Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 8.3.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 8.3.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Τα Όσκαρ τελείωσαν και οι ταινίες αρχίζουν πάλι να πληθαίνουν στις αίθουσες! Αυτήν την εβδομάδα, ο Νίκολας Κέιτζ, ο Μπρους Γουίλις και ο Αλ Πατσίνο μπλέκονται σε περιπέτειες, εν όψει Πάσχα κάνει την εμφάνισή του ένας κούνελος, δύο Έλληνες δίνουν τα πρώτα τους καλλιτεχνικά δείγματα, μια ισοπεδωτική πολιτική σάτιρα, μια αλεπού, ένα δράμα για το μεγάλο μυστήριο που λέγεται ζωή κι ένα χορευτικό ντοκιμαντέρ κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.

Do it yourself
του Δημήτρη Τσιλιφώνη

Το «Do it Yourself» είναι η ταινία που περίμενες να δεις κάθε φορά που ένας νέος Έλληνας σκηνοθέτης αποφάσιζε να ασχοληθεί με ένα πολιτικό θρίλερ, μια αστυνομική περιπέτεια ή ένα action movie, κινηματογραφικά είδη που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν στις σωστές τους διαστάσεις χωρίς την αντίστοιχη τεχνογνωσία, εμπειρία και κυρίως κουλτούρα.

Η ταινία του Δημήτρη Τσιλιφώνη είναι μια ταινία (από)δράσης, με ό,τι αυτό σημαίνει σε επίπεδο σεναρίου, σκηνικών, γυρίσματος, φωτογραφίας, ρυθμού, μοντάζ, διεύθυνσης ηθοποιών και στιλ. Αλλά είναι μια ταινία δράσης, που όπως ακριβώς συμβαίνει στον ήρωά του, πρέπει να φτιαχτεί από το δημιουργό της από την αρχή, με τα λιγοστά μέσα που έχει στη διάθεσή του, με περισσότερη εξυπνάδα απ’ ότι budget για ειδικά εφέ.

Ο Άλκης είναι ένας μικροαπατεώνας που ενώ βρισκόταν στη φυλακή, έκανε κάποιες ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Μπεζεριάνος, ένας επιχειρηματίας που βρέθηκε στη φυλακή όταν βγήκαν στη φόρα οι δουλειές του με τον μαφιόζο Φόρκου. Όταν ο Άλκης αποφυλακίζεται, συμφωνεί με τον Μπεζεριάνο να ανεβάσει στο ίντερνετ ένα βίντεο – ομολογία που θα αποκαταστήσει τη φήμη του δεύτερου, με αντάλλαγμα κάποια χρήματα και ασφαλή έξοδο από τη χώρα. Όταν όμως γυρίζει το εν λόγω βίντεο, αντιλαμβάνεται ότι οι άνθρωποι του Μπεζέ δεν πρόκειται να τον αφήσουν να φύγει ζωντανός, και εγκλωβισμένος σε ένα πολυώροφο γιαπί θα προσπαθήσει να αποδράσει από τους κυνηγούς του.

Αξιοποιώντας με ευρηματικότητα ένα απαιτητικό, εντυπωσιακό αλλά ταυτόχρονα λειτουργικό κινηματογραφικό σκηνικό, ο σκηνοθέτης πιάνει την ιστορία από τη στιγμή που ένα upload σε ένα στούντιο μοντάζ με κακή σύνδεση ίντερνετ ορίζει την αντίστροφη μέτρηση. Και ξεκινάει να «ανεβάζει» στο σκληρό της ταινίας του όλα όσα συνθέτουν μια τυπική ταινία δράσης: σκηνές αγωνίας, ανθρωποκυνηγητά, πιστολίδια, έξυπνους και κυρίως λιγότερο έξυπνους γκάνγκστερ, αποφασιστικές δικηγόρους, πρωτοπαλίκαρα έτοιμα να προδώσουν το αφεντικό τους.

Αποτελεί ένα πρώτο δείγμα ενός δημιουργού που σημειώνεις ήδη το όνομά του για το μέλλον, αλλά και ένα απολαυστικό escape movie που λειτουργεί ταυτόχρονα ως ψυχαγωγική και ως προσωπική ταινία – αφού δεν θα μπορούσε ποτέ ένας πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης να εκφράσει καλύτερα την προσπάθειά του να βρει το δρόμο του και τελικά έξοδο κινδύνου ακριβώς μέσα από αυτό που αγαπάει.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιλιφώνης

Σενάριο: Δημήτρης Τσιλιφώνης

Πρωταγωνιστούν: Κωνσταντίνος Ασπιώτης, Μάκης Παπαδημητρίου, Μυρτώ Αλικάκη (Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για «Το δέντρο και η κούνια» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1998), Αργύρης Ξάφης, Πάνος Κορώνης, Θέμης Πάνου (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Miss Violence» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013), Χρήστος Λούλης (Βραβείο Β΄ Ανδρικού ρόλου για το «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2008), Άρης Αντωνόπουλος

Διάρκεια: 97 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=u0e_mVlcjoQ

Ο θάνατος του Στάλιν (The Death of Stalin)
του Αρμάντο Ιανούτσι

«Ο θάνατος του Στάλιν» πρόκειται για μια «μαύρη» κωμωδία, με επίκεντρο το εσωτερικό πολιτικό τοπίο της Σοβιετικής Ρωσίας τη δεκαετία του ’50, που εξιστορεί σατυρικά τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν λίγες ημέρες πριν από την κηδεία του στυγερού δικτάτορα. Οι μηχανορραφίες και η παράνοια των επίδοξων διαδόχων για την κατάληψη της εξουσίας ενσαρκώνονται από τεράστια ονόματα της κωμωδίας για να μας δώσουν μία απολαυστική πολιτική σάτιρα, με ιστορική αξία.

Τη νύχτα της 2ης Μαρτίου του 1953, ο άνδρας που φοβάται ολόκληρο το ρωσικό έθνος, πεθαίνει. Ο Τζόζεφ Στάλιν, ο ανελέητος τύραννος παθαίνει ένα τρομαχτικό εγκεφαλικό επεισόδιο και αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά και την πολυπόθητη θέση του ως Γενικός Γραμματέας της ΕΣΣΔ. Όλοι όσοι τον περιστοίχιζαν, από τον αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα μέχρι τον Αρχηγό των Μυστικών Υπηρεσιών αλλά και τον ίδιο του το γιο, όλοι μάχονται για να κληρονομήσουν την υπέρτατη εξουσία του. Οι υποψήφιοι είναι πολλοί και θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να την κατακτήσουν.

Η ταινία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και αποτελεί μια διακωμώδηση των όσων εξελίχθηκαν στη Ρωσία, λίγες ημέρες πριν από την κηδεία του Εθνοπατέρα, ρίχνοντας ένα σαρδόνιο φως σε όλη την τρέλα και την απάνθρωπη κατάσταση του ολοκληρωτισμού.

Αυτό που δεν ξέρουν πολλοί είναι ότι βασίζεται, επίσης, στο ομώνυμο graphic novel του Fabien Nury, το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Οξύ και σε μετάφραση της Κατερίνας Φράγκου. Ο ιστορικός, με ειδίκευση στη Σοβιετική ιστορία , Ζαν-Ζακ Μαρί έχει πει για το graphic novel: «Αυτό που είναι σημαντικό εδώ δεν είναι η ακρίβεια των γεγονότων, αλλά η αυθεντικότητα της οπτικής γωνίας. Αναπλάθει με εντυπωσιακό τρόπο τη φρικώδη και ζοφερή ατμόσφαιρα των κυκλωμάτων που κυβερνούσαν το Κρεμλίνο στο τέλος του αιματηρού καθεστώτος του Στάλιν».

 Σκηνοθεσία: Αρμάντο Ιανούτσι (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σεναρίου σε κωμική σειρά και Καλύτερης κωμικής σειράς για το «Veep» το 2015)

Σενάριο: Αρμάντο Ιανούτσι, Ντέιβιντ Σνάιντερ, Ίαν Μάρτιν (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης κωμικής σειράς για το «Veep» το 2015) & Πίτερ Φέλοους

Πρωταγωνιστούν: Τζέφρι Τάμπορ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Transparent» το 2015, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Transparent» το 2016 & 2015), Στιβ Μπουσέμι (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «Boardwalk Empire» το 2011, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σύντομου προγράμματος για το «Park Bench with Steve Buscemi» το 2016), Πάντι Κόνσινταϊν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντεμπούτου από Βρετανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη ή παραγωγό για το «Tyrannosaur» το 2012, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Dog Altogether» το 2008, Βραβείο Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Tyrannosaur» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2011, Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού για το «Last Resort» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2000, Ασημένια Άρκτος για την ταινία μικρού μήκους «Dog Altogether» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2007), Σάιμον Ράσελ Μπιλ

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=vFsPyI8bbDA

Foxtrot
του Σάμουελ Μάοζ

Μετά τον εξαιρετικό «Λίβανο», που είχε αποσπάσει το Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Ισραηλινός σκηνοθέτης επιστρέφει οχτώ χρόνια μετά με μια γλυκόπικρη ταινία για τα παιχνίδια της μοίρας στις ζωές μας, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο 23o Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας στις Νύχτες Πρεμιέρας.

Το «Foxtrot» εκτός από μια σπουδαία ταινία, είναι και μια διαφορετική κινηματογραφική εμπειρία σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά του σκηνοθέτη. Ένας, όπως προδίδει ο τίτλος, νέος χορός του οποίου τα βήματα πρέπει να μάθουμε, πριν ακολουθήσουμε το ρυθμό του.

  • Σημείο εκκίνησης

Ένας χωματόδρομος στη μέση του πουθενά, άγνωστο πού κι άγνωστο ποιος τον διασχίζει.

  • Δύο βήματα μπροστά

Το διαμέρισμα της οικογένειας Φέλντμαν. Ξαφνικά κάποιος χτυπάει το κουδούνι. Μια γυναίκα ανοίγει την πόρτα και στη θέα των επισκεπτών λιποθυμά και παθαίνει κρίση. Πρόκειται για αξιωματικούς του ισραηλινού στρατού που ήρθαν να ανακοινώσουν ότι ο γιος της οικογένειας, Τζόναθαν, έχει σκοτωθεί εν ώρα υπηρεσίας. Αρχίζει η ώρα του θρήνου, ενός θρήνου βωβού κι εκκωφαντικά σιωπηλού. Σε μια σχολή χορού στην ίδια πολυκατοικία τα ζευγάρια χορεύουν ανύποπτα foxtrot. Όλα είναι έτοιμα για την τελετή, μέχρι που το κουδούνι ξαναχτυπά και είναι πάλι οι ίδιοι αξιωματικοί που ενημερώνουν ότι τελικά όλα ήταν ένα φρικτό λάθος, πως πρόκειται περί συνωνυμίας και πως ο γιος είναι τελικά ζωντανός.

  • Ένα βήμα δεξιά

Ένα στρατιωτικό φυλάκιο, ένα οδόφραγμα στη μέση του πουθενά και πέντε στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και ο Τζόναθαν Φέλντμαν. Ένας στρατιώτης χορεύει στον έρημο δρόμο foxtrot. Οι μέρες και οι νύχτες κυλούν ράθυμα με ιστορίες από τη ζωή στον έξω κόσμο. Ένας τυπικός έλεγχος εξελίσσεται σε τραγωδία. Ο νεαρός Τζόναθαν Φέλντμαν καλείται επειγόντως σπίτι του.

  • Δύο βήματα πίσω

Επιστροφή στο διαμέρισμα της οικογένειας Φέλντμαν. Αντί για μια χαρούμενη επανένωση, βλέπουμε τους δύο γονείς να θρηνούν. Η μητέρα κατηγορεί τον πατέρα ότι αυτός ευθύνεται για το χαμό του γιου τους. Αναπολούν την κοινή τους ζωή, έρχονται κοντά, κλαίνε και σε κάποια στιγμή θυμούνται κάποιες ευτυχισμένες στιγμές και μοιράζονται ένα αυτοσχέδιο χορό. Foxtrot φυσικά, του οποίου τα βήματα είναι απλά και κυκλικά. Σαν τη μοίρα που πρέπει αναπόφευκτα να κάνει τον κύκλο της.

  • Επιστροφή στο σημείο εκκίνησης

Ο χωματόδρομος στη μέση του πουθενά δεν ήταν τελικά, παρά ο τόπος της τραγωδίας, εκεί όπου θα ανατραπεί το στρατιωτικό φορτηγό που μεταφέρει το γιο της οικογένειας Φέλντμαν. Ο χορός του πεπρωμένου έχει κλείσει. Ή μήπως μόλις άνοιξε;

Η ταινία θίγει το θέμα της απώλειας τόσο αινιγματικά και με τόση φορμαλιστική τόλμη, ανακατεύοντας κινηματογραφικές και αφηγηματικές τεχνικές για να στήσει μια περίτεχνη χορογραφία του μοιραίου και του θρήνου, με μια αλησμόνητη εικαστική δύναμη.

Το «Foxtrot» είναι ένα πολυμορφικό παζλ, ένας χορός για την αέναη διαδοχή της ζωής και του θανάτου. Κάποιος είχε πει κάποτε ότι όλες οι μεγάλες ταινίες ξεκινούν τη στιγμή που τελειώνουν. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτή είναι μία από αυτές.

Σκηνοθεσία: Σάμουελ Μάοζ (Human Values Award στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2009 και SIGNIS Award, Nazareno Taddei Award & Χρυσή Άρκτο για την ταινία μικρού μήκους «Lebanon» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2009, SIGNIS Award, Arca CinemaGiovani Award & Ασημένια Άρκτο για το «Foxtrot» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Σάμουελ Μάοζ

Πρωταγωνιστούν: Λιόρ Ασκενάζι, Σάρα Άντλερ, Γιονατάν Σιράι

Διάρκεια: 113 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=imm4Atfm7Ko

Η μεγάλη κακιά αλεπού και άλλες ιστορίες (Le grand méchant Renard et autres contes…)
των Πάτρικ Ίμπερτ και Μπενζαμέν Ρενέρ

H ζωή στην ύπαιθρο δεν είναι πάντα τόσο ειρηνική και ήσυχη. Ειδικά σε αυτή τη φάρμα που μία αλεπού κάνει τη μαμά σε μια ομάδα από κοτοπουλάκια, ένα κουνέλι νομίζει ότι είναι πελαργός και μια πάπια θέλει να γίνει ο Άγιος Βασίλης. Αν λοιπόν νομίζετε ότι η ζωή στην φάρμα είναι απλή… σκεφτείτε το ξανά!

Ο Μπενζαμέν Ρενέρ ενώνει τις δυνάμεις του με τον Πατρίκ Ιμπέρτ και μας δίνει μία πανέμορφη ταινία κινουμένων σχεδίων. Βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο του ίδιου του Ρενέρ, καταφέρνει να σε μαγέψει από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Το αρκετά παραδοσιακό σχέδιό της, ζωγραφισμένο στο χέρι, τα υπέροχα σκηνικά από νερομπογιές καθώς και οι αξιαγάπητοι καρτουνίστικοι πρωταγωνιστές, μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει κατευθείαν μέσα από τις σελίδες ενός κλασικού βιβλίου.

Το σενάριο είναι σπονδυλωτό, αποτελούμενο από τρεις μικρές αυτοτελείς ιστορίες, οι οποίες έχουν μια μικρή σύνδεση μεταξύ τους. Με αυτό τον απλό, αλλά αρκετά έξυπνο τρόπο, η ταινία δεν γίνεται ούτε λεπτό βαρετή, τα αστεία είναι πετυχημένα και, πάνω από όλα, είναι διασκεδαστική μέχρι το τέλος. Ο Ρενέρ μαζί με το σεναριογράφο Ζαν Ρενό, μέσω των τριών αυτών ιστοριών καταφέρνουν πέρα από τα αστεία να μιλήσουν και για θέματα, όπως η υιοθεσία και η διαφορετικότητα, θέματα σοβαρά τα οποία προσεγγίζονται με λεπτότητα και ευαισθησία, αλλά και με το χιούμορ που αρμόζει.

Οι ιστορίες – κάθε μια αναφέρεται σε μια διαφορετική ηλικία στη ζωή ενός μικρού παιδιού, φτάνοντας και μέχρι την προεφηβικά του χρόνια σε εύστοχο παραλληλισμό με τις τρεις διαφορετικές εποχές (καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας) – όλες έχουν κάτι να πουν και να προσφέρουν τόσο στους μικρούς θεατές, αλλά και στους μεγάλους.

Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που μοιάζει σα μία πραγματική όαση μπροστά στο κυρίαρχο πλέον 3D animation. Η φρεσκάδα και η ζεστή της καρδιά είναι κάτι που δεν συναντάς εύκολα.

 Σκηνοθεσία: Μπενζαμέν Ρενέρ (SACD Prize για το «Ernest et Célestine» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2012, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων για το «Ernest et Célestine» το 2012), Πάτρικ Ίμπερτ

Σενάριο: Μπενζαμέν Ρενέρ, Ζαν Ρενό

Με τις φωνές των: Κωνσταντίνος Κακανάς, Σοφία Καψαμπέλη, Ινώ Μενεγάκη, Αντώνης Πάλλης, Νίκος Παπαδόπουλος, Ποίμης Πέτρου, Διονυσία Τσιτιρίδου, Γιάννης Υφαντής, Στέλιος Ψαρουδάκης

Διάρκεια: 79 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=z_-q_RE-7fs

Αγκάθι (Thorn)
του Γαβριήλ Τζάφκα

Η Λίζα και ο Γιάκομπ μόλις παντρεύτηκαν. Την ίδια νύχτα αποφασίζουν να πάνε ταξίδι του μέλιτος στην επαρχία της Δανίας. Ο Γιάκομπ, όμως, δε γνωρίζει τον προορισμό τους, καθώς η Λίζα έκανε όλες τις προετοιμασίες μυστικά. Όλα συμβαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο της Λίζας, μέχρι που η ίδια συνειδητοποιεί ότι το σχέδιό της βλάπτει την αγάπη τους και η πίστη τους μετατρέπεται σε φόβο.

Το «Αγκάθι» είναι μια δανό – ελληνική ταινία μεγάλου μήκους, σε σκηνοθεσία Γαβριήλ Τζάφκα και παραγωγή Τάις Νόργκαρντ της Nitrat Film. Ο Τζάφκας κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στις ταινίες μεγάλου μήκους και σφραγίζει την πρώτη συμπαραγωγή που έγινε ποτέ μεταξύ Ελλάδας και Δανίας. Η ταινία υποστηρίζεται από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, την ΕΡΤ, το Eurimages και είναι συμπαραγωγή της Kakavias Films και της Κατερίνας Μπεληγιάννη.

Το Νοέμβριο του 2016, το Αγκάθι απέσπασε το βραβείο Eurimages Lab Project στο τμήμα Work in Progress της Αγοράς στο 57ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για την ενεργή συμμετοχή του στην ανανέωση του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Την επόμενη χρονιά, έκανε πρεμιέρα στο 58ο ΔΦΚΘ και κέρδισε το πρώτο βραβείο με τίτλο «Νέος Κινηματογράφος» που απένειμε η ΕΡΤ.

 Σκηνοθεσία: Γαβριήλ Τζάφκας (Eurimages Lab Project Award για το «Αγκάθι» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2016)

Σενάριο: Γαβριήλ Τζάφκας, Αρνε Γκρόνμπεκ

Πρωταγωνιστούν: Νέελ Ρόνχολτ, Γιενς Σέττερ Λάσσεν, Βίμπεκε Χάστρουπ, Ολαφ Γιοχάνεσσεν

Διάρκεια: 82 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=amTAR8zS57E

Death Wish
του Ιλάι Ροθ

Ο Δρ. Πολ Κέρσι είναι ένας φιλήσυχος οικογενειάρχης και επιτυχημένος χειρουργός στα επείγοντα περιστατικά, φροντίζοντας συχνά τα θύματα της αυξανόμενης εγκληματικότητας της πόλης του. Μέχρι που μία μέρα, η γυναίκα του και η νεαρή κόρη του βρίσκονται άγρια δολοφονημένες στο σπίτι τους στα προάστια. Με την αστυνομία να αδυνατεί να ανταποκριθεί στον αριθμό των βίαιων περιστατικών, ο Πολ, διψασμένος για εκδίκηση, παίρνει το νόμο στα χέρια του, κυνηγώντας ο ίδιος τους ενόχους. Καθώς οι ανώνυμοι φόνοι εγκληματιών αρχίζουν να κυριαρχούν στα ΜΜΕ, ο κόσμος αναρωτιέται αν αυτός ο θανάσιμος εκδικητής είναι ένας φύλακας άγγελος ή ο Χάρος.

Το φιλμ αποτελεί ριμέικ της ομότιτλης καλτ ταινίας του 1974 με πρωταγωνιστή τον Τσαρλς Μπρόνσον, σε έναν από τους πιο εμβληματικούς ρόλους του, και τονΤ ζεφ Γκόλντμπλουμ στην πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση. Η ταινία, η οποία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Μπράιαν Γκάρφιλντ, έθετε καίριες ερωτήσεις σχετικά με το θέμα της οπλοκατοχής αλλά και την επίπτωση της ίδιας της βίας τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.

Η ταινία σημείωσε μεγάλη επιτυχία την εποχή εκείνη, με αποτέλεσμα γυριστούν και τέσσερα σίκουελ (το ένα πιο αχρείαστο από το άλλο), αλλά αυτό που φαίνεται ότι πραγματικά της έλειπε ήταν ένα – ακόμη πιο αχρείαστο – ριμέικ.

Ο Ροθ αποφάσισε να αλλάξει τον τόνο και τους ρυθμούς, κάνοντας τον πρωταγωνιστή από ένα βασανισμένο χαρακτήρα εξαιτίας του βιασμού και του φόνου της γυναίκας και της κόρης του, σε έναν «ενάρετο» τιμωρό του οποίου οι πράξεις δικαιολογούνται και μένουν ατιμώρητες.

Στην εποχή του Τραμπ, ο Ροθ μοιάζει να νομιμοποιεί την οπλοκατοχή, ως κάτι αναγκαίο στη ζωή ενός οικογενειάρχη που θέλει να προστατέψει τη γυναίκα και τα παιδιά του από τη «ζούγκλα» που υπάρχει εκεί έξω. Δεν τον ενδιαφέρει να ακουστεί και η αντίθετη γνώμη, την οποία αγγίζει τελείως επιδερμικά. Δε δίνει στο κοινό του την πολυτέλεια να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα γύρω από τις πράξεις του χαρακτήρα του Μπρους Γουίλις. Δεν τον νοιάζει να ανοίξει κάποιο διάλογο γύρω από αυτές, ούτε τον νοιάζει να εξετάσει το όποιο ηθικό υπόβαθρο, αν υπάρχει.

Το «Death Wish» είναι τόσο φτηνό όσο και οι προθέσεις του. Δεν λειτουργεί ούτε ως απενοχοποιημένο b-movie, ούτε ως μια χορταστική αστυνομική ταινία δράσης, πόσο μάλλον ως κάποιο κοινωνικό σχόλιο στο θέμα της οπλοκατοχής. Το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι να προσμετρηθεί ως ακόμα μια προσθήκη στο σερί των κακών ταινιών του Μπρους Γουίλις.

Σκηνοθεσία: Ιλάι Ροθ

Σενάριο: Τζο Κάρναχαν

Πρωταγωνιστούν: Μπρους Γουίλις (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Moonlighting» το 1987, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης ανδρικής συμμετοχής σε κωμική σειρά για το «Friends» το 2000, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «Moonlighting» το 1987 & 1986), Βίνσεντ Ντ’ Ονόφριο, Ελίζαμπεθ Σου, Ντιν Νόρις

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=YCwOgOcZ4V0

Επιχείρηση μαμά (Resan till Fjäderkungens Rike)
του Εσμπεν Τοφτ Γιάκομπσεν

Ο Γιόχαν είναι ένας μικρός κούνελος που ζει ευτυχισμένος με την οικογένειά του, στη μακρινή Κουνελοχώρα. Όταν η μητέρα του θα χαθεί ξαφνικά, ο Γιόχαν θα αποφασίσει να ξεκινήσει ένα περιπετειώδες και δύσκολο ταξίδι για να τη φέρει πίσω. Στη διαδρομή, θα συναντήσει παράξενα πλάσματα, αξιολάτρευτους συμμάχους και τρομερές δυσκολίες, μέχρι να φτάσει στο Βασίλειο του πιο ισχυρού αντίπαλου του: του Βασιλιά του Φτερού.

Βραβευμένο σε τέσσερα διεθνή Φεστιβάλ Κινουμένων σχεδίων, το «Επιχείρηση: Μαμά» είναι μελαγχολικό ταξίδι σε ένα ονειρικό σύμπαν, επηρεασμένο από τους μαγικούς κόσμους της Άστριντ Λίντγκρεν (συγγραφέα του αγαπημένου «Πίπη Φακιδομύτη»), του περίφημου Ιαπωνικού Studio Ghibli, της Ελληνικής Μυθολογίας (Ορφέας και Ευρυδίκη) και των Σκανδιναβικών Μύθων.

Ο σκηνοθέτης, Εσμπεν Τοφτ Γιάκομπσεν, δημιουργεί έναν κόσμο όπου τον κατοικούν κουνέλια, ένα βασίλειο νεκρών όπου το εξουσιάζει ένα περίεργο μυθικό φτερωτό πλάσμα και μια θεϊκή οντότητα με πλοκάμια, και μια ιστορία βγαλμένη μέσα από τη νορβηγική και ελληνική μυθολογία, που προσπαθεί να δείξει στα παιδιά πώς να έρθουν αντιμέτωποι με το γεγονός του χαμού ενός αγαπημένου προσώπου και πώς να συνεχίσουν να ζουν παρέα με τις αναμνήσεις τους.

Ωστόσο, η ελληνική μεταγλώττιση μοιάζει να έχει γίνει από ηθοποιούς που καταβάλουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια για να διαβάσουν τις ατάκες τους, χωρίς τον παραμικρό χρωματισμό στους τόνους της φωνής τους. Θα μπορούσε να ήταν μια συγκινητική και αξέχαστη ταινία για τον θάνατο, την αποδοχή και για τη σχέση γονέα – παιδιού. Αντ’ αυτού μοιάζει σαν να πρόκειται για προχειροδουλειά που, αν και έχει ζεστή καρδιά, φοβάται να την δείξει.

Σκηνοθεσία: Εσμπεν Τοφτ Γιάκομπσεν

Σενάριο: Γιάνικ Τάι Μόσχολτ, Εσμπεν Τοφτ Γιάκομπσεν

Διάρκεια: 78 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MjSeJNsg2s4

Mom and Dad
του Μπράιαν Τέιλορ

Η υπόθεση είναι απλή. Χωρίς καμία προειδοποίηση και ενδεχομένως λόγω μιας νευρολογικής επιδημίας που μεταβιβάζεται μέσα από τα τηλεοπτικά σήματα, οι γονείς στρέφονται εναντίον των παιδιών τους, ακόμα και των νεογέννητων, με στόχο να τα δολοφονήσουν. Δεν υπάρχουν πως και γιατί και για να είμαστε ειλικρινείς, δε χρειάζονται κιόλας.

Δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχει δομημένη αφήγηση παρά μία μόνιμη τρέλα και κινηματογραφική αναρχία, που έχει συγκεκριμένο στόχο να αποπροσανατολίσει και να παρασύρει στη δίνη της το θεατή.

Διακριτικές πινελιές σχετικά με τα ταμπού της πολιτισμένης κοινωνίας, λοξές ματιές προς ρατσιστικές τάσεις και γενικότερες υπόνοιες για μια ευρύτερη πολιτιστική κρίση υπάρχουν διάσπαρτες στο φιλμ του Τέιλορ, μόνο που είναι πραγματικά δύσκολο να επικεντρωθείς σε αυτές όταν έχεις σε πρώτο πλάνο τον Νίκολας Κέιτζ λουσμένο στο αίμα και με γουρλωμένα μάτια να προσπαθεί μανιασμένα να αποτελειώσει τα παιδιά του μέσα στην υπερ-ερμηνευτική του extravaganza.

Αρκεί μία ματιά στον κόσμο του «Crank» για να αντιληφθεί κανείς την αισθητική του Μπράιαν Τέιλορ, ο οποίος εμπνέεται από την ατμόσφαιρα των b-movies και την punk για να δημιουργήσει ταινίες που, χωρίς να παίρνουν ποτέ τον εαυτό τους στα σοβαρά, φλερτάρουν με τον τρόμο, τη δράση και την μαύρη κωμωδία, επενδύοντας στο θόρυβο και τη φασαρία για να σχηματίσουν μια τραχιά, ωμή πραγματικότητα.

Σκηνοθεσία: Μπράιαν Τέιλορ

Σενάριο: Μπράιαν Τέιλορ

Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Κέιτζ (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» το 1996, Tribute to Independent Vision Award στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1995), Σέλμα Μπλερ, Αν Γουίντερς, Ζάκαρι Άρθουρ

Διάρκεια: 83 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=0zgMDWrH5JY

Το Παιχνίδι του Δολοφόνου (Hangman)
του Τζόνι Μάρτιν

Ο πρώην αστυνομικός ντετέκτιβ Ρέι Άρτσερ συνεργάζεται με τον ειδικό στα εγκληματικά προφίλ Γουίλ Ράνι για να εντοπίσουν έναν από τους πιο διάσημους και βίαιους serial killers της πόλης που παίζει ένα διεστραμμένο δολοφονικό παιχνίδι χρησιμοποιώντας το παιδικό παιχνίδι «κρεμάλα».

Ταυτόχρονα η δημοσιογράφος Κρίστι Ντέιβις παρακολουθεί επίμονα τους δύο αστυνομικούς προκειμένου να αποκαλύψει πρώτη τον ένοχο. Οι τρεις τους επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο ώστε να εμποδίσουν να γίνουν και άλλοι φόνοι αφού κάθε 24 ώρες, ένα σώμα βρίσκεται κρεμασμένο αποκαλύπτοντας ένα καινούριο γράμμα του παιχνιδιού χαραγμένο στην πλάτη ή στο στήθος του θύματος.

Σκηνοθεσία: Τζόνι Μάρτιν

Σενάριο: Τσαρλς Χάτινγκερ, Μάικλ Κέισι

Πρωταγωνιστούν: Καρλ Ούρμπαν, Αλ Πατσίνο (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Άρωμα Γυναίκας» το 1993, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Δόκτωρ θάνατος» το 2011, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Ο Θεός ξέχασε τον Παράδεισο» το 2004, Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Μπ. Ντε Μιλ το 2001, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Σέρπικο» το 1974, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για τα «Σκυλίσια μέρα» και «Ο Νονός ΙΙ» το 1976, Queer Lion για το «Wilde Salomé» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2011, Χρυσός Λέοντας συνολικής προσφοράς το 1994), Μπρίτανυ Σνόου

Διάρκεια: 98 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=toq–_d_pGA

Working Dancers
των Κωνσταντίνας Μπούσμπουρα και Χούλια Μαρτίνεθ Χέιμαν

Στο Μπουένος Άιρες, μια ομάδα διακεκριμένων χορευτών δημιουργούν συλλογικά την πρώτη κρατική ομάδα σύγχρονου χορού. Είναι η ιστορία τεσσάρων ταλαντούχων χορευτών, του Ερνέστο, της Μπετίνα, της Βικτόρια και του Πάμπλο, σε μια έρευνα διάρκειας έξι ετών. Ακολουθούμε τις ζωές τους και παρακολουθούμε τις πρόβες και τις παραστάσεις τους στο εμβληματικό κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης και το ιστορικό Εθνικό Θέατρο Θερβάντες.

Εκθέτουν τα όνειρά τους ως χορευτές, εργαζόμενοι, αλλά και μέλη της κοινωνίας μας, καθώς παρακολουθούμε την εκπλήρωση του μεγαλύτερου ονείρου τους για τη δημιουργία ενός εθνικού νόμου για το χορό. Παραδοσιακά τραγούδια της Λατινικής Αμερικής και σύγχρονη μουσική συνοδεύει τις χορογραφίες και την αφήγηση, οι οποίες αποκαλύπτουν την ομορφιά και τη δύναμη του χορού μέσα από τη ζωή και τον αγώνα μιας ομάδας χορευτών.

Το ντοκιμαντέρ έχει συμμετάσχει στο 180 Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στο 9ο Φεστιβάλ Ημέρες Ντοκιμαντέρ Κωνσταντινούπολης, στο 4ο Φεστιβάλ AegeanDocs 2016, στο 31ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Λατινικής Αμερικής στην Τεργέστη και στο 3ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνα Μπούσμπουρα, Χούλια Μαρτίνεθ Χέιμαν

Σενάριο: Κωνσταντίνα Μπούσμπουρα

Διάρκεια: 72 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=WCBY8PlQowc