Φεστιβάλ Βενετίας 2017 (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη)

Φεστιβάλ Βενετίας 2017

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Το Φεστιβάλ Βενετίας έκλεισε φέτος τα 74 χρόνια, έχοντας προσφέρει αμέτρητες συγκινήσεις, καλές ταινίες, τέχνη και πολιτισμό. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και αυτό τον Σεπτέμβριο, στο νησί Λίντο, σκηνοθέτες και ηθοποιοί κατέφθασαν από όλο τον κόσμο. Διαγωνίστηκαν ή απλά μας παρουσίασαν κινηματογραφικές προτάσεις και παραγωγές, που εντυπωσιάζουν και ήταν έτοιμες να διεκδικήσουν τον Χρυσό Λέοντα. Αυτό το μικρό, αλλά παράλληλα «μεγάλο» αγαλματίδιο, στο παρελθόν έχει προκαλέσει επευφημίες, αντιδράσεις, δυσαρέσκειες και αναγνώριση της εκάστοτε σπουδαίας σκηνοθετικής ματιάς. Ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ στον κόσμο, έκλεισε για φέτος τις πόρτες του και εμείς κάνουμε τον απολογισμό του.

Αυτή τη χρονιά το Φεστιβάλ Βενετίας τα είχε όλα. Όμως, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε το «σχήμα του νερού». Υπήρξε μεγάλη ποικιλία στις φετινές συμμετοχές του διαγωνιστικού και μη προγράμματος. Ταινίες που εντυπωσίασαν, παραγωγές που συζητήθηκαν και προξένησαν αντιφατικές απόψεις και ταινίες που κέρδισαν, κυριολεκτικά και μεταφορικά, συνέθεταν το πρόγραμμα. Μεγάλος νικητής του φετινού διαγωνισμού ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, με την ταινία του «The shape of water». Το σενάριο υπογράφει ο ίδιος και η Βανέσα Τέιλορ. Ο Ντελ Τόρο εντυπωσίασε με τον κινηματογραφικό του μύθο, έχοντας παράλληλα αρωγό ένα καταπληκτικό καστ ηθοποιών.

Ο σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο δήλωσε κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Βενετίας: «Σαν Μεξικανός, θέλω να πω ότι αυτή είναι μια σημαντική πρωτιά για ένα Μεξικανό σκηνοθέτη. Έτσι λοιπόν, θέλω να αφιερώσω αυτό το βραβείο σε κάθε νέο  Mεξικανό κινηματογραφιστή, που ονειρεύεται να δημιουργήσει στο είδος του φανταστικού. Σε αυτόν, που παλεύει με τις ιστορίες και το παραμύθι και έρχεται αντιμέτωπος με ανθρώπους που του λένε πως δεν γίνεται. Γίνεται».

Το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής κέρδισε ο Σαμουέλ Μαόζ για την ταινία του «Foxtrot». Μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές ήταν η απονομή του βραβείου καλύτερης σκηνοθεσίας. Ο νικητής Ξαβιέ Λεγκράν δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυα του καθώς παραλάμβανε το βραβείο αυτό. Η Σαρλότ Ράμπλινγκ έλαβε το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ταινία «Hannah», του σκηνοθέτη Αντρέα Παλαόρο. Το βραβείο καλύτερης αντρικής ερμηνείας έλαβε ο Καμέλ Ελ Μπάσα για την ταινία «The insult», του σκηνοθέτη Ζιάντ Ντουέιρι.

Το βραβείο καλύτερου σεναρίου αυτή τη χρονιά πήγε στον Μάρτιν ΜακΝτόνα. Ο ΜακΝτόνα έγραψε το σενάριο της ταινίας «Three billboards outside Ebbing, Misouri». Το ειδικό βραβείο της επιτροπής δόθηκε στον Γουόρουικ Θόρτον για την ταινία «Sweet country». Τέλος, το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι έλαβε ο Τσάρλι Πλάμερ, ως καλύτερος νέος ηθοποιός, για τη συμμετοχή του στην ταινία «Lean on Pete», του Άντριου Χάιγκ.

Πολύ καλές συμμετοχές και αξιόλογες επιτυχίες σημειώθηκαν και στα παράλληλα τμήματα του Φεστιβάλ Βενετίας. Από τις διαδραστικές VR παραγωγές των Eugene YK Chung και των Laurie Anderson και Hsin-Chien Huang μέχρι και το τμήμα Orizzonti.

Αναμφίβολα το φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, χρόνο με το χρόνο συνεχίζει και εξελίσσεται. Έτσι, δίνει βήμα σε νέες προτάσεις και προοπτικές, που ανθούν στο χώρο του κινηματογράφου και της οπτικοακουστικής έκφρασης.

Επικεφαλής της κριτικής επιτροπής ήταν η Annette Bening και την πλαισίωσαν οι: Ildikó Enyedi, Michel Franco, Rebecca Hall, Anna Mouglalis, David Stratton, Jasmine Trinca και Edgar Wright. Αυτοί έκριναν και τις 21 ταινίες που διαγωνίσθηκαν και εν τέλει απονεμήθηκαν τα εξής βραβεία:

  • Βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι για νεαρό ηθοποιό : Τσάρλι Πλάμερ «Lean on Pete» του Αντριαν Χέι
  • Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής: «Sweet Country» του Γουόργουικ Θόρντον
  • Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου: Μάρτιν ΜακΝτόνα για το «Three Billboards Outside Ebbing Misouri»
  • Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας: «Καμέλ Ελ Μπάσα» για το «The Insult»
  • Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας: Σαρλότ Ράμπλινγκ για το «Hannah»
  • Αργυρό Λιοντάρι Σκηνοθεσίας : Ξαβιέ Λεγκράν για το «Jusqu’ a La Garde»
  • Αργυρό Λιοντάρι Μεγάλο Bραβείο της Eπιτροπής: «Foxtrot» του Σαμουέλ Μαόζ
  • Χρυσό Λιοντάρι: «The Shape of water» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
  • Βραβείο καλύτερου VR φιλμ: «Bloodless» της Τζίνα Κίμ
  • Βραβείο καλύτερης VR εμπειρίας: «La Camera Insabbiata» Λόρι Αντερσον και Χσιν Σιέν Χουάνγκ
  • Καλύτερο VR: «Arden’s Wake» του Γιουτζίν YK Τσουνγκ
  • Καλύτερο ντοκιμαντέρ για το σινεμά στο τμήμα Venice Classics: «The Prince and the Dybbuk» των Ελβίρα Νιβερα, Πιετρ Ροσοσλόφσκι
  • Καλύτερη αποκατεστημένη ταινία του Venice Classics: «Come and See» του Ελέμ Κλιμοβ
  • Καλύτερη ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη: «Custody (Jusqu’a la Garde)» του Ξαβιέ Λεγκράν
  • Βραβείο καλύτερης μικρού μήκους τμήματος Orizzonti: «Gros Chagrin» Σελίν Ντεβό
  • Βραβείο καλύτερου σεναρίου ταινίας του τμήματος Orizzonti: «Oblivion Verses» του Αλιρεζά Καταμί
  • Βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας ταινίας του τμήματος Orizzonti: στον Ναβίντ Μοαμαντζαντέ για το «No Date No Signature»
  • Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας ταινίας του τμήματος Orizzonti: στην Λίνα Κουντρί για το «Les Bienheureux»
  • Ειδικό βραβείο του τμήματος Orizzonti: «Caniba» των Βερένα Παραβέλ, Λουσιέν Καστέινγκ Τέιλορ
  • Βραβείο σκηνοθεσίας ταινίας του τμήματος Orizzonti: στον Βαχίντ Τζαλιλβάντ για το «No Date No Signature»
  • Βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος Orizzonti: «Nico 1988» της Σουζάνα Νικαιρέλι

Με τιμητικό Χρυσό Λέοντα βραβεύτηκαν οι Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Τζέιν Φόντα, δύο ηθοποιοί του κλασικού Χόλιγουντ που έχουν αφήσει χωρίς αμφιβολία την δική τους λαμπερή κληρονομιά στο κινηματογραφικό σύμπαν. Την βράβευση τους ακολούθησε η (εκτός διαγωνιστικού) παγκόσμια πρεμιέρα της νέας τους ταινίας, «Our Souls at Night», στην οποία παρουσιάζονται οι ζωές δύο γειτόνων, οι οποίοι έχουν χάσει τους συζύγους τους και έχουν μείνει μόνοι τους στα άδεια, μεγάλα σπίτια τους στο Κολοράντο και ξεκινούν να συγκλίνουν με αφορμή τη συμφωνία τους να περνούν τα βράδια τους μαζί, χωρίς την αναγκαιότητα της σαρκικής επαφής. Ο Ρέντφορντ και η Φόντα έχουν συνυπάρξει σε πολλές ταινίες, από το «Η Καταδίωξη» του Αρθουρ Πεν μέχρι τον «Ηλεκτρικό Καβαλάρη» του Σίντνεϊ Πόλακ το 1979, όμως η κοινή τους εμφάνιση στο «Ξυπόλυτοι στο Πάρκο» του Τζιν Σακς είναι που παραμένει η σημαντικότερη κοινή στιγμή τους. Το «Our Souls at Night» έρχεται σχεδόν σαράντα χρόνια μετά για να προσθέσει ένα ακόμα κεφάλαιο σε αυτή την κοινή κινηματογραφική πορεία, τιμώντας την όπως της αναλογεί…