικους συνόδους τους! Άλλωστε και ποιός δεν έχει «φάει» αμέτρητες ώρες, παίζοντας με τα πολυαγαπημένα Lego;

Σκηνοθεσία: Τσάρλι Μπιν, Πολ Φίσερ, Μπομπ Λόγκα

Σενάριο: Μπομ Λόγκαν, Πολ Φίσερ, Γουίλιαμ Γουίλερ, Τομ Γουίλερ, Τζάρεντ Στερν, Τζον Γουίτινγκτον

Με τις φωνές των: Φοίβο Ριμένα, Βασίλη Μήλιο, Ηλία Ζερβό, Σοφία Καψαμπέλη, Στέλιο Ψαρουδάκη

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=uZH9mX-9Af8

Η Απαγωγή (Kidnap)
του Λούι Πριέτο

Στις ΗΠΑ, ένα παιδί χάνεται ανά 40 δευτερόλεπτα. Ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα συμβεί και σε εσένα, μέχρι να σου συμβεί. Μία μέρα στο πάρκο μετατρέπεται σε εφιάλτη, όταν η Κάρλα αντιλαμβάνεται ότι άγνωστοι αρπάζουν τον 6χρονο γιο της, τον πετάνε στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου και εξαφανίζονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Το αυτοκίνητο δεν έχει πινακίδες κυκλοφορίας και η Κάρλα δεν έχει κινητό για να καλέσει την αστυνομία. Της μένει μόνο μια επιλογή αν δεν θέλει να χάσει τον παιδί της για πάντα: να καταδιώξει η ίδια το άγνωστο αυτοκίνητο.

Το θέμα ακούγεται και είναι κλισέ σε κάποια σημεία, ωστόσο αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα, καθότι η ταινία δεν καταφέρνει να εστιάσει όχι μόνο στους χαρακτήρες, αλλά και στις καταστάσεις. Ο σκηνοθέτης δυστυχώς δεν καταφέρνει να κάνει καλή δουλειά στο χτίσιμο της έντασης ακόμα και στις σκηνές δράσης, που τις προσεγγίζει εντελώς αμήχανα.

Σε πολλά σημεία υπάρχουν αρκετά κενά και σε πολλές περιπτώσεις χάνεται η μπάλα, ενώ η Χάλι Μπέρι έχει υπάρξει και καλύτερη ερμηνευτικά.

Ενώ σίγουρα θα μπορούσε να είναι μια ταινία που απλά περνάει η ώρα, αντίθετα έχει τρανταχτά λάθη σε πολλά επίπεδα, μπόλικες ατέλειες και απλά λείπουν αρκετά στοιχεία τα οποία δεν καταφέρνουν να την κάνουν αυτό που θα ήθελε να είναι. Να σημειωθεί ότι η ταινία υπολογιζόταν να κάνει πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2015. Αλλά ο διανομέας, η Relativity Media, αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα στα όρια της χρεωκοπίας. Αν είναι στραβό το κλήμα από την αρχή, έρχεται και ο γάιδαρος να το αποτελειώσει! Για ένα βραδάκι στο καναπέ είναι ότι πρέπει…

Σκηνοθεσία: Λούι Πριέτο (Βραβείο Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας  για το «Bamboleho» το 2001)

Σενάριο: Νέιτ Λι

Πρωταγωνιστούν: Χάλι Μπέρι (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου και Ασημένια Άρκτο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Ο Χορός των Τεράτων» το 2002, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Χαμένος άγγελος» το 2000), Σέιτζ Κορία, Κρις ΜακΤζιν, Λιου Τεμπλ

Διάρκεια: 82 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=VkrSWGSGH_4

Σπίτι μου Σπιτάκι μας (Home Again)
της Χέιλι Μέγιερς-Σίερ

Η λαμπερή, άψογη κωμικός και βραβευμένη με Όσκαρ Ρις Γουίδερσπουν πρωταγωνιστεί σε μία σύγχρονη ρομαντική κωμωδία για τον έρωτα, τη φιλία και τις οικογένειες που δημιουργούμε – τις προβλεπόμενες, αλλά και τις αναπάντεχες!

H Άλις πήρε πρόσφατα διαζύγιο από τον σύζυγο της. Αποφασίζει να ξεκινήσει από την αρχή και μετακομίζει στη γενέτειρα της, στο Λος Άντζελες, με τις δύο της κόρες. Στα 40α  της γενέθλια, συναντά τρεις φιλόδοξους νέους που τυχαίνει να μην έχουν πού να μείνουν. Συμφωνεί να τους φιλοξενήσει προσωρινά, αλλά τα πράγματα θα πάρουν απροσδόκητη τροπή. Αυτή η νέα αναπάντεχη οικογένεια που σχηματίζεται σιγά σιγά και ένας καινούριος έρωτας που φουντώνει δεν φαίνεται να ταιριάζουν με την ξαφνική εμφάνιση του πρώην συζύγου με τις βαλίτσες του ανά χείρας.

Το «Σπίτι μου Σπιτάκι μας» έχει όλα τα στοιχεία μιας εξαιρετικής ρομαντικής κωμωδίας, καθώς και έξυπνους χαρακτήρες, αστείες ατάκες και απρόσμενες καταστάσεις. Θέτει όμως υπό αμφισβήτηση τους καθιερωμένους ορισμούς της οικογένειας και αποδεικνύει ότι δεν είναι ποτέ αργά για να ωριμάσει κανείς. Κι αυτό την κάνει εκτός από απολαυστική και σύγχρονη, πραγματικά αισιόδοξη.

Σκηνοθεσία: Χέιλι Μέγιερς-Σίερ

Σενάριο: Χέιλι Μέγιερς-Σίερ

Πρωταγωνιστούν: Ρις Γουίδερσπουν (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Walk the Line» το 2006, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς για το «Big Little Lies» το 2017), Νατ Γουλφ, Τζον Ρουντνίτσκι, Πίκο Αλεξάντερ

Διάρκεια: 97 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=F4_xMCS81hA

Suburbicon
του Τζορτζ Κλούνεϊ

Καλώς ήρθατε στο ηλιόλουστο Suburbicon! Ένα προάστιο με χαρούμενες οικογένειες, ακριβώς στην καρδιά της Κεντρικής Αμερικής. Με τα οικονομικά σπίτια τους και το φροντισμένο γρασίδι στους κήπους τους, το Suburbicon είναι η απάντηση στο αμερικάνικο όνειρο του 1957. Αν και η οικογένεια Λοντζ είναι μία εκ των ακρογωνιαίων λίθων στη συγκεκριμένη κοινότητα, η ζωή τους ανατρέπεται ξαφνικά όταν μία επίθεση που δέχονται από αγνώστους μέσα στο σπίτι τους, επιφέρει τον τραγικό θάνατο της μητέρας του μικρού Νίκι. Μία απρόβλεπτη και γεμάτη υποψίες διαδοχή από γεγονότα μπλέκει την οικογένεια σε έναν ιστό από προδοσίες, μοιχεία και εκβιασμούς.

Μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο μικρός Νίκι προσπαθεί να καταλάβει τον περίεργο και εγωιστικό τρόπο που συμπεριφέρονται οι ενήλικοι στην οικογένειά του, κάτι που κλονίζει τον πατέρα του και την προσπάθειά του για μία καινούρια οικογενειακή ιεραρχία. Εν τω μεταξύ, όλη αυτή η αναστάτωση μέσα στην οικογένεια περνάει απαρατήρητη από την υπόλοιπη κοινότητα, η οποία έχει αναστατωθεί με τον ερχομό της πρώτης αφροαμερικανικής οικογένειας στην γειτονιά τους.

Πέρα από τις μαύρου fun επιρροές των αδερφών Κοέν, το φιλμ ενσωματώνει επιπλέον στην αφήγησή του διαχρονικά Χιτσκοκικά μοτίβα, που ξεκινούν από τα προφανή (ένα σχέδιο που δεν πάει καλά, μόνιμη αίσθηση του χιούμορ ακόμα και στις πιο σκοτεινές στιγμές, διάχυτη αίσθηση ειρωνείας και μια μουσική υπόκρουση από τον Αλεξάντερ Ντεσπλά που πατάει επάνω στην κληρονομιά του Μπέρναρντ Χέρμαν) και συνεχίζουν με την εξερεύνηση της διπλής ταυτότητας, την ανατροπή της στερεοτυπικής εικόνας μιας μοιραίας γυναίκας και το συνεχές παιχνίδι του είναι και του φαίνεσθαι.

Είναι μια διασκεδαστική ταινία, με μόνιμη ροή δράσης που δε βαλτώνει ποτέ και μια φροντισμένη παραγωγή που εκμοντερνίζει διακριτικά την αισθητική της δεκαετίας του ’60. Από την διπλή παρουσία της Τζουλιάν Μουρ, η οποία βασίζεται στις ξανθές ηρωίδες του Χίτσκοκ, και τον μετρημένο αλλά επαρκώς εκρηκτικό Ματ Ντέιμον μέχρι την παρουσία του Οσκαρ Αϊζακ και την εκφραστική αποκάλυψη του νεαρού Νόα Ζουπ, το σύνολο των ερμηνειών εμφανίζει τη δύναμη του Κλούνεϊ να σκηνοθετεί τους συναδέλφους του και να αναδεικνύει τα προσόντα τους, αντισταθμίζοντας την όποια αδυναμία του να φανεί αντάξιος της πολυπλοκότητας των θεματικών του.

Το «Suburbicon» δεν είναι τίποτε άλλο από το νόμιμο παρακράτος που δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον πόλεμο με τα προάστια που ξεφύτρωσαν σαν δηλητηριώδη μανιτάρια και ισοπέδωσαν, αντί να αναδείξουν, τη μεσαία τάξη. Στην κοιλιά τους έβραζαν οι κοινωνικές διακρίσεις και από τα σπλάχνα τους εξερράγησαν οι διαφορές, ασχέτως του αν οι ιστορικές συμπλοκές πραγματοποιήθηκαν στα μητροπολιτικά κέντρα. Στη συνέντευξη Τύπου ο Κλούνι δήλωσε πως δεν μιλά για τον Τραμπ, αλλά είναι σαφές πως με τον Τραμπ στην εξουσία, και μιούζικαλ να σκηνοθετήσει, θα φαίνεται πως βάλλει εναντίον του Προέδρου.

Σκηνοθεσία: Τζορτζ Κλούνεϊ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας για το «Επιχείρηση: Argo» το 2013, Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου και  Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Syriana» το 2006, Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Μπ. Ντε Μιλ το 2015, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Οι απόγονοι» το 2012, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Ω αδελφέ, που είσαι;» το 2001, Bob Hope Humanitarian Award το 2010, Τιμητικό Σεζάρ το 2017, Fondazione Mimmo Rotella Award για το «Suburbicon» το 2017, Brian Award για το «Αι Ειδοί του Μαρτίου» το 2011, FIPRESCI Prize, Pasinetti Award & Human Rights Film Network Award – Special Mention για το «Καληνύχτα, και καλή τύχη» το 2005 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

<Σενάριο: Τζόελ & Ιθαν Κοέν (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας, Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» το 2008, Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και  Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας και Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για το «Fargo» το 1997, Μέγα Βραβείο για το «Inside Llewyn Davis» το 2013 και Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί» το 2001 και για το «Μπάρτον Φινκ» το 1991 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο της επιτροπής για το «Blood Simple» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1985), Τζόρτζ Κλούνεϊ, Γκραντ Χέλσοβ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας για το «Επιχείρηση: Argo» το 2013, Βραβείο Καλύτερου σεναρίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2005)

Πρωταγωνιστούν: Ματ Ντέιμον (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου για το «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» το 1998, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Η διάσωση» το 2016, Ασημένια Άρκτο για το «Ο καθοδηγητής» το 2007 και για το «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» το 1998 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου), Τζούλιαν Μουρ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Still Alice: Κάθε στιγμή μετράει» το 2015, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία  για το «Game Change» το 2013, Ασημένια Άρκτο για το «Οι Ώρες» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Οδηγός ευτυχίας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2014, Franca Sozzani Award για το «Suburbicon» το 2017 και Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά» το 2002 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Νόα Ζουπ, Οσκαρ Αϊζακ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για τηλεταινία για το «Show Me a Hero» το 2016)

Διάρκεια: 105 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=IxSOrVY3qnQ

Η Μέρα που διήρκεσε 21 Χρόνια (O Dia que Durou 21 Anos)
του Καμίλο Ταβάρες

Ένα ιστορικό θρίλερ που παρέχει αποδείξεις για τη χειραγώγηση και τη χρηματοδότηση των επενδύσεων από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης για τη διεξαγωγή του στρατιωτικού πραξικοπήματος στη Βραζιλία το 1964.

Την 1η Απριλίου του 1964, εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα εις βάρος του Βραζιλιάνου προέδρου Ζοάο Γκούλαρτ. Όχι μόνο τα στρατεύματα της πολιτείας Μίνας Ζεράις και μίας σειράς άλλων Πολιτειών βρέθηκαν καθ’ οδόν προς το Ρίο ντε Τζανέιρο, αλλά και το Σώμα Στρατού της πρωτεύουσας, για τη νομιμοφροσύνη του οποίου ορκιζόταν ο Βραζιλιάνος πρόεδρος, πήρε το μέρος των στασιαστών. Έτσι έγειρε αποφασιστικά η πλάστιγγα – ένα αποτέλεσμα που δεν μπόρεσε να αποτρέψει η εξαγγελθείσα αλλά αποτυχημένη γενική απεργία της Εργατικής Συνομοσπονδίας. Το πραξικόπημα ήταν η κορύφωση της πολιτικής κρίσης που εγκαινίασε διάγγελμα του Γκούλαρτ, στις 15 Μαρτίου, με το οποίο ανακοινώθηκε μία σειρά ριζοσπαστικών οικονομικών και πολιτικών μεταρρυθμίσεων αριστερού προσανατολισμού.

Η υπογραφή διατάγματος, στις 29 Μαρτίου, για παραχώρηση γης σε άκληρους αγρότες και η εθνικοποίηση των διυλιστηρίων ενθουσίασαν τους κομμουνιστές αλλά συνάντησαν τη σφοδρή αντίδραση του συντηρητικού Κογκρέσου και πολλών κυβερνητών Πολιτειών, που υποστήριξαν αργότερα τους στασιαστές. Παρά τις σποραδικές συγκρούσεις μεταξύ αντιφρονούντων, το πραξικόπημα επικράτησε σχεδόν αναίμακτα. Πρόεδρος της χώρας εκλέχθηκε από το Κογκρέσο ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων Ουμπέρτο Καστέλο, ενώ ο Γκούλαρτ κατέφυγε στην Ουρουγουάη, την ώρα που χιλιάδες αριστεροί οπαδοί του στοιβάζονταν στις φυλακές του Ρίο ντε Τζανέιρο[10].

O στρατός παρέμεινε στην κυβέρνηση μέχρι τον Μάρτιο του 1985. Το 1967 η χώρα μετονομάστηκε και επίσημα σε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Βραζιλίας. Το καθεστώς του ’64 προκάλεσε διαμάχες ανάμεσα σε πολιτικές παρατάξεις αλλά και μέσα στο ίδιο το στράτευμα, φαινόμενο που είχε επαναληφθεί και στα καθεστώτα του 1889, 1930 και 1945.

Ένα στρατευμένο ντοκιμαντέρ με πάνω από 10 συμμετοχές σε Διεθνή φεστιβάλ. Απέσπασε τα Ειδικά Βραβεία Κριτικής επιτροπής στο 22ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αριζόνα και στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Long Island, καθώς και το Βραβείο Καλύτερου Ξένου Ντοκυμαντέρ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου St. Tropez.

Σκηνοθεσία: Καμίλο Ταβάρες

Σενάριο: Καμίλο Ταβάρες

Διάρκεια: 77 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=9eNBAXjwrzs