Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 11.10.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 11.10.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Η ελληνική διανομή συνεχίζει να υπερπροσφέρει υλικό για τους ανήσυχους θεατές της χώρας που θα πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε πολύ καλές ταινίες, αλλά δυστυχώς, οι περισσότερες είναι ελλιπώς διαφημισμένες. Αυτή την εβδομάδα συναντάμε την επίσημη υποβολή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, μια ταινία για τη φύση και τον άνθρωπο, το καινούριο φιλμ του Λαρς φον Τρίερ -μια παραβολή κι ένας στοχασμός για την τέχνη, μια συγκινητική ιστορία για την ταυτότητα, την πατρίδα και την επιθυμία, μια βιογραφία που φιλοδοξεί να προσεγγίσει όλες τις πτυχές μιας πρωτοπόρου «μοντέρνας» γυναίκας, ένα φιλμ νουάρ που κλείνει το μάτι στον τρόμο της Ιστορίας, τη νέα ταινία του Νταβίντ Ελχόφεν -επίσημη συμμετοχή στο Φεστιβάλ Βενετίας, την κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού, gothic μυθιστορήματος νεανικής λογοτεχνίας της Λόις Ντάνκαν και τρεις ιστορίες στην Ευρώπη του σήμερα, μέσα από τα βλέμμα τριών μεταναστών προς αναζήτηση καλύτερης ζωής.

Οι άντρες δεν κλαίνε (Muskarci ne placu)
του Άλεν Ντρίζεβιτς

Στη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, 15 χρόνια μετά τον πόλεμο, μια ομάδα βετεράνων, με εμφανή τα σημάδια του πολέμου, από διαφορετικές πλευρές της Γιουγκοσλαβικής σύγκρουσης, συγκεντρώνονται από μια ειρηνευτική οργάνωση για να μοιραστούν τις εμπειρίες του πολέμου, και να προσπαθήσουν να ξαναχτίσουν τη χαμένη εμπιστοσύνη μεταξύ τους.

Η συναισθηματική φόρτιση είναι μεγάλη καθώς παλιές έχθρες επανέρχονται στην επιφάνεια, αλλά οι συμμετέχοντες σταδιακά μαθαίνουν να ξεπερνούν αυτά που τους χωρίζουν και καταφέρνουν να βρουν ένα είδος κατανόησης και σεβασμού ο ένας για τον άλλο, ή τουλάχιστον ένα είδος ανοχής, παρά τις αιματοχυσίες του παρελθόντος.

Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του δημιουργού της, ο οποίος μέχρι πρότινος είχε παρουσιάσει από το 2005 που ξεκίνησε δύο μικρού μήκους ταινίες, ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και δύο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Η πρώτη του λοιπόν αυτή ταινία έχει ήδη βραβευτεί στο 52ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Karlovy Vary με το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, ενώ αποτελεί την επίσημη πρόταση της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης για την κατηγορία του Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2018.

Με τις μνήμες του εμφυλίου, στις χώρες που αποτελούσαν την πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβία, ακόμα νωπές, το θέμα της ταινίας είναι εξ ορισμού δύσκολο. Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι θεατρική, καθώς οι θεατές παρακολουθούν τις συνεδρίες που διαδραματίζονται στο ξενοδοχείο που βρίσκονται οι ήρωές μας και αναδεικνύονται σιγά σιγά οι επώδυνες μνήμες και οι χαρακτήρες.

Η ταινία εστιάζει στους χαρακτήρες και στο εσωτερικό δράμα που βιώνει ο καθένας ή επιλεκτικά κρύβει μέχρι τη στιγμή της αποκάλυψης. Οι ηθοποιοί κατάλληλα επιλεγμένοι, αποδίδουν τη συναισθηματική φόρτιση που έρχεται στη επιφάνεια. Η ύπαρξη της μουσικής εξισορροπεί τις εντάσεις και καταστέλλει τα πάθη που αναβλύζουν. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ένας ήρωας σε στιγμές έντασης ζητά κέρμα για το jukebox που μόνο διακοσμητικό ρόλο δεν έχει.

Το «Οι άντρες δεν κλαίνε» είναι μία βαθύτατα ανθρώπινη και ρεαλιστική ταινία για την σκοτεινή πλευρά του πολέμου, ενός εμφυλίου πολέμου που δεν έχει και δεν μπορεί να έχει ποτέ νικητές.

Σκηνοθεσία: Άλεν Ντρίζεβιτς

Σενάριο: Άλεν Ντρίλεβιτς, Ζόραν Σόλομουν (Special Mention για το «Müde Weggefährten» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1997)

Πρωταγωνιστούν: Μπόρις Ισάκοβιτς, Λέον Λούτσεβ, Εμίρ Χατζιηχαφιζμπέγκοβιτς (Venice Horizons Award – Best Actor or Actress για το «Takva su pravila» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2014), Σεμπάστιαν Καβάτζα, Ερμίν Μπράβο

Διάρκεια: 98 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=wolzlKIP02U

Alpha
του Άλμπερτ Χιουζ

Ένας νεαρός άντρας πηγαίνει για κυνήγι με τους καλύτερους της φυλής του. Τραυματίζεται και αναγκάζεται να μάθει να επιβιώνει μόνος του στην άγρια φύση. Εξημερώνει ένα λύκο που τον έχει εγκαταλείψει η αγέλη του κι έτσι μαθαίνουν να στηρίζονται ο ένας στον άλλον. Γίνονται γρήγορα σύμμαχοι και αντιμετωπίζουν αμέτρητους κινδύνους και δυσκολίες για να επιστρέψουν στους δικούς τους, πριν αρχίσει ο χειμώνας.

Μια επική περιπέτεια που διαδραματίζεται στο τέλος της Εποχής των Παγετώνων. Μία οπτικά καθηλωτική ιστορία που ρίχνει φως στην καταγωγή του καλύτερου φίλου του ανθρώπου. Ένα πανανθρώπινο παραμύθι για την επιβίωση σκηνοθετημένο με αυθεντικότητα και συναίσθημα. Ένα εντυπωσιακό θέαμα χάρη στα οπτικά εφέ, τα καταπληκτικά τοπία και την καθηλωτική του ατμόσφαιρα.

Πολύ πριν βρεθούν οι ηθοποιοί για την ταινία, ήταν σημαντικό να αποφασιστεί πώς θα απεικονιστούν τα ζώα, ειδικά ο Alpha, ο λύκος που εξημερώνει ο ήρωας της ταινίας. Ο σκηνοθέτης ήθελε η ταινία να είναι πραγματικό γύρισμα, όσο ήταν δυνατόν. Ήθελε πραγματικά ζώα και αληθινές τοποθεσίες. Το συναισθηματικό φορτίο της κεντρικής σχέσης της ταινίας, ανάμεσα στον άνθρωπο και στο λύκο, εξαρτιόταν από την αυθεντικότητα.

Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε ένα τσεχοσλοβάκικο λυκόσκυλο, που μπορεί να εκπαιδευτεί και μοιάζει πολύ στον πρόγονο του, το λύκο.  Η ράτσα αυτή είναι μια φυλή που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ’50 από το στρατό και είναι διασταύρωση γερμανικού ποιμενικού και του λύκου των Καρπαθίων. Δεν είναι διαδεδομένη φυλή, αλλά έχει αναγνωριστεί από τον κυνολογικό όμιλο και παίρνει μέρος σε διαγωνισμούς.

Μία εβδομάδα πριν το γύρισμα οι ηθοποιοί βρέθηκαν σε ειδική κατασκήνωση με ομαδάρχη έναν αρχαιολόγο που ειδικεύεται στην προϊστορική περίοδο. Εκεί εκπαιδεύτηκαν στην κατασκευή εργαλείων και όπλων της εποχής εκείνης. Τριάντα άτομα απασχολήθηκαν στην ομάδα των κουστουμιών της ταινίας. Τέσσερις έφτιαχναν τα ειδικά παπούτσια, τρεις έκοβαν γούνες και δέρματα και οι υπόλοιποι έραβαν και έφτιαχναν τα στολίδια που συνήθιζαν να φοράνε οι Κρο-Μανιόν.

Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στον Καναδά, καθώς και στο Πάρκο των Δεινοσαύρων, ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομίας της UNCESCO. Εκεί έχουν ανακαλυφθεί 150 πλήρεις σκελετοί δεινοσαύρων, που χρονολογούνται  στα 75 εκατομμύρια χρόνια πριν.

Σκηνοθεσία: Άλμπερτ Χιουζ

Σενάριο: Ντάνιελ Σεμπάστιαν Γουίντενχαπτ

Πρωταγωνιστούν: Κόντι Σμιτ-ΜακΦι, Γιοχάνες Χαουκούρ Γιοχάνεσον, Νατάσια Μάλτε, Μάρτσιν Κοβάλτσικ, Τζενς Χούλτεν, Σπένσερ Μπόγκαρτ, Μερσέντες ντε λα Ζέρντα

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Kfhfr3uFrOM

Το Σπίτι που έχτισε ο Τζακ (The House that Jack Built)
του Λαρς φον Τρίερ

ΗΠΑ, δεκαετία του ’70. Παρακολουθούμε τον εξαιρετικά ευφυή Τζακ για ένα διάστημα 12 ετών και γινόμαστε «αυτόπτες μάρτυρες» των πέντε δολοφονιών – οροσήμων που διέπραξε, οι οποίες καθόρισαν την εξέλιξή του ως κατά συρροή δολοφόνο. Βλέπουμε τα τεκταινόμενα από την οπτική γωνία του Τζακ. Ενός ανθρώπου που ισχυρίζεται πως από μόνη της, κάθε δολοφονία είναι ένα έργο τέχνης.

Καθώς η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη του και τον πλησιάζει, ο Τζακ παίρνει ολοένα και μεγαλύτερα ρίσκα, στην προσπάθειά του να δημιουργήσει το απόλυτο έργο τέχνης. Στην πορεία ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις περιγραφές του Τζακ για την προσωπική του κατάσταση, τα προβλήματα και τις σκέψεις του, μέσα από μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Μια συζήτηση η οποία λαμβάνει χώρα περιοδικά με τον αγνώστων λοιπών στοιχείων Βερτζ – ένα γκροτέσκο μείγμα σοφίας που αναμιγνύεται με μια σχεδόν παιδική αυτολύπηση και ψυχοπαθητικές εξηγήσεις. «Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ» είναι μια σκοτεινή και μοχθηρή ιστορία, η οποία όμως παρουσιάζεται μέσα από μια φιλοσοφική και περιστασιακά χιουμοριστική παραβολή.

Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ των Καννών, σηματοδοτώντας έτσι την επιστροφή του σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ. Είναι η 10η φορά που ο Δανός σκηνοθέτης συμμετέχει στο Φεστιβάλ – το 2000 απέσπασε Χρυσό Φοίνικα για το «Χορεύοντας στο σκοτάδι», ενώ στο Επίσημο Διαγωνιστικό συμμετείχαν οι ταινίες «Το στοιχείο του εγκλήματος» (1984), «Europa» (1991), «Δαμάζοντας τα κύματα» (1996), «Οι Ηλίθιοι» (1998), «Dogville» (2003), «Manderlay» (2005), «Antichrist» (2009) και «Melancholia» (2011).

Το νέο ψυχολογικό θρίλερ του Trier έχει το ίδιο όνομα με ένα αγγλικό τραγουδάκι, από εκείνα που αθροίζουν και επαναλαμβάνουν μια σειρά από πράγματα και ενέργειες για να εξασκούν τα νήπια το λεξιλόγιο και τη μνήμη τους. Αν αναρωτιέστε τι κοινό μπορεί να έχουν οι αθώες στροφές ενός παιδικού τραγουδιού με 12 χρόνια από την ιστορία ενός μανιακού κατά συρροή δολοφόνου η απορία σας είναι εύλογη.

Κλασσικός θαυμαστής και χρήστης της ειρωνείας και του εκλεπτυσμένου κυνισμού στο έργο του αλλά και πάντα πρόθυμος να εξερευνήσει και να εκφράσει όλες τις συναισθηματικές αποχρώσεις τις ανθρώπινης φύσης, ο Δανός auteur σίγουρα εκμεταλλεύτηκε την αντίθεση της υπόθεσης, υπογραμμίζοντας την αναλογία των δύο αφηγήσεων.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, το φιλμ «γιορτάζει» την αντίληψη πως «η ζωή είναι άψυχη και κακόβουλη», ακολουθώντας την πορεία ενός μανιακού εγκληματία από τα πρώτα του βήματα και για περισσότερο από μια δεκαετία κατά την οποία η αρρωστημένη «τέχνη» του ωρίμασε και εξελίχθηκε. Έτσι, όπως στο τραγουδάκι σκυλιά, γατιά, άλογα και άλλα τόσα συνδέονται οδηγώντας πάντα στο σπιτάκι που έχτισε ο Τζακ, στην νέα ταινία – πρόκληση του Trier θα κληθούμε να παρακολουθήσουμε πώς το διεστραμμένο alter ego του ήρωα θα συνθέσει τη συλλογή των θυμάτων του με την πάροδο του χρόνου.

Σκηνοθεσία: Λαρς φον Τρίερ (Χρυσός Φοίνικας για το «Χορεύοντας στο σκοτάδι» το 2003, Grand Prize of the Jury για το «Δαμάζοντας τα κύματα» το 1996, Jury Prize, Technical Grand Prize & Best Artistic Contribution για το «Europa» το 1991 και Technical Grand Prize για «Το στοιχείο του εγκλήματος» το 1984 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Δαμάζοντας τα κύματα» το 1997)

Σενάριο: Λαρς φον Τρίερ

Πρωταγωνιστούν: Ματ Ντίλον, Μπρούνο Γκανζ, Ούμα Θέρμαν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Παθιασμένα θηλυκά» το 2003), Ράιλι Κίο, Σιβόν Φάλον Χόγκαν, Σοφί Γκράμπολ, Τζέρεμι Ντέιβις, Ντέιβιντ Μπέιλι

Διάρκεια: 155 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=uRzIQrHGTvk

Με Διαβατήριο τη Γοητεία (The Charmer)
του Μιλάντ Αλαμί

Ο Ισμαήλ βρίσκεται στη Δανία. Είναι γύρω στα 30, πάντα καλοντυμένος, γοητευτικός και ευγενικός. Φλερτάρει επίμονα με τις γυναίκες και θέλει άμεσα να παντρευτεί. Ως εδώ τα πράγματα θα έμοιαζαν σχεδόν φυσιολογικά, αν η άδεια παραμονής του Ισμαήλ στη χώρα, δεν έληγε μέσα στις επόμενες ημέρες.

Προκειμένου να μη δρομολογηθεί η επιστροφή του στο Ιράν, ο Ισμαήλ προσποιείται κάθε μέρα έναν άλλο εαυτό, προσπαθώντας να γοητεύσει μία ακόμη γυναίκα. Κυριευμένος από την αγωνία να τα καταφέρει, το σχέδιό του γίνεται εμμονή, μέχρι που συναντά τη Σάρα, μία Ιρανή που ζει στη Δανία και καταλαβαίνει αμέσως τα σχέδιά του.

Πρόκειται για το ντεμπούτο φιλμ μεγάλου μήκους του ιρανικής καταγωγής σκηνοθέτη Μιλάντ Αλαμί, που ζει και εργάζεται στη Δανία. Με ευαισθητοποιημένη τη ματιά του στην ιρανική κοινότητα, που ολοένα και μεγαλώνει στις σκανδιναβικές χώρες, παραδίδει μία ανεπιτήδευτη σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση. Ένα ειλικρινές ψυχολογικό δράμα με ίχνη από φιλμ νουάρ, που όσο αναζητά ελπίδα άλλο τόσο στοιχειώνει το θεατή.

Τίποτα σε αυτό το φιλμ, σε αυτό το σενάριο δεν έχει μπει τυχαία. Ό,τι εμφανίζεται, είναι σημαντικό για παρακάτω. Υπάρχει ένα διαρκές μυστήριο στον τρόπο γραψίματος των σκηνών και αυτό ακολουθεί ως αφήγηση κι ως δημιουργία κλίματος η σκηνοθεσία. Τα πράγματα θα κορυφωθούν, θα οδηγηθούν σε κρεσέντο, τα αισθήματα του ήρωα και τα γεγονότα της ταινίας θα έχουν περάσει και στους θεατές και θα αισθανθούν κι αυτοί το κρεσέντο της ιστορίας.

Για να φτάσουμε στο δράμα, στο βαθύ δράμα που αφορά τόσο στην ψυχολογία του ήρωα όσο και σε γεγονότα. Και να πάρουμε μαζί μας μπόλικο συναίσθημα. Με φινάλε καταλυτικό, ανατρεπτικό, που εξηγεί πλέον τα πάντα , κι εκείνα που θα θυμηθεί ο θεατής στη συνέχεια και θα ανατρέξει στις απαρχές. Τίποτα περιττό δεν υπάρχει σε αυτή την ταινία, εξού και μιλά στο θεατή και τον κάνει να απολαμβάνει το δράμα. Με πλοκή τέτοια που θα ταίριαζε σε αστυνομικό έργο.

Σκηνοθεσία: Μιλάντ Αλαμί

Σενάριο: Μιλάντ Αλαμί, Ινγκεμποργκ Τόπσι

Πρωταγωνιστούν: Αρνταλάν Εσμαΐλι, Σόχο Ρεζανεχάντ, Λαρς Μπρίγκμαν, Σούζαν Τασλίμι, Στίνε Φίσερ Κρίστενσεν (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2008), Μπόι Κράτφελντ

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Njpt0YnsKNQ

Colette
του Γουός Γουέστμορλαντ

Η Κίρα Νάιτλι ενσαρκώνει την εμβληματική Γαλλίδα συγγραφέα της αβάν γκαρντ, Κολέτ, που μέσα από το έργο της έγινε σύμβολο της γυναικείας χειραφέτησης κατά τον 20ο αιώνα.

Ο γάμος της με το συγγραφέα Ανρί Γκοτιέ Βιλάρ, την απομάκρυνε από την απλοϊκή ζωή της επαρχίας και την εισήγαγε στη θορυβώδη ζωή του Παρισιού, όπου και ανέπτυξε το συγγραφικό της ταλέντο μεταξύ άλλων. Τα πρώτα της βιβλία εκδόθηκαν με το ψευδώνυμο του άντρα της «Ουίλι» και έγιναν ανάρπαστα.

Εύστροφη, δυναμική και γεμάτη αυτοπεποίθηση, η Κολέτ δεν ήταν μόνο μια χαρισματική συγγραφέας, ηθοποιός και δημοσιογράφος, αλλά και μια πρωτεργάτρια του φεμινιστικού κινήματος που αγωνιζόταν για τα δικαιώματα της γυναίκας σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η πραγματική Σιντονί Γκαμπριέλ Κολέτ (1873-1954) παντρεύτηκε το 1893 τον επιχειρηματία Ανρί Γκοτιέ Βιλάρ (που είχε το ψευδώνυμο Ουίλι) και μπήκε στα αστικά σαλόνια του Παρισιού όπου ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της τέχνης, της διανόησης και της λογοτεχνίας. Πολύ γρήγορα βρήκε τον εαυτό της και άρχισε να νιώθει σαν να είναι στο φυσικό της περιβάλλον αν και δυσκολευόταν να αποδεχθεί τις επαναλαμβανόμενες απιστίες του συζύγου της.

Ο Ουίλι, ιδιοκτήτης ενός λογοτεχνικού εργαστηρίου από το οποίο εκδίδονταν βιβλία με το όνομά του, γραμμένα όμως από συγγραφείς – φαντάσματα, την παρακίνησε να γράψει το πρώτο της μυθιστόρημα. Σύντομα η Κολέτ έγινε μία από αυτούς τους συγγραφείς και τo ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά της «Κλοντίν» έγινε αμέσως ανάρπαστο.

Ο Ουίλι υστερούσε σε συγγραφικό ταλέντο, είχε όμως φοβερό χάρισμα στο μάρκετινγκ κι έτσι μετέτρεψε την Κλοντίν σε brand και κυκλοφόρησε αρώματα, προϊόντα μακιγιάζ και σαπούνια. Ήταν ο ίδιος που προέτρεψε την Κολέτ να χρησιμοποιήσει λεπτομέρειες από την προσωπική τους ζωή στα μυθιστορήματά της, καθώς γνώριζε καλά πώς να χρησιμοποιεί το σκάνδαλο για τη δημοσιότητα.

Όταν όμως ο αρνήθηκε να της δώσει τα συγγραφικά δικαιώματα του έργου, η σχέση τους ταράχτηκε με αποτέλεσμα η Κολέτ να αναζητήσει την αγάπη και την κατανόηση στη σχέση της με μια αστή της εποχής της, τη Μίσι, η οποία και την παρακίνησε να διεκδικήσει την καλλιτεχνική της φωνή παρά τους ψυχολογικούς εκβιασμούς που της ασκούσε ο σύζυγός της. Ήταν ξεκάθαρο πως τίποτα δεν μπορούσε να μπει ανάμεσα στη δυναμική Κολέτ και στα όνειρά της.

Σκηνοθεσία: Γουός Γουέστμορλαντ (Grand Jury Prize – Dramatic & Audience Award – Dramatic για το «Quinceañera» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2006)

Σενάριο: Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ (Grand Jury Prize – Dramatic & Audience Award – Dramatic για το «Quinceañera» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2006), Γουός Γουέστμορλαντ, Ρεμπέκα Λένκιεβιτς

Πρωταγωνιστούν: Κίρα Νάιτλι, Έλενορ Τόμλινσον, Φιόνα Σο, Ντόμινικ Γουέστ, Αλ Γουίβερ, Ρόμπερτ Πιου, Ρεμπέκα Ρουτ, Ρέι Πανθάκι

Διάρκεια: 111 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=UxdPYVoB1VU

Η Μεγάλη Νύχτα του Φρανσίσκο Σάνκτις (La Larga Noche de Francisco Sanctis)
των Φρανσίσκο Μάρκες και Αντρέα Τέστα

Βρισκόμαστε στο Μπουένος Άιρες του 1977, με την Αργεντινή να διανύει ήδη εδώ και χρόνια την εποχή της χούντας. Ο Φρανσίσκο Σάνκτις, ένας οικογενειάρχης (με επαναστατικές ιδέες και παρελθοντικές δράσεις) που πλέον ζει μια ήσυχη ζωή, μαθαίνει για μια επικείμενη απαγωγή που ετοιμάζουν οι στρατιώτες του δικτατορικού καθεστώτος.

Ο ίδιος έχει μόνο μία νύχτα για να πάρει την πιο σημαντική απόφαση της ζωής του: είτε θα προσπαθήσει να τους προειδοποιήσει θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή του είτε θα στρέψει αλλού το κεφάλι, κάνοντας ακόμα μία πράξη επίπονου συμβιβασμού στο σύνολο της ζωής του.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο των Φρανσίσκο Μάρκες και Αντρέα Τέστα είναι ένα διακριτικά στυλιζαρισμένο φιλμ που επιχειρεί μέσα από τον πρωταγωνιστή του να περιγράψει το κλίμα καταπίεσης μιας ολόκληρης εποχής.

«Ο Φρανσίσκο Σάνκτις είναι μέρος της λεγόμενης ‘σιωπηλής πλειοψηφίας’, ενός τμήματος του πληθυσμού που επέτρεψε, με την παθητικότητά του, την εδραίωση του στρατιωτικού καθεστώτος. Η ταινία δεν επιχειρεί να κρίνει αυτούς τους ανθρώπους. Δε θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο γιατί δεν έχουμε βιώσει το κλίμα τρομοκρατίας που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Αυτό που θέλαμε να κάνουμε ήταν να αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει ο καθένας μας την κοινωνική πραγματικότητα που μας περιβάλλει» αναφέρουν χαρακτηριστικά.

«Η ταινία μας βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Humberto Constantini, ενός Αργεντινού συγγραφέα που υπήρξε αγωνιστής της επαναστατικής αριστεράς στη δεκαετία του ’70. Αυτό που μας άρεσε περισσότερο στο βιβλίο του ήταν ότι δεν απεικονίζει την στρατιωτική δικτατορία – η οποία ήταν ιδιαίτερα αιματηρή στη χώρα μας, με 30.000 αγνοούμενους – από την οπτική ενός στρατιωτικού ή ενός αντιστασιακού όπως συνηθίζεται στον αργεντινό κινηματογράφο. Αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη, επιλέγει την οπτική ενός υπάλληλου γραφείου που ζει έχοντας σα μοναδικό στόχο την κοινωνική αναρρίχηση και μένοντας αμέτοχος στις πολιτικές εξελίξεις που αιμοτοκυλίζουν τη χώρα του».

Η «Μεγάλη Νύχτα του Φρανσίσκο Σάνκτις» είναι ατμοσφαιρική, είναι καταπιεστική, είναι γεμάτη κάδρα που εντείνουν την αμφιβολία χωρίς ποτέ να χαλαρώνουν τον κλοιό. Ακόμα και οι σκηνές την οικιακής ζωής του Σάνκτις σκηνοθετούνται σε στενούς χώρους με αίσθηση κλειστοφοβίας, επεκτείνοντας τον περιορισμό σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας.

Αποτελεί ένα μικρό φιλμ νουάρ, στο οποίο όλη η δράση και η περιπέτεια βρίσκεται κρυμμένη στην επόμενη γωνία. Θα μπορούσε επίσης να χαρακτηριστεί ως ένα πορτρέτο συλλογικής ενοχής όπου η υποψία, η παράνοια και η αμφιβολία καλύπτεται από μια άβολη και τρομακτική σιωπή.

Σκηνοθεσία: Φρανσίσκο Μάρκες, Αντρέα Τέστα

Σενάριο: Φρανσίσκο Μάρκες, Αντρέα Τέστα

Πρωταγωνιστούν: Ντιέγκο Βελάσκες, Λάουρα Παρέδες, Βαλέρια Λόις, Μαρσέλο Σουμπιότο, Ραφαέλ Φέντερμαν, Ρομίνα Πίντο

Διάρκεια: 76 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=SG4PqmvbXFc

Αδελφικοί Εχθροί (Frères Ennemis)
του Νταβίντ Ελχόφεν

Ο Ντρις και ο Μανουέλ μεγάλωσαν σαν αδέλφια σε ένα κακόφημο και υποβαθμισμένο προάστειο. Καθώς ενηλικιώνονταν όμως ακολούθησαν τελείως διαφορετικούς δρόμους: ο Μανουέλ έμπλεξε με τον υπόκοσμο ενώ αντίθετα ο Ντρις έγινε αστυνομικός.

Όταν ένα μεγάλο deal για να ναρκωτικά πάει στραβά, οι δύο άντρες συναντιούνται ξανά και συνειδητοποιούν ότι για να επιβιώσουν στους κόσμους τους, χρειάζονται ο ένας τον άλλο. Ανάμεσα σε προδοσίες και πικρά συναισθήματα και παρά το μίσος τους, ανανεώνουν το ισχυρό δεσμό που τους ενώνει με το μοναδικό κοινό τους σημείο – την ενστικτώδη αφοσίωση στο μέρος που έζησαν σαν παιδιά.

Στην τρίτη του ταινία ο Ελχόφεν αναχωρεί απ’ το ύφος του «Μακριά από τους Ανθρώπους», γεφυρώνοντας μοναδικά την απόσταση ανάμεσα στον Μάικλ Μαν και τον Ζαν Πιέρ Μελβίλ, για να παρουσιάσει μια αυθεντική ταινία είδους, ένα στιβαρό, αγωνιώδες αστυνομικό θρίλερ, εξαιρετικού σεναριακού ευρήματος.

Ο σκηνοθέτης κορυφώνει μαεστρικά τη σύγκρουση των χαρακτήρων, χειρίζεται με άνεση το απαιτητικό υλικό του και καταφέρνει να βάλει μια περιπέτεια mainstream προδιαγραφών στο διαγωνιστικό τμήμα της Biennale.

Σκηνοθεσία: Νταβίντ Ελχόφεν (SIGNIS Award, Arca CinemaGiovani Award – Best Film & Interfilm Award για το «Μακριά από τους ανθρώπους» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2014)

Σενάριο: Νταβίντ Ελχόφεν, Ζαν Απτεκμάν

Πρωταγωνιστούν: Ματίας Σούναρτς (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενου Γάλλου ηθοποιού για το «Σώμα με Σώμα» το 2013), Ρέντα Καντέμπ (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Hippocrate» το 2015), Αντέλ Μπενσερίφ, Σαμπρίνα Ουαζάνι, Γκουέντολιν Γκούβερνεκ, Νικολά Ζιρό, Άστριντ Γουέτνολ

Διάρκεια: 111 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=FCkxXDC3nh8

Σκοτεινός Διάδρομος (Down a Dark Hall)
του Ροντρίγκο Κορτές

Γραμμένο το 1974 από την Λόις Ντάνκαν, το «Down a Dark Hall», όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του «Σκοτεινού Διαδρόμου», κινείται με θαυμαστή άνεση ανάμεσα στα είδη του εφηβικού τρόμου, του γοτθικού μυθιστορήματος και του μεταφυσικού θρίλερ, κλείνοντας μέσα στην απίστευτη ιστορία του μια διαχρονική παραβολή για το «ταλέντο» που κρύβει ο καθένας από εμάς, αρκεί να βρεθεί κάποιος, κάτι, κάπου, κάποτε να το αναδείξει.

Η Κιτ, μία δύστροπη έφηβος, καταλήγει στο μυστηριώδες οικοτροφείο Μπλάκτγουντ, όταν η θερμόαιμη φύση της παρεκτρέπεται και η μητέρα της αποφασίζει ότι δεν μπορεί να τη χειριστεί άλλο. Μόλις καταφθάσει, γνωρίζεται με την εκκεντρική διευθύντρια Μαντάμ Ντουρέτ και συναντά τις λιγοστές υπόλοιπες μαθήτριες: τέσσερις νεαρές με ταραχώδες παρελθόν. Καθώς περιηγούνται τους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του σχολείου, οι συμμαθήτριες ανακαλύπτουν ότι το Μπλάκγουντ κρύβει ένα παλιό μυστικό με βαθιές ρίζες στο μεταφυσικό.

Ξεπερνώντας τον εγκλεισμό τους, αλλά και το παράδοξο της πολύ αυστηρά επιλεγμένης σύνθεσής τους, τα κορίτσια θα αρχίσουν να αναπτύσσουν ταλέντα που δεν ήξεραν ότι έχουν, αρχικά σαν υπνωτισμένες, στη συνέχεια σαν να βρίσκονται σε παροξυσμό, σε κάθε περίπτωση σαν κάτι πολύ περίεργο να συμβαίνει πίσω από τα κλειδωμένα δωμάτια και τα παράξενα πλάσματα που μοιάζουν να κατοικούν μαζί με καθηγητές και μαθητές στο οικοτροφείο.

Παρά τον εμφανή ενθουσιασμό του για το είδος, ο Ροντρίγκο Κορτές του κατά τα άλλα εξαιρετικού «Buried», δεν ξέρει ακριβώς τι να κάνει ούτε με την ατμόσφαιρα που παραπαίει ανάμεσα στον τρόμο και τον ρομαντισμό, ούτε με τον τρόμο που δεν πρέπει να γίνει «ενήλικος» όσο παραμένουμε στα νερά του εφηβικού entertainment. Διακρίνεις συνεχώς μια ταινία που κρύβεται κάτω από κάτι πιο θορυβώδες και χαοτικό, υπάρχουν υποβλητικές στιγμές και μια αδιόρατη υποψία εφηβικού αστυνομικού που δεν αξιοποιείται επαρκώς.

 Σκηνοθεσία: Ροντρίγκο Κορτές

Σενάριο: Μάικλ Γκόλντμπαχ, Κρις Σπάρλινγκ

Πρωταγωνιστούν: ΑναΣοφία Ρομπ, Ούμα Θέρμαν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Παθιασμένα θηλυκά» το 2003), Ιζαμπέλ Φούρμαν, Βικτόρια Μορόλες, Νόα Σίλβερ, Τέιλορ Ράσελ, Ρόζι Ντέι, Ρεμπέκα Φροντ, Κέρστι Μίτσελ, Τζιμ Στέρτζιον

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=kQHACbSsLcI

Ευρώπη, το Όνειρο
των Αννέτας Παπαθανασίου και Άγγελου Κοβότσου

Τρεις έφηβοι, ένας Έλληνας, ένας Σύρος, και ένας Αφγανός, ονειρεύονται μία ελεύθερη και άνετη ζωή σε μια «τέλεια»  Ευρώπη. Μέσα από τις αγωνιώδεις προσωπικές τους διαδρομές, που τους φέρνουν πιο κοντά στο όνειρό τους, διαπιστώνουν πως τέλεια Ευρώπη δεν υπάρχει και πως τα όνειρά τους μπορούν να ακυρωθούν μέσα από σκληρές πρακτικές και εφιαλτικές καταστάσεις.

Ο 16χρονος Ανδρέας ζει στην Πάτρα με την οικογένειά του και ονειρεύεται το μεγάλο ταξίδι στην Ευρώπη για σπουδές και για δουλειά. Το μεγάλο εμπόδιο είναι η δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικογένειά του, αλλά και η δική του δυσκολία να προσαρμοστεί στη σκληρή πραγματικότητα. Ο 16χρονος Σύρος πρόσφυγας Αμπντάλα ζει σε έναν ξενώνα για ανήλικους άστεγους. Ο 17χρονος Αφγανός Αλή Ρεζά ζει στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ΑΒΕΞ και προσπαθεί κάθε μέρα να περάσει παράνομα από το λιμάνι στην Ιταλία. Έχουν και οι τρεις τα ίδια όνειρα και αγωνίζονται, ο καθένας με το δικό του τρόπο του, να τα πραγματοποιήσουν.

Η ταινία παρακολουθεί τις ζωές τους σε Πάτρα, Βιέννη και Στοκχόλμη. Κι όλα αυτά σε μια δυσοίωνη ευρωπαϊκή πραγματικότητα που σύντομα μπορεί να μετατραπεί σε όνειρο – εφιάλτη γι’ αυτούς που εκπατρίζονται για να επιβιώσουν βιολογικά και οικονομικά.

«Επί τρία ολόκληρα χρόνια παρακολουθήσαμε τις ζωές τριών εφήβων – νέων μέχρι να νοιώσουμε ότι οι ιστορίες κλείνουν τον κύκλο τους. Τα γυρίσματα ήταν για μας μια μεγάλη περιπέτεια. Από την καχυποψία, τα εμπόδια στην κινηματογράφηση και την εκδίωξη εκ μέρους των συγκατοίκων του από το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο της ΑΒΕΞ όπου διέμενε ο Αλή Ρεζά, έως τη δυσκολία εντοπισμού του όταν το’ σκασε για την Ευρώπη μια που δε μιλούσε  καμιά ξένη γλώσσα και ήταν και αναλφάβητος.

Καταφέραμε να τον εντοπίσουμε στην Στοκχόλμη μέσω των φωτογραφιών που αναρτούσε στο Facebook. Ή τη μεγάλη πρόκληση να αποδώσουμε τα συναισθήματα του Αμπντάλα κινηματογραφώντας την πλάτη του καθώς απαγορευόταν να κινηματογραφήσουμε το πρόσωπό του. Και τέλος ο αγώνας μας να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη της οικογένειας του Αντρέα και να μας εκμυστηρευτούν τις οικονομικές και άλλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν» δηλώνουν οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ.

Σκηνοθεσία: Αννέτα Παπαθανασίου, Άγγελος Κοβότσος (Audience Award – Greek Film Over 45′ για το «Encardia, η Πέτρα Που Χορεύει» στο Φεσστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2012)

Σενάριο: Αννέτα Παπαθανασίου, Άγγελος Κοβότσος

Διάρκεια: 80 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=3nBUYmaL834