«Πόλεμος» στο στίγμα της ψυχικής ασθένειας, η ψυχίατρος Μαρία Λαζαρίδου μιλάει στην «Καθημερινή» (επιστημονική διευθύντρια της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Φωκίδας)

«Πόλεμος» στο στίγμα της ψυχικής ασθένειας

 η ψυχίατρος Μαρία Λαζαρίδου μιλάει στην «Καθημερινή»
(επιστημονική διευθύντρια της Εταιρείας Κοινωνικής Ψυχιατρικής και Ψυχικής Υγείας Φωκίδας)

πηγή: www.kathimerini.gr 

«Είναι πολύ σημαντικό», λέει στην «Κ» η ψυχίατρος και επιστημονική διευθύντρια της ΕΚΨΨΥ κ. Μαρία Λαζαρίδου. «να ακούς την κοινότητα, να τη σέβεσαι χωρίς να την κατακρίνεις και να αποδεικνύεις με τη δουλειά σου αυτά που λες. Όταν, για παράδειγμα, λες ότι ένας σχιζοφρενής δεν είναι επικίνδυνος, ότι φοβάται όταν είναι σε κρίση και ότι αν τον φροντίσουμε δεν θα είναι επιθετικός, θα πρέπει να το κάνεις». Η δουλειά στην κοινότητα πρέπει να είναι συνεχής, λέει η ίδια, γιατί οι αντιλήψεις αλλάζουν γρήγορα, επανερχόμενες στο «πριν». «’Εχει σημασία να συμμετέχουν ασθενείς και οι οικογένειές τους, γιατί είναι ευκολότερο για κάποιον να πειστεί όταν βλέπει ότι ο άλλος δεν είναι διαφορετικός. Πρέπει επίσης να δίνεται βάση στις μικρές ηλικίες, γιατί έτσι γίνεται πρόληψη των διαταραχών. Εάν ένας έφηβος πάει νωρίς στον γιατρό για ένα πρόβλημα που έχει, μπορεί να προλάβει μια σοβαρότερη διαταραχή στην ενήλικη ζωή».

Σύμφωνα με την κ. Λαζαρίδου, επίσης, οι πληθυσμοί που παρακολουθούνται στενά δεν έχουν επηρεαστεί από την κρίση. «Η κρίση δεν έχει αυξήσει τους αριθμούς των σοβαρών διαταραχών, όπως η διπολική διαταραχή, η σχιζοφρένεια, οι μείζονες καταθλίψεις, αλλά σε κοινωνίες που δεν παρακολουθούνται αυξάνονται οι υποτροπές. Η κρίση έχει οδηγήσει σε εμφάνιση αγχωδών διαταραχών και ήπιων καταθλιπτικών επεισοδίων λόγω της ανασφάλειας». Σημαντικό είναι πάντως ότι ο κόσμος προστρέχει στις υπηρεσίες, κυρίως τις δημόσιες, για να βρει λύση. «Βλέπουμε όμως ότι κάποιες προκαταλήψεις μένουν βαθιά ριζωμένες. Όχι μόνο το «κλασικό», ότι ένας σχιζοφρενής είναι ο δολοφόνος με το πριόνι, που είναι φυσικά μύθος, αλλά και πιο ήπιες, ότι «όλα στο μυαλό είναι» και “αν είσαι δυνατός θα τα καταφέρεις”. Όσο επιμένουν αυτές, τόσο οι άνθρωποι θα διστάζουν να μοιραστούν το πρόβλημά τους. Βλέπω ασθενείς που διστάζουν να πουν στους εργοδότες τους ότι αντιμετωπίζουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, όπως θα έλεγαν ότι έσπασαν το πόδι τους».

Και πάλι, με την κατάλληλη υποστήριξη και τη «δουλειά» των ειδικών στην κοινότητα, τα ταμπού σπάνε. «Εχω περίπτωση 45χρονης ασθενούς με σχιζοφρένεια, με το πρώτο επεισόδιο στα 20 της, η οποία συνεχίζει να εργάζεται κανονικά. Εξηγήσαμε στους ανθρώπους, κατάλαβαν, προετοιμάστηκαν και δεν υπήρξε κανένα πρόβλημα».

< πάτησε εδώ για να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο >

1947e