Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 1.11.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 1.11.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Ο Νοέμβριος μπαίνει δυναμικά με την πρεμιέρα επτά ταινιών στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες που θα συζητηθούν, καθώς οδεύουμε ολοταχώς προς τα βαθιά νερά της φετινής οσκαρικής αρένας. Αυτή την εβδομάδα, συναντάμε την περιπετειώδη βιογραφία του Φρέντι Μέρκιουρι των Queen, μια βίαιη ιστορία αγάπης, ένα φόρο τιμής στο θρυλικό φιλμ του Ντάριο Αρτζέντο, την πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Γιώργου Ευθυμίου, τη μεγάλη σφαγή στο Μάντσεστερ του 1819 που όρισε μια νέα εποχή για την αγγλική ιστορία, ένα δικαστικό δράμα και το κλασικό παραμύθι των Χριστουγέννων σε μια φαντασμαγορική διασκευή. Ταυτόχρονα, ξεκινάει και το 59ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που ειδικά φέτος αποκτά ειδικό κινηματογραφικό ενδιαφέρον.

Bohemian Rhapsody
του Ντέξτερ Φλέτσερ

Η ταινία είναι μια ωδή στους Queen, τη μουσική τους και τον ξεχωριστό τραγουδιστή τους Φρέντι Μέρκιουρι. O Φρέντι αψήφησε τα στερεότυπα και τους συμβιβασμούς για να γίνει ένας από τους πιο αγαπητούς καλλιτέχνες του πλανήτη.

Η ταινία ακολουθεί τη ραγδαία άνοδο της μπάντας μέσα από τα εμβληματικά τραγούδια και τον επαναστατικό τους ήχο. Γνωρίζουν απαράμιλλη επιτυχία αλλά σε μια απροσδόκητη τροπή ο Φρέντι, περιτριγυρισμένος από κακές επιρροές, παρατάει τους Queen για να κάνει σόλο καριέρα. Έχοντας υποφέρει πολύ χωρίς τους Queen, καταφέρνει να επανενωθεί μαζί τους λίγο πριν τη συναυλία «Live Aid».

Ενώ έχει μόλις διαγνωσθεί ως φορέας του AIDS, ο Φρέντι οδηγεί με γενναιότητα την μπάντα σε μία από τις καλύτερες συναυλίες στην ιστορία της ροκ μουσικής. Οι Queen αφήνουν μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει τους ασυμβίβαστους, τους ονειροπόλους και τους λάτρεις της μουσικής μέχρι και σήμερα.

Ο παραγωγός Γκράχαμ Κινγκ δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να αγοράσει τα δικαιώματα της ιστορίας του Φρέντι Μέρκιουρι και των θρυλικών Queen. «Είπα αμέσως ναι! Λατρεύω τους Queen!» αναφέρει ο ίδιος και δεν είναι ο μόνος φυσικά αφού όλοι οι συντελεστές της ταινίας δέχθηκαν αμέσως. Στο πλευρό τους είχαν τους ιδρυτές των Queen, Μπράιαν Μέι (κιθαρίστας) και Ρότζερ Τέιλορ (ντράμερ).

«Η ταινία είναι μια γιορτή της μουσικής και η ευκαιρία να δει μια καινούρια γενιά τη σημασία των Queen και του Φρέντι Μέρκιουρι, το παρελθόν του στη Ζανζιβάρη, την άφιξή του στο Λονδίνο ως πρόσφυγα, την προκατάληψη που αντιμετώπισε μεγαλώνοντας, την εσωστρέφεια και τις ανασφάλειές του, πώς βρήκε μια δεύτερη οικογένεια στα μέλη της μπάντας, την καινοτομία του και την επαναστατικότητά του. Η περίοδος 1970 με 1985 είναι το πιο σημαντικό διάστημα στη ζωή του Φρέντι Μέρκιουρι αλλά και της μπάντας και το επιστέγασμα όλων είναι το θριαμβευτικό live στο Live Aid» δηλώνει ο Κινγκ και μας εισάγει στην ιστορία της ταινίας.

Η ταινία ξεκινάει και τελειώνει με την ανατριχιαστική ερμηνεία του Φρέντι Μέρκιουρι στο Live Aid με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τους ανθρώπους της Αιθιοπίας. Μια συναυλία καθοριστική για τη μπάντα αφού ήταν η επανένωσή τους. «Ο Φρέντι μπορούσε να ενώσει τους ανθρώπους άσχετα από την εθνικότητα και τη σεξουαλικότητά τους, όλοι ανατρίχιαζαν όταν τον άκουγαν. Μάλιστα εκείνη την ημέρα μόλις είπε “σηκώστε τα τηλέφωνά σας και καλέστε τώρα” όλοι άρχισαν να καλούν με αποτέλεσμα να μαζευτεί το ποσό του ενός εκατομμυρίου λιρών που για την εποχή ήταν εξωπραγματικό» σχολιάζει ο Κινγκ.

Όσοι μεγάλωσαν με Queen θα βουρκώσουν παραπάνω από μία φορά στη διάρκεια της ταινίας, απεριόριστα στο φινάλε και θ’ ακούσουν και το best of τους όταν γυρίσουν σπίτι.

Σκηνοθεσία: Ντέξτερ Φλέτσερ

Σενάριο: Άντονι ΜακΚάρτεν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας για το «Η θεωρία των πάντων» το 2015)

Πρωταγωνιστούν: Ράμι Μάλεκ, Λούσι Μπόιντον, Γκουίλιμ Λι, Μπεν Χάρντι, Τζόζεφ Μαζέλο, Μάικ Μάιερς, Έινταν Γκίλεν, Άλεν Λιτς, Τομ Χολάντερ, Άαρον ΜακΚάσκερ

Διάρκεια: 134 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=5Een0aZc89Y

Οι Στάχτες μιας Αγάπης (Jiang hu er nv)
του Ζία Ζάνγκε

Ο Μπιν, o μικρομαφιόζος μιας παρηκμασμένης επαρχιακής πόλης στην Κίνα, πέφτει θύμα μιας απόπειρας δολοφονίας, ενορχηστρωμένης από μια συμμορία λούμπεν νεαρών που θέλουν να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία του. Η εσωστρεφής σύντροφος του Μπιν, η Κιάο, αποτρέπει την επικείμενη τραγωδία αλλά ένα παράνομο όπλο που βρίσκεται στην κατοχή της, την οδηγεί στην φυλακή για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Ο Ζία Ζάνγκε είναι αναμφίβολα ένας από τους σπουδαιότερους Κινέζους σκηνοθέτες και ίσως ο σπουδαιότερος της λεγόμενης 6ης γενιάς κινεζικού κινηματογράφου. Με την νέα του ταινία, που διαγωνίστηκε στο περασμένο φεστιβάλ των Καννών, το αποδεικνύει περίτρανα, καταθέτοντας μία από τις καλύτερες ταινίες της καριέρας του.

Μονίμως προβληματίζεται για την σύγχρονη κατάσταση της χώρας του, για το μπερδεμένο δρόμο στον οποίον βρίσκεται, προσπαθώντας να ισορροπήσει την μακραίωνη κινεζική κουλτούρα με την σύγχρονη επέλαση του δυτικού πολιτισμού. Ταυτόχρονα, μιλάει πάντοτε πολιτικά, σχολιάζοντας τις συνθήκες διαβίωσης και την οικονομική παρακμή της Κίνας, τουλάχιστον όσον αφορά το πώς ζει η πλειοψηφία των ανθρώπων.

«Στη φαντασία μου, αυτή η γυναίκα, η Κιάο γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πατρίδα μου, μια περιοχή εξόρυξης άνθρακα στη βορειοδυτική Κίνα. Ονομάστηκε Qiaoqiao (“Qiao” για συντομία) και ερωτεύτηκε έναν jianghu άντρα. Η αγάπη τους κα το μαρτύριο που τη συνοδεύει θα ανοίξει την ιστορία. Μέχρι το 2006 είναι και οι δύο μεσήλικες και τότε εκείνος φεύγει για την περιοχή Τρία Φαράγγια. Τον ακολουθεί εκεί, αλλά η σχέση τους είναι ήδη διαλυμένη. Όλα όσα θα συμβούν από τότε έδωσε ελευθερία στη φαντασία μου.

Το ζευγάρι στην ταινία ζει στα περιθώρια της κοινωνίας. Επιζούν με την αμφισβήτηση του ορθόδοξου κοινωνικού κατεστημένου. Δεν ήθελα να τους υπερασπιστώ, αλλά να συναισθανθώ τη δύσκολη θέση τους. Μου θυμίζει με μερικούς τρόπους την πρώτη δεκαετία της δικής μου καριέρας, όταν ήταν επικίνδυνο να κάνεις ταινίες που εκφράζουν τον αληθινό εαυτό σου και την κοινωνία.

Έτσι, έπεισα τον εαυτό μου να γράψω το σενάριο σαν να περιγράφω τα συναισθήματά μου: η χαμένη μου νιότη και η δική μου φαντασία για το μέλλον. Να ζεις, να αγαπάς και να είσαι ελεύθερος. Ξεκινάω με την Κίνα στην αρχή του 21ου αιώνα και κλείνω το 2018. Πάντα ενδιαφέρομαι για ιστορίες με μεγάλο χρονικό διάστημα: ο χρόνος παραμένει τα μυστικά της ζωής, ιστορίες και εμπειρίες.

Υπάρχει μια θέση στην ταινία στην οποία δεν μπαίνει ποτέ η Qiao, και αυτό είναι το Xinjiang στην βαθιά βορειοδυτική Κίνα. Ίσως ο καθένας μας να έχει ένα τέτοιο μέρος, ένα μέρος που ποτέ δεν φτάνουμε, όχι επειδή είναι πολύ μακριά, αλλά επειδή είναι τόσο δύσκολο για να ξεκινήσουμε μια νέα ζωή. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τους συναισθηματικούς δεσμούς μας, από τις αγάπες, τις μνήμες και τις ρουτίνες που μας εμποδίζουν να πετάξουμε μακριά.

Αυτοί οι δεσμοί είναι σαν τη βαρύτητα που μας συνδέει με αυτόν τον πλανήτη και μας εμποδίζει να βγούμε στο διάστημα. Μια συναισθηματική βαρύτητα μας καθορίζει μέσα σε κοινωνικές σχέσεις και αυτό καθιστά αδύνατο να περπατάμε ελεύθεροι. Και όταν αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε, το αποτέλεσμα αντανακλά την αξιοπρέπειά μας» δηλώνει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Σκηνοθεσία: Ζία Ζάνγκε (Wolfgang Staudte Award & Netpac Award για το «Xiao Wu» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1998, Golden Coach το 2015 & Βραβείο Καλύτερο Σεναρίου για το «Αίσθηση αμαρτίας» το 2013 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Venice Horizons Documentary Award για το «Wuyong» το 2007, Χρυσός Λέοντας για το «Sanxia haoren» το 2006, Doc/It Award & Open Prize για το «Dong» το 2006 και Netpac Award για το «Zhantai» το 2000 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Ζία Ζάνγκε

Πρωταγωνιστούν: Ζάο Τάο, Λιάο Φαν (Αργυρή Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού για το «Bai ri yan huo» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2014), Ξου Ζενγκ, Φενγκ Σιάογκανγκ (Future Film Festival Digital Award – Special Mention για το «Δείπνο δολοφόνων» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2006), Ντιάο Γίναν (Χρυσή Άρκτος για το «Bai ri yan huo» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2014)

Διάρκεια: 141 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=3XWRBPKVido

Suspiria
του Λούκα Γκουαντανίνο

Βρισκόμαστε στο Βερολίνο τη δεκαετία του ’70. Η νεαρή Αμερικανίδα χορεύτρια, Σούζι Μπάνον, πηγαίνει στη γερμανική πρωτεύουσα, προκειμένου να πάρει μέρος σε οντισιόν για την παγκοσμίου φήμης σχολή χορού «Helena Markos» και κατορθώνει να εντυπωσιάσει τηνδιάσημη χορογράφο της σχολής, τη Μαντάμ Μπανκ, με το ακατέργαστο ταλέντο της.

Όταν η Σούζι κατορθώνει να αρπάξει το ρόλο της κορυφαίας χορεύτριας, η Όλγα, η προκάτοχός της, συνθλίβεται ψυχολογικά και κατηγορεί ως μάγισσες τις γυναίκες διευθύντριες της σχολής. Καθώς οι πρόβες γίνονται ολοένα και πιο απαιτητικές προκειμένου να δοθεί μια τελευταία παράσταση με τη χορογραφία που αποτελεί το σήμα κατατεθέν της σχολής, η Σούζι και η Μαντάμ Μπλανκ έρχονται υπερβολικά κοντά η μία στην άλλη. Η Σούζι δεν βρέθηκε στη σχολή απλώς για να χορέψει.

Εν τω μεταξύ, ένας περίεργος ψυχοθεραπευτής ο οποίος προσπαθεί να αποκαλύψει τα σκοτεινά μυστικά της «Helena Markos», στρατολογεί μια άλλη χορεύτρια και χρησιμοποιεί τη βοήθειά της, προκειμένου να φτάσει στα βάθη των κρυφών υπόγειων θαλάμων της σχολής, όπου παραμονεύουν φρικιαστικές ανακαλύψεις.

Σχεδόν 40 χρόνια μετά την πρωτότυπη ανατριχίλα του «Suspiria», μία νέα δημουργική ομάδα θα αναμετρηθεί με τον πολύχρωμο, ανατριχιαστικό εφιάλτη του Ντάριο Αρτζέντο. Ο Λούκα Γκουαντανίνο, που συγκέντρωσε μέσα στο 2017 διθυραμβικές κριτικές για το «Να με Φωνάζεις με τ’ Όνομά σου», φαίνεται πως θα μας απασχολήσει και το 2018 με το επερχόμενο «Suspiria», για το οποίο δεν σταματά να λέει πως «δεν είναι remake».

Ο Γκουαντανίνο κράτησε από την αρχή αποστάσεις από το αυθεντικό φιλμ, λέγοντας πως του αρέσει τόσο πολύ ώστε θέλει να φτιάξει κάτι διαφορετικό και να μην το θυμίζει: «Κάθε ταινία που φτιάχνω είναι κι ένα βήμα στα εφηβικά μου όνειρα και το “Suspiria” είναι το πιο έξοχο, εφηβικό, μεγαλομανές όνειρο που θα μπορούσα να έχω» είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στη Guardian. «Είδα το πόστερ όταν ήμουν 11 και την ταινία στα 14. Με χτύπησε κατακέφαλα! Αμέσως άρχισα να ονειρεύομαι τη δική μου εκδοχή». Και για όσους έχουν αντιρρήσεις σχετικά με τις νέες διασκευές, ο Γκουαντανίνο κάνει λόγο για τις αναρίθμητες φορές που είδαμε έργα του Σαίξπηρ όπως ο «Άμλετ», επισημαίνοντας πως ένα κείμενο μπορεί να έχει ριζικά διαφορετική ανάγνωση, ανάλογα με τον καλλιτέχνη.

«Αναρωτιέμαι συνέχεια πως θα αντιδράσει ο κόσμος όταν το δει, επειδή βασίζεται σε ένα αριστούργημα, άλλωστε και εγώ πολλές φορές κοροϊδεύω όταν ακούω πως κάποιος θέλει να κάνει remake π.χ. του “8 1/2”.  Αυτό που έχω όμως να πω είναι πως το νέο “Suspiria” είναι ένα πολύ προσωπικό φιλμ, σχεδόν σαν οξυγόνο για μένα. Όταν είδα την ταινία του Αρτζέντο πριν 32 χρόνια, τα συναισθήματα που είχα ήταν τόσο δυνατά και σημαντικά στην εξέλιξή μου, που αυτό που θέλω τώρα είναι να εξερευνήσω την εμπειρία του να βλέπεις αυτή την ταινία».

Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Τομ Γιορκ, ο τραγουδιστής των Radiohead, που πρώτη φορά γράφει μουσική για ταινία. Είχε δύσκολο έργο, καθώς είχε να αναμετρηθεί με την πρωτότυπη μουσική του ιταλικού ροκ συγκροτήματος Goblin. «Όταν ήρθαν να με βρουν οι παραγωγοί, σκέφτηκα είναι τρελοί, γιατί δεν έχω ξαναγράψει soundtrack. Και το soundtrack του Suspiria είναι κλασικό. Μου πήρε μήνες να κατασταλάξω σε μία ιδέα. Είναι από αυτές τις στιγμές που θέλεις να τρέξεις μακριά αλλά ξέρεις ότι θα το μετανιώσεις» δηλώνει χαρακτηριστικά.

Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο (Soundtrack Stars Award & Best Innovative Budget Award για το «A Bigger Splash» το 2015 και FEDIC Award – Special Mention για το «The Protagonists» το 1999 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Ντέιβιντ Κάσγκανιτς

Πρωταγωνιστούν: Ντακότα Τζόνσον (Miss Golden Globe το 2006), Τίλντα Σουίντον (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Μάικλ Κλέιτον» το 2008, Special Teddy στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2008, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Ορλάντο» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1992, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Edward II» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1991), Μία Γκοθ, Κλόε Γκρέιζ Μόρετζ, Άντζελα Γουίνκλερ (Pasinetti Award – Best Actress για το «Ediths Tagebuch» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1983), Άλεκ Γουέκ, Έλενα Φοκίνα, Ίνγκριντ Κέιβεν, Σιλβί Τεστού (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Stupeur et tremblements» το 2004, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενης Γαλλίδας ηθοποιού για το «Les blessures assassines» το 2001), Φασμπρίτσια Σάκι, Τζέσικα Χάρπερ

Διάρκεια: 152 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=p6XvHLr37yU

Motherland
του Γιώργου Ευθυμίου

Ένας ράπερ προσπαθεί με κάθε πιθανό τρόπο να επικοινωνήσει με τη νεκρή μητέρα του. Σ’ αυτή την παράλογη απαίτηση συναντά φανταστικούς χαρακτήρες, που όμως είναι αθάνατοι.

«Για το είδος κινηματογράφου που μ’ ενδιαφέρει, το να κάνεις μια ταινία μοιάζει λίγο πολύ με τη σύσταση μιας συμμορίας. Όταν ξεκινάμε και πάμε να κάνουμε μια ταινία, αισθάνομαι πάντα ότι αυτή η ταινία έχει αρχίσει προ πολλού κι ότι δεν μπορώ να προβλέψω το τέλος της ή ακόμα το γεγονός αν έχει τέλος. Γιατί εκτός από μια ομάδα εργασίας, μεταξύ μας προϋπάρχουν ισχυροί δεσμοί που με κάποιο τρόπο – ακόμα κι εν αγνοία μας – έχουν ήδη εγγραφεί στο σώμα της ταινίας.

Στο «Motherland», βρήκα ενδιαφέρον να τοποθετήσω τον αδερφό μου, έναν ράπερ, στο ρόλο της αναζήτησης επικοινωνίας με τη νεκρή του μητέρα. Σ’ αυτή την παράλογη μάλλον απαίτηση συναντά ανθρώπους και πράγματα και ήρωες από άλλους φανταστικούς κόσμους που είναι αθάνατοι. Ήρωες από ταινίες, ήρωες από μουσικές μπάντες, ήρωες απ’ το υποσυνείδητό του κ.ο.κ.

Παρόμοια και η ίδια η ταινία αναζητά απροκάλυπτα σ’ άλλες ταινίες και καταστάσεις την δική της προέλευση/μητέρα. Έτσι το σώμα της «Motherland» πολύ σύντομα και χωρίς να το καταλάβω γέμισε με ποικιλότροπες αναφορές σ’ αγαπημένες μου ταινίες, αγαπημένες μου μουσικές και αγαπημένους μου ήρωες.  Περιστατικά δηλαδή που άπαξ κι αφομοιωθούν από κάποιον, ο μετ’ έπειτα ξεριζωμός είναι απίθανος.

Σ’ όλη την ταινία κινηθήκαμε κοντά στη έννοια της μητέρας, της βιολογικής αλλά και της μητέρας ως τροφό, εννοώντας εκείνα που μας τρέφουν σαν πλάσματα. Εξίσου σημαντικό ρόλο στη “Motherland” έχει ο θάνατος της μητέρας και ο θάνατος της μητρότητας, αλλά κι αυτό που απομένει, εκείνο δηλαδή που περισώζεται απ’ τον θάνατο. Στη διάθεση να προσεγγίσουμε αυτό το «ζωντανό νεκρό» αισθάνθηκα πώς θα έπρεπε να καταφύγουμε σε πράγματα που είναι αθάνατα.

Οι επιλογές μας σ’ όλη τη διάρκεια του γυρίσματος παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό διαισθητικές. Θα έλεγα πώς η συγκίνηση επαναλαμβάνει αυτό που θα συμβεί και θα συμβεί και θα ξανά συμβεί. Ενώ η ιστορία επαναλαμβάνει μονάχα εκείνο που έχει ήδη συμβεί. Θα έλεγα πώς από αυτή την άποψη η ιστορία επιβάλει το θάνατο, ενώ η συγκίνηση δημιουργεί αυτή την ευνοϊκή περιοχή όπου τίποτα δεν προηγείται. Σαν κινηματογραφιστής αναζήτησα τη συγκίνηση αυτή τόσο για μένα όσο και για το θεατή της ταινίας, μέσα από πράγματα που επηρεάζουν παρόμοια τη μνήμη και τη λήθη.

Η μητρότητα, η ζωή, ο θάνατος ήταν τα κύρια ζητήματα που μ’ απασχόλησαν, όπως και η αναζήτηση μιας περιοχής όπου τα σύνορα μεταξύ αυτών καταργούνται. Μια ταινία για εκείνο που δίνει κι εκείνο που παίρνει ζωή, και κυρίως μια ταινία για εκείνα χάρις τα οποία δεχόμαστε πρόθυμα να υποφέρουμε» αναφέρει στο σημείωμα του ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Ευθυμίου

Σενάριο: Γιώργος Ευθυμίου

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Ευθυμίου, Γιάννης Δεληβέης, Μαίρη Τσώνη, Αντώνης Σπίνουλας, Αντώνης Γκρίτσης, Δήμητρα Αγγέλου, Λία Γιαννάκου, Βαγγέλης Ντίνος

Διάρκεια: 85 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=9sNcpbnk3sk

Peterloo
του Μάικ Λι

Ο Μάικ Λι φέρνει στη μεγάλη οθόνη την περιβόητη σφαγή του 1819 στο Σεντ Πίτερς Φιλντς του Μάντσεστερ όταν, κατ’ εντολή των αρχών της πόλης, η ειρηνική διαδήλωση χιλιάδων ανθρώπων διαλύθηκε με αιματηρό τρόπο.

Η βρετανική κυβέρνηση διέταξε την καταστολή της συγκέντρωσης των 80.000 ανθρώπων που ζητούσαν πολιτικές αλλαγές και μέτρα ενάντια στη συνεχώς αυξανόμενη φτώχεια με αποτέλεσμα πολλοί να χάσουν τη ζωή τους και εκατοντάδες να τραυματιστούν. Η άγρια αυτή καταστολή και τα δραματικά γεγονότα που ακολούθησαν προκάλεσαν οργή σε όλη τη χώρα και επέφεραν ακόμα μεγαλύτερη κρατική καταστολή.

Το πρωινό της 16ης Αυγούστου του 1819, ένα μεγάλο πλήθος, ανθρώπων ξεκίνησε να συγκεντρώνεται στη πλατεία για να διαμαρτυρηθεί με αξιοπρέπεια για τις συνθήκες ζωής και εργασίας και να διεκδικήσει κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις και δικαίωμα ψήφου για όλους. Οι περισσότεροι ήταν καλοντυμένοι φορώντας τα «κυριακάτικα» ρούχα τους και όλοι τους είχαν ειρηνική διάθεση και πρόθεση.

Ήταν μια συγκέντρωση που μπορούσε να αλλάξει τα πάντα και να αναγκάσει τους πολιτικούς να ακούσουν τις ανάγκες της νεοσύστατης εργατικής τάξης. Το πρώτο κύμα της βιομηχανικής επανάστασης είχε ήδη «δείξει τα δόντια του» στους εργάτες της κλωστοϋφαντουργίας οδηγώντας τους στην ανεργία και στη σταδιακή εξαθλίωση.

Δέκα λεπτά αφού είχε ξεκινήσει την ομιλία του ο Χένρι Χαντ, συνδικαλιστής και ρήτορας της εποχής, ο επικεφαλής της τοπικής εξουσίας έδωσε εντολή στους στρατιώτες να συλλάβουν τους ομιλητές και τους διοργανωτές. Έφιπποι στρατιώτες με σπαθιά και ρόπαλα διέλυσαν με πρωτοφανή βία το συγκεντρωμένο πλήθος. Ο πανικός κατέκλυσε το χώρο και πολύς κόσμος ποδοπατήθηκε μέχρι θανάτου στην προσπάθειά του να γλιτώσει. Τα θλιβερά γεγονότα έμειναν στην ιστορία ως «Η σφαγή του Πίτερλου».

Όταν η επίθεση ολοκληρώθηκε η πλατεία ήταν γεμάτη χαλάσματα, πεταμένα πανό και άψυχα σώματα. Οι δημοσιογράφοι που ήταν παρόντες συνελήφθησαν. Οι διοργανωτές της συγκέντρωσης καθώς και οι ομιλητές καταδικάστηκαν για προδοσία. Η οργή κατέκλυσε τη χώρα και οδήγησε στη συνεργασία μεσαίας και εργατικής τάξης, οι οποίες ενωμένες έδωσαν έναν κοινό αγώνα για μια νέα μορφή κοινοβουλευτισμού.

Το θλιβερό αυτό γεγονός στάθηκε η αφορμή για τη γέννηση της εφημερίδας Manchester Guardian που αργότερα μετονομάστηκε σε Guardian, μια από τις πιο γνωστές και σημαντικές εφημερίδες στη Βρετανία αλλά και παγκοσμίως.

Σκηνοθεσία: Μάικ Λι (Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2015, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για «Το μυστικό της Vera Drake» το 2005, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Μυστικά και ψέματα» το 1997, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Εξαιρετικής συνεισφοράς Βρετανού στον κινηματογράφο το 1996, Reader Jury of the “Zitty” για το «Meantime» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1984, Prize of the Ecumenical Jury – Special Mention για το «Μια χρονιά ακόμα» το 2010, Χρυσός Φοίνικας & Prize of the Ecumenical Jury για το «Μυστικά και ψέματα» το 1996 και Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Γυμνός» το 1993 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Human Rights Film Network Award – Special Mention για το «Peterloo» το 2018, Χρυσός Λέοντας για «Το μυστικό της Vera Drake» το 2004 και FIPRESCI Prize – Parallel Sections για το «High Hopes» το 1988)

Σενάριο: Μάικ Λι

Πρωταγωνιστούν: Μαξίν Πικ, Πιρς Κουίγκλι, Ρόρι Κινίαρ, Ρέιτσελ Φίνεγκαν, Σιμόνα Μπιτμέιτ, Ντέιβιντ Μορστ, Τομ Μέρεντιθ, Ρόμπερτ Γουίλφορτ, Καρλ Τζόνσον, Νιλ Μπελ

Διάρκεια: 154 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=i3OtV4kA044

Η Κατηγορούμενη (Acusada)
του Γκονζάλο Τομπάλ

Η πολλά υποσχόμενη ζωή της όμορφης φοιτήτριας Ντολόρες ανατρέπεται, όταν η καλύτερη της φίλη δολοφονείται άγρια και οι υποψίες στρέφονται σε βάρος της. Η νεαρή κοπέλα βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα και όλοι έχουν άποψη για το αν είναι ένοχη ή αθώα. Δύο χρόνια μετά τη δολοφονία, η Ντολόρες περνάει τις μέρες της προετοιμαζόμενη για τη δίκη, απομονωμένη στο σπίτι της, ενώ οι γονείς της κάνουν τα πάντα για να την υπερασπιστούν.

Ο καλύτερος δικηγόρος δεν τους είναι αρκετός και οι γονείς της την ελέγχουν καταπιεστικά. Όσο η δίκη βρίσκεται σε εξέλιξη, υποψίες και ένοχα οικογενειακά μυστικά έρχονται στην επιφάνεια. Στο χείλος του γκρεμού, εκεί που κάθε λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο, η όλο και πιο απομονωμένη Ντολόρες θέτει τη στρατηγική υπεράσπισης σε κίνδυνο.

Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό δράμα που ξετυλίγεται εν μέσω μιας συναρπαστικής δίκης είναι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του Αργεντίνου Γκονζάλο Τομπάλ – που κέρδισε το διεθνές ενδιαφέρον το 2012 στο Φεστιβάλ Καννών με το ντεμπούτο του «Villegas».

Ο σκηνοθέτης χτίζει με σιγουριά μία ιστορία ανατροπών κεντρίζοντας το μυαλό  του κοινού μέσα από τα μυστικά και τα κίνητρα των χαρακτήρων, που παραμένουν κρυφά μέχρι την τελευταία στιγμή. Η ταινία σχολιάζει την επίδραση των μέσων επικοινωνίας, όταν η αλήθεια μοιάζει πολλές φορές να είναι θέμα εντυπώσεων.

«Τα τελευταία χρόνια, έχω παρακολουθήσει με απορία πώς τα εγκλήματα προκαλούν μαζικά το δικό μας ενδιαφέρον και αυτό των μέσων ενημέρωσης. Μου κάνει δύο φορές εντύπωση, παρόλο που γνωρίζω το φαινόμενο, ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από την επίδραση του: με καθηλώνουν οι ίδιες οι ιστορίες καθώς και οι μηχανισμοί που τις πλαισιώνουν, τις αφηγούνται και τις βγάζουν στο προσκήνιο.

Ως θεατής αυτών των ιστοριών, νιώθω μία  μόνιμη αναστάτωση για τη φύση των ανθρώπων που εμπλέκονται. Φαντάζομαι εξονυχιστικά πώς βιώνουν αυτά τα περιστατικά στο παρασκήνιο. Τι συμβαίνει σε κάποιον που περνάει μία τέτοια εμπειρία κατά την οποία οι ιδιωτικές και οι προσωπικές υποθέσεις μπλέκουν με τόση πολλή βία; «Η Κατηγορούμενη» είναι ταυτόχρονα ένα δικαστικό δράμα και μία καταγραφή της εξωτερικής και εσωτερικής κατάστασης κάποιου που εμπλέκεται σε μία τόσο σύνθετη κατάσταση με οικογενειακές, νομικές, κοινωνικές, πολιτικές και σεξουαλικές προεκτάσεις.

Στην ταινία, προσεγγίζουμε το έγκλημα μέσα από το πρίσμα του οικογενειακού δράματος και την κοντινή σχέση αυτών που εμπλέκονται. Το κοινό πρέπει να γίνει κριτής ή κατήγορος, διαμορφώνοντας άποψη για τα περιστατικά ή για ένα χαρακτήρα μέσα από το σενάριο, αλλά και μέσα από τις χειρονομίες και τη συμπεριφορά μιας πρωταγωνίστριας στης οποίας τον εσωτερικό κόσμο δεν έχει πρόσβαση, της οποίας το πρόσωπο είναι δυσανάγνωστο.

Είναι το σινεμά σε θέση να αποκαλύψει μία εύθραυστη αλήθεια που ξεφεύγει από τη λογική της Δικαιοσύνης και των επιχειρημάτων;

Τέλος, η ταινία είναι ένα πορτρέτο μιας κοινωνίας που κατακλύζεται από σύγχρονες μορφές επικοινωνίας και έκθεσης, οι οποίες επηρεάζουν τις κοινωνικές και διαπροσωπικές σχέσεις με έναν τρόπο που δεν έχουν ακόμα κατανοήσει. Μία κοινωνία στην οποία τα γεγονότα παραμερίζονται και η αλήθεια, ή τα απομεινάρια της αλήθειας, είναι μπερδεμένη» δηλώνει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης.

Σκηνοθεσία: Γκονζάλο Τομπάλ (Cinefondation Award για το «Ahora todos parecen contentos» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2007)

Σενάριο: Γιουλίσις Πόρα, Γκονζάλο Τομπάλ

Πρωταγωνιστούν: Λαλί Εσποζίτο, Λεονάρντο Σμπαράλια, Ντανίελ Φανέγκο, Τζεράρντο Ρομάνο, Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Mozart in the Jungle» το 2016, Chopard Trophy – Male Revelation στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2003, Marcello Mastroianni Award για το «Θέλω και τη μαμά σου» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2001), Ινές Εστέβες

Διάρκεια: 108 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=RPpVODxfKdU

Ο Καρυοθραύστης και τα Τέσσερα Βασίλεια (The Nutcracker and the Four Realms)
των Λάσε Χάλστρον και Τζο Τζόνστον

Η Disney μεταφέρει πανηγυρικά στη μεγάλη οθόνη το κλασικό και ιδιαίτερα αγαπητό παραμύθι του 19ου αιώνα με μία φαντασμαγορική ταινία που παρουσιάζει καινούριους χαρακτήρες σε μία παιχνιδιάρικα πιο φωτεινή εκδοχή της πασίγνωστης ιστορίας.

Όταν η Κλάρα βρίσκεται σ’ ένα παράξενο και μυστήριο παράλληλο κόσμο, επικεφαλής του οποίου είναι η απαστράπτουσα βασίλισσα της Χώρας των Ζαχαρωτών, Ζαχαρένια Νεράιδα, πρέπει να διασχίσει με θάρρος το Τέταρτο Βασίλειο και να αντιμετωπίσει την Κόκκινη Μητέρα  για να ξαναφέρει την αρμονία στον αλλοπρόσαλλο αυτό κόσμο. Στο πλάι της πάντα ο γενναίος και ταπεινός Καρυοθραύστης της.

Διασκευασμένο ως υπέροχο μπαλέτο με την αξέχαστη μουσική του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, ο «Καρυοθραύστης» που γράφτηκε τον 19ο αιώνα από τον E.Τ.Α. Χόφμαν και με τίτλο «The Nutcracker and the Mouse King» αποτελεί ένα από τα πιο αγαπητά παραμύθια παγκοσμίως. Στον «Καρυοθραύστη» τα παιχνίδια ενός κοριτσιού ζωντανεύουν την παραμονή των Χριστουγέννων, ανάμεσά τους και ο ευγενικός Καρυοθραύστης που καλείται να προστατέψει μία μικρή κούκλα από ένα στρατό εχθρικών ποντικιών.

Θυμίζοντας τη σουρεαλιστική απόδραση της «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων», η κινηματογραφική μεταφορά της Disney εμπνέεται από το πρωτότυπο παραμύθι του Χόφμαν και παράλληλα χτίζει μία νέα μυθολογία. Η σεναριογράφος Άσλι Πάουελ αφιέρωσε δύο ολόκληρα χρόνια για την ανάπτυξη του συγκεκριμένου πρότζεκτ.

«Η ιστορία έχει αλλάξει πολύ με το πέρασμα του χρόνου. Η εκδοχή του Αλέξανδρου Δουμά ήταν λιγότερο τρομαχτική και μετά έγινε μπαλέτο με τη μουσική του Τσαϊκόφσκι. Η μουσική αυτή μου φαινόταν πάντα συναρπαστική. Το μπαλέτο είναι μοναδικό σε κάθε ανέβασμα, καθώς η ιστορία εξελίσσεται στο μυαλό των δημιουργών. Κάναμε το ίδιο. Προσθέσαμε κι εμείς στοιχεία στην ιστορία» δηλώνει ο σκηνοθέτης Λάσε Χάλστρον.

Η ταινία θα κυκλοφορήσει σε αυθεντική εκδοχή με υπότιτλους, μεταγλωττισμένη εκδοχή στα ελληνικά και σε 3D.

Σκηνοθεσία: Λάσε Χάλστρον, Τζο Τζόνστον (Όσκαρ Καλύτερων οπτικών εφέ για το «Οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού» το 1982)

Σενάριο: Άσλι Πάουελ

Πρωταγωνιστούν: Κίρα Νάιτλι, Μακένζι Φόι, Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ, Έλεν Μίρεν (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Η βασίλισσα» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Elizabeth I» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Losing Chase» το 1997, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2014, Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Prime Suspect 3» το 1994, για το «Prime Suspect 2» το 1993 και για το «Prime Suspect» το 1992, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Η τρέλα του Γεωργίου του 3ου» το 1995 & για το «Cal, ο μαχητής του ΙΡΑ» το 1984 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Η βασίλισσα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2006), Μόργκαν Φρίμαν (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου για το «Million Dollar Baby» το 2005, Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Μπ. Ντε Μιλ το 2012, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι» το 1990, Αργυρή Άρκτος – Best Acting Team για το «Ο σοφέρ της κυρίας Ντέιζι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1990), Μάθιου Μακφάντιεν, Εουχένιο Ντερμπέζ

Διάρκεια: 99 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=a9vrPnMLINU