«Πτυχώντας μια πνοή», έκθεση της Λίζης Καλλιγά, 7 – 23 Οκτωβρίου, 2016, 18.00 – 22.00, Οικία Γαζή, Άμφισσα

Πτυχώντας μια πνοή

έκθεση της Λίζης Καλλιγά

7 – 23 Οκτωβρίου, 2016, 18.00 – 22.00
Οικία Γαζή, Πλατεία Ηρώων 1, Άμφισσα

< πάτησε εδώ για να δεις περισσότερα για την έκθεση >

1926

Η Μαμά στην πολυθρόνα της, λίγα χρόνια πρίν πεθάνει, ακινητοποιημένη σε έναν θρόνο με λουλούδια. Ενα βαθύ κάθισμα με φαρδιά πλαϊνά μπράτσα και δύο μαλακά μαξιλάρια. Οι κίτρινοι ήλιοι τριγύρω μέσα σε σκοτεινά φυλλώματα, λίγο σαν ένας κήπος. Μετά από πάρα πολλά χρόνια απόστασης, ή πολυθρόνα γίνεται ο τόπος της συνάντησης και της αποδοχής. Ο μεταβατικός τόπος και χρόνος πρίν τον τελικό αποχωρισμό. Είναι και ο τόπος της υποδοχής. Μέσα στο σαλόνι που ακόμα διατηρεί τα υπόλοιπα μιας ολόκληρης ζωής, αντικείμενα, έπιπλα, φωτογραφίες, πίνακες, αναμνήσεις. Κεντρικό σημείο όλων, η πολυθρόνα κοντά στο παράθυρο. Μπαίνει λίγο φως, φωτίζει το στρογγυλό τραπέζι μπροστά της.
Τα μικρά τασάκια, το κουτί για τα τσιγάρα, ο ασημένιος δίσκος με τα χρωματιστά κομπολόγια, λίγες φωτογραφίες μικρών παιδιών, το κοντρόλ της τηλεόρασης. Βυθίζεται σιγά-σιγά και μικραίνει με τα χρόνια η μητέρα, χάνεται σχεδόν μέσα στους ήλιους και τα σκιερά φυλλώματα. Εγώ κάθομαι στο πλάι, στον καναπέ κάτω από τον μεγάλο πίνακα με τα άλογα. Ο καναπές συχνά με καταπίνει. Καμιά φορά γλυκά, νωχελικά, άλλες φορές άγρια, σκληρά. Οι αλήθειες και τα ψέματα πλανώνται στον αέρα, ανάμεσά μας. Η πολυθρόνα παραμένει σιωπηλή και σκοτεινή. Καμιά φορά, ξαπλώνω ολόκληρη στον καναπέ, τον κάνω κρεβάτι,, κουλουριάζομαι κι όλας , σαν μικρό παιδί. Τότε έρχεται μια ησυχία. Το φως από το παράθυρο, που βλέπει πρός τον μεγάλο φωταγωγό, γίνεται δυνατότερο. Η μητέρα γίνεται σκιά, ίσως με παίρνει και ο ύπνος για λίγο.
Η Πολυθρόνα-Μαμά γίνεται ένας σκούρος όγκος απέναντι στο φως. Τον κοιτάω και σιγά-σιγά κλείνω τα μάτια.
Λίζη Καλλιγά