Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 24.5.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 24.5.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Στον απόηχο του Φεστιβάλ των Καννών, επτά νέες ταινίες κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Το δεύτερο spin-off του «Πολέμου των Άστρων», μια απελευθερωτική ιστορία απόδρασης, μια ρομαντική κομεντί με γαλλικό μπρίο, μια κινηματογραφική διασκευή της νουβέλας της Ντελφίν Ντε Βίγκαν, ένα σέξι νεο-νουάρ, μια μουσική βιογραφία που κοιτάζει κάτω από τη λάμψη και τη δόξα μιας σπουδαίας τραγουδίστριας και η πέμπτη συνέχεια για τη σειρά ταινιών – γαλλική απάντηση στο «Fast & Furious».

Solo: A Star Wars Story
του Ρον Χάουαρντ

Στο δεύτερο μάχιμο spin-off για το σύμπαν του Πόλεμου των Άστρων, μετά το επιτυχημένο «Rogue One», επιβιβαζόμαστε στο Millenium Falcon με τον καλύτερο πιλότο του διαστήματος στα πρώτα του βήματα, πολύ πριν από τα γεγονότα του «Star Wars: Μια Νέα Ελπίδα» (1977) .

Σε αυτό το φαντασμαγορικό δρομολόγιο, το «Solo: A Star Wars Story» μας πάει σε ένα γαλαξία πολύ, πολύ μακριά για να μας φέρει πιο κοντά στο μυαλό και την ψυχή του πρωταγωνιστή, πριν ακόμα συναντήσει τον Luke Skywalker, τον Obi-Wan Kenobi ή τη Leia Organa, αλλά όταν πρωτογνωρίζει το απόλυτο, τριχωτό, έτερον ήμισυ του, τον Chewbacca, μέσα από μια σειρά παράτολμες περιπέτειες σε έναν σκοτεινό και επικίνδυνο εγκληματικό υπόκοσμο.

Η Lucasfilm πρόσφατα συνεχάρη δημόσια την Marvel για την τεράστια εισπρακτική επιτυχία της με την καινούρια ταινία των Εκδικητών, αλλά, όπως φαίνεται, η Marvel ενδέχεται να πρέπει να επιστρέψει τις ευχές αρκετά σύντομα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, η ταινία αναμένεται να κόψει εισιτήρια αξίας 170 εκατομμυρίων δολαρίων στο πρώτο τετραήμερο κυκλοφορίας, με το Fandago να ισχυρίζεται πως η προπώληση των εισιτηρίων στο πρώτο 24ωρο διάθεσής του έχει ήδη ξεπεράσει τον «Μαύρο Πάνθηρα».

Η επίδοση είναι αξιοσημείωτη ακόμα περισσότερο, εάν αναλογιστεί κανείς τον σκεπτικισμό και τα σοβαρά προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Όταν ανακοινώθηκε η ταινία, ως μέρος της ανθολογίας αυτοτελών ταινιών στον κόσμο των Star Wars, πολλοί θαυμαστές της σειράς την χαρακτήρισαν «περιττή», θεωρώντας πως υπήρχαν καλύτερες επιλογές.

Στη συνέχεια, το σκηνοθετικό δίδυμο των Φιλ Λορντ και Κρίστογερ Μίλερ αντικαταστάθηκε από τον Ρον Χάουαρντ μετά από ανησυχίες της Disney για τον τόνο της ταινίας. Παράλληλα, είχαν εκφραστεί αμφιβολίες για την επιλογή του Άλντεν Έρενραϊχ στο ρόλο του Han Solo, αφού, σύμφωνα με φήμες, ο ηθοποιός χρειάστηκε έναν acting coach στα γυρίσματα.

Σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας και Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Ένας υπέροχος άνθρωπος» το 2002, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Happy Days» το 1978, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης κωμικής σειράς για το «Arrested Development» το 2004, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς για το «From the Earth to the Moon» το 1998, Βραβείο Γκράμι Καλύτερου μουσικού βίντεο μεγάλου μήκους για το «The Beatles: Eight Days a Week – The Touring Years» το 2017, Young Venice Award για το «Cocoon» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1985)

Σενάριο: Τζόναθαν Κάσνταν, Λόρενς Κάσνταν (Χρυσή Άρκτος για το «Grand Canyon» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1992, Young Venice Award για το «Silverado» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1985)

Πρωταγωνιστούν: Άλντεν Έρενραϊχ, Γιόνας Σουόταμο, Γούντι Χάρελσον (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Cheers» το 1989), Εμίλια Κλαρκ, Ντόναλντ Γκλόβερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης σκηνοθεσίας σε κωμική σειρά για το «Atlanta» το 2017, Βραβείο Γκράμι Καλύτερης παραδοσιακής R&B ερμηνείας το 2018), Θάντι Νιούτον (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Crash» το 2006), Φοίβη Ουάλερ-Μπρίντζ, Πολ Μπέτανι

Διάρκεια: 135 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AkKzB0KhPUg

Ταξίδι Αναψυχής (Leisure Seeker)
του Πάολο Βίρτζι

Η νέα ταινία του Πάολο Βίρτζι αποτελεί μια οδύσσεια μέσα από τις πόλεις φαντάσματα, τα έρημα πάρκα, τα ξεχασμένα τουριστικά αξιοθέατα και τους ετοιμόρροπους δρόμους της Αμερικής, δοσμένη με χιούμορ, τρυφερότητα, αλλά και ειρωνεία. Πάνω απ’ όλα όμως είναι η ιστορία της Έλα και του Τζον: των ανθρώπων που συνάντησαν, των εμπόδιων που ξεπέρασαν, των εμπειριών που έζησαν, της αγάπης που μοιράστηκαν και του θάρρους τους να διεκδικήσουν πίσω το δικαίωμά τους να ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.

Οι βραβευμένοι με Όσκαρ Έλεν Μίρεν και Ντόναλντ Σάδερλαντ πρωταγωνιστούν σε ένα ταξίδι ζωής, αξέχαστο και γεμάτο συναίσθημα. Ο Τζον και η Έλα έχουν μοιραστεί περισσότερα από πενήντα χρόνια υπέροχης κοινής ζωής. Στα ογδόντα τους, λαχταρώντας μια τελευταία περιπέτεια μαζί, αποφασίζουν να ξεφύγουν μακριά από τα ενήλικα παιδιά τους και τους γιατρούς, σε ένα απαγορευμένο ταξίδι.

Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Μάικλ Ζαντόριαν, η ταινία είναι μια πραγματική απόλαυση για το κοινό, γεμάτη χιούμορ και πολλές στιγμές συγκίνησης. Το «Ταξίδι Αναψυχής» πραγματοποίησε το ντεμπούτο του ως Επίσημη Συμμετοχή στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο 2017, στο Φεστιβάλ της Βενετίας και στο δικό μας Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η ερμηνεία της Έλεν Μίρεν απέσπασε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α΄ Γυναικείου Ρόλου. Πρόκειται για την πρώτη συνεργασία των δύο θρύλων πρωταγωνιστών, Μίρεν και Σάδερλαντ, μετά από 27 χρόνια όταν και πρωταγωνίστησαν μαζί στο «Μπητιούν: Η ιστορία ενός… ήρωα!».

«Η ταινία είναι μια πανανθρώπινη ιστορία για την αληθινή αγάπη, για το τι συμβαίνει όταν ψιθυρίζεις στον άλλο «για πάντα μαζί», μέσα από την ανθρώπινη, μεσογειακή ματιά του Πάολο Βίρτζι. Και είναι επιπλέον ένα κλασικό, αμερικάνικο road movie. Με το θρυλικό Ντόναλντ Σάδερλαντ έχουμε μια τέτοια χημεία που θα πίστευες ότι υπήρξαμε όντως παντρεμένοι όλα αυτά τα χρόνια! Λάτρεψα αυτήν την ταινία και εύχομαι να το διασκεδάσετε κι εσείς όπως κι εγώ» αναφέρει χαρακτηριστικά η πρωταγωνίστρια.

Σκηνοθεσία: Πάολο Βίρτζι (Future Film Festival Digital Award για το «My Name Is Tanino» το 2002, Grand Special Jury Prize & Little Golden Lion για το «Στο χείλος της ζωής» το 1997 και Golden Ciak για το «La bella vita» το 1994 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Στίβεν Άμιντον, Φραντσέσκα Αρτσιμπούγκι (Prize of the Ecumenical Jury για το «Il grande cocomero» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1993, OCIC Award & UNICEF Award για το «L’albero delle pere» το 1998 και UNESCO Award για το «La strana storia di Banda Sonora» το 1997 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Φραντσέσκο Πίκολο, Πάολο Βίρτζι

Πρωταγωνιστούν: Έλεν Μίρεν (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Η βασίλισσα» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Elizabeth I» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Losing Chase» το 1997, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Prime Suspect: The Final Act» το 2007, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Elizabeth I» το 2006, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «The Passion of Ayn Rand» το 1999, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Prime Suspect: The Scent of Darkness» το 1996, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2014, Τηλεοπτικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Prime Suspect 3» το 1994, για το «Prime Suspect 2» το 1993 και για το «Prime Suspect» το 1992, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Η τρέλα του Γεωργίου του 3ου» το 1995 & για το «Cal, ο μαχητής του ΙΡΑ» το 1984 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Η βασίλισσα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2006), Ντόναλντ Σάδερλαντ (Τιμητικό Όσκαρ το 2018, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Μονοπάτια πολέμου» το 2003 & για το «Πολίτης Χ» το 1996, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Πολίτης Χ» το 1995), Κρίστιαν ΜακΚέι, Τζανέλ Μολόνι, Ντέινα Άιβι, Ντικ Γκρέγκορι

Διάρκεια: 112 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=n4Ej0_2tQug

Ξυπόλυτοι στο Παρίσι (Paris Pieds Nus)
των Ντομινίκ Αμπέλ και Φιόνα Γκόρντον

Οι Ντομινίκ Αμπέλ και Φιόνα Γκόρτον είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο ιδιαίτερα ζευγάρια του σύγχρονου σινεμά. Οι σωματικές, «χορευτικές» και διακριτικά μελαγχολικές ρομαντικές κομεντί τους σε αφήνουν σταθερά με ένα χαμόγελο στα χείλη και το ίδιο συμβαίνει και σε αυτό το φιλμ.

Η ήρεμη ζωή της Φιόνα που εργάζεται σαν βιβλιοθηκάριος σε μια ήσυχη μικρή Καναδική πόλη, αναστατώνεται όταν λαμβάνει ένα αγωνιώδες γράμμα από την 93χρονη θεία της που ζει στο Παρίσι. Η Φιόνα παίρνει το πρώτο αεροπλάνο για να την συναντήσει, αλλά μόλις φτάνει στο Παρίσι, ανακαλύπτει ότι η θεία της έχει εξαφανιστεί. Μετά από μία αλυσίδα κυνηγητών και μικρών καταστροφών, συναντά τον Ντομ έναν παράδοξο και ελκυστικό άστεγο που δεν την αφήνει σε ησυχία.

Μία μαγευτική ιστορία κάποιων ιδιαίτερων ανθρώπων που αναζητούν την αγάπη, ενώ βρίσκονται χαμένοι και ξυπόλητοι στο Παρίσι, την πόλη του φωτός.

Κι αν η διάρκεια των 83 λεπτών ξεχειλώνει λίγο παραπάνω τις ιδέες του, το φιλμ χωρά μέσα του στιγμές εξαιρετικής λεπτότητας, χιούμορ, ομορφιάς κι άλλες τόσο γλυκόπικρες που δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να του παραδοθείς.

Όπως εκείνη, στην οποία η Εμανουέλ Ριβά κι ο Πιερ Ρισάρ, δυο θρυλικοί ηθοποιοί του Γαλλικού σινεμά «χορεύουν» με παιδικό ενθουσιασμό καθισμένοι σε ένα παγκάκι, σε μια σκηνή που μοιάζει ήδη κλασσική.

Σκηνοθεσία: Ντομινίκ Αμπέλ (Audience Award για το «Rumba» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας το 2008, C.I.C.A.E. Award για το «Polígono Sur» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003), Φιόνα Γκόρντον (Audience Award για το «Rumba» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας το 2008)

Σενάριο: Ντομινίκ Αμπέλ, Φιόνα Γκόρντον

Πρωταγωνιστούν: Ντομινίκ Αμπέλ, Φιόνα Γκόρντον, Εμανουέλ Ριβά (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Αγάπη» το 2013, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Thérèse Desqueyroux» το 1962), Πιερ Ρισάρ (Τιμητικό Σεζάρ το 2006)

Διάρκεια: 83 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=zetAIZk8654

Μια Αληθινή Ιστορία (Based on a True Story)
του Ρομάν Πολάνσκι

Βασισμένο σε ένα γαλλικό best seller της Ντελφίν ντε Βιγκάν (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Utopia), σε διασκευή του ίδιου του Ρομάν Πολάνσκι και του Ολιβιέ Ασαγιάς, το φιλμ είναι ένα θρίλερ που φέρνει έντονα στο μυαλό το «Νέα Γυναίκα Μόνη Ψάχνει», το «Misery», ακόμη και τον «Αόρατο Συγγραφέα» του ίδιου του Πολάνσκι.

Η διάσημη συγγραφέας Ντελφίν Νταϊριέ υπογράφοντας ολίγον μπουχτισμένα αντίτυπα του τελευταίου της αυτοβιογραφικού βιβλίου, γνωρίζεται με την Ελ. Αυτή, εκτός από φαν της Ντελφίν, είναι επίσης συγγραφέας, αλλά αφανής, από εκείνους που γράφουν αυτοβιογραφίες για λογαριασμό διασημοτήτων.

Η χημεία μεταξύ των δυο γυναικών φαίνεται από την πρώτη στιγμή. Λίαν συντόμως, η Ελ θα στρογγυλοκαθίσει μεγαλοπρεπώς στη ζωή (και στο διαμέρισμα) της Ντελφίν διευθετώντας αυτοβούλως πρακτικά ζητήματα της διάσημης συγγραφέως, ποτίζοντάς την Ζανάξ και, πρωτίστως, πιέζοντάς την να γράψει «κάτι δυνατό κι αληθινό», καίτοι η Ντελφίν δυσκολεύεται κλασικά να ξεκινήσει το νέο της πόνημα.

Λίγο αργότερα, η Ελ θα φανερώσει το αληθινό της πρόσωπο κάνοντας εν εξάλλω χίλια κομμάτια έναν αποχυμωτή.  Στην εξίσωση, που όλο και φορτώνει θριλερικά, προσθέστε υβριστικά ανώνυμα γράμματα που κατηγορούν την Ντελφίν για συγγραφική τυμβωρυχία της νεκρής μάνας της, το σύντροφο της Ντελφίν, που έχει περιώνυμη λογοτεχνική εκπομπή στην τηλεόραση και δεν καλοβλέπει την «εισβολή» της Ελ, και κάτι σκόρπιες υπόνοιες ότι η Ντελφίν κάποτε παράτησε τα δυο παιδιά της, ή ότι η Ελ ίσως να ευθύνεται για δυο βίαιους θανάτους συγγενών της.

Το ομώνυμο βραβευμένο βίβλιο της Ντελφίν ντε Βιγκάν στήνει σαγηνευτικό παιχνίδι μεταξύ αλήθειας – πλάνης με άξονα τη λογοτεχνική δημιουργία και τη σχέση των δυο γυναικών γραφιάδων. Δυστυχώς, η ταινία δεν σαγηνεύει καθόλου – με εξαίρεση την «απειλητική» μουσική του Αλεξάντρ Ντεσπλά, που κορυφώνει την ένταση, την ώρα όπου πρωταγωνίστριες και σενάριο περί άλλα τυρβάζουν.

Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι (Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Ο Πιανίστας» το 2003, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη σε ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «Chinatown» το 1975, Ασημένια Άρκτος για το «Αόρατος συγγραφέας» το 2010, Βραβείο Ειδικής αναγνώρισης για το «Weekend of a Champion» το 1972, Χρυσή Άρκτος για το «Η νύχτα των δολοφόνων» το 1966, Ασημένια Άρκτος & FIPRESCI Prize για το «Αποστροφή» το 1965 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Χρυσός Φοίνικας για το «Ο Πιανίστας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2002, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Η Αφροδίτη με τη γούνα» το 2014, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Ο Θεός της Σφαγής» το 2012, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Αόρατος Συγγραφέας» το 2011, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Τες, γλυκιά μου ξαδέλφη» το 1980, Little Golden Lion για το «Ο Θεός της Σφαγής» το 2011, Career Golden Lion το 1993 & FIPRESCI Prize για το «Μαχαίρι στο νερό» το 1962 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Ολιβιέ Ασαγιάς (Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Personal Shopper: Η βοηθός» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2016, Golden Osella & Fondazione Mimmo Rotella Award για το «Μετά το Μάη» το 2012), Ρομάν Πολάνσκι

Πρωταγωνιστούν: Εμανουέλ Σενιέ, Εύα Γκριν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου αστέρα το 2007), Βενσάν Περέζ, Ντομινίκ Πινιόν

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=C1lfKpJDhv8

Τερματικός Σταθμός (Terminal)
του Βον Στάιν

Η πολλά υποσχόμενη ταινία μπλέκει δύο φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες κατά τη διάρκεια μιας βροχερής νύχτας σε μία δυστοπική πόλη, ενώ η έξυπνη αφήγηση αποκαλύπτει μυστικά από το παρελθόν. Οι ήρωες αυτής της ρημαγμένης, υγρής και κρύας πόλης θα χάσουν τον έλεγχο, αφού έχει έρθει η ώρα να πληρώσουν για όλες τις κακόβουλες πράξεις του παρελθόντος.

Δύο πληρωμένοι δολοφόνοι αναλαμβάνουν μία ακόμα καταχθόνια αποστολή στη ζοφερή καρδιά μιας αχανούς πόλης χωρίς όνομα. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν έναν δάσκαλο που πάσχει από θανάσιμη ασθένεια, έναν αινιγματικό επιστάτη και μία παράξενη σερβιτόρα με διπλή ζωή. Δυσοίωνες συνέπειες ξετυλίγονται καθώς οι ζωές τους διασταυρώνονται στα χέρια ενός μυστηριώδους εγκληματία που διψάει για εκδίκηση και φόνο. Πριν ακόμα ξημερώσει, όλοι θα έρθουν πρόσωπο με πρόσωπο με την ανελέητη δικαιοσύνη.

Πώς συνδέοντα όλοι αυτοί μεταξύ τους;

Δεν είναι παρά μόνο η ματαιοδοξία του νεοεμφανιζόμενου Βον Στέιν, έμπειρου βοηθού σκηνοθέτη σε ποικίλα μπλοκμπάστερς, να διοχετεύσει όπως-όπως τις επιρροές και τη σινεφιλία του σε μια υπερστιλιζαρισμένη φούσκα, με τις ευλογίες και της παραγωγού και σταρ Μάργκο Ρόμπι, που προφανώς ήθελε να καλλιεργήσει την εικόνα της ως bad girl Χάρλεϊ Κουίν όταν γυρίστηκε το φιλμ αλλά έπρεπε να περιμένει μέχρι τον απόηχο του «Εγώ, η Τόνια» για να το ξεθάψει.

Ένα μέτριο, σκοτεινό θρίλερ μυστηρίου με στοιχεία νουάρ, με κλισέ πλοκή, εντυπωσιακά πλάνα και αδιάφορες ερμηνείες, ωστόσο, σα σύνολο παρουσιάζει ένα γενικότερο ενδιαφέρον που κάποιοι -λιγότερο απαιτητικοί του είδους- αναμφίβολα θα εκτιμήσουν.

Σκηνοθεσία: Βον Στέιν

Σενάριο: Βον Στέιν

Πρωταγωνιστούν: Μάργκοτ Ρόμπι, Σάιμον Πεγκ, Ντέξτερ Φλέτσερ, Μάικ Μάϊερς (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σεναρίου σε σειρά ποικίλης ύλης για το «Saturday Night Live» το 1989), Μαξ Άιρονς

Διάρκεια: 90 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=w9yRgEtzbJs

Νίνα (Nina)
της Σίνθια Μόρτ

Η ταινία αφηγείται την ιστορία της θρυλικής Αμερικανίδας τραγουδίστριας και ακτιβίστριας για τα πολιτικά δικαιώματα, Νίνα Σιμόν. Η ιστορία ακολουθεί τον αγώνα της για να ισορροπήσει την καριέρα της στη μουσική, την οικογένεια αλλά και τα πιστεύω της. Ένας αγώνας που την αφήνει να ζει μόνη της στη Γαλλία, αισθανόμενη εξόριστη από την ίδια την πατρίδα της. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τον Κλίφτον Χέντερσον, ο οποίος βοηθάει την ιέρεια της soul μουσικής να ξαναβρεί το νόημα στη ζωή και τη μουσική της.

Βόρεια Καρολίνα, 1946. Η νεαρή Νίνα Σιμόν ετοιμάζεται να παίξει σε ένα τοπικό ρεσιτάλ, αλλά δε δέχεται να ξεκινήσει μέχρι να καθίσουν οι γονείς της στις μπροστινές θέσεις. Πολλά χρόνια αργότερα, η Νίνα κάθεται στο γραφείο της δισκογραφικής εταιρείας της, όπου και την ενημερώνουν για τελευταία φορά ότι έχει δώσει τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών της, αλλά και τα λεφτά που βγαίνουν από αυτά, στην εταιρεία. Κι ενώ ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας προσπαθεί να την πείσει ότι τα έχουν ξαναπεί πολλές φορές, η Νίνα βγάζει ένα όπλο κι ετοιμάζεται να τον πυροβολήσει.

Μετά από αυτό το συμβάν, τη συλλαμβάνουν και τη βάζουν σε μία ψυχιατρική κλινική, όπου και γίνεται διάγνωση ότι πάσχει από μανιοκατάθλιψη. Στην κλινική τη φροντίζει ένας νοσοκόμος, ο Κλιφ Χέντερσον, ο οποίος την αναγνωρίζει επειδή η μητέρα του ήταν μεγάλη θαυμάστριά της. Όταν εκείνη παίρνει εξιτήριο, του ζητάει να έρθει μαζί της ως προσωπικός της βοηθός. Από εκεί και πέρα, τα πράγματα χειροτερεύουν. Η Νίνα είναι απρόβλεπτη, επιθετική, άναρχη, κοιμάται όλη την ημέρα και δεν δείχνει καμία διάθεση για δημιουργία. Παρ’ όλα αυτά, ο Κλιφ στέκεται δίπλα της, αρχίζοντας μόνος του να ξεδιπλώνει όλη τη δραματική ιστορία της και προσπαθώντας να τη βοηθήσει επίμονα και στοργικά να σταθεί και πάλι στα πόδια της.

Η επιρροή της χαρακτηριστικής της φωνής και άρθρωσης συνεχίζει ακόμα και σήμερα να εμπνέει σύγχρονους καλλιτέχνες, αλλά και παλαιότερους. Παρότι πολλές φορές αναφέρεται ως τραγουδίστρια της τζαζ, λίγοι μουσικοί έχουν καταπιαστεί με τόσα μουσικά είδη – κλασική, τζαζ, μπλουζ, φολκ, R&B, γκόσπελ και ποπ.

Η μουσική της συνεχίζει να ακούγεται στις τέχνες. Κομμάτια της έχουν διασκευαστεί εκτενώς από άλλους καλλιτέχνες και έχουν χρησιμοποιηθεί σε ταινίες όπως το «Watchmen», στο «Ο Δρόμος της Επανάστασης» και στο «Πριν το Ηλιοβασίλεμα», όπου η Ζιλί Ντελπί χορεύει στο ρυθμό του «Just In Time» και κάνει μία μίμηση της Νίνα Σιμόν.

Οι εκδοχές της στα classics «I Put a Spell on You», «Don’t Let Me Be Misunderstood», «Lilac Wine», «Ain’t Got No, I Got Life» και «Wild is the Wind» έχουν μείνει για πάντα χαραγμένα στη μνήμη του κοινού. Δεν ακολούθησε ποτέ τον εύκολο δρόμο τού να κοπιάρει τα πρωτότυπα κομμάτια, αντίθετα, έκανε δραστικές επανερμηνείες τους: χαρακτηριστικά παραδείγματα το «Suzanne» του Λέοναρντ Κοέν, το «My Way» και το «Everyone’s Gone to the Moon».

Σκηνοθεσία: Σίνθια Μορτ

Σενάριο: Σίνθια Μορτ

Πρωταγωνιστούν: Ζόε Σαλντάνα, Ντέιβιντ Ογιελόβο, Κέβιν Μάμπο, Ρόναλντ Γκούτμαν, Μάικ Επς

Διάρκεια: 92 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=s–ZZbIULQI

Taxi 5
του Φρανκ Γκασταμπίντ

Ο Σιλβέν Μαρό, ένας επιτυχημένος Παριζιάνος αστυνομικός και άσος στην οδήγηση, μετατίθεται παρά τη θέλησή του στο αστυνομικό τμήμα της Μασσαλίας. Ο πρώην αρχηγός της αστυνομίας, Ζιλμπέρτ, που είναι πια δήμαρχος της πόλης, του αναθέτει να σταματήσει τη δράση της «Ιταλικής Συμμορίας» που ληστεύει κοσμηματοπωλεία και καταφέρνει να ξεφεύγει χάρη σε μια γρήγορη Ferrari. Για να τα καταφέρει, ο Μαρό δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνασπιστεί με τον ανιψιό του χειρότερου οδηγού Uber στη Μασσαλία που, όμως, είναι ο μοναδικός που μπορεί να τον βοηθήσει.

Η επιτυχία της πρώτης ταινίας «Taxi», πίσω στο 1998, ήταν τόσο μεγάλη που όχι μόνο θα γεννούσε αναπόφευκτα μια σειρά ταινιών στο διηνεκές, αλλά έγινε και αμερικάνικο remake, ενώ αρκετοί είναι εκείνοι που πιστεύουν πως αποτέλεσε και τα θεμέλια για την άκρως επιτυχημένη σειρά «Fast & Furious». Εκεί, όμως, που η πρώτη ταινία διέθετε κάποια ψήγματα χιούμορ και γούστου, οι υπόλοιπες δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν την σκιά τη πρώτης, με την καθεμία από αυτές να είναι χειρότερη από την άλλη.

Μετά από 11 χρόνια, ο Λικ Μπεσόν επιστρέφει στο σενάριο και την παραγωγή της ταινίας, με τον Φρανκ Γκασταμπίντ να υπογράφει το τρίπτυχο του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή. Αυτή τη φορά η σειρά όχι μόνο έχει πιάσει πάτο. Το όποιο γούστο και χιούμορ πετάγονται στα σκουπίδια για να δώσουν χώρο σε ένα προβλέψιμο σενάριο γεμάτο κακογραμμένους χάρτινους χαρακτήρες, ενώ οι σκηνές δράσης μοιάζουν χειρότερες κι από αυτές των ταινιών β’ διαλογής.

Το μόνο πράγμα που καταφέρνει να κάνει καλά το «Taxi 5» είναι να αποτελέσει την ταφόπλακα της σειράς. Κάτι που άργησε αρκετά…

Σκηνοθεσία: Φρανκ Γκασταμπίντ

Σενάριο: Λικ Μπεσόν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας για το «Nil by Mouth» το 1998, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Το πέμπτο στοιχείο» το 1998), Φρανκ Γκασταμπίντ, Στέφαν Καζαντζιάν

Πρωταγωνιστούν: Φρανκ Γκασταμπίντ, Μαλίκ Μπενταλά, Μπερνάρ Φαρσί, Σαλβατόρε Εσποζίτο, Εντουάρ Μοντούτ

Διάρκεια: 102 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=2gUY-Ce9r-Y