Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 24.1.2019)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 24.1.2019
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Πλήθος νέων ταινιών για όλα τα γούστα θα κάνουν πρεμιέρα αυτήν την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ανάμεσά τους συναντάμε ένα φόρο τιμής στη φιλία που σφράγισε το διασημότερο δίδυμο της κωμωδίας των απαρχών του σινεμά, την ταινία που απέσπασε το κινηματογραφικό βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το 2018, μια κινηματογραφική περιήγηση μέσα από 4 εκπληκτικές εκθέσεις με έργα τέχνης κρυμμένα, λεηλατημένα και καταδικασμένα από τους Ναζί, ένα «χειροποίητο» κινούμενο σχέδιο με φεμινιστικό πρόσημο και τη μαγεία του Παρισιού, την αληθινή ιστορία της Όλγας Χεπνάροβα, τη θρυλική ιστορία της Μαίρη Στιούαρτ της Σκοτίας, την πραγματική ιστορία της Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ, μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, ένα συναρπαστικό θρίλερ γεμάτο ανατροπές και μυστήριο και τη στάση των BTS στη Σεούλ.

Χοντρός και Λιγνός (Stan & Ollie)
του Τζον Σ. Μπερντ

Με τη χρυσή εποχή τους ως βασιλιάδες της κωμωδίας στο Χόλυγουντ να ανήκει στο παρελθόν, οι εμβληματικοί Σταν και Όλι περιοδεύουν στη Μεγάλη Βρετανία σε μία απεγνωσμένη απόπειρα να δώσουν νέα πνοή στην καριέρα τους. Μετά από μία συγκρατημένη αρχή, αυτή η κωμική δύναμη της φύσης συγκεντρώνει ορδές θαυμαστών, καινούριων και παλιών, που γοητεύονται από τις ξεκαρδιστικές ερμηνείες των δύο θρύλων.

Όμως, καθώς η περιοδεία πλησιάζει στο μεγάλο φινάλε, το δίδυμο αντιμετωπίζει απειλητικά φαντάσματα του κοινού παρελθόντος. Οι δύο άντρες, που νιώθουν ότι το κύκνειο άσμα πλησιάζει, έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν ξανά πόση αγάπη τρέφει ο ένας για τον άλλον.

Οι εξαιρετικοί Τζον Σ. Ράιλι και Στιβ Κούγκαν ενσαρκώνουν ιδανικά το Χοντρό και το Λιγνό καθώς μεταμορφώνονται αριστοτεχνικά στο εμβληματικό κωμικό δίδυμο που έγραψε ιστορία από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 μέχρι τα τέλη του 1940. Η κινηματογραφική βιογραφία παρουσιάζει ένα εύστοχο πορτρέτο της δυνατής – και τρικυμιώδους – φιλίας των δύο αντρών, ενώ αποτίνει ένα συγκινητικό φόρο τιμής σε αυτούς τους θρύλους της κωμωδίας.

Ο Πόουπ δήλωσε ότι έγραψε το σενάριο θέλοντας να εστιάσει περισσότερο στις «ατέλειες» και στις «ελλείψεις» του Χάρντι και του Λόρελ, παρά να γράψει ένα ωραιοποιημένο πορτρέτο του γνωστού διδύμου.

Το ηχητικό σήμα στην αρχή και στο τέλος των ταινιών τους, το διάσημο ως τραγούδι του κούκου, έγινε απ’ τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά των ταινιών τους, καθώς και τα ημίψηλα καπέλα τους. Συνολικά συμμετείχαν σε 107 ταινίες, 32 βουβές μικρού μήκους, 40 μικρού μήκους με ήχο, και 23 πλήρεις κινηματογραφικές ταινίες, με 12 σύντομες εμφανίσεις σε άλλες παραγωγές.

Ο Σταν Λόρελ είχε αφηγηθεί κάποτε την άφιξή τους με πλοίο στις 9 Σεπτεμβρίου 1953 στο Κομπ της Ιρλανδίας ως εξής: «Η αγάπη και στοργή με την οποία ήρθαμε αντιμέτωποι εκείνη την ημέρα στο Κομπ ήταν κάτι το απίστευτο. Εκατοντάδες βάρκες και πλοιάρια γύρω μας χτυπούσαν τις κόρνες τους και πλήθος κόσμου ήταν συγκεντρωμένο στις αποβάθρες. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι συνέβαινε. Μέχρι που οι καμπάνες της εκκλησίας άρχισαν να χτυπούν παίζοντας το μουσικό μας θέμα “Ο χορός των κούκων”. Ο Όλι με κοίταξε και βάλαμε τα κλάματα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την ημέρα. Ποτέ».

Σκηνοθεσία: Τζον Σ. Μπερντ

Σενάριο: Τζεφ Πόουπ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Philomena» το 2014, Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου για το «Philomena» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013)

Πρωταγωνιστούν: Στιβ Κούγκαν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Philomena» το 2014, Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου για το «Philomena» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013), Τζον Σ. Ράιλι, Σίρλεϊ Χέντερσον, Νίνα Αριάντα, Ντάνι Χιούστον, Ρούφους Τζόουνς

Διάρκεια: 97 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=EC-QpC9SBUM

Γυναίκα σε Πόλεμο (Kona fer í stríð)
του Μπένεκτιτ Έρλινγκσον

Στο Ρέικιαβικ του σήμερα, η 50χρονη Χάλλα ζει μια διπλή ζωή: ο κόσμος την γνωρίζει ως μια διευθύντρια χορωδίας, ενώ ταυτόχρονα εκείνη είναι μια παθιασμένη ακτιβίστρια που έχει κηρύξει, κρυφά, πόλεμο ενάντια στην τοπική βιομηχανία αλουμινίου προκειμένου να διασώσει τη φύση της χώρας της και κατ’ επέκταση τους συνανθρώπους της.

Ξεκινώντας από μικρούς βανδαλισμούς, η Χάλλα καταφέρνει να προκαλέσει ένα βιομηχανικό σαμποτάζ, τόσο μεγάλο, που προκαλεί προβλήματα στα επιχειρηματικά σχέδια της ισλανδικής κυβέρνησης. Και ενώ η Χάλλα σχεδιάζει την πιο παράτολμη ακτιβιστική της ενέργεια, λαμβάνει ένα απρόσμενο γράμμα που ανατρέπει όλα όσα είχε προγραμματίσει, καθώς θα κληθεί να πάρει τη σημαντικότερη, και μη αναστρέψιμη, απόφαση στη ζωή της.

Ένα πολιτικό «παραμύθι», μια ανθρώπινη περιπέτεια με ψυχή και σθένος, που θέτει υπό αμφισβήτηση τη σημασία και το βάρος της ατομικής δράσης απέναντι στην αδράνεια των αρχών αναφορικά με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Στο φόβο του κρατικού Γολιάθ, άραγε, πόσοι Δαβίδ, και μάλιστα γένους θηλυκού, θα μπορέσουν να αντιταχθούν προκειμένου η Φύση να διασωθεί;

«Η ταινία μιλάει για τη δημοκρατία, τα ΜΜΕ, τη μάχη για το περιβάλλον και το δικαίωμα των ανθρώπων να αναλαμβάνουν δράση, ακόμα κι αν παραβιάζουν τους κανόνες» εξηγεί ο σκηνοθέτης Μπενεντίκτ Έρλινγκσον, περιγράφοντας τη ταινία. Το αστείο και σουρεαλιστικό «καλλιτεχνικό θρίλερ με πολλή μουσική» αξιοποιεί το πανέμορφο ισλανδικό τοπίο για να φέρει στην επιφάνεια την επείγουσα ανάγκη επίλυσης των περιβαλλοντικών προβλημάτων ανά τον κόσμο.

Ερωτώμενος γιατί διάλεξε γυναίκα πρωταγωνίστρια, ο Έρλινγκσον απαντάει: «Οι γυναίκες συνεχώς σώζουν τον κόσμο. Μερικές φορές χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές απ’ ό,τι οι άνδρες. Πρέπει να σώσουμε τον κόσμο και στον περιβαλλοντικό αγώνα οι γυναίκες παίζουν συχνά σημαντικό ρόλο».

Η ταινία, μια ισλανδική/γαλλική/ουκρανική συμπαραγωγή, κέρδισε το 12ο κινηματογραφικό βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το βραβείο LUX απονέμεται κάθε χρόνο από κριτική επιτροπή βουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και θεσπίστηκε με στόχο την προώθηση του ευρωπαϊκού κινηματογράφου μέσα από την ποικιλομορφία του και στην ενθάρρυνση της συζήτησης για αξίες και κοινωνικά θέματα σε όλη την Ευρώπη μέσα από την προβολή «ευεργετικών» ταινιών στο ευρύτερο κοινό.

Σκηνοθεσία: Μπένεκτιτ Έρλινγκσον

Σενάριο: Μπένεκτιτ Έρλινγκσον, Όλαρουφ Έγκιλσον

Πρωταγωνιστούν: Χαλντόρα Γκαϊρχαρδσντοτίρ, Γιόχαν Σίγκουρνδσον, Χουάν Καμίλο Ρόμαν Εστράντα, Γιόρουντουρ Ράγκναρσον

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Vu8Qa02d3Hk

Χίτλερ εναντίον Πικάσο και των Αλλων (Hitler Versus Picasso and the Others)
του Κλαούντιο Πόλι

Μια συγκλονιστική ματιά. Μια μεγάλη ανακάλυψη. Μια κινηματογραφική περιήγηση μέσα από 4 εκπληκτικές εκθέσεις. 80 χρόνια αφότου ο Χίτλερ κήρυξε τον πόλεμο στην «εκφυλισμένη» τέχνη, η ταινία αποκαλύπτει: Picasso, Matisse, Renoir και Chagall κ.ά. έργα τέχνης κρυμμένα, λεηλατημένα και καταδικασμένα από τους Ναζί, έρχονται επιτέλους στο φως και αποκαλύπτουν στην μεγάλη οθόνη τη ναζιστική εμμονή για τέχνη.

Ξεκινώντας από την περίπτωση Gurlitt και τη μεγαλειώδη Συλλογή του, ο Τόνυ Σερβίλλο αφηγείται την αληθινή ιστορία των αριστουργημάτων που αρπάχτηκαν, απαγορεύτηκαν και εκδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Έχουν περάσει 80 χρόνια από τότε που το Ναζιστικό καθεστώς είχε απαγορεύσει οριστικά την επονομαζόμενη «εκφυλισμένη τέχνη», διοργανώνοντας το 1937 μια μεγάλη έκθεση για το δημόσιο διασυρμό της, και σε μικρή απόσταση μια δεύτερη έκθεση για την ανάδειξη της «αγνής Άρειας τέχνης». Την ίδια περίοδο, υπό τις διαταγές του Χίτλερ και του Γκέρινγκ, ξεκινούσε η λεηλασία κλασσικών έργων τέχνης, αριστουργημάτων που θα καταλάμβαναν τους χώρους ενός μουσείου στο Λιντζ της Αυστρίας, το οποίο ο Χίτλερ φαντασιωνόταν ως ένα καινούργιο Λούβρο (το έργο δεν προχώρησε ποτέ), ή θα κατέληγαν στην κατοικία του Γκέρινγκ στο Carinhall κοντά στο Βερολίνο. Αντιθέτως, τα έργα της «εκφυλισμένης» τέχνης θα δημοπρατούνταν και τα έσοδα θα κατέληγαν στα κρατικά ταμεία, ώστε να χρησιμοποιηθούν αργότερα για την αγορά των έργων τέχνης που τύγχαναν της έγκρισης του καθεστώτος.

Τα έργα τέχνης είτε κατάσχονταν από μουσεία των κατεχόμενων περιοχών, είτε αρπάζονταν από κατοικίες συλλεκτών, ειδικά Εβραίων. Η λεηλασία συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του πολέμου.

Με αφετηρία την διοργάνωση τριών νέων εκθέσεων, το 2017, το ντοκιμαντέρ παρουσιάζει τι συνέβη στους κλεμμένους θησαυρούς των Ναζί, αλλά και στους ανθρώπους που ενεπλάκησαν στα γεγονότα.

Σκηνοθεσία: Κλαούντιο Πόλι

Σενάριο: Σαμπίνα Φεντέλι, Αριάνα Μαρέλι

Διάρκεια: 94 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=cprpZlonP1Y

H Dilili στο Παρίσι (Dilili à Paris)
του Μισέλ Οσελό

Μας μάγεψε με τις απίστευτες περιπέτειες του πολυαγαπημένου «Κιρικού» και τις ιστορίες που σκαρφίστηκε για τον Αζούρ και τον Ασμάρ. Μας ταξίδεψε στην Αφρική, την Ασία και όλες τις γωνιές του κόσμου. Ένα από τα πλέον μεγάλα και σεβαστά ονόματα του ευρωπαϊκού, και όχι μόνο, animation, ο Μισέλ Οσελό, επιστρέφει με μια ακόμη «χειροποίητη» ταινία γεμάτη Παρίσι, ποίηση, φαντασία και μια καρδιά που όλα τα χωράει.

Με τη βοήθεια ενός φίλου της, η μικρή Ντιλιλί αποφασίζει να εξιχνιάσει τις μυστηριώδεις εξαφανίσεις κοριτσιών, οι οποίες μαστίζουν τη μεγαλούπολη. Όσο προχωρά την έρευνά της, στο δρόμο της βρίσκει μία σειρά από απίθανους χαρακτήρες και επιφανείς φιγούρες της επιστήμης, της κοινωνίας και της τέχνης.

Συναντά τον Μονέ και τον Προυστ, τον Παστέρ και τον Ντεμπισί, γίνεται φίλη με την Μαρί Κιουρί, επισκέπτεται το γραφείο του Γουστάβου Άιφελ στην κορυφή του πύργου και ο Φερδινάνδος φον Ζέπελιν τής δανείζει το αερόπλοιό του. Ο κάθε ένας από αυτούς τής δίνει στοιχεία για να την βοηθήσουν στην αποστολή της… Θα τα καταφέρει;

Ο Μισέλ Οσελό μίλησε για την «Ντιλιλί» του και για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε κι απεικόνισε τις σημαντικές, ατρόμητες γυναίκες της ταινίας του: «Τις αγαπώ όλες! Είναι τρεις σπουδαίες προσωπικότητες, του ίδιου ύψους. Στη Λουίζ Μισέλ, θαύμαζα ότι δεν υποκρίθηκε ποτέ, δεν χρειαζόταν κάμερες για να φερθεί σωστά. Όταν ήταν εξόριστη στη Νέα Καληδονία, επειδή συμμετείχε στην Παρισινή Κομμούνα, όχι απλώς δεν έδειξε δείγματα ρατσισμού απέναντι στους ντόπιους, αλλά, καθώς ήταν δασκάλα, έμαθε στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν κι αυτό μου προκαλεί θαυμασμό.

Η Μαρί Κιουρί είναι ένα υπόδειγμα ως γυναίκα. Εγκατέλειψε την πατρίδα της, την Πολωνία, επειδή δεν της επέτρεπαν να σπουδάσει, είχε αυτό το κουράγιο. Βρήκε τον έρωτα, παντρεύτηκε τον άντρα που αγάπησε, δούλεψε μαζί του, ισότιμα, έκανε οικογένεια, μεγάλωσε τις κόρες της, έφτιαχνε ταυτόχρονα ωραίες τάρτες που βελτίωνε κάθε φορά και, παράλληλα, ανακάλυψε το ράδιο και το πολώνιο, πήρε δύο Νόμπελ και τα έκανε όλα, χωρίς ν’ αποκηρύξει τίποτα, ένα από τα σπουδαιότερα επιστημονικά μυαλά στην ανθρώπινη ιστορία.

Η Σάρα Μπερνάρ ήταν συναρπαστική. Η αστυνομία γνώριζε την ταρίφα της, ξεκίνησε ως πόρνη κι έγινε μια Θεά που προσέφερε ευχαρίστηση στον κόσμο με την τέχνη της, με τις παραστάσεις της και ταυτόχρονα παρουσίασε τον γαλλικό πολιτισμό στον κόσμο, βοήθησε πάρα πολλούς συγγραφείς, τεχνικούς, ήταν γενναιόδωρη στον Γερμανο-Γαλλικό πόλεμο του 1870, όταν η Γαλλία, όπως όλο γνώριζαν, ηττήθηκε οικτρά, μετέτρεψε το θέατρο Οντεόν σε νοσοκομείο, μόνη της, βρήκε κρεβάτια και τρόφιμα και φρόντισε τους στρατιώτες, όχι μόνο τους Γάλλους, αλλά και τους Πρώσους».

Η επιτυχία της ταινίας είναι ότι χρησιμοποιεί μια αφήγηση σαν παραμύθι, προκειμένου να θίξει με τρόπο κατανοητό και από τα παιδιά, το πολύ σημαντικό θέμα των φυλετικών διακρίσεων. Η δημιουργία του Οσελό χτυπά ένα καμπανάκι κινδύνου αναφορικά με το γεγονός ότι, ακόμη και σε μέρη του «πολιτισμένου» Δυτικού Κόσμου, οι γυναίκες μπορεί να εξακολουθούν να θεωρούνται υποδεέστερες και ανεπιθύμητες. Και η επιτυχία της είναι ότι επισημαίνει αυτήν την πραγματικότητα χωρίς φεμινιστικές κορώνες, αλλά μέσα από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού, το οποίο ξέρει πώς να βλέπει τον κόσμο με ανοιχτή καρδιά.

Σκηνοθεσία: Μισέλ Οσελό (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων για το «Les 3 inventeurs» το 1981, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους για το «La légende du pauvre bossu» το 1983)

Σενάριο: Μισέλ Οσελό

Ακούγονται οι φωνές των: Aναστασία Γουλιάμου, Bαγγέλης Ευαγγέλου, Άννα Κουτσαφτίκη, Φώτης Πετρίδης, Τζίνη Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνος Στελούδης, Κωστής Σφυρικίδης, Κώστας Αποστολίδης, Βίνα Παπαδοπούλου, Κώστας Δαρλάσης, Θάνος Λέκκας, Τερέζα Καζιτόρη, Φοίβη Αποστολίδη

Διάρκεια: 95 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=ycwX7I5Nt3o

[Η ταινία θα προβάλλεται με υπότιτλους και μεταγλωττισμένη στα ελληνικά]

Εγώ, η Όλγα (Já, Olga Hepnarová)
των Πετρ Κάζντα και Τόμας Βάινρεμπ

Μεγαλωμένη στην Πράγα του ’50 και του ’60, η Όλγα Χεπνάροβα ήταν ένα δειλό και προβληματικό παιδί που έπεφτε συχνά θύμα εκφοβισμού από τους συμμαθητές της. Ζώντας σε ένα αυστηρό οικογενειακό περιβάλλον, μόνη και αδύναμη να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ζωής, σταδιακά αποξενώθηκε. Ένιωσε ένα ορμητικό μίσος έναντι στην αδιαφορία μιας κοινωνίας που επέτρεψε τους ανθρώπους να την καταστρέψουν. Περιθωριοποιημένη και απορριφθείσα απ’ όλους, ετοιμάζει σχολαστικά την εκδίκησή της.

Η Όλγα είναι υπαρκτό πρόσωπο, μία γυναίκα που συγκλόνισε την Τσεχοσλοβακία τη δεκαετία του ‘70, όταν με το φορτηγό που οδηγούσε παρέσυρε 22 άτομα σε κεντρικό δρόμο της Πράγας, σκορπώντας το θάνατο. Είναι όμως και πρόσωπο σταθμός στη μεταπολεμική Τσεχοσλοβακία, καθόσον αποτέλεσε την τελευταία γυναίκα που καταδικάστηκε σε θανατική ποινή και εκτελέστηκε δια απαγχονισμού, με τον τότε πρόεδρο της χώρας, τον κομμουνιστή Lubomir Strougal να αρνείται να της δώσει χάρη.

Οι Πετρ Κάζντα και ο Τόμας Βάινρεμπ μετά από έρευνες ετών, μεταφέρουν στην μεγάλη οθόνη τον πολυτάραχο βίο της Όλγας. Είκοσι τέσσερα χρόνια γεμάτα εσωτερικό πόνο, αφού στο σύντομο της ζωής της, βασανιζόταν από τη σκέψη ότι είναι απόκληρος της κοινωνίας. Διήγε μία ζωή στην αναζήτηση μικρών στιγμών ευτυχίας και ίσως ενός τρόπου για τη μεγάλη έξοδο από αυτή.

Με ένα φιλμ χτισμένο σε ασπρόμαυρο φόντο, με την αισθητική της εποχής και του χώρου δράσης να προσεγγίζει απόλυτα τα μέρη στα οποία δήλωσε παρούσα η 24χρονη, οι Τσέχοι δημιουργοί επιχειρούν να παραθέσουν τους λόγους που οδήγησαν την ηρωίδα σε αυτή την απόλυτα μισάνθρωπη κατάσταση.

Η ταινία συνολικά και πέρα από τις όποιες αδυναμίες κουβαλάει, καθίσταται οριακά επαρκής στο κομμάτι της υπαρξιακής μελέτης και λειτουργεί σε επιθυμητό επίπεδο ως κινηματογραφική βιογραφία. Το «Εγώ, η Όλγα» είναι ένα εικαστικά όμορφο αλλά άνισο πορτρέτο μίας διαταραγμένης και βαθιά μοναχικής προσωπικότητας.

Σκηνοθεσία: Πετρ Κάζντα, Τόμας Βάινρεμπ

Σενάριο: Πετρ Κάζντα, Τόμας Βάινρεμπ

Πρωταγωνιστούν: Μιχαλίνα Ολσζάνσκα, Όντρεϊ Μάλι, Μάρτα Μάζουρεκ, Κλάρα Μελίσκοβα, Μαρίκα Σοπόσκα

Διάρκεια: 105 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Ab81c_N84BY

Μαίρη, Η Βασίλισσα της Σκοτίας (Mary, Queen of Scots)
της Τζόσι Ρουρκ

Η ταινία εξερευνά την ταραχώδη ζωή της χαρισματικής Μαίρης Στιούαρτ. Βασίλισσα της Γαλλίας στα 18 της και έχοντας χάσει το σύζυγό της, η Μαρία αρνείται την πίεση να ξαναπαντρευτεί. Αντ’ αυτού, επιστρέφει στη μητρική της Σκοτία για να διεκδικήσει το δικαίωμα στο θρόνο. Αλλά η Σκοτία και η Αγγλία βρίσκονται κάτω από την εξουσία της επιβλητικής Ελισάβετ Ι.

Η κάθε Βασίλισσα βλέπει την «αδελφή» της με καχυποψία, φόβο αλλά και γοητεία. Αντίπαλες στην εξουσία και στην αγάπη, γυναίκες με εξουσία σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο, οι δυο τους πρέπει να αποφασίσουν πώς να παίξουν το παιχνίδι του γάμου έναντι της ανεξαρτησίας.

Αποφασισμένη να κυβερνήσει, η Μαίρη επιβεβαιώνει την αξίωσή της στον αγγλικό θρόνο, απειλώντας την κυριαρχία της Ελισάβετ. Προδοσία, εξέγερση και συνωμοσίες στην Αυλή θέτουν σε κίνδυνο τους δύο θρόνους – και αλλάζουν την πορεία της ιστορίας.

Πέρα από την ιστορική ακρίβεια και την ανασύσταση του 16ου αιώνα σε ενδυματολογικό επίπεδο, η ταινία αυτή μιλάει για το «παρόν» και το δράμα των χαρακτήρων είναι επίκαιρο. Οι συσχετισμοί ανάμεσα στους ήρωες και οι δυναμικές που αναπτύσσονται ανάμεσα στις παραδοσιακές δυνάμεις εξουσίας, τις θρησκευτικές προκαταλήψεις και την ισχυρή πατριαρχία, μιλούν απευθείας στο «εδώ» και το «τώρα» των δυναμικών γυναικών που πρέπει να υπερβούν κάθε αντιξοότητα για να επιβληθούν και να διεκδικήσουν τα αυτονόητα.

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιογραφικό βιβλίο του Τζον Γκάι «Queen of Scots: The True Life of Mary Stuart». Η παραγωγή ξεκίνησε την περιπέτεια της το 2007, οπότε και προορίζονταν να έχει πρωταγωνίστρια τη Σκάρλετ Γιοχάνσον, κι ένα μπάτζετ κοντά στα 30 εκατομμύρια δολάρια. Όταν όμως η διάσημη ηθοποιός αποχώρησε, το σχέδιο πάγωσε. Κι ενώ το 2012 ήρθε στο φως το όνομα της Σίρσα Ρόναν, χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2017 για να δοθεί το πράσινο φως.

Οι αμφίσημοι ρόλοι εξουσίας, τα κρυφά πάθη των δύο γυναικών, ο ανταγωνισμός τους και η αλληλοεκτίμηση σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες ξεδιπλώνονται με φινέτσα και μαεστρία, σε μια σεκάνς που θα συγκινήσει και θα διεκδικήσει τη θέση της στην κινηματογραφική μνήμη, όπως οι δυο βασίλισσες διεκδικούσαν τη θέση τους στο θρόνο.

Σκηνοθεσία: Τζόσι Ρουρκ

Σενάριο: Μπο Γουίλιμον

Πρωταγωνιστούν: Σίρσα Ρόναν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Lady Bird» το 2018), Μάργκοτ Ρόμπι, Τζακ Λόουντεν, Τζο Άλγουιν (Chopard Trophy       – Male Revelation στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2018), Τζέμα Τσαν, Μάρτιν Κόμπστον, Ισμαήλ Κρουζ Κόρντοβα, Μπρένταν Κόιλ

Διάρκεια: 125 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Dl-ZUpkAuaQ

Η Αρχή της Ισότητας (On the Basis of Sex)
της Μίμι Λέντερ

Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία μίας μορφής του νομικού/δικαστικού κλάδου των ΗΠΑ με μεγάλη επιρροή και έργο, την Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ που στις 10 Αυγούστου του 1993 μετά από σχετική πρόταση – ανάθεση από τον τότε Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον ορκίστηκε μέλος στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στο φιλμ βλέπουμε τη Ρουθ να αναλαμβάνει μια επαναστατική φορολογική υπόθεση μαζί με το σύζυγό της δικηγόρο Μάρτιν Γκίνσμπουργκ, με την ελπίδα ότι θα αλλάξει ο τρόπος που τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν τις σεξουαλικές διακρίσεις και η καριέρα της θα αλλάξει τελείως πορεία.

Η Ρουθ Μπάιντερ γεννήθηκε το 1933 από Εβραίους γονείς σε μια εργατική συνοικία του Μπρούκλιν. Ο πατέρας της ήταν από την Οδησσό. Οι γονείς της μητέρας της ήταν μετανάστες από την Αυστρία. Στα 13 της η Ρουθ έγραψε μια έκθεση για το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, που έκανε τεράστια εντύπωση. Αργότερα σπούδασε στο περίφημο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, όπου συναντήθηκε και με το μεγαλύτερο θαυμαστή της, το μετέπειτα σύζυγό της, Μάρτιν Γκίνσμπεργκ. Το 1957 άρχισε τις σπουδές της στη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ ως μία από τις εννέα γυναίκες μεταξύ 500 ανδρών.

Η Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ ήταν μόλις η δεύτερη γυναίκα στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών (η πρώτη ήταν η Ρεπουμπλικανή Σάντρα Ντέπι Ο’ Κόνορ) που ενέπνευσε όσο κανένας άλλος δικαστής τον αμερικανικό λαό με τους αγώνες της για τα πολιτικά δικαιώματα. Αυτήν τη μικροσκοπική γυναίκα με τα μεγάλα γυαλιά είχε καλέσει να παραιτηθεί το 2016 ο τότε υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για το Λευκό Οίκο, Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς την ακατάλληλη για το θώκο λόγω ψυχολογικών προβλημάτων, μετά τις έντονες επικρίσεις της σε σειρά συνεντεύξεών της εναντίον του Τραμπ.

Όπως είχε γράψει το περιοδικό Fortune το 2016 στα ηγετικά πρόσωπα εκείνης της χρονιάς, «είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν Ανώτατο Δικαστή να αναδειχθεί σε πολιτιστικό είδωλο, κι όμως αυτό ακριβώς συνέβη με τη Δικαστή Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ. Χάρη σ’ ένα βιβλίο του 2015, που στη συνέχεια έγινε ιστοσελίδα ενός φοιτητή νομικής και θαυμαστή της στο Tumblr, η ίδια έγινε γνωστή στο διαδίκτυο, πάνω σε μπλουζάκια, και μεταξύ νέων γυναικών ως η “θρυλική ΡΜΓ”.

Η ηγετική της παρουσία έχει γίνει αισθητή όχι μόνο μέσω των απόψεων που έχει εκφράσει σχετικά με ζητήματα όπως τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και μέσω του σεβασμού που επέδειξε μετά το θάνατο του συναδέλφου αλλά ιδεολογικού αντιπάλου της Δικαστή Άντονιν Σκάλια».

Σκηνοθεσία: Μίμι Λέντερ

Σενάριο: Ντάνιελ Στίπλμαν

Πρωταγωνιστούν: Φελίσιτι Τζόουνς (Special Jury Prize – Dramatic για το «Ιστορία αγάπης» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2011), Άρμι Χάμερ, Τζάστιν Θερού, Σαμ Γουότερστον (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «I’ll Fly Away» το 1993), Κάθι Μπέιτς (Όσκαρ A’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία για το «Misery» το 1991, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «The Late Shift» το 1997), Κάιλι Σπένι

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=2Y2ZsAVE2pA

Πιστό Αντίγραφο (Replicas)
του Τζέφρι Ναχμάνοφ

Ο νευροχειρουργός Γουίλιαμ Φόστερ βρίσκεται στα πρόθυρα της επιτυχούς μεταμόσχευσης ανθρώπινης συνείδησης σε κομπιούτερ, όταν η οικογένεια του σκοτώνεται με τραγικό τρόπο σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Απεγνωσμένος να τους αναστήσει, ο Γουίλιαμ ζητά τη βοήθεια του συναδέλφου του, Εντ Γουίτλ, ώστε να τον βοηθήσει να κλωνοποιήσει τα σώματα τους σε ρεπλίκες. Και τότε έρχεται αντιμέτωπος με ένα τεράστιο δίλημμα, αφού αποδεικνύεται ότι μπορεί να φέρει στη «ζωή» μονάχα τους τρεις από τους τέσσερις χαμένους ανθρώπους του.

Μπορεί τα τελευταία χρόνια να γνωρίζει επιτυχία με τις περιπέτειες «John Wick» – το τρίτο μέρος έρχεται στις οθόνες τον Μάιο του 2019 – αλλά στα ‘90s και στα ‘00s ο Κιάνου Ριβς έδειχνε να έχει ειδικευτεί στο είδος του sci-fi με ταινίες, όπως η τριλογία «Matrix», «Ο φυγάς του μέλλοντος», το «A Scanner Darkly» ή το «Όταν η Γη σταματήσει».

Tα εφέ δε δείχνουν καλύτερα από εκείνα του «Minoriry Report» πριν από 16 χρόνια, ενώ ερμηνευτικά ο Κιάνου δε βρίσκεται στις καλύτερες στιγμές του. Για ένα βράδυ μπροστά στην τηλεόραση, πάντως, το έργο δείχνει μια χαρά.

Σκηνοθεσία: Τζέφρι Ναχμάνοφ

Σενάριο: Τσαντ Σεντ Τζον

Πρωταγωνιστούν: Κιάνου Ριβς, Αλις Ιβ, Τζον Ορτίζ, Τόμας Μιντλμπιτς, Έμτζει Άντονι

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=pKr4aBJ0Pl4

Το Νησί της Αποπλάνησης (Serenity)
του Στίβεν Νάιτ

Πέντε χρόνια περίπου μετά τη συνύπαρξή τους στο «Interstellar» του Κρίστοφερ Νόλαν, Μάθιου ΜακΚόναχι και Αν Χάθαγουεϊ συμπρωταγωνιστούν ξανά, σε ένα θρίλερ μυστηρίου που υπογράφει ο υποψήφιος για Όσκαρ σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ και υπόσχεται 100 κινηματογραφικά λεπτά σασπένς και ανατροπών.

Ένας καπετάνιος αλιευτικού που έχει αποσυρθεί σε ένα μικρό νησί της Καραϊβικής θα έρθει αντιμέτωπος με το σκοτεινό παρελθόν του που έρχεται για να τον στοιχειώσει και να τον εγκλωβίσει σε μια νέα πραγματικότητα που δεν είναι αυτό που δείχνει.

Αν και δεν πρόκειται για ένα κλασικό νουάρ θρίλερ, η ταινία είναι ένα φόρος τιμής σε κλασικά φιλμ του είδους όπως και στη λογοτεχνία. «Από πλευράς διαλόγων και αίσθησης είναι ένα κλείσιμο του ματιού στον Ερνεστ Χέμινγουεϊ και στον Γκράχαμ Γκριν, όπως επίσης σε κάποιες ταινίες του ’40 και του ’50», σχολιάζει ο Νάιτ.

Η ιδέα για την ταινία γεννήθηκε όταν ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Στίβεν Νάιτ ψάρευε και παρατηρούσε τον καπετάνιο. «Ο καπετάνιος ήταν μια πολύ ξεχωριστή φυσιογνωμία. Όλοι οι ψαράδες έχουν εμμονή με κάποιο συγκεκριμένο ψάρι που θέλουν να πιάσουν. Η ιδέα ότι κάποιος είναι τόσο εμμονικός με κάτι εμφανίστηκε στο μυαλό μου και ξεκίνησα να εξερευνώ τον χαρακτήρα αυτού του ανθρώπου, ποιος είναι, πού ήταν, γιατί ήταν εκεί» αναφέρει ο Νάιτ.

Με μια πρώτη ματιά η ταινία είναι η ιστορία κάποιου ψαρά που επιδιώκει να πιάσει ένα συγκεκριμένο ψάρι, όμως ο σκηνοθέτης θέλει οι θεατές να δουν το βαθύτερο νόημα, μπορούν να επιλέξουν να δουν το ως ένα κλασικό θρίλερ ή να επιλέξουν να το δουν σαν κάτι διαφορετικό. «Με ιντριγκάρει πάντα η ιδέα ότι καλοί άνθρωποι κάνουν άσχημα πράγματα για καλό λόγο και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην ταινία. Με ενδιαφέρει η ιδέα της επιλογής και της ελεύθερης βούλησης. Ήθελα να πάρω ένα χαρακτήρα και να τον βάλω σε έναν κόσμο που κάνει τις δικές του επιλογές και σιγά σιγά να αρχίσει να αναρωτιέται αν είναι δικές του οι επιλογές ή αν του επιβάλλονται με κάποιον τρόπο» εξηγεί ο Νάιτ.

Το Νησί της Αποπλάνησης και η ιστορία του διαδραματίζεται σε κάποιο φανταστικό, τροπικό μέρος, το Πλίμουθ. Η ομάδα παραγωγής επισκέφθηκε διάφορα τροπικά μέρη όπως τα νησιά των Βερμούδων, τη Δομινικανή Δημοκρατία, τα Φίτζι αλλά μόλις ο Νάιτ έφτασε στον Μαυρίκιο ήξερε ότι είχε φτάσει στο Πλίμουθ.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Νάιτ

Σενάριο: Στίβεν Νάιτ

Πρωταγωνιστούν: Μάθιου ΜακΚόναχεϊ (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Dallas Buyers Club» το 2014), Αν Χάθαγουεϊ (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β΄ Γυναικείου Ρόλου για το «Οι Άθλιοι» το 2013), Ντάιαν Λέιν, Τζέισον Κλαρκ, Τζέρεμι Στρονγκ, Ντζιμόν Χονσού

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=0Eti6i_ElAo

BTS World Tour: Love Yourself in Seoul

Το «BTS World Tour: Love Yourself in Seoul» γυρίστηκε τον Αύγουστο του 2018 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Σεούλ στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας τους που παρακολούθησαν χιλιάδες θαυμαστές τους ανά τον κόσμο. Η ταινία επικεντρώνεται τόσο στη μουσική και σκηνική παρουσία των BTS όσο και στην ευρύτερη καλλιτεχνική τους κατεύθυνση.

 Διάρκεια: 114 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=hMxXKS4grdQ