Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 29.11.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 29.11.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Έχοντας μπει στην καρδιά του κινηματογραφικού χειμώνα -παραδοσιακά η εποχή που ο κόσμος πηγαίνει πιο πολύ σινεμά- η έξοδος των νέων ταινιών στις ελληνικές αίθουσες κάθε εβδομάδα είναι λιτή, φέρνοντας ειδικά για αυτήν την τελευταία Πέμπτη του Νοεμβρίου την επιστροφή του Άντονις Κριντ, ένα ασυνήθιστο χρονικό διαμαρτυρίας από την ταραχώδη ανατολικογερμανική Ιστορία, ένα φεμινιστικό γουέστερν, τη ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ, μία ακόμα ταινία για το Ρομπέν των Δασών, μία ταινία τρόμου που αφηγείται όλα όσα τρομακτικά συμβαίνουν αφού έχεις πεθάνει και tην ιστορία του ΚΚΕ.

Κριντ ΙΙ (Creed II)
του Στίβεν Κέιπλ Τζ.

Η ζωή έχει γίνει ένας διαρκής αγώνας ισορροπίας για τον Άντονις Κρίντ. Εν μέσω προσωπικών υποχρεώσεων και προπόνησης για τον επόμενο μεγάλο αγώνα του, βρίσκεται απέναντι στη μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής του: αυτή τη φορά θα πρέπει να αντιμετωπίσει στο ρινγκ έναν αντίπαλο που έχει βλάψει την οικογένεια του.

Ο Ρόκι Μπαλμπόα βρίσκεται στο πλευρό του και μαζί θα αντιμετωπίσουν το κοινό τους παρελθόν, θ’ αναρωτηθούν για εκείνα που αξίζει να αγωνίζεται κανείς και θ’ ανακαλύψουν ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια.

Η επιτυχία του «Κριντ: Η Γέννηση ενός Θρύλου», καλλιτεχνική και εμπορική, είχε αφήσει από νωρίς ανοιχτό το ενδεχόμενο για κάποιο σίκουελ, καθώς η παλιότερη συνταγή των ταινιών «Ρόκι» είχε δείξει το δρόμο. Πάντα υπάρχει μια εύκολη ιδέα για έναν νέο αγώνα. Ο Σιλβέστερ Σταλόνε, ανανεωμένος χάρη στην ερμηνεία του που τον έφερε τότε κοντά στο Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου, και με την πεποίθηση ότι αυτή η ιστορία παραμένει ένα δικό του παιδί, μιλούσε συχνά για την εμπλοκή του σε μια ενδεχόμενη συνέχεια.

Το πρώτο μεγάλο hint δόθηκε πριν από περίπου ένα χρόνο, όταν ο Σταλόνε έπαιξε λίγο με το Photoshop και ανέβασε μια φωτογραφία που περιλάμβανε το όραμά του για το sequel του «Κριντ». Η φωτογραφία που ανέβασε συνοδεύτηκε από το σχόλιο «Η ιστορία πάντα επαναλαμβάνεται με μια ή με άλλη μορφή, αρκεί να είσαι έτοιμος» και έδειχνε τον Κριντ να συναντά τον Ντράγκο, τον ρώσο μποξέρ που σκότωσε τον πατέρα του στο «Rocky IV».

«Πιστεύω ότι η ζωή κάνει κύκλους. Όταν άρχισα να σκέφτομαι την ιστορία της επόμενης ταινίας, σκέφτηκα ότι θα είχε να κάνει με τις αμαρτίες του πατέρα και ότι ο Άντονις είναι ο ένας γιος που μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος. Οπότε αναρωτήθηκα τι θα γινόταν αν ο Ιβάν Ντράγκο είχε γιο. Τι κληρονομιά θα περνούσε σε αυτόν τον γιο; Η ιδέα ότι ο Άντονις εκδικείται το χαμό του πατέρα του στο ρινγκ παλεύοντας ενάντια στο γιο του Ντράγκο έμοιαζε μια φυσική, αν όχι αναπόφευκτη εξέλιξη αυτού του πολυσύνθετου χαρακτήρα, ένα μέρος της διαδρομής που θα τον φέρει σε επαφή με τον εαυτό του» αναφέρει ο Σταλόνε.

Η επιστροφή του Κριντ στο ρινγκ σηματοδότησε και ένα νέο ρεκόρ για το franchise του «Rocky». Σύμφωνα με τα επίσημα νούμερα του Box Office Mojo, το «Κριντ ΙΙ» έκανε εισπράξεις άνω των $55 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ, ξεπερνώντας αυτές του πρώτου «Κριντ», το οποίο στο ντεμπούτο του συγκέντρωσε περί τα $44.1 εκατομμύρια στο box office.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Κέιπλ Τζ.

Σενάριο: Τζουλ Τέιλορ, Σιλβέστερ Σταλόνε (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Creed» το 2016, Τιμητικό Σεζάρ το 1992)

Πρωταγωνιστούν: Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, Σιλβέστερ Σταλόνε, Τέσα Τόμπσον, Ντολφ Λούντγκρεν, Φλόριαν Μουντεάνου, Γουντ Χάρις, Φιλίσια Ρασάντ, Άντριου Γουάρντ, Ράσελ Χόρνσμπι

Διάρκεια: 130 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=HtocAFNYciE

Η Σιωπηλή Επανάσταση (Das schweigende Klassenzimmer)
του Λαρς Κράουμε

Βρισκόμαστε στο Ανατολικό Βερολίνο το 1956. Δύο μαθητές, ο Κούρτ και ο Τέο, επισκέπτονται έναν κινηματογράφο στη δυτική πλευρά της πόλης όπου πληροφορούνται τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν την εξέγερση στην Βουδαπέστη.

Γυρίζοντας στο σχολείο πείθουν τους υπολοίπους συμμαθητές να κρατήσουν ένα λεπτό σιγής ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των Ούγγρων για ανεξαρτησία από τους Σοβιετικούς. Η ενέργειά τους αυτή, όμως, προκαλεί πολύ μεγαλύτερη αναταραχή από την αναμενόμενη. Αρχικά, ο καθηγητής τους προσπαθεί να κατευνάσει τα πνεύματα και να δικαιολογήσει τη συμπεριφορά των μαθητών του ως καπρίτσιο της ηλικίας τους. Οι μαθητές, όμως, τελικά δεν αργούν να γίνουν αντικείμενα εκμετάλλευσης των πολιτικών μηχανισμών της νεοσύστατης χώρας.

Ο Υπουργός Παιδείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας καταδικάζει την κίνηση ως ξεκάθαρα αντεπαναστατική και απαιτεί να βρεθεί και να κατονομαστεί ο υποκινητής, εκείνος που ηγείται αυτής της στάσης, μέσα σε μια βδομάδα. Οι μαθητές, όμως, αποφασίζουν να μείνουν ενωμένοι. Αυτή τους η απόφαση θα αλλάξει τη ζωή τους για πάντα.

«Την εποχή που άρχισα να δείχνω ενδιαφέρον για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ντίτριχ Γκάρστκα δούλευα ήδη για την πρώτη μου ταινία, την “Υπόθεση Φριτς Μπάουερ”. Βρισκόμουν σε άλλο μονοπάτι στο να απαντήσω στην ερώτηση, πώς ήταν να ζει κάποιος στη Γερμανία μετά την πτώση του Τρίτου Ράιχ. Βασικά, και οι δύο ταινίες προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα πώς μπορούσε να συνεχίζει να κυλά η ζωή σε αυτήν την βαθιά διαταραγμένη χώρα. Πώς η Γερμανία προσπαθούσε να βρει έναν νέο δρόμο από ένα άθλιο παρελθόν σε ένα νέο μέλλον. Η Ανατολική Γερμανία ως κράτος και ως κοινωνία αποτελούσε το ένα μονοπάτι και η Δυτική Γερμανία το άλλο. Και οι δύο προσπάθειες ήταν πολύ δύσκολες. Αυτό προσπάθησα να αποδώσω στις δύο ταινίες μου» δηλώνει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Στις 22 Οκτωβρίου του 1956, φοιτητές του Πολυτεχνείου της Βουδαπέστης συνέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή μέσω της οποίας απαιτούσαν ελευθερία του τύπου, ελευθερία της έκφρασης, εθνική ανεξαρτησία, ελεύθερες εκλογές και απομάκρυνση της ρωσικής παρουσίας από τη χώρα. Στις αρχικά μη βίαιες διαμαρτυρίες στις 23 Οκτωβρίου 1956, κυβερνητικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον των διαδηλωτών, γεγονός που οδήγησε σε οργή και διαμαρτυρία σε όλη τη χώρα.

Την 1η του Νοέμβρη του 1956, μετά από μια σειρά συνεχόμενων διαδηλώσεων, ο ρεφορμιστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Ίμρε Νάγκι, ανακήρυξε την ουδετερότητα της Ουγγαρίας και την αποχώρησή της από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας προκάλεσε την αντίδραση της Σοβιετικής Ένωσης. Από τις 4 Νοεμβρίου κι έπειτα, στρατιώτες της Σοβιετικής Ένωσης κατέπνιξαν την εξέγερση. 2.500 Ούγγροι σκοτώθηκαν κι άλλες 200 χιλιάδες εξορίστηκαν. Η Εξέγερση της Ουγγαρίας καταδικάστηκε ως αντεπαναστατική σε όλες τις χώρες που βρίσκονταν κάτω από τη σοβιετική επιρροή.

Σε εκλεκτική συγγένεια με τις «Ζωές των Άλλων», ο Κράουμε – βασισμένος σε πραγματικά γεγονότα και τα απομνημονεύματα του Ντίτριχ Γκάρστκα – αντιμετωπίζει την ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας, προσφέροντας μια ψύχραιμη και διεισδυτική ματιά στο εσωτερικό μιας τρομοκρατημένης κοινωνίας.

Σκηνοθεσία: Λαρς Κράουμε

Σενάριο: Λαρς Κράουμε

Πρωταγωνιστούν: Γιόνας Ντάσλερ, Μίχελ Γκουίσντεκ (Αργυρή Άρκτος Ανδρικής ερμηνείας για το «Nachtgestalten» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1999), Ρολφ Κάνις, Μπούργκχαρτ Κλάουσνερ, Ντάνιελ Κράους, Φλόριαν Λούκας, Ράιαν Ράινερς, Γκοτς Σούμπερτ, Γιόρντος Τριμπέλ

Διάρκεια: 111 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=LB0Sd8FTRNc

Μαρλίνα, η Δολοφόνος σε Τέσσερις Πράξεις (Marlina the Murderer in Four Acts)
της Μoύλι Σουρία

Στους έρημους λόφους ενός νησιού της Ινδονησίας, μια συμμορία εισβάλει στο σπίτι της Μαρλίνα, μιας νεαρής χήρας, με κακούς σκοπούς: όχι μόνο της κλέβουν τα ζώα αλλά την αναγκάζουν να τους προσφέρει όλων των λογιών τις «υπηρεσίες». Η Μαρλίνα αντεπιτίθεται: δηλητηριάζει κάποια από τα μέλη της συμμορίας κι αποκεφαλίζει τον αρχηγό τους.

Μετά ξεκινάει ένα ταξίδι προς το αστυνομικό τμήμα με λάφυρο το κεφάλι του για να δηλώσει το συμβάν. Μια πορεία με τελικό προορισμό τη δικαιοσύνη, τη χειραφέτηση, την εκδίκηση και την εξιλέωση. Όμως, ο δρόμος είναι μακρύς. Ειδικά όταν το φάντασμα του ακέφαλου θύματός της αρχίζει να την καταδιώκει.

Η Μούλι Σουρία εμπνέεται την ηρωίδα της από το κομμάτι της τοπικής κουλτούρας που τοποθετεί τη γυναίκα είτε στην κουζίνα είτε στο κρεβάτι και το σύνολο των δεύτερων ρόλων ουσιαστικά αναδεικνύουν τα κοινωνικά πρότυπα μέσα στα οποία καλείται να επιβιώσει η Μαρλίνα. Κάθε μέλος της συμμορίας, κάθε γυναίκα που συναντά στο δρόμο της, κάθε πρόσωπο που κάποιο τρόπο βρίσκεται στον περίγυρο της ηρωίδας αποτελεί κι ένα σύμβολο κοινωνικής συμπεριφοράς που μεγεθύνεται μέσα στο πλαίσιο μιας ταινίας που πρέπει να ορίσει ξεκάθαρα τους καλούς και τους κακούς της υπόθεσης.

«Αυτή είναι η τρίτη ταινία μου πάντα με τον ίδιο διευθυντή φωτογραφίας οπότε, πλέον, γνωριζόμαστε πολύ καλά. Εμπνευστήκαμε από πίνακες του Καραβάτζιο για τον φωτισμό (ο πίνακάς του “Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη” μας έδωσε ιδέες και για το στήσιμο) κι από μπαρόκ πίνακες, γενικότερα, για τα χρώματα.

Φλέρταρα με την ιδέα του γουέστερν από την πρώτη στιγμή που είδα εικόνες της Σούμπα. Δεν είμαι τόσο γνώστης του είδους: η μόνη αναφορά που είχα ήταν η ταινία “Ο Νεκρός” του Τζιμ Τζάρμους. Δεν είδα άλλα γουέστερν πριν αρχίσω να δουλεύω την ταινία. Είχα, όμως, μια ιδέα για τα στοιχεία που ήθελα να χρησιμοποιήσω ώστε να φτιάξω αυτό που θεωρώ εγώ γουέστερν.

Επειδή έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Τζακάρτα, που είναι μια μητρόπολη, αυτή ήταν, για μένα, η ιδανική προσέγγιση ώστε να αποτυπώσω τη συγκεκριμένη κοινωνία. Σε αυτό βοήθησε πολύ και η μουσική επένδυση: ζήτησα εξαρχής από τους δύο σταθερούς συνεργάτες μου, η μουσική που θα γράψουν να είναι κατάλληλη για το συγκεκριμένο είδος» αναφέρει η σκηνοθέτης.

Σκηνοθεσία: Μούλι Σουρία

Σενάριο: Μούλι Σουρία, Ράμα Αντί, Γκαρίν Νουγκρόχο (Netpac Award – Special Mention για το «Aku Ingin Menciummu Sekali Saja» το 2003 και FIPRESCI Prize – Forum of New Cinema για το «Bulan Tertusuk Ilalang» το 1996 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου)

Πρωταγωνιστούν: Μάρσα Τίμοθι, Ντέα Πανέντρα, Έγκι Φέντλι, Γιόγκα Πρατάμα, Άνγκουν Πριαμπόντο, Τουμπάλ Ταμπούμπολον

Διάρκεια: 93 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=BuBY9bINJjk

Ευτυχισμένος Όσκαρ (The Happy Prince)
του Ρούπερτ Έβερετ

Σε ένα φτηνό ξενοδοχείο στο Παρίσι, ο Όσκαρ Ουάιλντ περνά τις τελευταίες στιγμές της ζωής του και οι εικόνες του παρελθόντος ζωντανεύουν και τον μεταφέρουν σε άλλες εποχές. Κάποτε υπήρξε ο διασημότερος άνθρωπος στο Λονδίνο, ένας καλλιτέχνης που «σταυρώθηκε» από μια κοινωνία που αρχικά τον λάτρευε. Ήταν εκείνος ο εραστής που οδηγήθηκε στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος, αλλά συνέχιζε μια καταστροφική πορεία ως τα τελευταία κεφάλαια της ζωής του.

Υπό το πρίσμα του θανάτου ο Όσκαρ αναστοχάζεται την αποτυχημένη προσπάθειά του να συμφιλιωθεί με τη γυναίκα του Κόνστανς, την αναζωπύρωση της ολέθριας ερωτικής σχέσης του με τον Λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας και τον γεμάτο ζεστασιά και αφοσίωση, Ρόμπυ Ρος, ο οποίος μάταια προσπάθησε να τον σώσει από τον εαυτό του.

Από τη Διέππη στη Νορμανδία, τη Νάπολη και το Παρίσι, η ελευθερία για τον Όσκαρ Ουάιλντ είναι άπιαστο όνειρο κι εκείνος είναι πια ένας απένταρος αλήτης, παραγκωνισμένος από τους παλιούς γνωστούς του και αγαπημένος μιας παράξενης ομάδας παρανόμων και περιθωριακών, στους οποίους αφηγείται ιστορίες του παρελθόντος με το ασύγκριτο και ακούραστο πνεύμα του.

Ο «Ευτυχισμένος Πρίγκιπας», που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1888, αφηγείται την ιστορία του αγάλματος του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα που μέχρι να πεθάνει δεν ήξερε τι είναι η θλίψη, γιατί ζούσε σε ένα βασίλειο που δεν συνέβαιναν ποτέ άσχημα πράγματα. Όταν θα αντικρίσει για πρώτη φορά την ασχήμια του κόσμου, ανθρώπους να υποφέρουν από τη φτώχεια και την κακία του κόσμου να εξαπλώνεται παντού, θα συμμαχήσει με ένα χελιδόνι που θα ξαποστάσει πάνω του για να τον βοηθήσει. Ζητάει από το χελιδόνι να αφαιρέσει τα ρουμπίνια από το σπαθί του, τα ζαφείρια από τα μάτια του και τα φύλλα χρυσού που καλύπτουν το σώμα του προκειμένου να τα προσφέρει για να κάνει τον κόσμο ευτυχισμένο.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ρούπερτ Εβερετ επέλεξε ένα από τα πιο όμορφα, μελαγχολικά και πιο σκληρά παραμύθια του Όσκαρ Γουάιλντ για να στηρίξει επάνω του το σενάριο που έγραψε ο ίδιος για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο που αφηγείται τα τελευταία χρόνια της ζωής του Βρετανού συγγραφέα.

«Αποφάσισα να γράψω ένα ρόλο για τον εαυτό μου. Εάν κανένας δεν με προσλάμβανε, θα προσλάμβανα τον εαυτό μου. Ο Όσκαρ Ουάιλντ μού φάνηκε ως ο ιδανικός ήρωας. Όχι όμως ο φολκλορικός Όσκαρ, ο ιδανικός οικογενειάρχης, η ψυχή του cafe royal, αλλά ένας διαφορετικός, αυτός που το άστρο του είχε σβήσει, ο τελευταίος σπουδαίος λάτρης της περιπέτειας τον 19ο αιώνα, τιμωρημένος και παραμερισμένος από την κοινωνία, αλλά παρόλα αυτά ζωντανός! Θα έγραφα για τα Πάθη του Όσκαρ Ουάϊλντ! Αφού λοιπόν με απέρριψαν σχεδόν όλοι οι σκηνοθέτες που υπάρχουν, αποφάσισα να το σκηνοθετήσω μόνος μου. Αν είχα στη διάθεση μου μαντικές ικανότητες δεν θα το είχα επιχειρήσει: μου πήρε 10 χρόνια προετοιμασίας» δηλώνει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Το έργο ζωής του Ρούπερτ Έβερετ – ο οποίος σκηνοθετεί, γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί στο αισθαντικό πορτρέτο του Όσκαρ Ουάιλντ – είναι μια ερωτική επιστολή σε μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ιστορίας του ανθρώπινου πνεύματος, αλλά και σε όλους αυτούς που, βουτηγμένοι στον υπόνομο, συνεχίζουν να κοιτάνε τ’ άστρα.

Σκηνοθεσία: Ρούπερτ Έβερετ

Σενάριο: Ρούπερτ Έβερετ

Πρωταγωνιστούν: Ρούπερτ Έβερετ, Κόλιν Φερθ (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Ο Λόγος του Βασιλιά» το 2011, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Ένας άντρας μόνος» το 2010, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Ένας άντρας μόνος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2009), Έμιλι Γουάτσον, Κόλιν Μόργκαν, Τομ Γουίλκινσον (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «John Adams» το 2009, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Άντρες με τα όλα τους» το 1998, Special Jury Prize – Dramatic για το «Μυστικά της Κρεβατοκάμαρας» στο Φεστιβάλ Κινηαμτογράφου Sundance το 2001), Έντγουιν Τόμας

Διάρκεια: 105 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=KewT3pr3xx0

Ρομπέν των Δασών (Robin Hood)
του Ότο Μπάτχερστ

Η ιστορία του Ρομπέν των Δασών είναι τόσο διαχρονική και αγαπητή, που από το 1908, όταν βγήκε και η πρώτη ταινία με θέμα τον υπερασπιστή των φτωχών και αδυνάτων της μεσαιωνικής Αγγλίας, μέχρι και λίγα χρόνια πριν όταν το 2010 ο Ρίντλεϊ Σκοτ έδωσε την δική του εκδοχή της ιστορίας, σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο δεν έχουν πάψει να εξιστορούν τα κατορθώματά του.

Αυτή τη φορά τη σκυτάλη παίρνει ο Ότο Μπάτχερστ, σκηνοθέτης γνωστός από τηλεοπτικές σειρές όπως το «Black Mirror» και το «Peaky Blinders», εδώ σε μια προσπάθεια να «μοντερνοποιήσει» μια ήδη παρωχημένη ιστορία, κάνοντας τη να μοιάζει σαν ένα origin story ενός κάποιου υπερήρωα από κόμικς.

Ο κόμης Ρομπέν του Λόξλεϊ, ένας σκληραγωγημένος από τον πόλεμο Σταυροφόρος, και ο Μαυριτανός διοικητής του, Λιτλ Τζον, ξεκινούν μια τολμηρή εξέγερση ενάντια στο διεφθαρμένο αγγλικό στέμμα. Μια συναρπαστική περιπέτεια που περιλαμβάνει σκληρές και καταιγιστικές μάχες, εντυπωσιακά χορογραφημένες σκηνές και έναν έρωτα κλασσικό και διαχρονικό.

«Δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία εποχής ή παραδοσιακού ύφους σε αυτή την ταινία και αυτό είναι που με έπεισε κυρίως, γιατί δε μοιάζει σε τίποτα με όλους τους άλλους Ρομπέν που έχουμε δει. Για εμένα η ιστορία του “Ρομπέν των Δασών” είναι πολύ συναφής με την εποχή που ζούμε», λέει ο Έγκερτον και υποστηρίζει ότι το σενάριο έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη συμμετοχή του στην ταινία, καθώς ήταν αυτό που τον ώθησε να αντιμετωπίσει το Ρομπέν σαν έναν άντρα που ανακαλύπτει μια εσωτερική φλόγα και μια ικανότητα που ποτέ δεν είχε φανταστεί και όχι σαν έναν ήρωα βγαλμένο από παραμύθι.

«Ακούστε. Ξεχάστε την ιστορία. Ξεχάστε ό,τι είχατε δει πριν. Ξεχάστε ό,τι ξέρατε». Με αυτά τα λόγια, περίπου, o Μπάτχερστ μας εισάγει στον κόσμο του Ρομπέν. Μηn περιμένετε να δείτε ούτε το δάσος του Σέργουντ ούτε τους merry men του. Εξάλλου πρόκειται για το origin story ενός ήρωα και τίποτα από αυτά δεν έχουν συμβεί. Ακόμη. Και ακριβώς εδώ είναι που ποντάρει ο Μπάτχερστ για να πλάσει τον ήρωα και το σύμπαν στο οποίο δρα όπως ακριβώς θέλει εκείνος.

Σκηνοθεσία: Ότο Μπάτχερστ

Σενάριο: Μπεν Τσάντλερ, Ντέιβιντ Τζέιμς Κέλι

Πρωταγωνιστούν: Τάρον Έτζερτον, Τζέιμι Φοξ (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Ray» το 2005, Βραβείο Γκράμι Καλύτερης φωνητικής R&B ερμηνείας από συγκρότημα ή ντουέτο το 2010), Μπεν Μέντελσον, Ιβ Χιούσον, Τιμ Μίντσιν, Τζέιμι Ντόρναν, Τιμ Μίντσιν, Σκοτ Γκρίναν

Διάρκεια: 116 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=475lzK3NHyk

Η Δαιμονισμένη Χάνα Γκρέις (The Possession of Hannah Grace)
του Ντίντερικ Βαν Ρόγιεν

Όταν έχεις πεθάνει, θεωρείσαι νεκρός. Μόνο που καμιά φορά, ο θάνατος είναι μόνο η αρχή. Αυτή είναι η μακάβρια ιδέα πίσω από το καταιγιστικό και εξοργιστικά τρομαχτικό θρίλερ που υπόσχεται να στοιχειώσει τους θεατές για πολύ καιρό.

Ένας εξορκισμός εκτροχιάζεται καταλήγοντας στο θάνατο μίας νεαρής κοπέλας. Οι μήνες περνάνε και η Μέγκαν Ριντ, που εργάζεται στη νυχτερινή βάρδια ενός νεκροτομείου, παραλαμβάνει μία παραμορφωμένη σορό. Κλειδωμένη και ολομόναχη στους υπόγειους διάδρομους του νεκροτομείου, η Μέγκαν αρχίζει να έχει τρομαχτικά οράματα και υποψιάζεται ότι η σορός μπορεί να είναι στοιχειωμένη από μία δαιμονική και σκοτεινή δύναμη.

H ταινία επικεντρώνεται στην ιδέα ότι ένα σκηνικό μπορεί να είναι από μόνο του πολύ τρομαχτικό. Η ιδέα μιας γυναίκας που βρίσκεται μόνη της σε ένα νεκροτομείο δημιουργεί την ατμόσφαιρα για μια πραγματικά απειλητική ιστορία. Ο σεναριογράφος Μπράιαν Σιβ λέει σχετικά: «Το να βρεθείς σε ένα νεκροτομείο μόνος για ένα βράδυ είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αφετηρία για ταινία τρόμου. Είναι σίγουρα κάτι που δε θα ήθελα ποτέ να κάνω και αν η ιδέα με ανατριχιάζει, τότε μάλλον είναι καλή για ταινία. Πάντα μου άρεσαν οι ταινίες τρόμου που είναι ψυχολογικές και είτε το κοινό αμφιβάλλει για την ψυχική υγεία του πρωταγωνιστή είτε ο ίδιος αμφιβάλλει για το μυαλό του».

Ο σεναριογράφος μελέτησε και είδε ντοκιμαντέρ για υπαλλήλους που δουλεύουν σε νεκροτομεία. Με βάση αυτά έγραψε ένα ψυχολογικό θρίλερ που επικεντρώνεται σε ένα χαρακτήρα. Παρά τις μεταφυσικές του διαστάσεις, το θρίλερ αυτό είναι ριζωμένο στις εμπειρίες μιας συναισθηματικά πληγωμένης γυναίκας.

Σκηνοθεσία: Ντίντερικ Βαν Ρόγιεν

Σενάριο: Μπράιαν Σιβ

Πρωταγωνιστούν: Σέι Μίτσελ, Γκρέι Ντέιμον, Κίρμπι Τζόνσον, Στάνα Κάτικ, Νικ Θουν, Λουίς Χέρτχαμ

Διάρκεια: 98 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=2gs2wxhk6UU

Ο Δρόμος μας
των Κώστα Σταματόπουλου, Σήφη Στάμου και Παυλίνας Αγαλιανού

«Όπως θα δείτε, για την ταινία χρειάστηκαν αρκετά γυρίσματα, τόσο για τα δραματοποιημένα αλλά και για τα ντοκουμενταρισμένα. Έγινε, καταρχήν, μια συστηματική δουλειά για την αναζήτηση και τη συγκέντρωση του αρχειακού υλικού. Δεν ήταν εύκολο, συγκεντρώθηκε, όμως, ένα πολύ πλούσιο και δυνατό υλικό. Ήταν φυσικά αδύνατο να χωρέσει όλος αυτός ο θησαυρός που καλύπτει την Ιστορία 100 χρόνων σε μια ταινία. Σε κάθε όμως περίπτωση, τα τεκμήρια, τα ντοκουμέντα, αλλά και το φιλμικό υλικό, που παρατίθενται, αποτελούν αδιάψευστα τεκμήρια “για του λόγου το αληθές”.

Αποδεικνύουν όχι μόνο την ιστορική σημασία της εμφάνισης του ΚΚΕ, αλλά και την ηρωική του πορεία, τη συνέπειά του, την αντιστοίχιση λόγων και έργων. Μέσα από τη δύναμη της εικόνας αποδεικνύεται περίτρανα ότι όλες οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, του λαού, ήταν αποτέλεσμα των δικών τους αγώνων, με την πρωτοπόρα και γεμάτη αυτοθυσία πάλη των κομμουνιστών κόντρα σε θεούς και δαίμονες.

Μια διαρκής πάλη, έως την πλήρη δικαίωση. Αναδεικνύονται μεγάλα ιστορικά γεγονότα, που φωτίζουν τη μεγάλη αλήθεια, ότι όταν ο λαός συνειδητοποιήσει τη δύναμή του, γίνεται παντοδύναμος. Τέτοια γεγονότα, όπως ο Μάης του ‘36, η Απελευθέρωση της Ελλάδας, ο αγώνας του ΔΣΕ, η πάλη κατά της δικτατορίας. Να σημειώσουμε ότι ο πολυτιμότερος σύντροφός μας στην υλοποίηση του Ντοκιμαντέρ ήταν το Αρχείο του ΚΚΕ. Η ομάδα που συγκροτήθηκε για τη δημιουργία του Ντοκιμαντέρ, δούλεψε εθελοντικά και ακούραστα. Χωρίς την ένθερμη υποστήριξη δεκάδων ανθρώπων, δεν θα ήταν δυνατή η υλοποίησή του. Ακόμα, εκτός από τα τραγούδια που εμπεριέχονται, η Σοφία Καμαγιάννη συνέθεσε μουσική ειδικά για το Ντοκιμαντέρ και το έντυσε με τις ιδιαίτερες μελωδίες της.

Στην προσπάθειά μας βρήκαμε μεγάλη ανταπόκριση από πολλούς φορείς. Να ευχαριστήσουμε όλους και τον καθένα ξεχωριστά, τους πάρα πολλούς φίλους, μέλη και οπαδούς του Κόμματος, που αντιλαμβάνονται τη σημασία του εορτασμού των 100 χρόνων, για την εθελοντική βοήθεια που πρόσφεραν για την υλοποίηση αυτού του Ντοκιμαντέρ, δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους. Ευχαριστούμε όλους τους ηθοποιούς, που στήριξαν αυτό το εγχείρημα, στο οποίο μέσα από τις ερμηνείες του ξεδιπλώνουν στον κόσμο τις σελίδες της Ιστορίας του Κόμματος. Τους Νίκο Καβουκίδη και Τάσο Ψαρρά, για το σπάνιο και πολύτιμο υλικό που μας παραχώρησαν. Και, τέλος, ευχαριστούμε το Αρχείο της ΕΡΤ και το Αρχείο Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη» δηλώνει ο δημιουργός Κώστας Σταματόπουλος.

Σκηνοθεσία: Κώστας Σταματόπουλος, Σήφης Στάμου, Παυλίνα Αγαλιανού

Σενάριο: Θανάσης Λεκάτης, Φάνη Παρρή, Αλέξανδρος Βαλσαμής, Γιάννης Κλεφτογιάννης

Πρωταγωνιστούν: Παύλος Ορκόπουλος, Μαριάνθη Σοντάκη, Δημήτρης Αλεξανδρής, Λίλα Καφαντάρη

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=nM78JShIiNo