Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 7.6.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 7.6.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Η πρώτη εβδομάδα του καλοκαιριού ξεκινά με ενδιαφέρουσες κινηματογραφικές πρεμιέρες στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ανάμεσά τους ένα χορταστικό blockbuster που μοιράζεται με αξιοθαύμαστη αίσθηση δικαιοσύνης ανάμεσα στη διασκέδαση και το καλλιτεχνικό όραμα, μία εφηβική γκέι κομεντί που χτυπάει την Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ κάτω από τη μέση, το νέο σκοτεινό φιλμ του Πολ Σρέιντερ, μια κομεντί για ένα ιερό τέρας του σινεμά, ένα αισθητικά γνώριμο θρίλερ ανατροπών, η νέα ταινία του Βιμ Βέντερς που καλό θα ήταν να επιστρέψει στα ντοκιμαντέρ του και μια αστεία διδακτική κωμωδία.

Jurassic World: Το Βασίλειο έπεσε (Jurassic World: Fallen Kingdom)
του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα

Έχουν περάσει τρία χρόνια αφότου το θεματικό πάρκο του Jurassic World καταστράφηκε από τους δεινοσαύρους που το έσκασαν από τα κλουβιά τους. Η νήσος Νούμπλαρ έχει τώρα εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους, ενώ οι εναπομείναντες δεινόσαυροι τρέφονται με ό,τι υπάρχει στη ζούγκλα.

Όταν το ανενεργό ηφαίστειο του νησιού αρχίζει να ξυπνά, ο Όουεν και η Κλερ ηγούνται μιας προσπάθειας να διασώσουν τους εναπομείναντες δεινοσαύρους από το επερχόμενο καταστροφικό συμβάν. Ο Όουεν θέλει να βρει την Μπλε, την επικεφαλής ράπτορα, που ακόμα αγνοείται στην άγρια φύση, και η Κλερ έχει αποκτήσει σεβασμό για αυτά τα πλάσματα, βάζοντας σκοπό της ζωής της να τα σώσει.

Φτάνοντας στο νησί κι ενώ η λάβα αρχίζει να ξεχύνεται, η σταυροφορία διάσωσης αποκαλύπτεται πως συνιστά μια συνωμοσία που απειλεί να οδηγήσει τον πλανήτη μας πίσω στους προϊστορικούς χρόνους.

Γεμάτη περιπέτεια, συγκίνηση κι εκπλήξεις, όπως κάθε ταινία που ανήκει σε μια από τις πιο πετυχημένες και δημοφιλείς σειρές στην ιστορία του κινηματογράφου, αυτό το ολοκαίνουργιο κινηματογραφικό γεγονός μάς φέρνει πίσω μερικούς από τους πλέον αγαπημένους ήρωες και δεινοσαύρους, αλλά και νέα, ακόμα πιο εντυπωσιακά και τρομακτικά είδη.

Οι σκηνές δράσεις είναι χορταστικές, το γοτθικό στοιχείο δε λείπει κι εδώ οι αναφορές στο franchise συνεχίζουν να υπάρχουν άλλοτε σαφείς και άλλοτε πιο καλά κρυμμένες. Η ιστορία μέσα στην όποια σοβαροφάνειά της, δείχνει να είναι αρκετά πιο ανάλαφρη και με περισσότερα ίσως κλισέ από πριν και οι δυο κεντρικοί ήρωες συνεχίζουν να έχουν τρομερή χημεία σε κάθε σκηνή που βρίσκονται μαζί.

Το «Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε» συνεχίζει να διατηρεί την αυθεντικότητα αλλά και την καρδιά ενός πραγματικά εντυπωσιακού και άκρως διασκεδαστικού καλοκαιρινού blockbuster, που δυστυχώς ελάχιστες φορές πλέον μπορείς να πεις ότι βλέπεις στην μεγάλη οθόνη.

Σκηνοθεσία: Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα

Σενάριο: Κόλιν Τρέβοροου, Ντέρεκ Κόνολι (Waldo Salt Screenwriting Award για το «Η ασφάλεια σας δεν είναι εγγυημένη» για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2012)

Πρωταγωνιστούν: Κρις Πρατ, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Τεντ Λεβάιν, Τόμπι Τζόουνς, Τζεφ Γκόλντμπλουμ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης ανδρικής συμμετοχής σε κωμική σειρά για το «Will & Grace» το 2005), Τζέιμς Κρόμγουελ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «American Horror Story» το 2013)

Διάρκεια: 128 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=EJ_w6hk5eqE

Με Αγάπη, Σάιμον (Love, Simon)
του Γκρεγκ Μπερλάντι

Όλοι αξίζουν μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Για τον 17χρονο Σάιμον Σπάιερ όμως τα πράγματα είναι λίγο περισσότερο πολύπλοκα. Ακόμα δεν έχει πει στους γονείς ή στους φίλους του πως είναι ομοφυλόφιλος και δεν έχει ιδέα για την πραγματική ταυτότητα του ανώνυμου συμμαθητή του που έχει ερωτευτεί μέσω διαδικτύου. Η προσπάθεια να λύσει αμφότερα τα προβλήματα αποβαίνει αστεία, τρομακτική και του αλλάζει μια για πάντα τη ζωή.

Το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι ένα σύγχρονο παραμύθι. Είναι μια ταινία από εκείνες που πολλοί αρέσκονται να αποκαλούν απαξιωτικά «αμερικανιές» και παρουσιάζει μια αναμφίβολα εξωραϊσμένη εκδοχή της αμερικανικής κοινωνίας, διαθλασμένη μέσα από τα φιλελεύθερα και προοδευτικά ιδεώδη της ανοχής και της διαλλακτικότητας, ενώ είναι γεμάτη από τα κλισέ κάθε εφηβικής κομεντί που πάτα πάνω στα βήματα και ακολουθεί τους κώδικες όλων των προηγούμενων ταινιών του είδους.

Είναι όμως ταυτόχρονα και η πρώτη εφηβική κομεντί μεγάλου στούντιο που τοποθετεί έναν gay χαρακτήρα στο επίκεντρο κι όχι στον δευτερεύοντα κι εξωτικό ρόλο του quirky/ευαίσθητου/αλλόκοτου lgbt φίλου του ετεροφυλόφιλου πρωταγωνιστή ή της πρωταγωνίστριας. Από αυτή την άποψη είναι μια ταινία ρηξικέλευθη και πρωτοποριακή, με σαφές κοινωνικό, πολιτικό και εκπαιδευτικό μήνυμα, στην εποχή του Τραμπ, του #metoo και του inclusion, όπου γίνεται διαρκώς συζήτηση αφενός για την άνοδο του νεοσυντηρητισμού, αφετέρου για την ισότιμη εκπροσώπηση όλων των κοινωνικών και φυλετικών ομάδων στον κινηματογράφο και σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Βασισμένο στο διεθνώς αναγνωρισμένο βιβλίο της Μπέκι Αλμπερτάλι, το «Με Αγάπη, Σάιμον» είναι μια ταινία της οποίας η σημειολογική αποτίμηση έχει σαφώς μεγαλύτερο βάρος από την καλλιτεχνική της αξία. Ίσως ένας έφηβος συνειδητοποιήσει βγαίνοντας από το σινεμά ότι δεν περνάει μόνος του αυτό τον Γολγοθά της ενοχής και της αμφιβολίας και τολμήσει να πραγματοποιήσει το βήμα στον αυτοπροσδιορισμό. Ίσως ένας γονέας αποφασίσει μετά την ταινία να προσεγγίσει το παιδί του. Ίσως πάλι η ταινία δώσει ένα μάθημα σεβασμού και αλληλοκατανόησης ενάντια στο bullying και στην ομοφοβία.

Όπως κάθε παραμύθι άλλωστε, μας διδάσκει ότι περισσότερη σημασία από το να ζήσουν αυτοί καλά, έχει το να ζήσουμε εμείς καλύτερα.

Σκηνοθεσία: Γκρεγκ Μπερλάντι

Σενάριο: Αϊζακ Απτεϊκερ, Ελίζαμπεθ Μπέργκερ

Πρωταγωνιστούν: Νικ Ρόμπινσον, Κάθριν Λάνγκφορντ, Αλεξάντρα Σιπ, Χόρχε Λέντεμποργκ, Μάιλς Χέιζερ, Κίναν Λόνσντεϊλ, Λόγκαν Μίλερ, Τζένιφερ Γκάρνερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «Alias» το 2002), Τζος Ντουχάμελ, Τόνι Χέιλ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Veep» το 2015 & 2013)

Διάρκεια: 110 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=nkEaXD9_S-s

Ακρότητες (First Reformed)
του Πολ Σρέιντερ

Ο Αιδεσιμότατος Τόλερ είναι ένα μοναχικός πρώην στρατιωτικός που τώρα είναι πάστορας μιας μικρής εκκλησίας στην Νέα Υόρκη. Η εκκλησία του είναι πλέον ένα τουριστικό αξιοθέατο που επισκιάζεται από μία άλλη κοντινή εκκλησία, την Άφθονη Ζωή, με υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις και πλήθος πιστών.

Όταν μια έγκυος πιστή παρακαλεί τον αιδεσιμότατο να συμβουλεύσει τον ακτιβιστή σύζυγό της, ο κληρικός νιώθει να βυθίζεται στο δικό του οδυνηρό παρελθόν αλλά και στο εξίσου δυσοίωνο μέλλον του ενώ η Πίστη του δοκιμάζεται σοβαρά.

Η προσπάθεια του Πολ Σρέιντερ να αφηγηθεί μια ιστορία προσωπικής κρίσης οδηγεί σε μια ταινία που φαίνεται να μοιράζεται και η ίδια μια κρίση ταυτότητας, παραμένοντας γοητευτικά μετέωρη ανάμεσα στην pulp αισθητική και την αυστηρότητα του arthouse σινεμά. Με σχεδόν καθολική απουσία μουσικής και με το λεγόμενο ακαδημαϊκό ratio στην οθόνη να ενισχύει την έτσι κι αλλιώς διακριτή γεωμετρία των κάδρων, οι «Ακρότητες» αποτελούν, πέρα από την διαθήκη του ήρωά τους, και τη διαθήκη του ίδιου του δημιουργού, κάνοντας φανερά τόσο τα δυνατά του σημεία, όσο και τις αδυναμίες του.

Θα τολμούσε να πει κανείς ότι οι «Ακρότητες» είναι ο φόρος τιμής του Σρέιντερ στο «Ημερολόγιο ενός Εφημέριου» του Ρομπέρ Μπρεσόν, με όλη την αυθάδεια, το θράσος και το εξαιρετικό ενδιαφέρον που κρύβει από τη φύση της μια τέτοια σύγκριση.

Σκηνοθεσία: Πολ Σρέιντερ (Best Artistic Contribution για το «Mishima: A Life in Four Chapters» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1985, Green Drop Award για το «Ακρότητες» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίαε το 2017)

Σενάριο: Πολ Σρέιντερ

Πρωταγωνιστούν: Ίθαν Χοκ, Αμάντα Σέιφριντ, Σεντρίκ Κάιλς, Βικτόρια Χιλ, Μάικλ Γκαστόν

Διάρκεια: 113 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=P3dG8fLmLjU

Γκοντάρ, Αγάπη Μου (Le Redoutable)
του Μισέλ Χαζαναβίσιους

Στα ίχνη του σινεμά που τιμά τις ρίζες του, ο βραβευμένος με Όσκαρ Μισέλ Χαζαναβίσιους τολμά να κάνει μια ταινία για το ιερό τέρας της νουβέλ βαγκ, βασισμένος στο βιβλίο της πρώην γυναίκας του Αν Βιαζέμσκι. Επικεντρωμένο στην ερωτική ιστορία που άναψε και έσβησε με φόντο τα σκαμπανεβάσματα του έργου και της σκέψης του δημιουργού, αλλά και το Μάη του ‘68, το «Γκοντάρ, Αγάπη μου» είναι μία ποπ, ευθύβολη και διασκεδαστική ρομαντική κομεντί γεμάτη κινηματογραφικές αναφορές στο γκονταρικό σύμπαν.

Στο Παρίσι το 1967, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ, ο πιο διάσημος κινηματογραφιστής της γενιάς του γυρίζει το «Η κινέζα» με τη γυναίκα που αγαπά, την 20 χρόνια μικρότερη του Αν Βιαζέμσκι. Ευτυχισμένοι και ερωτευμένοι καθώς είναι, παντρεύονται. Αλλά οι κακές κριτικές που παίρνει η ταινία οδηγούν το δημιουργό στην ενδοσκόπηση.

Ο Μάης του ’68 θα εντείνει τη διεργασία και η κρίση που περνάει ο Γκοντάρ θα τον αλλάξει σε βάθος. Από διάσημος σκηνοθέτης θα μετατραπεί σε μαοϊστή περιθωριακό καλλιτέχνη, εξίσου παρεξηγημένο όσο και ακατανόητο.

Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους έχει την εξυπνάδα να κάνει, όχι μια βιογραφία του Ζαν-Λικ Γκοντάρ, αλλά μια ταινία για τη βαθιά ρήξη του σκηνοθέτη με την τέχνη του. Και την καμουφλάρει ως ένα φιλμ χαριτωμένο κι ελαφρύ, ακριβώς μ’ αυτή την ανεμελιά των ταινιών του Γκοντάρ που του ζητούσαν οι θεατές του.

Το ίδιο το φιλμ ασκείται σε αναφορές στη φόρμα του Γκοντάρ, με μεσότιτλους ή φράσεις γραμμένες στους δρόμους του Παρισιού απ’ όπου περνούν οι ήρωες, που ανατρέπουν όσα λέγονται στους διαλόγους, ή με μια ολόκληρη σεκάνς σε αρνητικό, ή με άλλα μικρά τεχνάσματα που σε προετοιμάζουν για μια γκονταρική ανατροπή αλλά, ευτυχώς, δεν μένει εκεί, ούτε εξαντλεί την κοινότυπη, αυτή, ιδέα.

Κάτω από την επιφάνεια, κάτω από το υπέροχο στιλιζάρισμα του ’60, τις σινεφιλικές αναφορές, το παιχνιδιάρικο χιούμορ που κρατά διαρκώς την ενέργεια ψηλά, μιλά για τον Γκοντάρ με κατανόηση και θαυμασμό, για έναν σκηνοθέτη μοναδικό και διαφορετικό που, συνειδητοποιώντας πως η εποχή του τον ξεπέρασε, πως η γενιά που ο ίδιος έχτισε, επαναστατεί εναντίον του, πως οι νέοι τον θεωρούν μεγάλο, γύρισε την πλάτη του στους ανθρώπους και στο σινεμά όπως το ξέραμε.

Σκηνοθεσία: Μισέλ Χαζαναβίσιους (Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας για το «The Artist» το 2012)

Σενάριο: Μισέλ Χαζαναβίσιους

Πρωταγωνιστούν: Λουί Γκαρέλ (Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενου Γάλλου ηθοποιού για το «Les amants réguliers» το 2006), Στέισι Μάρτιν, Μπερενίς Μπεζό (Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για «Το παρελθόν» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2013, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «The Artist» το 2012), Γκρέγκορι Γκαντεμπουά (Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενου Γάλλου ηθοποιού για το «Angèle et Tony» το 2012)

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=IaX97BJbjYM

Βασικός Ύποπτος (Spinning Man)
του Simon Kaijser

Βασισμένη στο αγωνιώδες μυθιστόρημα του βραβευμένου συγγραφέα Τζορτζ Χαράρ, η ταινία ξεδιπλώνει μία μυστηριώδη ιστορία γύρω από την παραπλανητική φύση της μνήμης, το βάρος των ενοχών και το τίμημα της αλήθειας.

Η σκοτεινή ατμόσφαιρα, το γεμάτο καλοστημένες παγίδες σενάριο και οι ερμηνείες των έμπειρων πρωταγωνιστών υπηρετούν τέλεια την ιδιαίτερη ροή της ταινίας που ενώ επικεντρώνεται στον βασικό ύποπτο ενός εγκλήματος από την αρχή, επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις μέχρι το τέλος.

O Έβαν Μπερτς είναι καθηγητής φιλοσοφίας. Έχει μία φαινομενικά ειδυλλιακή ζωή με τη γυναίκα του Έλεν  και τα δύο παιδιά τους. Όμως, το παρελθόν του Έβαν κρύβει μια σειρά από ακατάλληλες σχέσεις με φοιτήτριες. Έχοντας ήδη αναγκαστεί να μετακομίσει λόγω αυτής της ανάρμοστης συμπεριφοράς, η οικογένεια θα καταρρεύσει, όταν ο Έβαν θεωρηθεί ο βασικός ύποπτος για την εξαφάνισης μιας νεαρής φοιτήτριας.

Ο ντετέκτιβ Ρόμπερτ Μάλοϊ αναλαμβάνει την υπόθεση και παλεύει να ανακαλύψει την αλήθεια, πριν το επόμενο χτύπημα του Έβαν. Η πάντα υποστηρικτική Έλεν, αρχίζει να χάνει την πίστη της, καθώς είναι δύσκολο να ξεχωρίσει τι είναι αλήθεια και τι ψέμα. Εντωμεταξύ, ο Έβαν προσεγγίζει μια όμορφη φοιτήτρια, την Άννα με σκοπό να γίνει η επόμενη ερωμένη ή το επόμενο θύμα του.

Ο σκηνοθέτης δεν εξερευνά αλλά απλά προχωρά από σκηνή σε σκηνή, παραθέτοντας πιθανές ανατροπές και φυτεύοντας υποψίες με προφανή τρόπο, ικανά μεν αλλά χωρίς γνήσια δημιουργικότητα. Η αφήγησή του είναι στρωτή και η ταινία δεν καταλήγει ποτέ βαρετή, υπάρχει όμως μια μόνιμη αίσθηση γνώριμου σε όλη τη διάρκεια, που όχι μόνο φέρνει στο νου καλύτερα αστυνομικά μυστήρια προηγούμενων χρόνων αλλά και προδίδει μια πολύ καλύτερη ταινία που δεν έρχεται ποτέ.

Βέβαια, αυτή η αφηγηματική οικειότητα κάνει ταυτόχρονα την ταινία και άμεσα προσβάσιμη, μετατρέποντας την προβολή της σε μια εύπεπτη εμπειρία που πατά με ασφάλεια στο τυποποιημένο ύφος των κινηματογραφικών αστυνομικών μυστηρίων και διακατέχεται από μια σχεδόν άχρονη αισθητική, μακριά από ουσιαστικά ρίσκα ή τολμηρές επιλογές.

Σκηνοθεσία: Σάιμον Κάιζερ

Σενάριο: Μάθιου Άλντριχ

Πρωταγωνιστούν: Πιρς Μπρόσναν, Γκάι Πιρς (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Mildred Pierce» το 2011), Μίνι Ντράιβερ, Αλεξάντρα Σιπ, Οντέγια Ρας, Τζέιμι Κένεντι, Κλαρκ Γκρεγκ

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=2C1EEBNvQ1g

Στο Βαθύ Γαλάζιο (Submergence)
του Βιμ Βέντερς

Σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα στην ανατολική ακτή της Αφρικής, ο Τζέιμς, κρατείται αιχμάλωτος. Χιλιάδες μίλια μακριά στη θάλασσα της Γροιλανδίας, η Ντανιέλ ετοιμάζεται να βουτήξει στον πυθμένα του ωκεανού. Η απομόνωση αυτή παρασύρει τη σκέψη τους πίσω στα Χριστούγεννα του προηγούμενου έτους. Εκεί όπου μια τυχαία συνάντηση σε μια παραλία στη Γαλλία οδήγησε σε θυελλώδες ειδύλλιο.

Πρόκειται στην ουσία για μια ιστορία παθιασμένου έρωτα που κινδυνεύει να χαθεί μέσα στο σκοτάδι. Του κελιού που έριξαν οι Τζιχαντιστές τον Τζέιμς Μόουρ και του βυθού που εξερευνά η Ντανιέλ μέσα σ’ ένα υποβρύχιο. Απλά, είναι ένας έρωτας που περνά από όλα τα γνώριμα κλισέ του εν λόγω μύθου πριν βυθιστεί στο απειλητικό έρεβος.

Υπό το βάρος του ιστορικού παρελθόντος του, ο κάποτε πανίσχυρος Βιμ Βέντερς αποδεικνύεται ανίκανος να αφηγηθεί ακόμη και ένα απλό ρομάντζο. Νιώθει θαρρείς υποχρεωμένος και παλινδρομεί με το μοντάζ, εμφαίνει με τις λέξεις, παίζει με τα σύμβολα. Έρωτας και χωρισμός, Άρλεκιν και Τζέιμς Μποντ, περιβάλλον και πολιτική. Και βάλε το mixer να δουλεύει.

Να ’ναι η αποδεδειγμένα κακή εδώ και πάνω από μια 20ετία σχέση του 72χρονου δημιουργού με τη φιξιόν; Να ‘ναι τα γεράματα; Μήπως η πένα του Ερικ Ντίγκναμ, του σεναριογράφου του ανεκδιήγητου «The Last Face»; Τι να φταίει που τίποτα εδώ δεν πάει μπροστά; Μπας και δε μετρήσανε το κύμα; Και τον άνεμο σωστά;

Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Παρίσι – Τέξας» το 1985, Τιμητική Χρυσή Άρκτος το 2015 & Ασημένια Άρκτος για το «Το ξενοδοχείο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων» το 2000 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Un Certain Regard – Special Jury Prize, Prize of the Ecumenical Jury & François Chalais Award για «Το αλάτι της γης» το 2014, Grand Prize of the Jury για το «Τόσο μακριά, τόσο κοντά!» το 1993, Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Τα φτερά του έρωτα» το 1987, Χρυσός Φοίνικας, FIPRESCI Prize & Prize of the Ecumenical Jury για το «Παρίσι – Τέξας» το 1984 και FIPRESCI Prize για το «Στο πέρασμα του χρόνου» το 1976 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου ντοκιμαντέρ για «Το αλάτι της γης» το 2015, UNESCO Award για το «Η γη της ελευθερίας» το 2004, FIPRESCI Prize για το «Πέρα από τα σύννεφα» το 1995, Χρυσός Λέοντας & FIPRESCI Prize για το «Η κατάσταση των πραγμάτων» το 1982 και FIPRESCI Prize για το «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι» το 1972 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Έριν Ντίγκμαν

Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς ΜακΑβόι (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου αστέρα το 2006, Chopard Trophy στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2007), Αλίσια Βικάντερ (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για «Το κορίτσι από τη Δανία» το 2016, EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2011), Ρέντα Καντέμπ (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Hippocrate» το 2015), Αλεξάντερ Σίντιγκ

Διάρκεια: 112 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Lx1taKiYSPk

Κορίτσι για Φίλημα (I Feel Pretty)
των Άμπι Κον και Μαρκ Σίλβερσταϊν

Η ταινία παρακολουθεί τη Ρενέ, μια ανασφαλή κοπέλα που έχει εμμονή με τη μόδα και την ομορφιά, παρότι το στρουμπουλό κορμί της και το συνηθισμένο της πρόσωπο δεν την καθιστούν αντάξια να μπει στο κλαμπ των «όμορφων ανθρώπων», ούτε και να ανελιχθεί στην εταιρία καλλυντικών όπου δουλεύει.

Μετά, ωστόσο, από ένα μικρό ατύχημα στο γυμναστήριο, εκτός από ένα καρούμπαλο στο κεφάλι, η Ρενέ θ’ αρχίσει να βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη ως λυγερή καλλονή. Πράγμα που θα της προσφέρει την αυτοπεποίθηση που τόσο έχει ανάγκη και θα την κάνει να νιώθει έτοιμη κι ικανή για όλα, παρότι οι γύρω της εξακολουθούν να βλέπουν τη γνωστή Ρενέ.

Η πρόθεση των δημιουργών είναι να «διδάξουν» την ανατροπή των στερεοτύπων της ομορφιάς, να κηρύξουν ότι το μόνο που χρειάζεται ένας άνθρωπος είναι να νιώθει σιγουριά για τον εαυτό του κι όχι να μετρά τα εκατοστά της περιφέρειάς του.

Σκηνοθεσία: Άμπι Κον, Μαρκ Σίλβερσταϊν

Σενάριο: Άμπι Κον, Μαρκ Σίλβερσταϊν

Πρωταγωνιστούν: Έιμι Σούμερ (Primetime Emmy Award for Outstanding Variety Sketch Series για το «Inside Amy Schumer» το 2015), Μισέλ Ουίλιαμς (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Επτά Μέρες με τη Μέριλιν» το 2012), Έμιλι Ρατακόφσκι, Τομ Χόπερ

Διάρκεια: 110 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=ylMlubdjMMI