Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 3.5.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 3.5.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Επτά νέες ταινίες κάνουν πρεμιέρα την πρώτη εβδομάδα του Μαΐου στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ανάμεσά τους μία γαλλική δραμεντί, το απόλυτο female horror της χρονιάς, το φετινό βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ένα περιπετειώδες θρίλερ για όλη την οικογένεια, η νέα ταινία του Άντριου Νίκολ, ένα νεανικό horror από τους παραγωγούς του «Τρέξε!» και μια ξεχασμένη φάρσα πλαστοπροσωπιών των 80s.

Ο Κύριος και η Κυρία Αντελμάν (Mr & Mrs Adelman)
του Νικολά Μπεντό

O διάσημος συγγραφέας Βικτόρ Αντελμάν πεθαίνει και πλήθος κόσμου από το λογοτεχνικό χώρο κατακλύζει την κηδεία του. Η σύζυγός του Σάρα, κρυμμένη κάτω από τα μαύρα γυαλιά της, δέχεται τα συλλυπητήρια συναδέλφων, ανταγωνιστών, λίγων φίλων και πολλών θαυμαστών. Και λίγο βαριέται. Στη δεξίωση που ακολουθεί, ένας δημοσιογράφος την πλησιάζει λέγοντάς της ότι επιθυμεί να γράψει τη βιογραφία του Βικτόρ. Κι εκείνη, με μία αιφνιδιαστική κίνηση, τον παρασύρει στο γραφείο του εκλιπόντα και ξεκινά την αφήγησή της για τα 40 χρόνια που πέρασαν μαζί. Όχι αυτά που ο κόσμος γνωρίζει. Τα πραγματικά περιστατικά.

Κάπως έτσι γνωρίζουμε έναν μεγαλομανή, εγωκεντρικό, νάρκισσο άντρα και την πανέξυπνη, μορφωμένη, υποτίθεται φεμινίστρια αλλά εξαιρετικά ανασφαλή γυναίκα στη σκιά του. Μία σχέση εμμονών, αλληλεξάρτησης και μιας τοξικής ερωτικής δυναμικής – έτσι όπως το πάθος κι ο θαυμασμός μπορεί να μετατραπούν σε μίσος κι απέχθεια.

Λένε πως πίσω από έναν επιτυχημένο άνδρα, κρύβεται μία ισχυρή γυναίκα. Αυτό φαίνεται πως είναι το μότο της ταινίας του ηθοποιού, κωμικού και σκηνοθέτη Νικολά Μπεντό που πραγματοποιεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, σε σενάριο του ίδιου και της συντρόφου του, Ντοριά Τιλιέ, με τους δυο τους να υποδύονται το πρωταγωνιστικό ζευγάρι. Το φιλμ οφείλει πολλά στο σινεμά του Γούντι Άλεν, όχι μόνο επειδή ο Μπεντό σκηνοθετεί, γράφει και πρωταγωνιστεί μαζί με τη σύντροφό του, ούτε επειδή οι δύο ήρωες πηγαίνουν να δουν στο σινεμά ταινία του Αμερικανού σκηνοθέτη, αλλά κυρίως διότι το γουντιαλενικό χιούμορ είναι παρόν, σε μία γαλλική εκδοχή του.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας δεν είναι μόνο το πόσο καλά καταφέρνει να ψυχολογήσει τους ήρωες της και τις αλλαγές που συντελούνται καθώς μεγαλώνουν, με την μία δεκαετία να διαδέχεται την άλλη, το οποίο το κάνει αριστοτεχνικά. Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι ότι μέσω των ηρώων της παρουσιάζει όλη την εποχή της μετανεωτερικότητας, από την δεκαετία του ’70 και εξής. Μέσω των αλλαγών των ηρώων, βλέπουμε τις αλλαγές που πραγματοποιούνται σε κοινωνικό επίπεδο την κάθε δεκαετία. Την δεκαετία του ’70 παρουσιάζονται ως επαναστατικοί, ασυμβίβαστοι, έτοιμοι να κάνουν ό,τι θέλουν, λίγα χρόνια μετά τον Μάη του ’68 και τις διαμαρτυρίες για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας και στις αρχές της επόμενης είναι πλέον νεόπλουτοι και πρότυπα όλων όσων απεχθάνονταν, ενώ από τα μέσα των 80s βρίσκουν την χαμένη παιδικότητα, μέσα όμως από την χρήση ναρκωτικών, με τις επόμενες δεκαετίες να περνούν όντες προδομένοι από τα αριστερά τους ιδανικά.

Ενέργεια, καυστική διάθεση, ανελέητη σάτιρα και στα δύο φύλα, κατάμαυρο -και σε στιγμές πνευματώδες- χιούμορ. Ακροβατώντας ανάμεσα στα σοβαρά θέματα των σχέσεων, με την ειλικρινή σκληρότητα που συνήθως τα κοιτά το γαλλικό σινεμά και μία κωμική, ανατρεπτική επίγευση και ποπ αισθητική που θυμίζει δραμεντί του είδους o Mπεντός προσπαθεί να τα πει όλα.

Η ταινία μέσα από μία δραμεντί χαρακτήρων συνοψίζει μία ολόκληρη εποχή αντίδρασης, συμβιβασμού, ανεμελιάς και οριστικής πλέον εγκατάλειψης ιδανικών του παρελθόντος. Είναι ένα από τα πολύ καλά δείγματα του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου.

Σκηνοθεσία: Νικολά Μπεντό

Σενάριο: Νικολά Μπεντό, Ντοριά Τιλιέ

Πρωταγωνιστούν: Ντοριά Τιλιέ, Νικολά Μπεντό, Ντενί Πονταλιντέ, Πιέρ Αρντιτί (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Smoking/No Smoking» το 1994, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Mélo» το 1987)

Διάρκεια: 120 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=W3jHdrHfPxY

Revenge
της Κοραλί Φαρζά

Η ταινία σόκαρε κοινό και κριτικούς στα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, όπως στη Μέκκα του ανεξάρτητου κινηματογράφου, Sundance, αλλά και σε αυτό του Τορόντο. Είναι ένα indie διαμάντι γεμάτο συμβολισμούς, εκδίκηση και πολύ αίμα.

Τρεις πλούσιοι, παντρεμένοι άνδρες συναντιούνται για το ετήσιο, καθιερωμένο κυνήγι τους στην έρημο. Μόνο που αυτήν τη φορά, ο ένας θα φέρει μαζί και την ερωμένη του, μια σέξι Λολίτα που με το σεξαπίλ της θα προκαλέσει γρήγορα το ενδιαφέρον των άλλων δύο. Τα πράγματα θα βγουν εκτός ελέγχου όταν οι τρεις άνδρες εκμεταλλεύονται τη νεαρή κοπέλα και την εγκαταλείπουν στην κόλαση της ερήμου, θεωρώντας τη νεκρή. Διψασμένη για εκδίκηση, εκείνη θα επιστρέψει και θα μετατρέψει το κυνήγι στο πιο ανελέητο και αιματηρό ανθρωποκυνηγητό.

Το «Revenge» αποτελεί το ντεμπούτο της Κοραλί Φαρζάτ στη μεγάλη οθόνη. Πριν από αυτό, είχε ήδη ξεχωρίσει για το μικρού μήκους «The Telegram», που απέσπασε 13 συνολικά βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ, καθώς και για το επίσης μικρού μήκους φιλμ επιστημονικής φαντασίας «Reality+» που επίσης διακρίθηκε σε φεστιβάλ. Με αυτό το φιλμ, η Γαλλίδα σεναριογράφος και σκηνοθέτης μπαίνει δυναμικά στο πάνθεο του extreme horror με προέλευση εκ Γαλλίας.

Η ημιθανής ηρωίδα σε χρονική διάρκεια ελάχιστων ωρών μετουσιώνεται και σαν ερπετό απαλλάσσεται από το πρότερο δέρμα της. «Ξεπετσιάζεται» υλικά και πνευματικά μέσα από διαδικασίες μυσταγωγικές, υπέροχες κι από την ταυτότητα της αφέλειας της μεταβαίνει στην καθολική αποδοχή της εξολόθρευσης. Η αλαλία της καθ΄ όλη την διάρκεια του αιματηρού «έργου» της, που κρατάει αρκετά, αλλά με θανατηφόρο, πειστικό βλέμμα στο πρόσωπο που σε παραλύει από τον τρόμο, είναι από τα εντυπωσιακά σημεία του σεναρίου.

Καταπληκτικό μοντάζ, φανταστικές χρωματικές που σε βάζουν στην ατμόσφαιρα του ανελέητου ανθρωποκυνηγητού, αφημένος στην πρωτόγονη διάθεση της ηρωίδας. Καλλιτεχνική η αντιμετώπιση του άφθονου αίματος στα κινηματογραφικά καρέ, εξαίσια και η φωτογραφία του Ρόμπρεχτ Χέιβαρτ, που από τις πευκόφυτες, βουνίσιες «Αρδέννες», σκλαβώνει απειλητικά την άγονη απεραντοσύνη της χρυσο-καφέ ερήμου.

Οι ατμοσφαιρικοί electro μουσική – ήχοι του Ρομπ (γνωστός και ως Ρομπέν Γκουντέρτ) από ένα σημείο κι έπειτα λαμβάνουν τον κυρίαρχο λόγο στην περιορισμένη διαλεκτική της ταινίας, υποστηρίζοντας την ένταση της πλοκής, τιμώντας, βέβαια, την μεγάλη του «γένους» Κάρπεντερ σχολή. Όλη η αρχιτεκτονική της ταινίας είναι ευφυέστατη. Η ταινία ανεπιφύλακτα είναι το φετινό κινηματογραφικό ρόδο της ερήμου.

Το «Revenge» είναι ένα insta-cult κινηματογραφικό φαινόμενο για πολύ γερά στομάχια. Ένα play στο τρέιλερ αρκεί για να σε κάνει να αναρωτηθείς: Αντέχεις να τη δεις;

Σκηνοθεσία: Κοραλί Φαρζάτ

Σενάριο: Κοραλί Φαρζάτ

Πρωταγωνιστούν: Ματίλντα Άννα Ινγκρίντ Λουτζ, Κέβιν Τζάνσενς (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2007), Γκιγιόμ Μπουσέντ, Βίνσεντ Κολόμπ

Διάρκεια: 108 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=kNBaotArjJo

Η Καταγωγή των Σάμι (Sameblod)
της Αμάντα Κέρνελ

Ένα αισθητικά και πολιτικά δυνατό ντεμπούτο από τη Σουηδία, θυμίζει ότι ο ρατσισμός βρίσκεται κι εκεί όπου δεν το περιμένεις.

Μάλλον χρειάζεται μια νεαρή σκηνοθέτης από τη Δανία για να κάνει την παγκόσμια κοινότητα να μελετήσει ξανά το θέμα του ρατσισμού απέναντι στον πληθυσμό των Σάμι. Η ταινία της Αμάντα Κέρνελ, έκανε πρεμιέρα στη Βενετία, τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη και, λίγο αργότερα, διακρίθηκε με το Βραβείο Lux, συστήνοντας το κατά μέτωπο, αμετακίνητο βλέμμα – τιμωρό ενός μικρού κοριτσιού, απέναντι σε όλον τον γνωστό κόσμο.

 Ηρωίδα είναι η Έλε Μάργια, ένα 14χρονο κορίτσι στη Σουηδία του ’30, κόρη της κοινότητας των Σάμι, των ιθαγενών της Σκανδιναβίας, οι οποίοι έζησαν νομαδικά κοντά στη φύση, εκτρέφοντας ταράνδους και μιλώντας τη δική τους γλώσσα, τραγουδώντας τα δικά τους τραγούδια, αναπτύσσοντας στενές σχέσεις, όπως όλοι οι παλιοί λαοί, με τα ζώα και τις φυσικές δυνάμεις. Η Ελε Μάργια θέλει ό,τι κι οποιαδήποτε έφηβη της εποχής της – να χορέψει, να φορέσει ελαφρά φορέματα κι όχι την παραδοσιακή μάλλινη φορεσιά της, να φλερτάρει. Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος να την υποδεχτεί: αντίθετα, θα την κοροϊδέψει, θα την υποβιβάσει, θα μετρήσει με επιστημονικά εργαλεία την ανάπτυξη του εγκεφάλου της, θα την περιθωριοποιήσει, κάνοντάς την ν’ απαρνηθεί την καταγωγή και την ιστορία της, να απορροφηθεί από το συνηθισμένο σύνολο.

Ένας φόρος τιμής και αγάπης για όσους έμειναν και όσους έφυγαν από μια κοινωνία στην άκρη του κόσμου, και ταυτόχρονα μια εναλλακτική, προσωπική αφήγηση για το αποικιοκρατικό παρελθόν μιας «πολιτισμένης» χώρας, μέσα από τα μάτια μιας έφηβης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα δύο κορίτσια της ταινίας τα ερμηνεύουν δύο πραγματικές αδελφές (η σχέση μεταξύ τους συγκινητική). Η ταινία διαθέτει εξαιρετική φωτογραφία (κυρίως όσον αφορά τα υπέροχα καρτποσταλικά τοπία της Λαπωνίας), ενώ ενδιαφέρεται για τον εσωτερικό κόσμο των ηρώων επιμένοντας στα μικρά: σε ένα αδελφικό χάδι, στον πρώτο ερωτικό χορό, στο άγγιγμα των πλήκτρων ενός πιάνου.

Σκηνοθεσία: Αμάντα Κέρνελ (Human Values Award για το «Η Καταγωγή των Σάμι» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2016, Label Europa Cinemas & Fedeora Award για το «Η Καταγωγή των Σάμι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2016)

Σενάριο: Αμάντα Κέρνελ

Πρωταγωνιστούν: Λένε Σεσίλια Σπάροκ, Μαζ-Ντόρις Ρίμπι, Γιούλιους Φλαϊσάντερ, Μία Έρικα Σπάροκ, Όλε Σάρι, Χάνα Άλστρομ

Διάρκεια: 110 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=ht-jA26XFOA

Ο γιος μου (Mon Garçon)
του Κριστιάν Καριόν

Μετά από ένα αγωνιώδες μήνυμα στον τηλεφωνητή από την πρώην σύζυγό του, ο Ζιλιέν καταφθάνει στο χιονισμένο και σκοτεινό τοπίο της ορεινής ανατολικής Γαλλίας για να μάθει ότι ο επτάχρονος γιος του Ματίς έχει απαχθεί. Οι δράστες είναι άγνωστοι, το ίδιο και τα κίνητρά τους, ενώ η αστυνομία δεν μπορεί να προσφέρει παρά ελάχιστη βοήθεια, καθώς δεν υπάρχουν στοιχεία που να οδηγούν στην εξιχνίαση του εγκλήματος.

Μόνος απέναντι στις ενοχές του για την παραμέληση της οικογένειάς του μπροστά σε μια διεθνή καριέρα ως γεωλόγος σε διάφορα σημεία του πλανήτη κι αντιμέτωπος με ένα χρόνο που κυλά απελπιστικά αντίστροφα, όσο δεν υπάρχει καμία εξέλιξη, ο Ζιλιέν θα φτάσει στο όρια της παράνοιας, υποπτευόμενος τους πάντες, ακόμα και το σύντροφο της πρώην γυναίκας του, τον οποίο ξυλοκοπεί. Όταν ανακαλύψει τυχαία ένα στοιχείο παρακολουθώντας παλιότερες ευτυχισμένες στιγμές του γιου του σε βίντεο, θα αποφασίσει να αναλάβει μόνος του δράση.

O Κριστιάν Καριόν δε διεκδίκησε ποτέ δάφνες μεγάλου δημιουργού, ούτε έγινε αγαπημένος των φεστιβάλ, κατάφερε όμως με το στιβαρό και μετρημένο σινεμά του να φτάσει μέχρι τα Όσκαρ και να έχει γυρίσει μέχρι φέτος τέσσερις μεγάλου μήκους ταινίες, καμία εκ των οποίων δε θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου, όλες όμως είναι αξιόλογες κι ενδιαφέρουσες. Στην πέμπτη και πιο πρόσφατη δημιουργία του, αποφάσισε να τολμήσει να τσαλακώσει την εικόνα του και να διερευνήσει τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης με ένα θρίλερ απαγωγής.

Ο Καριόν χωρίζει την ταινία του σε δύο διακριτά μέρη, στο πρώτο και πολύ πιο ουσιαστικό κι ενδιαφέρον, το οποίο εμβαθύνει στην ψυχολογία του πατέρα και στην κατακερματισμένη σχέση με την πρώην σύζυγό του, και στο δεύτερο, όπου ο κεντρικός ήρωας μετατρέπεται κάπως προβλέψιμα σε Λίαμ Νίσον, αυτό όμως δεν οδηγεί την ταινία στη σχιζοφρένεια, αλλά, αντιθέτως, η μετάβαση στην αυτοδικία είναι σεναριακά και σκηνοθετικά συνεπής, οργανική και σφιχτοδεμένη.

H διεύθυνση φωτογραφίας του Ερίκ Ντιμόν μετατρέπει επιδέξια και σταδιακά το αρχικό σκοτάδι της απελπισίας, όσο ο πατέρας πλησιάζει στην αλήθεια, σε φως, ενώ αναδεικνύει την ομορφιά και την υποβόσκουσα απειλή του φυσικού τοπίου. Το μοντάζ του Λοΐκ Λαλεμάν δίνει στην ταινία τον νευρώδη ρυθμό που απαιτείται, αφήνοντας, όμως, χώρο να ανασάνει στις πιο δραματικές σκηνές της αντιπαράθεσης των δύο συζύγων και της εσωτερικής πάλης του πρωταγωνιστή.

Αποτελεί ενδιαφέρον η επιλογή του σκηνοθέτη να αφήσει τον πρωταγωνιστή, Γκιγιόμ Κανέ, επίτηδες σε ένα σκοτάδι ανάλογο με αυτό του χαρακτήρα που υποδύεται και στην ουσία κατέγραψε με την κάμερά του τον αυτοσχεδιασμό του Γάλλου ηθοποιού, χωρίς να του παράσχει στη διάρκεια των εξαήμερων μόλις γυρισμάτων κανένα στοιχείο ως προς το σενάριο και την εξέλιξη της δραματουργίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια σαφώς πιο αυθεντική ερμηνεία, η οποία βγάζει αβίαστα στην επιφάνεια τον πόνο, την οργή και την ενοχή του πατέρα και κάνει πιο πιστευτή την επιλογή του για την αυτοδικία.

Σκηνοθεσία: Κριστιάν Καριόν

Σενάριο: Κριστιάν Καριόν, Λορ Ιρμάν

Πρωταγωνιστούν: Γκιγιόμ Κανέ (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Μην το πεις σε κανένα» το 2007), Μελανί Λοράν (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2007, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου ντοκιμαντέρ για το «Demain» το 2016, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενης Γαλλίδας ηθοποιού για το «Je vais bien, ne t’en fais pas» το 2007), Τριστάν Παζέ, Ολιβιέ ντε Μπενουάστ

Διάρκεια: 84 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=YMxbzJSQuvA

Το Τέλος της Ανωνυμίας (Anon)
του Άντριου Νίκολ

Ο σπουδαίος δημιουργός Άντριου Νίκολ, που σκηνοθέτησε και έγραψε το αριστουργηματικό «Gattaca» και συνέλαβε την ιστορία του συναρπαστικού «The Truman Show», επιστρέφει με μια καθηλωτική ιστορία που διαδραματίζεται στο προσεχές μέλλον, αντλώντας έμπνευση από το παρόν. Πιστός στα θέματα που θέτουν ερωτήματα για τις ηθικές επιπλοκές της χρήσης της τεχνολογίας, ο δημιουργός εξερευνά το ρόλο της πληροφορίας και την έλλειψη ιδιωτικότητας στην εποχή των social media, του σκανδάλου Σνόουντεν και του WikiLeaks.

Στο προσεχές μέλλον δεν υπάρχει ιδιωτική ζωή ή ανωνυμία. Όλες οι προσωπικές στιγμές καταγράφονται και το έγκλημα φθίνει. Στην απόπειρα του να ρίξει φως σε μια σειρά από φόνους, ο αστυνομικός Σαλ Φρίλαντ πέφτει πάνω σε μια νεαρή γυναίκα, η οποία δεν έχει κανένα ψηφιακό αποτύπωμα και άρα είναι αόρατη στο σύστημα. Η μυστηριώδης γυναίκα γνωστή ως The Girl, δεν έχει ταυτότητα, ιστορία ή οποιοδήποτε αρχείο. Ο Σαλ πρέπει να την εντοπίσει πριν γίνει ο ίδιος το επόμενο θύμα.

Στον απέριττο διάκοσμο της μουντής, γκρίζας πόλης με τα επιβλητικά θεόρατα, φουτουριστικά κτήρια, τις τρισδιάστατες διαφημίσεις, τους ελάχιστους ανθρώπους που κυκλοφορούν στους δρόμους, δηλαδή σε μια φοβική μεγαλούπολη, ο Άντριου Νίκολ στήνει το δικό του noir film επιστημονικής φαντασίας με όλα τα χρήσιμα συστατικά και των δυο κατηγοριών. Η αστυνομική ιστορία ανταμώνει το sci-fi στο ημιφωτισμένο, κινηματογραφικό δωμάτιο του μυστηρίου αναπτύσσοντας βασικά έναν χαρακτήρα αντι-ήρωα, που ερωτεύεται τον υπ΄ αριθμό ένα ένοχο αστυνομικής υπόθεσης. Μην αρχίσετε τις συγκρίσεις με το Blade Runner, γιατί οποιαδήποτε τοποθέτηση σχέσεων των δυο ταινιών θα είναι άστοχη. Χωρισμένος με πονεμένο, οικογενειακό παρελθόν ο αντικομφορμιστής, κουρασμένος και κάπως ιδεαλιστής ντεντέκτιβ, μπλέκεται σε μια πλεκτάνη ψηφιακής τεχνολογίας με επιπτώσεις τον ίδιο τον άνθρωπο.

Τα εκρηκτικά που βρίσκονται σωστά τοποθετημένα στους πυλώνες του σεναρίου για να πυρακτώσουν το στόρι και να απογειωθεί η ταινία, παθαίνουν μερική αφλογιστία και το άνευρο του θέματος καθηλώνει την ανάπτυξη του αστυνομικού μέρους. Το μερίδιο που αφορά το sci-fi, ο έμπειρος Νίκολ, βασισμένος στην πολύκροτη υπόθεση του Σνόουντεν περί χρήσης των προσωπικών δεδομένων από τις μυστικές υπηρεσίες, το ταξιδεύει υπέροχα, καλύπτοντας σφαιρικά και επί της ουσίας αυτό που θέλει να προβάλει: την πλήρη ανελευθερία και την απουσία ιδιωτικότητας στην προσωπική μας ζωή.

 Σκηνοθεσία: Άντριου Νίκολ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Ζωντανή Μετάδοση: The Truman Show» το 1999)

Σενάριο: Άντριου Νίκολ

Πρωταγωνιστούν: Κλάιβ Όουεν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Εξ επαφής» το 2005), Αμάντα Σέιφριντ, Κολμ Φιόρε, Μαρκ Ο’ Μπράιαν, Σόνια Γουάλγκερ, Ιντο Γκόλντμπεργκ

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=kDih5z1Njtw

Θάρρος ή Αλήθεια (Truth or Dare)
του Τζεφ Γουάντλοου

Ένα φαινομενικά ακίνδυνο παιχνίδι «Θάρρος ή Αλήθεια» μεταξύ φίλων καταλήγει αιματηρό, όταν κάποιος ή κάτι, απειλεί θανάσιμα όσους δεν αποφασίζουν να ακολουθήσουν τους κανόνες και να «τολμήσουν» ή να «πουν την αλήθεια».

Για κάποιους ένα πραγματικό παιχνίδι θάρρους ή αλήθειας μπορεί να είναι αρκετά τρομαχτικό μιας και θα ήταν αναγκασμένοι να αποκαλύψουν κάποια από τα μεγαλύτερα μυστικά τους ή να κάνουν κάτι τρελά επικίνδυνο. Και μόνο η ιδέα αυτή και μόνο θα μπορούσε, αν μη τι άλλο, να γίνει η βάση για μια διασκεδαστική ταινία τρόμου.

H ταινία του Τζεφ Γουάλντοου δεν καταφέρνει ποτέ να κινήσει το ενδιαφέρον, και φυσικά ούτε να τρομάξει στο ελάχιστο, πλασάροντας ως τρομαχτικά τα προμελετημένα πετάγματα ή τα χαλασμένα φίλτρα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών που θα ορκιζόσουν ότι έχουν ξεπηδήσει από κάποια εφαρμογή.

Ακόμα και οι θάνατοι είναι αναίμακτοι και ανέμπνευστοι, το οποίο από μόνο του ακυρώνει το όλο κόνσεπτ της ταινίας τρόμου. Υπάρχουν στιγμές που προσπαθεί να γίνει λίγο αστεία αλλά το μόνο που καταφέρνει με το ψυχρό και άνοστο χιούμορ της είναι να μουδιάσει το θεατή που μάλλον έχει αποκοιμηθεί.

Το «Θάρρος ή Αλήθεια» μοιάζει να γυρίστηκε για να παίζεται αποκλειστικά στα πιτζάμα πάρτι διαφόρων εφήβων όπου αποφασίζουν, ανάμεσα σε άλλα, να δουν και καμιά ταινία τρόμου. Αλλά ακόμα και τότε, θα περάσετε καλύτερα παίζοντας το πραγματικό παιχνίδι παρά να δείτε την ταινία αυτή.

Σκηνοθεσία: Τζεφ Γουάντλοου

Σενάριο: Τζίλιαν Τζέικομπς, Μάικλ Ράιζ, Κρίστοφερ Ρόουτς, Τζεφ Γουάντλοου

Πρωταγωνιστούν: Λούσι Χέιλ, Τάιλερ Πόουζι, Βιολέτ Μπιν, Σοφία Άλι

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=dEuO_tqeIl0

Ζευγάρι με το ζόρι (Overboard)
των Ρομπ Γκρίνμπεργκ και Μπομπ Φίσερ

Το φοβερό παιδί του ισπανόφωνου κινηματογράφου, Εουχένιο Ντερμπέζ, συναντά την american sweetheart Άννα Φάρις σε μια απολαυστική αισθηματική κωμωδία που, αν και εμπνέεται από την κλασική ταινία του 1987, είναι πλήρως προσαρμοσμένη στη σημερινή πραγματικότητα.

Στην αξέχαστη ρομαντική κομεντί «Γυναίκα στη Θάλασσα», με την Γκόλντι Χόουν και τον Κερτ Ράσελ, μία κακομαθημένη πλούσια έπεφτε στη θάλασσα από το γιοτ της, πάθαινε αμνησία και έπεφτε στα «δίχτυα» ενός αγροίκου μαραγκού, που δεν είχε πληρώσει για τις υπηρεσίες του, ο οποίος, για να την εκδικηθεί, την έπειθε ότι ήταν η σύζυγός του και μητέρα των τεσσάρων παιδιών του.

Σ’ αυτό το σύγχρονο ριμέικ της, οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Ο Εουχένιο Ντερμπέζ είναι ένας κακομαθημένος πλεϊμπόι, γόνος μιας εκ των πλουσιότερων οικογενειών του Μεξικού, που πέφτει στη θάλασσα από το γιοτ του και παθαίνει αμνησία. Η Άννα Φάρις, μια ανύπαντρη εργαζόμενη μητέρα στην οποία ο δύστροπος και αλαζόνας γόης χρωστά χρήματα, τον βρίσκει τυχαία και τον περιμαζεύει, μόνο για να τον πείσει ότι είναι ο άνδρας της και πατέρας των παιδιών της.

Η απόσταση της πρώτης επιτυχημένης ταινίας με το συγκεκριμένο ριμέικ, εκτός της αντιστροφής των ρόλων είναι αχανής και ομιχλώδης.

Προ επταετίας, το ριμέικ προοριζόταν για την πορτορικάνικης καταγωγής Τζένιφερ Λόπεζ στη θέση της Χόουν, προφανώς για να ξεφύγουμε από το μοντέλο του λευκού μεγιστάνα και την τυποποίηση του μόνιμα καταφρονημένου Λατίνου. Σήμερα που το ζήτημα της γυναικείας ενδυνάμωσης απασχολεί σχεδόν καθημερινά τα πρωτοσέλιδα, ειδικά μετά το σκάνδαλο Γουάινστιν, η αντιστροφή των φύλων μοιάζει σαν η ιδανικότερη επιπλέον «διόρθωση». Το κίνημα #MeToo συνεχίζεται ακόμη και αν φορά το προσωπείο της κακόγουστης φάρσας όπως είναι το «Ζευγάρι με το Ζόρι».

Σκηνοθεσία: Μπομπ Φίσερ, Ρομπ Γκρίνμπεργκ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης κωμικής σειράς για το «Frasier» το 1998, 1997 & 1996)

Σενάριο: Μπομπ Φίσερ, Ρομπ Γκρίνμπεργκ

Πρωταγωνιστούν: Εουχένιο Ντερμπέζ, Ανα Φάρις, Εύα Λονγκόρια, Σούζι Κερτζ, Τζον Χάνα, Μελ Ροντρίγκεζ

Διάρκεια: 112 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=d5Jh0OgBogg