Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 5.10.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 5.10.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Με το κινηματογραφικό ενδιαφέρον να είναι στραμμένο φυσικά στον ερχομό του «Blade Runner 2049», που επιστρέφει ανανεωμένο μετά από 35 χρόνια, άλλες οχτώ ταινίες κάνουν πρεμιέρα σήμερα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Πλούσια κινηματογραφική εβδομάδα γεμάτη περιπέτεια, κωμωδία, επιστημονική φαντασία, ρομάντζο και πολύχρωμα πόνυ!

Blade Runner 2049
του Ντενί Βιλνέβ

Το 1982, ο Ρίντλεϊ Σκοτ, εμπνευσμένος από το βιβλίο «Ηλεκτρικό Πρόβατο» του Φίλιπ Κ. Ντικ, παρουσίασε στο κοινό μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Το διορατικό Blade Runner εγκαινίασε περίτρανα ένα νέο κινηματογραφικό είδος επιστημονικής φαντασίας με πανκ αναφορές και ανεξίτηλα ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση και μοίρα.

30 χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ένας νέος blade runner, ο αστυνομικός Κ (Ράιαν Γκόσλινγκ), ξεσκεπάζει ένα παλιό μυστικό το οποίο έχει προοπτικές να βυθίσει ό,τι έχει απομείνει από την κοινωνία στο απόλυτο χάος. Η ανακάλυψη αυτή τον οδηγεί στην αναζήτηση του Ρικ Ντέκαρντ (Χάρισον Φορντ), ενός άλλου blade runner της αστυνομίας του Λος Άντζελες που έχει εξαφανιστεί τα τελευταία 30 χρόνια…

Με τον πλανήτη να πλησιάζει τη χρονιά που διαδραματιζόταν η πρώτη ταινία (2019), φαίνεται πιο σχετική  από ποτέ καθώς είχε θέσει ήδη θέματα αστικής παρακμής, κλιματικής αλλαγής, γενετικής μηχανικής, υπερπληθυσμού, τα όρια ανάμεσα στα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα και πολλά άλλα.

Η ταινία τιμά την κληρονομιά της πρώτης και φιλοδοξεί, 35 χρόνια μετά, να γράψει τη δική της ιστορία. Στέκει στα ίδια ερωτήματα, επίκαιρα και τελικά διαχρονικά και κάνοντας συγκρατημένη χρήση ψηφιακών εφέ χτίζει τους καλογραμμένους διαλόγους, τις σπουδαίες ερμηνείες των πρωταγωνιστών της και την ονειρικά εφιαλτική ατμόσφαιρα της.

Αυτά που μετράνε είναι η ουσία, τα διλήμματα και οι συγκρούσεις που αναπτύσσονται με βραδυφλεγή ένταση από τον Ντενί Βιλνέβ, ο οποίος κατορθώνει όχι μόνο να μην προδώσει το σύμπαν του πρωτοτύπου και μαζί τις προσδοκίες των ορκισμένων πιστών αλλά να εμβαθύνει στην υπαρξιακή ηθική, να συνεχίσει το ρευστό πλέγμα της αβεβαιότητας και να ανανεώσει την ελπίδα σε μια αρμονικότατη εξίσωση του μεγέθους με την καλλιτεχνικότητα, του θεάματος με τη συνείδηση.

Ο τρόπος που αφηγείται ο Βιλνέβ τη μοναξιά και την ανθρωπιά προκαλεί δέος. Η επιλογή του να βρίσκει χρόνο για να καταδείξει χαρακτήρες αντί απλώς να επιδείξει ιδέες δε συναντάται πουθενά σε ένα είδος που συχνότατα αναδίδει άγχος και πίεση, ακριβώς επειδή οι εμπορικές απαιτήσεις σκεπάζουν τις προθέσεις και την όποια πηγή.

Η μουσική επένδυση του Χανς Ζίμερ επιβάλλεται παρά γλυκαίνει, όπως το αξέχαστο σκορ του Βαγγέλη Παπαθανασίου, εντούτοις μένει μια αίσθηση νοσταλγίας για μια ζωή που ενδεχομένως να μην έχει βιωθεί, σαν τις ένθετες μνήμες που προβληματίζουν όσους τις ανακαλούν, και τον σημαντικό σπιρτάνθρωπο-οριγκάμι του πρώτου φιλμ, που εδώ δίνει τη θέση του σε ένα ξύλινο μικροσκοπικό αλογάκι.

Συνοψίζοντας, το Blade Runner 2049 είναι μια ταινία που δύσκολα συναντάς πλέον στον κινηματογράφο και ειδικότερα στο σινεμά του φανταστικού, τη βλέπεις και μπορείς να τη συζητάς για ώρες και σίγουρα θα μνημονεύεται για καιρό ως μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων. Αναμφίβολα, έχει όλα τα καλά στοιχεία του κινηματογράφου με εντυπωσιακή κινηματογράφηση και εξαιρετικές ερμηνείες, αλλά το κυριότερο είναι ότι χορταίνει τον εγκέφαλο του θεατή. Και πλέον λίγες είναι οι ταινίες που το πραγματοποιούν αυτό.

Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ (Future Film Festival Digital Award & Arca CinemaGiovani Award για το « Arrival» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2016, Βραβείο FIPRESCI για το «Maelström» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2001, Βραβείο Canal+ για το «Next Floor» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2008)

Σενάριο: Χάμπτον Φάντσερ, Μάικλ Γκριν

Πρωταγωνιστούν: Ράιαν Γκόσλινγκ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ Ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «La La Land» το 2017), Χάρισον Φορντ (Χρυσή Σφαίρα Cecil B. DeMille το 2002, Τιμητικό Βραβείο Σεζάρ το 2010), Τζάρεντ Λέτο (Όσκαρ Β’ Ανδρικού ρόλου για το «Dallas Buyers Club» το 2014, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ Ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Dallas Buyers Club» το 2014), Ρόμπιν Ράιτ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ Γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «House of Cards» το 2014)

Διάρκεια: 163 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=OFXskzLMDlo

My Little Pony: Η Ταινία (My Little Pony: The Movie)
του Τζέισον Τάισεν

Το κλασικό animation της δεκαετίας του ’80, Μικρό Μου Πόνυ, το οποίο ήταν ουσιαστικά βασισμένο στο αντίστοιχο δημοφιλές παιχνίδι της Hasbro που κυκλοφόρησε το 1981, ήταν πολύ αγαπητό στο ελληνικό κοινό και ήταν από τα πιο διαδεδομένα παιδικά την εποχή της βιντεοκασέτας. Μπορεί κάποιοι από εμάς να μην μπορούμε να αντιληφθούμε τη συνεχιζόμενη δημοτικότητα τους, αλλά τα μικρά, καλόκαρδα και πολύχρωμα αλογάκια συνεχίζουν να σκλαβώνουν καρδιές, κάνοντας συχνά-πυκνά την εμφάνισή τους σε τηλεοπτικές σειρές, μιούζικαλ, παιχνίδια και τηλεταινίες.

Ο βασικός κορμός της υπόθεσης θέλει το Ponyville να απειλείται από μια σκοτεινή μαγική δύναμη. Τα μικρά πόνυ ξεκινούν ένα αξέχαστο ταξίδι πέρα από την Εκουέστρια σε μια αποστολή να βρουν νέους φίλους και να φέρουν εις πέρας πολλές δοκιμασίες, ώστε να μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη της φιλίας και να σώσουν την πόλη τους.

Mια πασπαλισμένη από φαντασία και παστέλ χρώματα περιπέτεια για μικρούς και μεγάλους θεατές (που θέλουν να θυμηθούν την παιδική τους αθωότητα). Η ταινία θα προβληθεί αποκλειστικά μεταγλωττισμένη στα ελληνικά. Τα βιβλία της ταινίας κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.

Σκηνοθεσία: Τζέισον Τάισεν

Σενάριο: Μέγκαν ΜακΚάρθι, Ρίτα Χσιάο, Μάικλ Φόγκελ

Δανείζουν τις φωνές τους οι: Βούλα Κώστα, Τάνια Παλαιολόγου, Μαρία Ζερβού, Νίκη Γεωργακάκου, Ρία Απέργη, Κατερίνα Γκίργκις, Σοφία Καψαμπέλη, Αίγλη Κοντονίκου, Χρήστος Συριώτης

Διάρκεια: 99 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=sXYk35Zqkig

Μια Φανταστική Γυναίκα (Una Mujer Fantástica)
του Σεμπάστιαν Λέλιο

Οι ερωτευμένοι Μαρίνα και Ορλάντο σχεδιάζουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Η 27χρονη Μαρίνα εργάζεται ως σερβιτόρα και φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Ο Ορλάντο είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερός της και ιδιοκτήτης μιας εταιρίας εκτυπώσεων. Eνα βράδυ, μετά τον εορτασμό των γενεθλίων της Μαρίνας, ο Ορλάντο νιώθει μια ξαφνική αδιαθεσία. Εκείνη θα τον οδηγήσει εσπευσμένα στα επείγοντα, όπου δυστυχώς θα πεθάνει αμέσως μόλις φτάσει στο νοσοκομείο.

Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συντρόφου της, η Μαρίνα αντιμετωπίζει όχι μόνο την απροθυμία της οικογένειας του να τη συμπεριλάβει στο πένθος, αλλά και την καχυποψία τους σχετικά με τις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβη το τραγικό συμβάν. Η Μαρίνα είναι τρανσέξουαλ και αυτή είναι η ιστορία του αγώνα της για το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της. Έναν αγώνα που δίνει σε όλη τη ζωή της, με σκοπό να γίνει η γυναίκα που είναι σήμερα – μια σύνθετη, δυνατή , ειλικρινής και φανταστική γυναίκα.

Έχοντας αποσπάσει την Αργυρή Άρκτο Σεναρίου στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και με πολλά σχόλια περί ένταξης της ταινίας στην ιδιοσυγκρασία του αλμοδοβαρικού σύμπαντος, το φιλμ είναι εκ προοιμίου μία από τις πιο ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές περιπτώσεις της χρονιάς.

Ο Λέλιο «γαργαλά» το φλοιό της κοινωνικής υποκρισίας, φέρνοντας στην επιφάνεια ανακλαστικά και στερεότυπα που είναι πια καλά κρυμμένα αλλά χρειάζονται μονάχα μια μικρή αφορμή για να κάνουν την εμφάνισή τους και να γίνει κατανοητό πως τίποτα εν τέλει δεν έχει αλλάξει, παρά την επίφαση της όποιας προοδευτικότητας. Η ταινία σε κάποια σημεία είναι αρκετά σκληρή στον τρόπο που ξεσκεπάζει αυτή την υποκρισία, αλλά δεν παύει να μένει στο μεγαλύτερο στόχο του, που είναι να αποτελέσει έναν ενδυναμωτικό ύμνο στη διαφορετικότητα και να αναδείξει τη Μαρίνα πάνω από όλους τους υπολοίπους.

Η Ντανιέλα Βέγα, η πρώτη τρανσέξουαλ ηθοποιός και τραγουδίστρια της Χιλής, παραδίδει μια σαρωτική ερμηνεία. Αν υπάρχουν τόσες πολλές αλμοδοβαρικές αποχρώσεις στο φιλμ, αυτό οφείλεται απόλυτα στην ίδια και στην ικανότητά της να γεμίζει με χρώμα την οθόνη ακόμη και όταν αυτή σκοτεινιάζει, να παραμένει πρότυπο δύναμης ακόμη και όταν η ζωή επιχειρεί να την τσακίσει.

Σκηνοθεσία: Σεμπάστιαν Λέλιο (Prize of the Ecumenical Jury & Prize of the Guild of German Art House Cinemas για το « Gloria» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2013)

Σενάριο: Γκονζάλο Μάζα, Σεμπάστιαν Λέλιο

Πρωταγωνιστούν: Ντανιέλα Βέγα, Φρανσίσκο Ρέγιες, Λουίς Γκνέκο

Διάρκεια: 104 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=xdzff33NXUg

Η Λεπίδα του Αθάνατου (Blade of the Immortal)
του Τακάσι Μίικε

Ο αριστοτέχνης σαμουράι Μάντζι φέρει τη βαριά κατάρα της αθανασίας, μετά το πέρας μίας θρυλικής μάχης. Με τον άγριο φόνο της αδερφής του να στοιχειώνει το μυαλό του, ο Μάντζι γνωρίζει πως θα πάρει πίσω την ψυχή του μόνο αν πολεμήσει το κακό. Υπόσχεται να βοηθήσει ένα κορίτσι, τη Ριν, να εκδικηθεί μία ομάδα ικανότατων ξιφομάχων με επικεφαλής τον αδίστακτο πολεμιστή Ανότσου, που ευθύνεται για τη δολοφονία των γονιών της. Η αποστολή αυτή θα αλλάξει τον Μάντζι, με τρόπους που δεν μπορεί καν να φανταστεί…

Αυτή η εξαιρετικά χορογραφημένη συμφωνία βίας του Μίικε έχει «χτιστεί» πάνω στο ομώνυμο manga του Χιροάκι Σαμούρα. Από το 1993 έως το 2012, τα 30 τεύχη του «Η Λεπίδα του Αθάνατου» εξερεύνησαν τις περιπέτειες του καταραμένου σαμουράι Μάντζι και κατάφεραν να «εισβάλλουν» σε ουκ ολίγες λίστες με τα κορυφαία manga της χρονιάς. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2017, πέντε εκατομμύρια τεύχη της σειράς έχουν πωληθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ το 2008, το manga ενέπνευσε την ομώνυμη anime σειρά στην τηλεόραση.

O Τακάσι Μίικε κατέχει αμέτρητα βραβεία και παρουσίες σε φεστιβάλ στο ενεργητικό του. Παρά την πληθώρα ταινιών που έχει σκηνοθετήσει, καταφέρνει να αναγεννιέται συνεχώς. Κάθε νέα ταινία είναι ένα κινηματογραφικό γεγονός από μόνη της, πόσο μάλλον στην προκειμένη περίπτωση, που αποτελεί την υπ’ αριθμόν 100η  σκηνοθετική του δουλειά.

Σκηνοθεσία: Τακάσι Μίικε (Future Film Festival Digital Award για το «13 δολοφόνοι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2010)

Σενάριο: Τετσούγια Όισι

Πρωταγωνιστούν: Τακούγια Κιμούρα, Χάνα Σουγκισάκι, Σότα Φουκούσι, Χαγιάτο Ιτσιχάρα, Ερικα Τόντα, Καζούκι Κιταμούρα

Διάρκεια: 141 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=-M2F4-oTNF4

Wild Mouse
του Γιόζεφ Χάντερ

Ο πολυτάλαντος Αυστριακός ηθοποιός Γιόζεφ Χάντερ, ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα του για τη δουλειά του στο θέατρο, γράφει το σενάριο, σκηνοθετεί για πρώτη φορά και πρωταγωνιστεί σε μια διασκεδαστική και αιχμηρή κωμωδία που σατιρίζει τα προβλήματα της σύγχρονης αστικής τάξης. Ο ήρωας της ταινίας ενσαρκώνεται ιδανικά από το Χάντερ σε μία απολαυστική και καλοζυγισμένη ερμηνεία ανάμεσα στην ευαισθησία και σε ένα αυτοκαταστροφικό πάθος για εκδίκηση. Με γερές δόσεις μαύρου χιούμορ, η ταινία ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό, ενώ ο πρωταγωνιστής περιφέρεται στη φωτογενή Βιέννη, αλλά και στα χιονισμένα τοπία της Αυστρίας.

Πιασμένος στη φάκα της σημερινής επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, κάνοντας σβούρες γύρω από τον εαυτό του χωρίς να μπορεί να γλιτώσει, ο ήρωας της ταινίας είναι ο Αυστριακός Γκέοργκ, πενηντάρης μουσικοκριτικός σε εφημερίδα. Η προτίμησή του για την κλασσική μουσική, έναντι της ροκ και το γεγονός ότι τα πολλά χρόνια δουλειάς του έχουν ανεβάσει τον μισθό του, ωθούν τον Γερμανό διευθυντή του, Βάλερ, να τον απολύσει. Ο Γκέοργκ δε μοιράζεται την πληροφορία με τη γυναίκα του, η οποία, αρκετά νεότερη, τον πιέζει να κάνουν παιδί, αλλά ετοιμάζει μεθοδικά την εκδίκησή του.

Όπως έχει δηλώσει ο σκηνοθέτης/σεναριογράφος/πρωταγωνιστής, η προσέγγιση του όταν αιχμαλωτίζει την εμπειρία της ζωής, είναι να μην αποκλείει κανένα «χρώμα» ούτε να επιτρέπει σε συγκεκριμένη «απόχρωση» να κυριαρχήσει. Τα κινηματογραφικά είδη προσφέρουν ένα πρίσμα μέσα από το οποίο καταλαβαίνουμε τον κόσμο. Στα δικά του μάτια, η τραγική κωμωδία είναι η πιο ακριβής αναπαράσταση αυτού που λέμε ζωή.

Σκηνοθεσία: Γιόζεφ Χάντερ

Σενάριο: Γιόζεφ Χάντερ

Πρωταγωνιστούν: Γιόζεφ Χάντερ, Πία Χερζέγκερ, Γιοργκ Χάρτμαν

Διάρκεια: 103 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=Yzemg0O7CB8

Η Λιακάδα Μέσα Μου (Un Beau Soleil Intérieur)
της Κλερ Ντενί

Η πιο πρόσφατη ταινία της μεγάλης Γαλλίδας σκηνοθέτιδας Κλερ Ντενί, οι ταινίες της οποίας έχουν σπάνια προβληθεί στην Ελλάδα, άνοιξε το πρόγραμμα του τμήματος Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στο φετινό Φεστιβάλ Καννών και απέσπασε πολύ θετικές εντυπώσεις, καθώς και το βραβείο SACD (Directors’ Fortnight).

Η Ιζαμπέλ (Ζυλιέτ Μπινός) είναι μια Παριζιάνα καλλιτέχνις και χωρισμένη μητέρα, που δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια να βρει τον αληθινό έρωτα. Παρόλο που το κενό μεταξύ αυτού που ψάχνει και των αντρών που παρουσιάζονται στην ζωή της μεγαλώνει συνεχώς, οι διαφορετικοί άντρες έχουν όλοι κάτι το μοναδικό, ακόμα κι αν δεν είναι αυτό που αναζητά. Η ελπίδα, οι προσδοκίες και η απογοήτευση κάνουν πολλούς κύκλους και προσφέρουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, καθώς παρ’ όλες τις ατυχίες η προσπάθεια της Ιζαμπέλ συνεχίζεται…

Ανέκαθεν η Ντενί ασχολούνταν με την εμβάθυνση σε σκοτεινά συναισθήματα και ακόμη και αν η ταινία σου δίνει την εντύπωση ότι αφήνει κάποιες αχτίδες ήλιου να εισέλθουν, μπαίνοντας μέσα στο φιλμ συνειδητοποιείς ότι σε μια δεύτερη ανάγνωση είναι πάρα πολύ σκληρό και εξαιτίας της υπόσχεσης ότι ίσως αυτή τη φορά να σε περιμένει κάτι διαφορετικό, καταλήγει και μια από τις πιο ψυχρές ταινίες της Denis. Είναι τόσο εύκολο να ακολουθήσεις τις προσδοκίες της Ιζαμπέλ και να ενδιαφερθείς για την αναζήτησή της, αλλά αυτή είναι και η αιτία που θα γκρεμοτσακιστείς στο φινάλε.

Το έργο με τον τόσο ειρωνικό τελικά τίτλο του που περιπαίζει την πρωταγωνίστριά του, είναι μια σημαντική ταινία στο βαθμό που εξερευνά τη σεξουαλικότητα και τις επιθυμίες μιας μόνης γυναίκας μέσης ηλικίας, χωρίς ταμπού και δίχως υπεκφυγές. Και μεγάλο μέρος αυτής της επιτυχίας πιστώνεται στην Ζιλιέτ Μπινός που βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή της εδώ και μερικά χρόνια. Δεν μπορούμε να φανταστούμε άλλη ηθοποιό που θα ήταν ικανή να προσδώσει τέτοια φυσικότητα και ζεστασιά σε αυτόν το ρόλο, μεταφέροντας δύναμη αλλά και σημασία στο μη λεκτικό και το στιγμιαίο.

Το σινεμά της Ντενί δεν θα πάψει ποτέ να δημιουργεί τροφή για σκέψη.

Στα παρελκόμενα της ταινίας να σημειώσουμε ότι στην τελευταία σκηνή εμφανίζεται ξαφνικά ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ για να υποδυθεί έναν ειδικό στις σχέσεις στον οποίο καταφεύγει η Ιζαμπέλ. Δε βλέπουμε ποτέ τους δύο μαζί στο ίδιο κάδρο, ίσως γιατί δε βρέθηκαν ποτέ στο ίδιο δωμάτιο, αν σκεφτεί κανείς τη θυελλώδη σχέση μίσους που έχουν αποκτήσει οι δύο ηθοποιοί μέσα στα χρόνια…

 Σκηνοθεσία: Κλερ Ντενί (Reader Jury of the “Berliner Zeitung” Award για το « Beau travail» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2000)

Σενάριο: Κριστίν Ανζό, Κλερ Ντενί

Πρωταγωνιστούν: Ζιλιέτ Μπινός (Όσκαρ ΄Β Γυναικείου Ρόλου για το «Ο Αγγλος Ασθενής» το 1997, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Ο Αγγλος Ασθενής» το 1997, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Γνήσιο αντίγραφο» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2010, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ Γυναικείου ρόλου για το «Τρία χρώματα: Η μπλε ταινία» το 1994, Volpi Cup & Pasinetti Award για το «Τρία χρώματα: Η μπλε ταινία» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1994), Ξαβιέ Μποβουά (Prize of the Ecumenical Jury, Cinema Prize of the French National Education System & Grand Prize of the Jury για το «Of Gods and Men»  στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2010, Jury Prize για το «Don’t Forget You’re Going to Die» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1995, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας για το «Of Gods and Men» το 2011, Βραβείο Label Europa Cinemas για το «The Young Lieutenant» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2005) , Βαλέρια Μπρούνι-Τεντέσκι (Un Certain Regard – Special Jury Prize για το «Actresses» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2007, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενης Γαλλίδας ηθοποιού για το «Normal People Are Nothing Special» το 1994, 2 Pasinetti Award για το «5×2» και το «Empty Days» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2004 & 1999), Ζεράρ Ντεπαρντιέ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Πράσινη κάρτα» το 1991, Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού για το «Συρανό ντε Μπερζεράκ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1990, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Συρανό ντε Μπερζεράκ» και το «Το τελευταίο μετρό» το 1991 και το 1981 αντίστοιχα, Career Golden Lion στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1997)

Διάρκεια: 94 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=p1yYPof0w_k

Επαναστάτης στη Σίκαλη (Rebel in the Rye)
του Ντάνι Στρονγκ

O κόσμος του θρυλικού συγγραφέα Τζ. Ντ. Σάλιντζερ μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, σε αυτήν την αποκαλυπτική ματιά στις εμπειρίες που διαμόρφωσαν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους, αμφιλεγόμενους και αινιγματικούς συγγραφείς των καιρών μας.

O Σάλιντζερ έγινε διάσημος από το μυθιστόρημα «Φύλακας στη σίκαλη» που είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα του μεταπολεμικού ρεαλισμού και επηρέασε πολλούς συγγραφείς, οι οποίοι 30 χρόνια αργότερα δημιούργησαν το ρεύμα που ονομάστηκε «νεορεαλισμός» ή «μινιμαλιστικός ρεαλισμός». Μετά από αυτό το μυθιστόρημα ο Σάλιντζερ αποσύρθηκε δια παντός από τη συγγραφή.

Τοποθετημένο χρονικά στο πολύχρωμο κάδρο της Νέας Υόρκης στα μέσα του 20ου αιώνα, το φιλμ ακολουθεί τον νεαρό Σάλιντζερ (Νίκολας Χουλτ), ενόσω αυτός προσπαθεί να βρει τη «φωνή» του, φλερτάρει με τη διάσημη κοσμική Ούνα Ο’Νιλ (Ζόι Ντόιτς) και πολεμά στις πρώτες γραμμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτές είναι οι εμπειρίες που θα κυοφορήσουν τη δημιουργία του αριστουργήματός του «Ο Φύλακας στη Σίκαλη», θα τον κάνουν διάσημο εν μία νυκτί και, τελικά, θα οδηγήσουν στην απόσυρσή του από τα φώτα της δημοσιότητας για όλη την υπόλοιπη ζωή του.

Το σενάριο είναι αρκετά δεμένο, πυκνό και η σκηνοθεσία αρκετά σφιχτή ώστε να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Οι σκηνές του πολέμου, που παρεμβάλλονται, προσθέτουν στοιχεία στο χαρακτήρα του Σάλιντζερ, ο οποίος ακόμα και κατά τις μάχες προσπαθούσε να βγάλει ιδέες για τη νουβέλα του, που άλλοτε περιέχει βιογραφικά και άλλοτε φανταστικά στοιχεία.

Αν και το βιβλίο έχει πουλήσει πάνω από 65 εκατομμύρια αντίτυπα από το 1951 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα, η ζωή του συγγραφέα του αποτελεί ένα μυστήριο, καθώς ο Σάλιντζερ πάντα απέφευγε τα φώτα της δημοσιότητας. Οι πληροφορίες που βρήκε ο σκηνοθέτης της ταινίας, Ντάνι Στρονγκ, εξέπληξαν ακόμα και τον ίδιο.

Μια ενδιαφέρουσα ταινία που θα σας προτρέψει να διαβάσετε και το μυθιστόρημα!

 Σκηνοθεσία: Ντάνι Στρονγκ (2 Primetime Emmy Awards για το «Game Change» το 2012)

Σενάριο: Ντάνι Στρονγκ

Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Χουλτ, Κέβιν Σπέισι (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για το «American Beauty» το 2000, Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για το «Συνήθεις ύποπτοι» το 1996, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «House of Cards» το 2015, Βραβείο BAFTA ‘Α Ανδρικού ρόλου για το American Beauty» το 2000), Σάρα Πόλσον (Χρυσή Σφαίρα για το «American Crime Story» το 2017, Primetime Emmy για το «American Crime Story» το 2016), Ζόι Ντόιτς

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=tOTCThYkccs

Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών (Renegades)
του Στίβεν Κουέιλ

Όταν είσαι μέλος της πιο επίλεκτης ομάδας μάχης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, Navy SEALS  (σε ελληνική αντιστοιχία Ο.Υ.Κ), κάθε επιχείρηση είναι μία ριψοκίνδυνη αποστολή στο άγνωστο, που ίσως να κοστίσει τη ζωή σου.

Η «Ομάδα Υποβρύχιων Καταστροφών» αφορά σε μία ομάδα, σε αποστολή στην εμπόλεμη Ευρώπη, η οποία ανακαλύπτει ένα θησαυρό χρυσού στο βυθό μίας λίμνης, ο οποίος φημολογείται ότι αξίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν τους ντόπιους, τα μέλη της ομάδας αυτομολούν και καταστρώνουν μία ληστεία, ώστε να ανακτήσουν το χρυσό και να τον επιστρέψουν στους νόμιμους ιδιοκτήτες του. Σε μία θανάσιμη εξέλιξη των γεγονότων, όμως, γίνονται αντιληπτοί από τον εχθρό και, πλέον, τους μένουν μόλις 10 ώρες ώστε να εκτελέσουν την αποστολή τους.

Το θέμα είναι κλισέ σε κάποια σημεία και η ταινία δεν καταφέρνει να εστιάσει στους χαρακτήρες, πλατειάζοντας άσκοπα. Ο σκηνοθέτης δυστυχώς δεν έχει κάνει καλή δουλειά στο χτίσιμο της έντασης αλλά και στις σκηνές δράσης, με μια εντελώς αμήχανη προσέγγιση και προχειροδουλεμένα εφέ. Θυμίζει κάτι σαν πιο… «φθηνούς» Αναλώσιμους κι ενώ σίγουρα θα μπορούσε να είναι μια ταινία που απλά περνάει ευχάριστα η ώρα σου, αντίθετα έχει τρανταχτά λάθη σε πολλά επίπεδα και μπόλικα κενά σημεία.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Κουέιλ

Σενάριο: Ρίτσαρντ Ουένκ, Λικ Μπεσόν (Βραβείο BAFTA για το «Nil by Mouth» το 1997, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Το πέμπτο στοιχείο» το 1998)

Πρωταγωνιστούν: Σάλιβαν Στέιπλτον, Γιούεν Μπρέμνερ, Τζ. Κ. Σίμονς (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου και Βραβείο BAFTA  για το «Χωρίς μέτρο» το 2015) , Ντιμίτρι Λεονίντας, Τσάρλι Μπιούλι

Διάρκεια: 105 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=HNqcDcPA_xk

Στο Κέντρο του Κύκλου
του Ορφέα Περετζή

Το ντοκιμαντέρ βιντεοσκοπήθηκε μέσα σε μια περίοδο επτά ετών ξεκινώντας το Σεπτέμβριο του 2007 έως τον Οκτώβριο του 2015. Μέσα σε αυτήν την περίοδο της κρίσης, ο σκηνοθέτης Ορφέας Περετζής ακολούθησε με την κάμερά του τα 35 μέλη της θεατρικής ομάδας ΡΟΔΑ, στα παρασκήνια κατά τη διάρκεια καλοκαιρινών παραστάσεων σε ανοικτά θέατρα, αλλά και προσωπικές στιγμές των μελών εκτός θεάτρου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι κανένα από τα μέλη της ομάδας δεν είναι επαγγελματίες ηθοποιοί και το θέατρο αποτελεί για τους περισσότερους ένας τρόπος να φτάσουν τα όριά τους σαν χαρακτήρες.

24 ώρες πριν από την παράσταση ξετυλίγεται καρέ καρέ όλη η επίπονη διαδικασία της προετοιμασίας μέχρι τη στιγμή που χτυπάει και το τελευταίο καμπανάκι και βγαίνουν ένας ένας με ορμή στη σκηνή. Τότε η θεατρική εμπειρία γίνεται αναζήτηση του εαυτού μέσα στα σκοτεινά παρασκήνια ενός θερινού θεάτρου.

Όπως ανάφερε και ο σκηνοθέτης στην προβολή του ντοκιμαντέρ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ήθελε να καταγράψει αυτό που βίωσε μέσα στην ομάδα αυτά τα χρόνια. Το επίκεντρο είναι η εσωτερική αναζήτηση των μελών της ΡΟΔΑ μέσα από το θέατρο και την έκσταση που δημιουργείται στα παρασκήνια και στη σκηνή σε κάθε παράσταση.

Το ντοκιμαντέρ σίγουρα λόγω του θέματος απευθύνεται σε ένα κοινό που αγαπάει το θέατρο, είτε από την πλευρά του ηθοποιού είτε του σκηνοθέτη. Είναι ένας φόρος τιμής στη δύναμη του θεάτρου και την επιρροή στον άνθρωπο που μέσα από την τέχνη ελπίζει να έρθει πιο κοντά σε κάτι ανώτερο. Ταυτόχρονα οι γραπτές μαρτυρίες των μελών της ομάδας που παρουσιάζονται στο ντοκιμαντέρ αποτελούν μια σπάνια καταγραφή πνευματικής αναζήτησης με πρακτικούς όρους, ανοίγοντας διάλογο με τη φιλοσοφία, την ψυχολογία και τον εσωτερισμό.

Σκηνοθεσία: Ορφέας Περετζής

Σενάριο: Ορφέας Περετζής

Μουσική: Θεατρική Ομάδα Ρόδα

Διάρκεια: 71 λεπτά

Τρέιλερ: www.youtube.com/watch?v=WixjOHREnKI