Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 1.3.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 1.3.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Μια ακόμη ταινία υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, η Τζένιφερ Λόρενς ως σαγηνευτική κατάσκοπος, δυστοπικά οράματα για το μέλλον, μια επιστροφή στο σπίτι και οι STRINGless κάνουν πρεμιέρα αυτήν την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, εν αναμονή της έναρξης του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 2 Μαρτίου.

Lady Bird
της Γκρέτα Γκέργουιγκ

Μούσα του σύγχρονου ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, την οποία γνωρίσαμε κυρίως μέσα από τις ταινίες του Νόα Μπόμπακ, η Γκρέτα Γκέργουιγκ υπογράφει την πρώτη της σκηνοθετική απόπειρα, μια ιστορία ενηλικίωσης με φόντο το Σακραμέντο του 2002, που ήδη έχει δημιουργήσει αρκετό «θόρυβο» μετά την πρεμιέρα της στο αμερικανικό Φεστιβάλ του Telluride.

Η ταινία ξετυλίγει τη δύσκολη εφηβεία της νεαρής Κριστίν “Lady Bird” ΜακΦέρσον, την εκρηκτική σχέση της με τη δυναμική νοσοκόμα μητέρα της, η οποία προσπαθεί να συντηρήσει μόνη της την οικογένεια όταν ο πατέρας μένει άνεργος, αλλά και τις καθημερινές μάχες της με το σχολείο, τις προσωπικές ανασφάλειες και τον έρωτα – ό,τι καθορίζει, δηλαδή, τη ζωή κάθε επαναστατημένου εφήβου αυτήν την περιπετειώδη περίοδο.

Η ταινία δεν ακολουθεί το στερεότυπο του παρεξηγημένου νέου – άδικου γονιού. Αντιθέτως, έχει γίνει με την κατανόηση και τη μετέπειτα γνώση ότι οι γονείς καμιά φορά μάς εκνευρίζουν, μάς φέρνουν στα όριά μας, αλλά μερικές φορές τους πληγώνουμε και τους φέρνουμε και εμείς στα όριά τους. Είναι υπέροχος ο τρόπος που στήνεται αυτή η σχέση μητέρας – κόρης, τρυφερή, αλλά και ανταγωνιστική.

To Σακραμέντο, η γενέθλια πόλη της σεναριογράφου και σκηνοθέτη, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για να μας αφηγηθεί την ιστορία ενηλικίωσης ενός κοριτσιού σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής, λίγο μετά την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου. Η ταινία είναι μια επιστολή της Γκρέτα προς την πόλη που αγάπησε μεγαλώνοντας, όταν ανακάλυψε την Τζόαν Ντίντιον, την ποιήτρια από το Σακραμέντο, η οποία περιέγραψε τόσο ανάγλυφα την πόλη που έκανε την Γκέργουιγκ να συνειδητοποιήσει πως όλα όσα μισούσε στην πόλη αυτή κατά βάθος είναι κι εκείνα που αγαπά γιατί τη διαμόρφωσαν στη γυναίκα που είναι σήμερα.

Από την πρεμιέρα του το Σεπτέμβριο, το «Lady Bird» είναι σταθερά στη συζήτηση για τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, καταφέρνοντας να κατακτήσει 2 Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης Ταινίας και Α’ Γυναικείου ρόλου για κωμωδία ή μιούζικαλ), 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Α’ & Β’ γυναικείου ρόλου, Καλύτερης σκηνοθεσίας και Καλύτερου  πρωτότυπου σεναρίου) και 3 υποψηφιότητες για BAFTA (Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, Α’ & Β’ γυναικείου ρόλου).

Η ταινία διαθέτει μια εξαιρετική πρωταγωνίστρια που πλαισιώνεται με ένα εξίσου πετυχημένο καστ, έχει εντυπωσιακή σκηνοθεσία, ενώ εστιάζει πάνω απ’ όλα στον άνθρωπο, αναπτύσσοντας σχεδόν εξαιρετικά τους περισσότερους χαρακτήρες και κυρίως δίνει βάση στη σημαντικότητα πολλών καταστάσεων και συνθηκών. Μια ταινία δυναμική, με στιβαρές ερμηνείες και γενικότερα ένα πολύ καλό αποτέλεσμα, χωρίς να είναι δήθεν και επιτηδευμένη. Αξίζει την προσοχή σας!

Σκηνοθεσία: Γκρέτα Γκέργουιγκ

Σενάριο: Γκρέτα Γκέργουιγκ

Πρωταγωνιστούν: Σίρσα Ρόναν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Lady Bird» το 2018), Λόρι Μέτκλαφ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε κωμική σειρά για το «Roseanne» το 1994, 1993 & 1992), Τίμοθι Σαλαμέ, Τρέισι Λετς

Διάρκεια: 93 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=rlOrfs3EFbE

Το Σπίτι δίπλα στη Θάλασσα (La Villa)
του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν

Στο «Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα», τρία αδέλφια συναντιούνται ξανά μετά από χρόνια, στο πατρικό τους σπίτι, όταν ο γεννήτοράς τους μένει καθηλωμένος στο κρεβάτι εξαιτίας ενός εγκεφαλικού.

Ο Ζοζέφ είναι ένας πρώην συνδικαλιστής που κατάφερε να συνταξιοδοτηθεί με ικανοποιητικό τρόπο ακόμη κι αν έχασε την δουλειά του και φτάνει στο σπίτι με την κατά πολύ νεότερη φιλενάδα του. Η Ανζέλ είναι μια ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης που έχει 20 χρόνια να επιστρέψει καθώς ο θάνατος της μικρής της κόρης εκεί, την στοιχειώνει ακόμη. Όσο για τον Αρμάν, εξακολουθεί να ζει στο πατρικό σπίτι και να μαγειρεύει στο μικρό εστιατόριο του πατέρα του που φιλοδοξεί να σερβίρει πάντα τίμιο και φτηνό φαγητό, σε πείσμα των καιρών.

Τα τρία αδέλφια προσπαθούν να βρουν εκ νέου τη δυναμική της σχέσης τους, μέσα από τις μνήμες του παρελθόντος και τη δύναμη ενός γνώριμου τοπίου που μοιάζει απαράλλαχτο στο χειμωνιάτικο κρύο, μα που το καλοκαίρι καταλαμβάνεται πια σχεδόν ολοκληρωτικά από τουρίστες. Και το γεγονός πως ο πατέρας τους έχει αφήσει το μισό της κληρονομιάς του στην κόρη του και μόνο το ένα τέταρτο στα δύο αγόρια, δε βοηθά σε αυτή τη διαδικασία.

Πιστός στο ανθρωποκεντρικό και κοινωνικά στρατευμένο σινεμά του, ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν συγκεντρώνει για άλλη μία φορά το μόνιμο πρωταγωνιστικό του επιτελείο και, μέσα από μια ιστορία που φέρνει στο νου το «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ, επιχειρεί να σχολιάσει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα – από το καθημερινό προσωπικό μέχρι το διεθνές πολιτικό επίπεδο.

Σκέψεις πάνω στην τέχνη, στην ιδεολογική στράτευση, στη σύγκρουση επιθυμίας και πραγματικότητας και, κυρίως, στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής ψευδαισθήσεων αλλά και ειλικρινών συναισθημάτων διασταυρώνονται σε ένα ευαίσθητο και συγκινητικό δράμα χαρακτήρων. Ο σκηνοθετικός ρυθμός του, αναδεικνύει τις προσωπικότητες των ηρώων της ταινίας και οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών αποδίδουν όλα τα διαφορετικά συναισθήματά τους, που όμως συμπίπτουν στο γεγονός ότι όλοι βρίσκονται σε αυτό το σημείο της ζωής τους που αντιλαμβάνονται την αίσθηση του χρόνου που περνάει. Του κόσμου που αλλάζει.

Σκηνοθεσία: Ρομπέρ Γκεντιγκιάν (SIGNIS Award & UNIMED Award για «Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, Σερζ Βαλέτι

Πρωταγωνιστούν: Αριάν Ασκαρίντ (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Marius and Jeannette» το 1998), Ζαν-Πιέρ Νταρουσέν (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Family Resemblances» το 1997, Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού για το «Qui plume la lune?» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1999), Ζεράρ Μεϊλάν, Αναϊς Ντεμουστιέ (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2010)

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ:https://www.youtube.com/watch?v=dFe1zmjFhGE

Σπόρος (Grain)
του Σεμίχ Καπλάνογλου

«Αναπνοή ή σιτάρι;»

Αυτή είναι η – εμπνευσμένη από την ζωή του Σούφι Γιουνούς Εμρέ – ερώτηση που χαρακτηρίζει τον πυρήνα της ανθρωπιστικής, πνευματικής και θρησκευτικής Οδύσσειας που στήνει σε ένα απροσδιόριστο δυστοπικό μέλλον ο Σεμίχ Καπλάνογλου.

Ο «Σπόρος» διαδραματίζεται σε έναν κόσμο όπου μια ισχυρή εταιρεία ελέγχει τους τομείς της Γης όπου υπάρχει ακόμα η δυνατότητα καλλιέργειας, μια πραγματικότητα στην οποία οι πρόσφυγες ελέγχονται ένας ένας για να διαπιστωθεί αν πληρούν τα γενετικά κριτήρια για να γίνουν δεχτοί στις μεγάλες πόλεις. Αν τα αποτελέσματα είναι αρνητικά, τότε η μόνη λύση είναι η άμεση απομάκρυνση και η αφήγηση κάνει ξεκάθαρες τις φονικές συνέπειες που περιμένουν όσους δε συμμορφωθούν σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες.

Σε αυτό το περιβάλλον, ένας επιστήμονας ανακαλύπτει ότι οι γενετικά μεταλλαγμένες σοδειές καταρρέουν και ότι αν δε βρεθεί άμεση λύση, η κοινωνία πρόκειται να γκρεμιστεί λόγω της έλλειψης τροφίμων. Μαθαίνοντας για την επαναστατική έρευνα ενός παλαιότερου συνάδελφου, ο εν λόγω επιστήμονας ξεκινά μια αναζήτηση που θα τον απομακρύνει από την μεγάλη πόλη στην οποία ζει και θα τον οδηγήσει στους «Νεκρούς Τόπους», όπως ονομάζονται οι περιοχές όπου η ανάπτυξη της ζωής είναι πλέον σχεδόν αδύνατη. Μόνο που το συγκεκριμένο ταξίδι δεν είναι ακριβώς μια πορεία προς την απόδειξη της «θεωρίας του γενετικού χάους» αλλά μια διαδρομή προς την αυτοανακάλυψη, με όλες τις απαραίτητες πνευματικές και γεμάτες θρησκευτικούς συμβολισμούς στάσεις.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Καπλάνογλου θέλει να θέσει ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την ίδια την ανθρώπινη ψυχή, όμως στην πορεία μοιάζει να ξεχνά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παραμέτρους που έχουν να κάνουν με τη γένεση και τη δημιουργία για να αφηγηθεί τη δική του βιβλική παραβολή, η οποία αναμενόμενα περιλαμβάνει τις απαραίτητες δοκιμασίες, θυσίες και τελικές ανταμοιβές.

Μια παραβολή που αναδεικνύεται εικαστικά από την αποστομωτικά εξαίσια ασπρόμαυρη φωτογραφία της ταινίας, η οποία αντιπαραβάλει το βιομηχανικό τοπίο του Ντιτρόιτ με τη μυσταγωγική εικόνα της Καππαδοκίας, την αυστηρή αστική γεωμετρία με τις ελεύθερες καμπύλες της φύσης και τη διαδικασία της γέννησης μέσω των σπόρων με την μόνιμη παρουσία του θανάτου. Η άψογα καδραρισμένη εικόνα είναι άλλωστε ο μεγαλύτερος σύμμαχος του Καπλάνογλου σε αυτή την αφήγηση, η οποία δεν κρύβει ότι αποτίνει και ένα μικρό φόρο τιμής στο «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι.

Οι πολιτικές αναφορές είναι προφανείς και έντονες και μάλιστα δηλώνουν λιγότερο ένα απώτερο μέλλον και περισσότερο ένα διαρκές δεσμευτικό και αγχώδες Τώρα. Η εξέλιξη όμως της ταινίας αποκαλύπτει σύντομα στον θεατή την πραγματική της στόχευση, η οποία δεν είναι άλλη παρά την υποβολή ισχυρών ερωτημάτων πάνω στην σύγχρονη πράξη της ζωής μας.

Αυτά τα ερωτήματα δεν επιδέχονται εύκολες απαντήσεις , αλλά συμπεριλαμβάνουν στην προβληματική τους τον πλαστό διαχωρισμό ανάμεσα στο Ίδιον και το Άλλο όπως και ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Τελικά οι απαντήσεις, όταν αυτές είναι βαθιά προσωπικές, φέρουν το βάρος αλλά και τη γλυκύτητα των αποκαλύψεων μια ενδοσκοπικής πορείας που τολμά όχι μόνον να ρωτήσει και να σχηματίσει διανοητικές προσεγγίσεις για τη θέση της αλλά και να υποβάλλει μέσα από το μυστικό της βίωμα μια Θέαση του Κόσμου ελεύθερη από την άγνοια και τον αλαζονικό προβληματισμό της αποσυντιθέμενης εγωιστικής επιδίωξης για έλεγχο και κατάκτησή του.

Όπως εύστοχα λέγεται και σε μία σκηνή «Όταν ο άνθρωπος αλλάζει κάτι τεχνητά από το περιβάλλον του, επεμβαίνει και αλλάζει κάτι και στη φύση του».

Σκηνοθεσία: Σεμίχ Καπλάνογλου (Prize of the Ecumenical Jury & Χρυσή Άρκτος για το «Μέλι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2010)

Σενάριο: Λέιλα Ιπέκσι, Σεμίχ Καπλάνογλου

Πρωταγωνιστούν: Ζαν-Μαρκ Μπαρ, Ερμιν Μπραβό, Γκριγκόρι Ντομπρίκιν (Ασημένια Άρκτος Καλύτερου Ηθοποιού για το «Πώς τελείωσε αυτό το καλοκαίρι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2010), Κριστίνα Φλουτούρ (Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερης ηθοποιού για το «Πίσω από τους λόφους» το 2012), Λούμπνα Αζαμπάλ (EFP Shooting Star Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2004)

Διάρκεια: 123 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=btgq21PFJMI

Το Κόκκινο Σπουργίτι (Red Sparrow)
του Φράνσις Λόρενς

Η Ντομίνικα Εγκόροβα έχει πολλές ιδιότητες. Είναι μία αφοσιωμένη κόρη, αποφασισμένη να προστατέψει τη μητέρα της με κάθε κόστος. Είναι πρίμα μπαλαρίνα με τέτοια ένταση, που έχει ωθήσει το μυαλό και το σώμα της στα όρια. Είναι αριστοτεχνική στη μάχη της αποπλάνησης και της παραπλάνησης. Όταν της τυχαίνει ένας τραυματισμός που την αναγκάζει να τερματίσει την καριέρα της, η Ντομίνικα και η μητέρα της αντιμετωπίζουν ένα δυσοίωνο και αβέβαιο μέλλον.

Αυτός είναι και ο λόγος που πέφτει θύμα εκμετάλλευσης για να γίνει η νέα στρατιώτης της σχολής «Σπουργίτι», μίας μυστικής υπηρεσίας που εκπαιδεύει ξεχωριστούς νεαρούς ανθρώπους να χρησιμοποιούν το σώμα και το μυαλό τους ως όπλο. Αφού υπομένει τη σαδιστική, διεστραμμένη διαδικασία εκπαίδευσης, αναδύεται ως το πιο επικίνδυνο «Σπουργίτι» που έχει βγάλει ποτέ η υπηρεσία.

Η Ντομίνικα, πλέον, θα πρέπει να συμφιλιώσει τον παλιό εαυτό της, με τη δύναμη που κατέχει τώρα, την ίδια ώρα που η ζωή της και όλοι αυτοί που αγαπά βρίσκονται σε κίνδυνο, συμπεριλαμβανομένου κι ενός πράκτορα της CIA που προσπαθεί να την πείσει πως είναι ο μόνος τον οποίο μπορεί να εμπιστευτεί.

Η ιστορία της ταινίας είναι βασισμένη σε βιβλίο που έγραψε ο Τζέισον Μάθιους. Όταν ο συγγραφέας ολοκλήρωσε μετά από 30 χρόνια τη θητεία του στη CIA, κατάλαβε ότι δεν ήταν έτοιμος να περάσει τα επόμενα χρόνια του ως αδρανής συνταξιούχος κι έτσι ξεκίνησε να γράφει το πρώτο του βιβλίο που θα βασιζόταν στις εμπειρίες του από τα χρόνια του ως πράκτορας. Το «Κόκκινο Σπουργίτι» εκδόθηκε το 2013 και έγινε αμέσως best-seller, ενώ ακολούθησαν ακόμα δύο βιβλία που ολοκλήρωσαν την τριλογία: το Palace of Treason και το The Kremlin’s Candidate.

«Η Ντομινίκα είναι προϊόν μυθοπλασίας, σε αντίθεση με τους περισσότερους χαρακτήρες του βιβλίου που είναι αληθινοί» αναφέρει ο Μάθιους για τον κεντρικό χαρακτήρα του. Το ίδιο αληθινή ήταν και η σχολή «Σπουργίτι», όπως αναφέρει. «Στη Σοβιετική Ένωση, είχαν μια σχολή που δίδασκε νεαρές γυναίκες την τέχνη της αποπλάνησης για τον εκβιασμό ‘έξυπνων’ στόχων. Υπήρχε μια σχολή ‘Σπουργίτι’ στο Καζάν, στις όχθες του ποταμού Βόλγα, όπου οι γυναίκες μάθαιναν πώς να είναι ‘συνοδοί’. Τις αποκαλούσαν ‘Σπουργίτια’».

Όταν οι παραγωγοί ταινίας διάβασαν το βιβλίο ενθουσιάστηκαν. «Μας τράβηξε το γεγονός ότι ο συγγραφέας υπήρξε πράκτορας της CIA, σε συνδυασμό με το ότι αυτό ήταν το πρώτο του βιβλίο και μια από τις πιο φρέσκες και μοναδικές κατασκοπικές ιστορίες που είχαμε διαβάσει. Επίσης, λατρέψαμε το ότι είχε γυναίκα ηρωίδα κι όχι τον Μπορν, τον Μποντ ή κάποιον χαρακτήρα του Λε Καρρέ», σχολιάζει η Τζένο  Τόπινγκ, μια από τους παραγωγούς.

Σκηνοθεσία: Φράνσις Λόρενς (Βραβείο Γκράμι Καλύτερου μουσικού βίντεο μικρού μήκους το 2011)

Σενάριο: Τζάστιν Χέιθ

Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Οδηγός Αισιοδοξίας» το 2013, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Joy» το 2016, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Οδηγός διαπλοκής» το 2014, Marcello Mastroianni Award για το «Τα σύνορα της μοναξιάς» στο Διεθνές Δεστιβάλ Κιντο 2008), Τζόελ Έτζερτον, Ματίας Σένερτς (EFP Shooting Star Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003, Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενου Γάλλου ηθοποιού για το «Σώμα με Σώμα» το 2013), Τζέρεμι Άιρονς (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Το Γύρισμα της Τύχης» το 1991, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Elizabeth I» το 2007, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου αφηγητή για το «Big Cat Week» το 2014, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης φωνητικής ερμηνείας για το «The Great War and the Shaping of the 20th Century» το 1997, Τιμητικό Σεζάρ το 2002), Μαίρη –Λουίζ Πάρκερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Weeds» το 2006, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Angels in America» το 2004), Σάρλοτ Ράμπλινγκ (Ασημένια Άρκτος Καλύτερης ηθοποιού για το «45 Years» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2015, Τιμητικό Σεζάρ το 2001, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Hannah» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Διάρκεια: 140 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=JlLEWX7rkx0

StringLess
του Άγγελου Κοβότσου

Μια ορχήστρα αποτελείται από μία κιθάρα, ένα μπάσο, ένα πιάνο και τύμπανα. Α! Και μία φωνή! Σωστά; Λάθος! Μια ορχήστρα μπορεί να αποτελείται από φωνές που κάνουν τα πάντα! Πέντε γυναίκες! Πέντε ζωές σε μια δημιουργική πορεία αλλά και σε μια δύσκολη καθημερινότητα, αγωνίζονται να επιβιώσουν στο σύνθετο καλλιτεχνικό περιβάλλον της Θεσσαλονίκης. Προσπαθούν να κρατηθούν ενωμένες δημιουργώντας μια μουσική εναλλακτική με γυναικεία ταυτότητα.. Θα τα καταφέρουν;

Το κουβάρι της ιστορίας των «Στριγγλών» ξετυλίγεται στη διάρκεια τριών χρόνων. Οι δυσκολίες, τα εμπόδια, οι έριδες, οι γέννες, ακόμη και οι θάνατοι σημάδεψαν την ύπαρξη αυτού του σχήματος, που ενώ έχει τη λογική και την πειθαρχία της ομάδας, ταυτόχρονα ακτινοβολεί και την προσωπικότητα της κάθε μιας από τις γυναίκες μέλη του. Επιχειρούμε, εισχωρώντας στη καθημερινή ζωή τους και παρακολουθώντας την προσωπική διαδρομή της κάθε μιας, να αναδείξουμε το ζήτημα της γυναικείας ταυτότητας με όχημα τη μουσική.

Η ταινία έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο κοινό της Θεσσαλονίκης, στη διάρκεια του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και τιμήθηκε με την μαζική προσέλευση του κοινού (sold out και στις δυο προβολές) και με το Βραβείο Κοινού για ελληνική παραγωγή μεγάλου μήκους.

Στη ταινία συνέβαλαν με την ποιότητά τους ο διευθυντής φωτογραφίας Δημήτρης Κορδελάς με την υπέροχη φωτογραφία του, ανέδειξε πρόσωπα και φυσικά τοπία (Ικαρία και Βοβούσα), ο μοντέρ Γιάννης Κατσάμπουλας, που μέσα από ένα δημιουργικό μοντάζ ενίσχυσε τη δραματουργία της ταινίας και ο μουσικοσυνθέτης και παραγωγός της ταινίας Βαγγέλης Φάμπας, ο οποίος επιμελήθηκε τον ιδιαίτερα απαιτητικό ήχο της ταινίας.

Και φυσικά οι «Στρίγγλες – StringLESS». Το γυναικείο πολυφωνικό – πολυεθνικό συγκρότημα, που με βάση τη Θεσσαλονίκη, δημιουργεί και ερμηνεύει μέσα από ένα ποικίλο ρεπερτόριο με μοναδικό εργαλείο την ανθρώπινη φωνή. Το όνομα τους είναι ένα λογοπαίγνιο με διττή ανάγνωση, μία στα αγγλικά με την έννοια «without strings» (χωρίς έγχορδα), και μία στα ελληνικά, «στρίγγλες», τα μυθικά πλάσματα της ελληνικής παράδοσης.

Στο ρεπερτόριό τους ακούγονται παραδοσιακά τραγούδια από τα Βαλκάνια, την Ήπειρο, τον Πόντο, τη Μακεδονία, την νεότερη αστική μουσική της Σμύρνης, τα ρετρό του ‘30 και τα ρεμπέτικα. Η πολυφωνική ενορχήστρωση είναι το ζητούμενο ακόμα και σε κομμάτια που δεν είναι από τη φύση τους πολυφωνικά. Όλες οι ενορχηστρώσεις γίνονται από το γκρουπ δημιουργώντας άλλοτε μια εντελώς πρωτότυπη και διαφορετική πρόταση για κάποιο τραγούδι, άλλοτε είναι απλώς μια μεταγραφή των μουσικών οργάνων που συνοδεύουν μια μελωδία σε ήχο που μπορεί να παράγει το ανθρώπινο σώμα, είτε σαν πνευστό είτε σαν κρουστό.

 Σκηνοθεσία: Άγγελος Κοβότσος

Σενάριο: Άγγελος Κοβότσος

Πρωταγωνιστούν: Έλσα Μουρατίδου, Αλμπένα Κούτοβα, Κατερίνα Μαυροφρύδου, Βασιλική Αλεξίου, Δωροθέα Μιχαήλ, Χριστίνα Κωστάκη

Διάρκεια: 87 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=R6RjusEQHJY