Θοδωρής Κοτονιάς: Όποιος θέλει ας κάνει την «κούκλα» στη βιτρίνα του πολιτισμού

Θοδωρής Κοτονιάς: Όποιος θέλει ας κάνει την «κούκλα» στη βιτρίνα του πολιτισμού

Ο Θοδωρής Κοτονιάς είναι από την Αμυγδαλιά Φωκίδας.

Συνέντευξη στον Γιώργο Σταυρακίδη (g.stavrakidis@gmail.com)
Πρώτη δημοσίευση: 15 Ιουλίου 2020, στο www.museekart.com

Με εφόδιο την συνέπεια και τον σεβασμό στο ελληνικό τραγούδι και στην παράδοση, ο Θοδωρής Κοτονιάς συνεχίζει να γράφει και να τραγουδάει τραγούδια ψυχής. Τραγούδια που ξεκινάνε από την καρδιά και φτάνουν μέχρι τον ουρανό. Τη φύση. Αυτή που τόσο αγαπάει και αναφέρει σε όσα γράφει. Συνοδοιπόρος του στο νέο του τραγούδι, ο Μίλτος Πασχαλίδης. Τα «όνειρα» τους κυκλοφόρησαν από το ogdoo πριν από λίγο καιρό και αυτό στάθηκε αφορμή για να μιλήσουμε…

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Μίλτο Πασχαλίδη;

Ήταν μια συνεργασία που ήρθε φυσιολογικά, “ακούγοντας” την φωνή του Μίλτου στα αφτιά μου, στην διάρκεια της ολοκλήρωσης του τραγουδιού.

Πόσο σημαντικά είναι τα «όνειρα» στη δική σας ζωή;

Νομίζω πως σε όλους τους ανθρώπους τα όνειρα χωρίζονται χοντρικά σε δύο κατηγορίες, στις ψευδαισθήσεις και στα “οράματα”, στους οραματισμούς, που καταφέρνουμε και πραγματοποιούμε  με την θέλησή μας. Είναι  κίνητρο για τη ζωή μας να ονειρευόμαστε χωρίς να καταντάμε σκλάβοι του ονείρου μας.

Οι ήχοι σας έχουν πάντα μέσα τους λίγη Ελλάδα, λίγη Μεσόγειο, λίγη Ανατολή, λίγη παράδοση… Τα κουβαλάτε όλα αυτά μέσα σας;

Εδώ που μας έτυχε να γεννηθούμε είμαστε μπολιασμένοι γύρω γύρω από πολλά μουσικά χρώματα. Και αν κάποια από αυτά δεν τα “κουβαλάμε”, ευτυχώς η μουσική μας δίνει τη δυνατότητα να τα ζήσουμε προσεγγίζοντάς τα, απλά με τη καρδιά .

Πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνουμε από την παράδοση;

Φαντάζομαι πως είναι εξίσου σημαντικό όπως το να μαθαίνουμε να ζούμε σε ένα δάσος στη φύση. Ακόμα και αν δε γνωρίζουμε φυσική, ιστορία, φυτολογία, ζωολογία, ορυκτολογία κ.α. Το μεγαλύτερο μέρος των  παραδοσιακών  μουσικών περιέχει τις χρυσές αναλογίες της φύσης και την υπέρβαση των απλών ανθρώπων που γέννησαν τα τραγούδια αυτά.

Τα «κλειδιά» είναι ένα τραγούδι που μπορείς να το πεις και «σουξέ» λόγω της τεράστιας επιτυχίας που είχε και συνεχίζει να έχει. Πώς το ζήσατε εσείς όλο αυτό εκείνη τη περίοδο; Υποθέτω πως είναι μία ικανοποίηση για τον δημιουργό και ερμηνευτή;

Τα «κλειδιά» ήρθαν ύστερα από πολλά χρόνια ενασχόλησης μου με τη μουσική. Ίσως δεν αρκεί μόνο να καλλιεργείς το έδαφος και να βγάζεις τους καρπούς. Σίγουρα είναι ευχάριστο, στο χωράφι που σκάβεις για καιρό, να βρίσκεις μια χρυσή λύρα. Σου δίνει δύναμη και  ευκαιρία να συνεχίζεις το σκάψιμο…

Πάντως δεν είναι σκοπός σας το «σουξέ» αλλά τα καλά τραγούδια, κάτι που είδαμε μετά τα «κλειδιά», χωρίς να φαίνεται δηλαδή να έχετε το άγχος της επιβεβαίωσης και της μεγάλης αποδοχής

Μια φορά ήταν ένας γλάρος που κατάφερε να πιάσει από τη θάλασσα ένα μεγάλο ψάρι. Το κρατούσε στο ράμφος του και δεν ησύχαζε μερόνυχτα από τα πουλιά που τον κυνηγούσαν για να του το αρπάξουν. Ώσπου κουράστηκε τόσο πολύ, που άνοιξε το στόμα του και έπεσε το ψάρι στη θάλασσα. Μαζί με το ψάρι έφυγαν και όλα τα πουλιά που τον ταλαιπωρούσαν και τότε κατάλαβε πως αυτό που θεωρούσε ευτυχία και ήθελε τόσο σφιχτά να το κρατήσει για να μην το χάσει, τελικά ήταν η δυστυχία του. Οι φόβοι μας είναι δυστυχώς σαν αυτά τα πουλιά και όσο ποιο γρήγορα το πάρουμε χαμπάρι, κερδίζουμε χρόνο. Πέρασα από την ανασφάλεια αυτή, μετά θυμήθηκα το “παραμύθι” αυτό και σκέφτηκα ότι έχουμε να ξεπεράσουμε τόσα στη ζωή, δε χρειάζεται να βάζουμε και άλλα προβλήματα.

Επιστρέφω στα «όνειρα», το καινούριο σας τραγούδι, και θα ήθελα να μου πείτε πως γράφτηκε.

Κατά καιρούς, μέσα στη ζωή και ύστερα από αρκετούς “γκρεμούς” για κάποιο λόγο, νιώθει κανείς την ανάγκη να φτιάξει με τα απομεινάρια των ψευδαισθήσεων του ένα αναμνηστικό δώρο για τον εαυτό του και τους φίλους του. Συνειδητοποιείς που και που λοιπόν, πράγματα που για να μην μένουν απλές διαπιστώσεις τα κάνεις στιχάκια τραγουδιστά για να χρυσώνεις το χάπι.

Αν κρίνω από τα τραγούδια σας, καταλαβαίνω πως μιλάω με έναν άνθρωπο που αγαπάει πολύ τη φύση. Αναφέρεστε συχνά σε αυτή σε όσα γράφετε

Μου λείπει πολύ η φύση . Όσες φορές κι αν κάνω θυσίες από τους υπόλοιπους τομείς της ζωής μου  για να μπορώ να την συναντώ. Πιστεύω πως το αμέσως επόμενο “επάγγελμα” μετά τη μουσική που θα μου άρεσε να κάνω είναι βοσκός.

Ποια είναι η άποψη σας για όσα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό με τους καλλιτέχνες και την κυβέρνηση;

Τα γνωρίζουμε καιρό, απλά ήρθε η στιγμή και να τα ζήσουμε. Σίγουρα με πείραξε μέσα μου αρκετά. Γίνεσαι φυσιογνωμιστής χωρίς να το θες σε αυτές τις περιπτώσεις. Στο 99%  των πολιτικών, το μόνο “καλλιτεχνικό” στοιχείο που ίσως μπορεί να “ανιχνευθεί”, είναι η “ηθοποιία”, ή ίσως καλύτερα θα λέγαμε η Ανηθοποιία. Μετά παρατηρείς κι άλλες κατηγορίες από μικροτηλεπωλητές, πρώην δημοσιογράφους, παρουσιαστές τηλεσκουπιδιών και η αλυσίδα αυτή πάει μέχρι τυχοδιώχτες “δημάρχους” κ.τ.λ. Μέσα από μία παγκόσμια κακή συγκυρία, θα μπορούσαν να φερθούν πιο ανθρώπινα παραμερίζοντας τα μουσικά τους “ακούσματα”. Καταλαβαίνουν ίσως διαισθητικά, όχι από εξυπνάδα, ότι όσοι έχουν ευφυία, ευαισθησίες, αισθητική και ταλέντο, καλώς η κακώς δεν ψήφισαν σχεδόν ποτέ, ειδικά τους συγκεκριμένους… και το παίρνουν εντελώς  προσωπικά. Βλέπω τακτικά σε διάφορες αναρτήσεις στο διαδίκτυο τους παρατρεχάμενους τους, να βγάζουνε κακιούλες στο στυλ ότι “αυτοί τόσα χρόνια τρώγανε από τους προηγούμενους” κ.τ.λ. Όποιος θέλει λοιπόν, μπορεί ακόμα να συνεχίσει να κάνει την “κούκλα” στη βιτρίνα του “πολιτισμού”. Οι Σαλτιμπάγκοι στην αυλή του βασιλιά…

Αλήθεια, τι μουσικές ακούτε στο σπίτι, στο αυτοκίνητο σας;
Διάφορα ακούω! Έχω περάσει πολλούς μουσικούς έρωτες, από television personalities μέχρι ΜπαρμπαΤάκη Καρναβά.

Ποια είναι τα δικά σας «όνειρα» για τον Θοδωρή;

Να συνεχίζει ο κόσμος… Για να έχει την ευκαιρία να γίνει καλύτερος, και μέσα σε αυτόν να έχω εμπειρίες και μέσα από τη μουσική.