Τι είναι αυτό που κάνει ένα έργο τέχνης να αντέχει στον χρόνο; (της Μαρίας Κανάτα)

Τι είναι αυτό που κάνει ένα έργο τέχνης να αντέχει στον χρόνο;

κείμενο – φωτογραφία: Μαρία Κανάτα (από την Άμφισσα)
πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.ifocus.gr

Σε όλο τον κόσμο υπήρξαν και υπάρχουν πάντα σπουδαίοι καλλιτέχνες που δεν υπήρξαν και δεν είναι σταρ.

Ζωγράφοι, φωτογράφοι, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, μουσικοί, κ.λπ. που κάνουν τη δουλειά τους με νεανική ορμή και πάθος.

Καλλιτέχνες που είναι ταυτόχρονα ενεργοί πολίτες, που αντιστέκονται στην συστηματική μιζέρια στο δήθεν, υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα.

Με διακριτική αλλά σταθερά επαναλαμβανόμενη παρουσία, με μια μελαγχολία για ένα μίζερο και απωθητικό καθημερινό περίγυρο, πρόσωπα τοποθετημένα ανάμεσα στις δεσμεύσεις του ρεαλισμού και στην ελευθερία της φαντασίας, κάποιες φορές εγκλωβισμένοι σε προσωπικές καταστάσεις ρευστές και αβέβαιες, που παραμένουν όμως ως το τέλος υπό αίρεση αλλά σηματοδοτούν με το έργο τους και με σαφείς νότες την πικρή παρωδία της αλύγιστης δήθεν σοβαροφανούς καλλιτεχνικής δραστηριότητας μιας αλλοτριωμένης σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, ακαδημαϊκής και μη, εγκλωβισμένοι σε μια επίφαση κουλτούρας (hipsters κ.λπ.), δέσμιοι στην αλλοτρίωση και συσσώρευση του χρήματος, καθίσταται γι’αυτούς το παρακάτω ερώτημα διαχρονικά επίκαιρο: «Τι είναι αυτό που κάνει ένα έργο τέχνης να αντέχει στον χρόνο;».

Ένα έργο τέχνης είναι μια μορφή αντίστασης ενάντια στον θάνατο, στον αφανισμό, σε όλα αυτά που δημιουργούν φοβικούς υπάκουους ανθρώπους υποταγμένους στην εξουσία.

Ένα έργο τέχνης που αντέχει στο χρόνο περιέχει αλήθεια, φως και ελπίδα, διότι αν δει κανείς προσεκτικά την ιστορία της τέχνης θα διαπιστώσει ότι στην αρχή οι άνθρωποι ερμήνευαν τα πράγματα με τρόπο πιο παραστατικό, είχαν μια προσέγγιση περισσότερο εικονογραφική απέναντι στην τέχνη, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό που προσπαθούσαν να αποδείξουν δεν ήταν αλήθεια.

Στην συνέχεια, αρχίσαμε να προχωρούμε προς την κατεύθυνση του υποσυνειδήτου, ο σουρεαλισμός συνέβαλε πολύ σε αυτό, και κάπως έτσι αρχίσαμε να έχουμε πρόσβαση σε τρόπους σκέψης οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο είναι πιο εσωτερικοί θα τολμούσα να πω και πιο ειλικρινείς…

Δικαιούμαι να σκέφτομαι φωναχτά ότι «Τα μεγάλα έργα είναι αποτέλεσμα ενός φλογισμένου μυαλού ή μιας παθιασμένης ψυχής».