Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 19.10.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 19.10.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Δέκα νέες ταινίες θα κυκλοφορήσουν αυτή την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ανάμεσά τους μερικές από αυτές που το κοινό περιμένει εναγωνίως εδώ και καιρό, άλλες που θα προκαλέσουν αίσθηση, μερικές που δεν θα τις δει άνθρωπος και άλλες που θα ξεχαστούν. Μαζί και μια ελληνική έκπληξη που θα άξιζε να της δοθεί σημασία…

Χωρίς Αγάπη (Nelyubov)
του Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ

Στο «Χωρίς Αγάπη» ο Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ σκιαγραφεί την ανυπόφορη ανθρωπότητα – εύθραυστη, σπασμένη – σε αυτό το ασυμβίβαστο πορτρέτο μιας οικογένειας που ζει χωρίς αγάπη. Είναι ένα σκοτεινό, ψυχρό θρίλερ που απέσπασε το Βραβείο της κριτικής επιτροπής στο φετινό φεστιβάλ των Καννών.

Βρισκόμαστε στη σύγχρονη Ρωσία. Ο Αλιόσα είναι ένα ντροπαλό, δυστυχισμένο 12χρονο παιδί που ζει με τους γονείς του. Κανείς τους δεν έχει χρόνο για αυτόν. Ετοιμάζονται να χωρίσουν. Ο καθένας έχει φτιάξει τη δική του ζωή, που δεν τον περιλαμβάνει. Ο καθένας ζητά από τον άλλο να πάρει μαζί του τον Αλιόσα. Γιατί κατά βάθος κανένας τους δεν τον θέλει. Δεν τον ήθελε ποτέ. Κατά τη διάρκεια ενός βίαιου τσακωμού τους, το παιδί εξαφανίζεται. Ξεκινά μια τεράστια έρευνα για να βρεθεί, κάτι που αντί να φέρει κοντά τους δύο γονείς, τους απομακρύνει ακόμη περισσότερο…

Ο γαλλικός αλλά και ο αγγλικός τίτλος, «Faute d’ amour», «Loveless» («Έλλειψη Αγάπης», «Χωρίς Αγάπη»), δεν αποδίδει ακριβώς το ρωσικό τίτλο «Όχι αγάπη». «Ο ρωσικός τίτλος», λέει ο σκηνοθέτης «είναι ισχυρότερος από την απουσία αγάπης. Είναι μια κατάσταση ακραίας αδιαφορίας, απόρριψης. Ένα συναίσθημα που περικλείει και πνίγει το άτομο. Είναι η έλλειψη ενσυναίσθησης, η έλλειψη κατανόησης του άλλου, η έλλειψη εμπιστοσύνης που προέρχεται από το γεγονός ότι οι άνθρωποι κλείνονται στον εαυτό τους. Εμποδίζει το άτομο να απελευθερωθεί, περιορίζεται, γίνεται απροσπέλαστο».

Μετά το βραβευμένο του «Λεβιάθαν», ο Ζβιάγκιτσεφ κάνει άλλη μια φορά τη δική του δηκτική, σκληρή κριτική σε μια αδιάφορη, διεφθαρμένη κοινωνία, όπου υπάρχει ελάχιστος χώρος για αγάπη. Η ταινία ξεκινάει ως ένα μπεργκμανικής υφής οικογενειακό δράμα με αριστοτεχνικά γραμμένους διαλόγους και πειστικές ερμηνείες και μετατρέπεται σταδιακά σε ένα βραδυφλεγές θρίλερ μυστηρίου, φτιαγμένο από τη στόφα των ταινιών που σε κρατούν καρφωμένο στο κάθισμα του σινεμά.

Το φιλμ προτάθηκε εκ μέρους της Ρωσίας για τα βραβεία Όσκαρ, όπως μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο TASS επικαλούμενο πηγή της αρμόδιας ρωσικής επιτροπής για τα βραβεία, η οποία αποφάσισε να προβεί στην πρόταση αυτή, σε ειδική της συνεδρίαση που έγινε στον Οίκο Κινηματογράφου της Ένωσης Κινηματογραφιστών.

Σκηνοθεσία: Αντρέι Ζβιάνγκιντσεφ (Βραβείο της επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για το «Χωρίς Αγάπη» το 2017, Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για το «Λεβιάθαν» το 2014, Ειδικό Βραβείο ‘Ένα Κάποιο Βλέμμα’ της επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών και Βραβείο NHK στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance για το «Elena» το 2011, Βραβείο FIPRESCI στο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Χρυσό Λέοντα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Η επιστροφή» το 2003)

Σενάριο: Ολεγκ Νέγκιν (Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για το «Λεβιάθαν» το 2014)

Πρωταγωνιστούν: Μαριάνα Σπίβακ, Αλεκσέι Ρόζιν, Μάτβεϊ Νόβικοφ

Διάρκεια: 128 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=JWL6LskekAA

Όντως φιλιούνται;
του Γιάννη Κορρέ

Το «Όντως φιλιούνται;» είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του νεαρού και πολλά υποσχόμενου σκηνοθέτη Γιάννη Κορρέ, ο οποίος έχει δουλέψει σε διάφορες ταινίες ως βοηθός σκηνοθέτη, όπως το «Σύμπτωμα» του Άγγελου Φραντζή. Είναι μια σύγχρονη κομεντί γεμάτη χιούμορ και τρυφερότητα, μα πάνω από όλα πλασμένη με μεράκι, που κάνει την πρεμιέρα της στο 57ο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Η ταινία ρίχνει φως στις ζωές και τους έρωτες της νέας γενιάς. Λίγο πριν τα τριάντα ο Ντάνυ και η Στέλλα ανήκουν σε μία γενιά που ακόμα δεν έχει καθοριστεί. Ο Ντάνυ νιώθει πως είναι πολύ καλός γι’ αυτόν τον κόσμο. Η Στέλλα πιστεύει πως ο κόσμος δεν είναι αρκετά καλός γι’ αυτή. Το ερώτημα είναι αν ο ένας είναι καλός για τον άλλον.

Η επίσκεψη του Αχιλλέα στο σπίτι του Ντάνυ γίνεται αφορμή για μία συζήτηση γύρω από το τι σημαίνει να υπάρχεις στη σύγχρονη πραγματικότητα και παράλληλα μας παραπέμπει στο χρονικό της σχέσης τους, από την πρώτη στιγμή έως το τώρα. Η ταινία, χρησιμοποιώντας τον Ντάνυ ως κεντρικό χαρακτήρα και τις κωμικοτραγικές καταστάσεις στις οποίες συχνά βρίσκεται – ή δημιουργεί – επιχειρεί να μιλήσει για αυτή τη γενιά, με το χιούμορ που της αρμόζει και την κατανόηση που της αξίζει.

Ο Κορρές ‘αφήνεται’ στους ήρωες του και τοποθετεί την κάμερα του έτσι ώστε να λειτουργεί ως ακροατής, σε όλη τη διάρκεια των συζητήσεων τους, που σέβεται και δε διακόπτει τους συνομιλητές του. To χιούμορ είναι απόλυτα συνυφασμένο με την κινηματογραφική δουλειά του Κορρέ και αυτό είναι εμφανέστατο σε κάθε σκηνή ακόμη και σε αυτές των πιο “σοβαρών περιεχομένων”. Και αυτός είναι ο στόχος του σκηνοθέτη που θέλει να μας περάσει – ότι το χιούμορ, το γέλιο, μας είναι εντελώς απαραίτητο.

Η ταινία από την αρχική γραφή του σεναρίου έως την τελική διαδικασία του μοντάζ πήρε δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί και γυρίστηκε σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, Γκύζη, Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Πεδίον του Άρεως, Ζωγράφου, Μεταξουργείο.  Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το soundtrack της ταινίας, που περιλαμβάνει το ομώνυμο κομμάτι από την Δεσποινίς Τρίχρωμη, αλλά και τη μουσική που υπογράφει ο Αλέξανδρος Βούλγαρης, γνωστός ως “The Boy”.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Κορρές

Σενάριο: Γιάννης Κορρές

Πρωταγωνιστούν: Θανάσης Πετρόπουλος, Ηρώ Μπέζου, Όμηρος Πουλάκης, Αναστασία Κονίδη, Ελευθερία Παπαδοπούλου, Κατερίνα Παπανδρέου, Γιολάντα Καλογεροπούλου, Κατερίνα Ζησούδη, Τζωρτζίνα Λιώση

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=tbB4k14cbf4

Ριψοκίνδυνοι Άνδρες (Only the Brave)
του Τζόζεφ Κοζίνσκι

Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι… και μετά μερικοί γίνονται πυροσβέστες.

Το «Ριψοκίνδυνοι Άνδρες», βασισμένο στην πραγματική ιστορία των ηρώων του Granite Mountain, είναι το συγκλονιστικό χρονικό μίας ομάδας τοπικών πυροσβεστών που, μέσα από την ελπίδα, την αυταπάρνηση και τη θέληση να προστατεύσουν οικογένειες, κοινότητες και ολόκληρη τη χώρα, κατάφεραν να μετατραπούν στο πιο επίλεκτο πυροσβεστικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.

Όσο οι περισσότεροι από μας τρέχουν για να διαφύγουν από τον κίνδυνο, αυτοί τρέχουν προς αυτόν – προσέχουν τις ζωές μας, τα σπίτια μας, καθετί που αγαπούμε, την ώρα που διαμορφώνουν μία μοναδική αδελφική σχέση που μπαίνει σε πρώτο πλάνο κατά τη διάρκεια μίας κρίσιμης πυρκαγιάς.

Οι πυροσβέστες του Granite Mountain έκαναν αυτό που κανένα άλλο πυροσβεστικό πλήρωμα δεν είχε καταφέρει στο παρελθόν και έγιναν πρωτοσέλιδο, ενόσω πάλευαν με τις φονικές φλόγες του Λόφου Yarnell. Προχωρώντας βαθύτερα πίσω από την ιστορία, στις ίδιες τις ζωές των πυροσβεστών, η ταινία επικεντρώνεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων που – ο καθένας για τους δικούς του λόγους – θα υψώσουν το ανάστημα τους για να μας προστατέψουν όλους.

Σκηνοθεσία: Τζόζεφ Κοζίνσκι

Σενάριο: Κεν Νόλαν

Πρωταγωνιστούν: Τζεφ Μπρίτζες (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Crazy Heart» το 2010), Τζος Μπρόλιν, Τζένιφερ Κόνελι (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Ένας υπέροχος άνθρωπος» το 2002), Τέιλορ Κιτς, Μάιλς Τέλερ (Βραβείο της επιτροπής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance για το «Ονειρεμένο Τώρα» το 2013), Τζέιμς Μπατζ Ντέιλ

Διάρκεια: 133 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=2tyWJ0as_1Q

μητέρα! (mother)
του Ντάρεν Αρονόφσκι

Ο Ντάρεν Αρονόφσκι, επιστρέφει κινηματογραφικά στην εφιαλτική κατάβαση που επιφυλάσσει το ταραγμένο σώμα και πνεύμα ενός ανθρώπου στα όρια. Κάπου ανάμεσα στα «Παράξενα Παιχνίδια» του Μίκαελ Χάνεκε και το «Μωρό της Ρόζμαρι» του Ρόμαν Πολάνσκι, εξαπολύει μία απολαυστικά αμετροεπή σπουδή στην κλιμακούμενη παράνοια και εξετάζει τις κρυφές επιθυμίες, τους εγγενείς φόβους και τις αστικές νευρώσεις ενός κόσμου που «συνήθισε την τρέλα».

Με ειρωνική αντίστιξη τους φωτογενείς πρωταγωνιστές του σε πρώτο πλάνο, ο Αρονόφσκι εγκυμονεί στη «μητέρα!» ένα εμπρηστικό ψυχόδραμα, μία θρησκευτική αλληγορία κι ένα ακραίο θρίλερ και παραδίδει μία συναρπαστική κινηματογραφική εμπειρία που πρέπει να «δεις για να πιστέψεις».

Ένα ζευγάρι ζει ήρεμο κι ευτυχισμένο στο απομονωμένο, τεράστιο σπίτι του μέχρι τη στιγμή που απρόσκλητοι και παράξενοι επισκέπτες, ένας άντρας και μια γυναίκα, κάνουν αναπάντεχα την εμφάνισή τους και ο εφιάλτης ξεκινά. Το σπίτι αρχίζει να καταρρέει, σταγόνες αίματος εμφανίζονται και οι λέξεις «Δολοφόνε!» και «Τρελός» προϊδεάζουν για κάτι πιο σκοτεινό. Η μητέρα αναγκάζεται να αναθεωρήσει όσα πιστεύει για την αγάπη, την αφοσίωση και τη θυσία…

Από τα τρέιλερ της ταινίας και την πορεία της στα φεστιβάλ, γνωρίζαμε ελάχιστα πράγματα για την πλοκή της, ενώ ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει από το στούντιο να μην αποκαλύψει πολλά κατά την προώθηση της ταινίας. Την ίδια στάση κρατούν και οι κριτικοί που δεν θέλουν να αποκαλύψουν λεπτομέρειες μέσα από το γραπτό τους λόγο ώστε να μην «αποδυναμώσουν» τις ανατροπές που έχει με μαεστρία ενορχηστρώσει ο Αρονόφσκι. Το μόνο που αναφέρουν είναι πως η τρίτη πράξη είναι πιο άγρια από ό, τι μπορεί να προβλέψει ή να φανταστεί κανείς…

Χαρακτηριστικό trivia είναι πως η Μισέλ Φάιφερ παραδέχτηκε ότι δεν κατάλαβε το σενάριο την πρώτη φορά που το διάβασε. Το περιέγραψε ως «εσωτερικό», αλλά αφοσιώθηκε στα γυρίσματα, αφού ενθουσιάστηκε με τον χαρακτήρα που ερμήνευε. Από την άλλη, η Τζένιφερ Λόρενς απέρριψε άλλη ταινία που είχε κλείσει για να παίξει το ρόλο της μητέρας.

Συνοψίζοντας, το «μητέρα!» είναι μία ταινία που δε συγκρίνεται με καμία άλλη κινηματογραφική εμπειρία που έχετε ζήσει πρόσφατα, καθώς ξεφεύγει από το σωρό που βγάζουν οι κινηματογραφικές βιομηχανίες κάθε χρόνο. Έχει ήδη διχάσει  κοινό και κριτικούς και σίγουρα θα συζητιέται για πολύ καιρό…

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι (Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance και Βραβείο FIPRESCI στο  Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το «Pi» το 1998, Χρυσός Λέοντας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Ο παλαιστής» το 2008)

Σενάριο: Ντάρεν Αρονόφσκι

Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Οδηγός Αισιοδοξίας» το 2013, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Joy» το 2016, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Οδηγός διαπλοκής» το 2014, Βραβείο Marcello Mastroianni στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Τα σύνορα της μοναξιάς» το 2008), Χαβιέ Μπαρδέμ (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» το 2008, Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών για το «Biutiful» το 2010, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Η θάλασσα μέσα μου» και το «Πριν πέσει η νύχτα» το 2004 & το 2000 αντίστοιχα), Μισέλ Φάιφερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Σχέσεις πάθους» το 1990, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Επικίνδυνες σχέσεις» το 1990, Ασημένια Άρκτο Καλύτερης ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για το «Ο τόπος του έρωτα» το 1993, Βραβείο Elvira Notari στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας για το «Τα χρόνια της αθωότητας» το 1993), Eντ Χάρις (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε τηλεοπτική σειρά για το «Game Change» το 2013, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show» το 1999)

Διάρκεια: 121 λεπτά

Τρέιλερ https://www.youtube.com/watch?v=lQG6DjmOunc

Παγκόσμιος Κίνδυνος: Geostorm (Geostorm)
του Ντιν Ντέβλιν

Μετά από μια άνευ προηγουμένου σειρά φυσικών καταστροφών, απειλητικών για τον πλανήτη, οι παγκόσμιοι ηγέτες αποφασίζουν να δημιουργήσουν ένα σύνθετο δίκτυο δορυφόρων προκειμένου να μπορέσουν να ελέγξουν τις κλιματικές αλλαγές και να κρατήσουν τον πλανήτη ασφαλή. Κάτι όμως, δεν πάει καλά… Το σύστημα που κατασκευάστηκε για να προστατέψει τη Γη, της επιτίθεται, και πλέον οι επιστήμονες δίνουν μάχη με τον χρόνο για να εντοπίσουν την αιτία, πριν μια επικών διαστάσεων καταιγίδα καταστρέψει τα πάντα και τους πάντες στο πέρασμά της.

Μετά από απογοητευτικές δοκιμαστικές προβολές το Δεκέμβριο του 2015, ξεκίνησαν συμπληρωματικά γυρίσματα. Σε αυτά είχε άμεση ανάμειξη ο μεγαλοπαραγωγός Τζέρρυ Μπρουκχέμερ, που προστέθηκε στην ομάδα της παραγωγής, και ο σκηνοθέτης Ντάννυ Κάννον. Τα γυρίσματα αυτά κράτησαν δύο εβδομάδες και φόρτωσαν τον προϋπολογισμό με επιπλέον 15 εκατομμύρια δολάρια (συνολικά δαπανήθηκαν 81 εκατομμύρια!).

Η ταινία μπορεί να μην εντυπωσιάζει με το σενάριο της, καθώς μοιάζει περισσότερο σαν μια ακόμη από τις πολλές ταινίες με θέμα τις φυσικές καταστροφές. Από την άλλη όμως, τα εφέ κινούνται σε πολύ υψηλά επίπεδα – η τελευταία λέξη της μόδας των cgi – γεγονός που δεν αποκλείει το “Geostorm” να αποδειχθεί σούπερ διασκεδαστικό για να το δει κανείς στο σινεμά τρώγοντας κουβάδες ποπ κορν.

Σκηνοθεσία: Ντιν Ντέβλιν

Σενάριο: Ντιν Ντέβλιν, Πολ Γκιγιότ

Πρωταγωνιστούν: Τζέραρντ Μπάτλερ, Τζιμ Στέρτζες, Aμπι Κόρνις, Αλεξάντρα Μαρία Λάρα, Ντάνιελ Γου, Eντ Χάρις (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε τηλεοπτική σειρά για το «Game Change» το 2013, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show» το 1999), Aντι Γκαρσία

Διάρκεια: 109 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=q5V_mst4dno

Χειρότερα δε γίνεται (Brad’s Status)
του Μάικ Γουάιτ

Ο Μπεν Στίλερ μπορεί να είναι από τα μεγάλα ονόματα του Χόλυγουντ και να εμφανίζεται συνήθως σε κωμωδίες, ωστόσο έχει κάνει και μερικές πιο ενδιαφέρουσες και ξεχωριστές προσπάθειες, ενώ η νέα του ταινία δείχνει «ιδιαίτερη».

Ο Μπραντ έχει μια ικανοποιητική καριέρα και μια άνετη ζωή στα προάστια του Σακραμέντο, όπου ζει με τη γλυκιά σύζυγο του, Μέλανι και το γιο του Τρόι, που έχει ταλέντο στην μουσική. Αυτή η ζωή όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ονειρευόταν στα φοιτητικά ένδοξα χρόνια του. Ξεναγώντας τον Τρόι στη Βοστώνη, δεν μπορεί να μην συγκρίνει τη ζωή του, με αυτή των τεσσάρων παλιών καλύτερων φίλων του: ενός αστέρα του Χόλιγουντ, του ιδρυτή ενός μεγάλου κερδοσκοπικού Ιδρύματος, ενός μεγαλοεπιχειρηματία και ενός πολιτικού αναλυτή και συγγραφέα.

Παρά την ιδιαίτερη φύση του χαρακτήρα που παίζει ο Στίλερ, η ταινία βρίσκει μια οικουμενικότητα στις δυσάρεστες αλήθειες που διερευνά: την ανθρώπινη τάση να κάνουμε απολογισμό, ειδικά γύρω από τη μέση ηλικία, και να συγκρίνουμε τη ζωή μας με τα επιτεύγματα των φίλων μας και με τα οράματα του μελλοντικού εαυτού μας.

Μια πικρή κωμωδία για τα όνειρα που (δεν) έγιναν πραγματικότητα…

Σκηνοθεσία: Μάικ Γουάιτ

Σενάριο: Μάικ Γουάιτ

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Στίλερ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σεναρίου για το «The Ben Stiller Show» το 1993), Οστιν Εϊμπραμς, Τζένα Φίσερ, Λουκ Γουίλσον, Μάικλ Σιν

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=1HRWHyJnF1c

Η Τελευταία Πινελιά (Final Portrait)
του Στάνλεϊ Τούτσι

«Η τελευταία πινελιά» είναι η ιστορία της συγκινητικής και ιδιότυπης φιλίας μεταξύ του Αμερικανού συγγραφέα και θιασώτη της τέχνης, Τζέιμς Λορντ, και του παγκοσμίου φήμης ζωγράφου και γλύπτη, Αλμπέρτο Τζιακομέτι. Μέσα από την οπτική του Λορντ, θα έχουμε την ευκαιρία να λάβουμε πολύτιμες πληροφορίες για την ομορφιά, την απογοήτευση, την εσωτερικότητα και το χάος της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Τοποθετημένο χρονικά το 1964, εν μέσω ενός βραχύβιου ταξιδιού του στο Παρίσι, ο Λορντ ποζάρει για ένα πορτρέτο στον Τζιακομέτι. Ο Τζιακομέτι τον διαβεβαιώνει πως η διαδικασία θα διαρκέσει μόλις λίγες ημέρες, οπότε ο Λορντ συμφωνεί –φτάνοντας, τελικώς, στο ερώτημα «Πόσο ακόμα μπορεί να συνεχιστεί αυτό;».

H Γκέιλ Ίγκαν ανέλαβε την παραγωγή της ταινίας, όταν ο Στάνλεϊ Τούτσι της έδειξε το σενάριο που είχε γράψει, βασισμένο στα απομνημονεύματα του Τζέιμς Λορντ, «A Giacometti Portrait», ο οποίος ήταν ο αγαπημένος της καλλιτέχνης.

Στα απομνημονεύματα φιγουράρει η τελευταία συνάντηση ανάμεσα στον Τζιακομέτι και τον Λορντ, ένα δίδυμο που διατηρούσε φιλία για πάνω από δέκα χρόνια. Όταν ο Τζιακομέτι ρώτησε τον Λορντ αν θα μπορούσε να ποζάρει για αυτόν, έμελλε να είναι το τελευταίο πορτρέτο που θα φιλοτεχνούσε. Ο Τζιακομέτι υποσχέθηκε πως θα χρειαζόταν μόλις ένα απόγευμα, αλλά τελικά χρειάστηκαν 18 συνεδρίες.

Η διαδικασία έλαβε τέλος όταν ο Λορντ έπεισε τον Τζιακομέτι πως δεν μπορούσε ούτε να προσθέσει, ούτε να αφαιρέσει τίποτα από τον καμβά του. Ο Τζιακομέτι έδωσε το πορτρέτο στον Λορντ όπως του είχε υποσχεθεί. Ήθελε να ζωγραφίσει άλλο ένα, αλλά απεβίωσε δύο χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα οι δύο άνδρες να μην ξανασυναντηθούν ποτέ. Ο πίνακας πωλήθηκε το 1990 για πάνω από 20.000.000 δολάρια.

Σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Τούτσι (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου στην τηλεόραση για το «Conspiracy» το 2002, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου στην τηλεόραση και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Winchell» το 1999, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης ανδρικής συμμετοχής σε κωμική σειρά για το «Ντετέκτιβ Μονκ» το 2007, Βραβείο Waldo Salt Screenwriting στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance για το «Big Night» το 1996)

Σενάριο: Στάνλεϊ Τούτσι

Πρωταγωνιστούν: Τζέφρι Ρας (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Ο σολίστας» το 1997, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Peter Sellers για πάντα» το 2005, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Ο Λόγος του Βασιλιά» το 2011, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Elizabeth» το 1999), Αρμι Χάμερ, Κλεμάνς Ποεζί, Τόνι Σαλούμπ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου στην τηλεόραση και 2 Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Ντετέκτιβ Μονκ» το 2003 και το 2006), Σιλβί Τεστί (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Fear and Trembling» το 2004, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενης Γαλλίδας ηθοποιού για το «Murderous Maids» το 2001)

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=_PTAu6WnvsE

 

Onirica – Field of Dogs
του Λεχ Ματζέφσκι

Ο Αδάμ επέζησε ως εκ θαύματος από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο η αγαπημένη του Βάσια και ο καλύτερος φίλος του, ο Καμίλ, έχασαν τη ζωή τους. Ο Αδάμ, ένας πολλά υποσχόμενος καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο, αποφασίζει να εγκαταλείψει την καριέρα του και να εργαστεί σε ένα σούπερ μάρκετ, αλλά όχι την εμμονή του στη «Θεία Κωμωδία», τη μόνη αληθινή παρηγοριά. Τα «τραύματά» της απώλειας των αγαπημένων του, οδηγούν τον Αδάμ να βιώνει μια σειρά από ψευδαισθήσεις με νεκρούς και σκηνές από την αποκάλυψη.

Μόνο στον ύπνο μπορεί να βρει ανακούφιση, όπου ζει μια παράλληλη ζωή σε μια ονειρική διάσταση, γεμάτη από περίεργα οράματα και εικόνες του Δάντη, μόνο έτσι μπορεί να δει και να μιλήσει με τους αγαπημένους του. Τα οράματα του Αδάμ, που πηγάζουν από τη φαντασία και από τα φαντάσματα της ποίησης, γίνονται ιδιαίτερα έντονα μετά από μια σειρά από καταστροφές. Μια εθνική τραγωδία υπαγορεύει μια προσωπική. Η «Θεία Κωμωδία», είναι το αριστούργημα του Δάντη, ένα ποίημα μέσα από το οποίο ο Αδάμ δραπετεύει από την οδυνηρή του πραγματικότητα και αυτό που οδηγεί κατά κάποιο τρόπο τη ζωή του Αδάμ πίσω στο παρελθόν…

Ο Ματζέφσκι εμπνεύστηκε αυτήν την ταινία του από τα γεγονότα του 2010 στην Πολωνία, τη συνωμοσιολογία, τον απόηχο της σφαγής στο Κατίν, το θάνατο του Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι, στα οποία προστίθενται ο βαρύς χειμώνας, ο οποίος οφειλόταν στην ηφαιστειακή σκόνη του Eyjafjallaj – ηφαιστείου στην Ισλανδία – η οποία απλώθηκε στον ουρανό, τη συντριβή του πολωνικού αεροπλάνου Tu-154, στο οποίο επέβαινε ο Πολωνός Πρόεδρος Κατσίνσκι, συνοδευόμενος από τη σύζυγό του και 94 μέλη της πολωνικής ελίτ. Η ανησυχία του ήταν να βρει πως ένα μεσαιωνικό ποίημα μπορεί να αποδώσει τα γεγονότα, με όρους αποκάλυψης, μία ιδέα που έχει να κάνει με την πολυβραβευμένη ταινία «The navigator: a mediaeval odyssey» (1988), του Βίνσεντ Ουόρντ, που αναφέρεται στη μεσαιωνική όψη της σύγχρονης κοινωνίας, με πιο στοχευόμενη ισχύ.

Η ταινία είναι η τρίτη της τριλογίας που απαρτίζεται από τις ταινίες «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων» (2004) και «Ο μύλος και ο σταυρός» (2011). Ενώ οι άλλες δύο αναφέρονται σε κλασικά έργα ζωγραφικής, αυτή βασίζεται στη «Θεία κωμωδία», την οποία ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι είναι ένα έργο τέχνης επειδή η φύση της αφήγησής της είναι οπτική. Ως γνωστό είναι ένα κλασικό έργο της λογοτεχνίας που αποτελείται από τρία μέρη που αφορούν στην παραμονή του αφηγητή στην κόλαση, στο καθαρτήριο και τελικά στον παράδεισο. Χαρακτηρίζεται ως αλληγορία και εν γένει προτείνονται αρκετές ερμηνείες της. Κάθε επεισόδιο και κάθε χαρακτήρας θεωρείται πως έχει συμβολική έννοια, ενσωματώνοντας τελικά στο σύνολο του έργου όλη τη σοφία και τα πάθη του κλασικού μεσαιωνικού κόσμου.

Σκηνοθεσία: Λεχ Ματζέφσκι

Σενάριο: Λεχ Ματζέφσκι

Πρωταγωνιστούν: Μίκαλ Τάταρεκ, Ελζμπιέτα Οκούπσκα, Καρολίνα Κόρτα, Ζίμον Μπούτζικ

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AbVE5W03Ltw

Γοριλομπελάδες (Snowflake, the White Gorilla)
του Αντρές Τζ. Σερ

Ο Νιφάδας είναι πολύ γλυκός αλλά και πολύ ξεχωριστός, αφού είναι ο μοναδικός λευκός γορίλας στον κόσμο και το κύριο αξιοθέατο του ζωολογικού κήπου. Τα παιδιά τον λατρεύουν! Κάτι που δεν ισχύει όμως για τους άλλους γορίλες του κήπου, που τον απορρίπτουν λόγω της διαφορετικότητας του. Ο Νιφάδας τότε θα πάρει τη μεγάλη απόφαση να κάνει τα πάντα για να πάψει να είναι διαφορετικός!

Με τη βοήθεια του καλύτερού του φίλου, ενός εκκεντρικού κόκκινου πάντα που ακούει στο όνομα Αιλούρ, ο Νιφάδας σχεδιάζει μια μυστική αποστολή να γλιστρήσει έξω από το ζωολογικό κήπο. Και τότε ξεκινούν οι… Γοριλομπελάδες! Και οι δύο φίλοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μάγισσες, επιστήμονες και πολλούς άλλους μπελάδες!

Μια μοναδική περιπέτεια που συνεπαίρνει μικρούς και μεγάλους! Ένας ύμνος για τη διαφορετικότητα, την αγάπη και τη φιλία!

Η ταινία θα προβληθεί μόνο μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Σκηνοθεσία: Αντρές Τζ. Σερ

Σενάριο: Αλμπερτ Βαλ, Αμέλια Μόρα

Με τις φωνές των: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Χρήστου Συριώτη, Αφροδίτη Αντωνάκη, Γιάννη Στεφόπουλου, Γιώργου Σκούφη, Σοφία Παναηλίδου

Διάρκεια: 86 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=iIv72zUenbw

Μνήμες
του Νίκου Καβουκίδη

Για πρώτη φορά θα δημοσιευθούν ανέκδοτα πλάνα από εύφλεκτο αρνητικό 35mm των πρωτοπόρων κινηματογραφιστών της εποχής 1936-1952. Σκηνές από μια κρίσιμο περίοδο της χώρας θα προβληθούν στη μεγάλη οθόνη. Πλάνα από τη Δικτατορία Μεταξά, το Αλβανικό έπος, τη γερμανική Κατοχή, την Αντίσταση, την Απελευθέρωση, τη βρετανική απόβαση, τα Δεκεμβριανά, τον Εμφύλιο, τα έκτακτα στρατοδικεία και τη Μακρόνησο.

Το συγκλονιστικό οπτικό υλικό συνδέεται με ποιήματα και πεζά κείμενα τα οποία γράφτηκαν από μεγάλους ποιητές και συγγραφείς την εποχή στην οποία αναφέρονται. Γιάννης Ρίτσος, Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, Μέλπω Αξιώτη, Ασημάκης Πανσέληνος, Τάσος Λειβαδίτης, Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Τίτος Πατρίκιος κ.ά. αποκτούν τις δικές τους εικόνες. Όπως ο Μίκης Θεοδωράκης έδωσε μουσική στους ποιητές, έτσι και ο Καβουκίδης έδωσε εικόνα.

Μπροστά από τα μάτια των θεατών περνά η Ιστορία και μαζί της τα πάθη, τα βάσανα, οι ελπίδες και οι διαψεύσεις του ελληνικού λαού. Ο Νίκος Καβουκίδης επιπλέον βάζει ήχο στις εικόνες του, έτσι που ο θεατής νομίζει πως τα γυρίσματα έγιναν με ταυτόχρονη ηχογράφηση. Η μουσική επένδυση, εκτός από ένα μέρος πρωτότυπης μουσικής, περιλαμβάνει εμβατήρια (γερμανικά και ελληνικά) καθώς και αντάρτικα τραγούδια, όλα σε σπάνιες ηχογραφήσεις.

Ο Καβουκίδης είναι κινηματογραφιστής, ο οποίος εργάζεται επί 60 χρόνια. Είναι καταξιωμένος διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ και έχει δουλέψει στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο. Είναι γιος του πρωτοπόρου κινηματογραφιστή Γιώργου Καβουκίδη, ο οποίος γύρισε την πρώτη ταινία του Φίνου. Όταν έγινε 15 ετών αποφάσισε να ακολουθήσει τα επάγγελμα του πατέρα του και εργάστηκε για τη Φίνος Φιλμ, με την οποία γύρισε 20 ταινίες.

Δούλεψε στο πλευρό μεγάλων σκηνοθετών και από το 1957 χρησιμοποίησε την κάμερά του για να αποτυπώσει τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα που σημάδεψαν την σύγχρονη ιστορία. Κινηματογράφησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, τα  οποία συμπεριλήφθηκαν στο ντοκιμαντέρ του 1975 με τίτλο «Μαρτυρίες», το οποίο διακρίθηκε σε φεστιβάλ του εξωτερικού. Τα έργα του καταγράφουν τη σύγχρονη ιστορία μας και την εποχή που η νεολαία έχει εξοικειωθεί σχεδόν απόλυτα με την εικόνα, η συμβολή του στην ιστορική μνήμη είναι πολύτιμη όπως και κάθε καρέ από τις ταινίες του.

Εξαιρετική ταινία, ένα μοναδικό μάθημα Ιστορίας, μία αληθινή κινηματογραφική Κιβωτός μνήμης, συγκλονιστική και συγκινητική.

Σκηνοθεσία: Νίκος Καβουκίδης (5 Βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τα «Οι Φωτογράφοι», «Βύρων, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου», «1922», «Τα χρώματα της ίριδος» και «Ληστεία στην Αθήνα» το 1998, 1992, 1978, 1974 και 1969 αντίστοιχα)

Σενάριο: Νίκος Καβουκίδης

Μοντάζ: Νίκος Καβουκίδης, Γιάννης Τσιολάκης

Αφηγητές: Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Σοφία Ρούμπου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Θεοδώρα Σιάρκου, Μαρία Καβουκίδη, Κώστας Κουκουλίνης, Κώστας Σταυρόπουλος

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Ubt1ORLFx9M