Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 22.2.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 22.2.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Νέα κινηματογραφική εβδομάδα με το βραβευμένο με Χρυσή Σφαίρα «Μαζί ή Τίποτα», την τρομοκρατική επίθεση στο τρένο Thalys #9364, ένα οσκαρικό φιλμ με ιστορική αξία, μια ελληνική ταινία με «πιασάρικο» τίτλο, μία ταινία βασισμένη σε best seller, Αμερικάνοι και Ινδιάνοι και ένας animated Ιντιάνα Τζόουνς να παρελαύνουν στις ελληνικές αίθουσες.

Mudbound: Δάκρυα στο Μισισιπή (Mudbound)
της Ντι Ρις

Η σκηνοθέτης Ντι Ρις μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το μυθιστόρημα της Χίλαρι Τζόρνταν και ζωντανεύει μία βαθιά ανθρώπινη, σκληρή αλλά και συνάμα τρυφερή, συγκλονιστική ιστορία.

Η οικογένεια McAllan έχει μόλις αφήσει την ήρεμη, πολιτισμένη ατμόσφαιρα του Μέμφις και βρίσκεται εντελώς απροετοίμαστη απέναντι στις σκληρές απαιτήσεις της αγροτικής ζωής στο δέλτα του Μισισιπή. Παρά τα μεγαλεπήβολα όνειρα του Henry McAllan, η γυναίκα του Laura παλεύει να διατηρήσει την πίστη της στο μάταιο εγχείρημα του συζύγου της και να μεγαλώσει τις δύο κόρες της.

Εν τω μεταξύ, ο Hap και η Florence Jackson , οι μαύροι μισθωτοί καλλιεργητές που έχουν δουλέψει τη γη για χρόνια, παλεύουν να πετύχουν το δικό τους μικρό όνειρο παρά τους αμείλικτους κοινωνικούς περιορισμούς. Ο πόλεμος ανατρέπει τα σχέδια των δύο οικογενειών με την επιστροφή των αγαπημένων τους, του Jamie McAllan και του Ronsel Jackson, οι οποίοι αναπτύσσουν  μία δυνατή φιλία που προκαλεί την κοινωνία στην οποία ζουν.

Οι δυνατές ερμηνείες και η κεντημένη αφήγηση ρίχνουν φως σε μία σκοτεινή περίοδο του αμερικάνικου νότου που μαστιζόταν από τις φυλετικές διακρίσεις αλλά και τις συνέπειες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, όπως αποτυπώνονται σε όσους επιβίωσαν και επέστρεψαν. Η ταινία τιμήθηκε με την διπλή υποψηφιότητα για την Μέρι Τζ. Μπλάιτζ, τόσο για την ερμηνεία στην ταινία όσο και για το τραγούδι που έγραψε (Mighty River), τη φωτογραφία και το διασκευασμένο σενάριο των Ντι Ρις και Βίρτζιλ Γουίλιαμς.

Πριν το «Mudbound: Δάκρυα στον Μισισιπή» γίνει ταινία, ήταν η λογοτεχνική επιτυχία της Χίλαρι Τζόρνταν, που εκδόθηκε το 2008 και έγινε τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Η συγγραφέας εμπνεύστηκε από τις οικογενειακές ιστορίες της μητέρας της που πέρασε έναν χρόνο σε μια απομονωμένη φάρμα χωρίς τρεχούμενο νερό και ηλεκτρισμό.

Η ιστορία περιέχει ευρύτερα θέματα και επίπεδα, τα οποία επεξεργάστηκαν οι σεναριογράφοι σε ένα συναισθηματικά πλούσιο σενάριο. Δομημένο γύρω από διαφορετικές φωνές, το φιλμ σφύζει από ζωή και ανθρωπιά στην κινηματογραφική του ενσάρκωση, βρίσκοντας την αγάπη, την ελπίδα και την αποδοχή παρά τον πόνο και τους αγώνες της αγροτικής Αμερικής του 1940.

Ο Γουίλιαμς ηλεκτρίστηκε από τις διαφορετικές αφηγηματικές σκοπιές που είχε υιοθετήσει η συγγραφέας, αλλά και την ενσυναίσθηση με την οποία χειρίστηκε τους χαρακτήρες. «Με έπιασε από τον λαιμό αυτή η περιγραφή της φυλετικής ανισότητας. Είναι η απάντηση αυτής της γενιάς στο Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια της Χάρπερ Λι» αναφέρει ο σεναριογράφος.

Η ταινία γυρίστηκε σε φυσικό περιβάλλον, για να αποδώσει με αληθοφάνεια την ατμόσφαιρα του αυθεντικού αγροτικού νότου. Η φάρμα όπου έγινε το γύρισμα μάλιστα έχει τις γνήσιες καλύβες των αγροτών εκείνης της εποχής, άψογα διατηρημένες. Χρειάστηκε όμως να μεταφερθούν αυτούσιες πιο βαθιά μέσα στο αγρόκτημα για τις ανάγκες της ταινίας. Η βροχή, η λάσπη και η ζέστη είναι από μόνες τους χαρακτήρες της ταινίας με τον δικό τους αποκαρδιωτικό τρόπο.

«Η ταινία έχει να κάνει με το να μην μπορείς να επιστρέψεις στο σπίτι σου, με το πώς η οικογένεια, χωρίς να το υποπτεύεται, μπορεί να σε πνίξει. Έχει να κάνει με το τι σημαίνει να είσαι πολίτης μιας χώρας, ενός μέρους και της ίδιας της γης» εξηγεί η σκηνοθέτης.

Σκηνοθεσία: Ντι Ρις

Σενάριο: Ντι Ρις, Βίρτζιλ Γουίλιαμς

Πρωταγωνιστούν: Κάρεϊ Μάλιγκαν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Μία κάποια εκπαίδευση» το 2010, EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2009), Τζέισον Κλαρκ, Τζέισον Μίτσελ, Μέρι Τζ. Μπλάιτζ (Βραβείο Γκράμι Καλύτερου άλμπουμ σύγχρονης R&B το 2009, Βραβείο Γκράμι Καλύτερης φωνητικής R&B ερμηνείας από συγκρότημα ή ντουέτο το 2008, Βραβείο Γκράμι Καλύτερης γυναικείας φωνητικής R&B ερμηνείας το 2007, Βραβείο Γκράμι Καλύτερου R&B άλμπουμ το 2007, Βραβείο Γκράμι Καλύτερης φωνητικής ποπ συνεργασίας το 2004), Γκάρετ Χέντλουντ, Τζόναθαν Μπανκς, Ρομπ Μόργκαν

Διάρκεια: 134 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Sa0Yz8Lb_Ao

Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου (Hostiles)
του Σκοτ Κούπερ

Το «Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου» χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως μία από τις καλύτερες ταινίες του 2017. Το περιοδικό Entertainment Weekly τη συμπεριέλαβε στην 10άδα των καλύτερων φιλμ της χρονιάς και αδίκως δεν προτάθηκε για κάποιο βραβείο Όσκαρ.

Τοποθετημένο στο 1892, το φιλμ αφηγείται την ιστορία ενός θρυλικού λοχαγού που, κόντρα στις σθεναρές αντιστάσεις του, συμφωνεί να συνοδεύσει τον αιώνιο εχθρό του, τον ετοιμοθάνατο αρχηγό της φυλής Τσεγιέν και την οικογένειά του πίσω στη γη τους. Κατά το εξαντλητικό και επικίνδυνο ταξίδι τους από το Οχυρό Μπέρινγκερ, ένα απομονωμένο στρατιωτικό φυλάκιο στο Νέο Μεξικό, προς τα βοσκοτόπια της Μοντάνα, οι μέχρι πρότινος εχθροί συναντούν μια νεαρή χήρα της οποίας η οικογένεια δολοφονήθηκε. Μαζί, πρέπει να βάλουν τα δυνατά τους για να καταφέρουν να ξεπεράσουν μια σειρά από κινδύνους: το δύσβατο και κακοτράχαλο τοπίο και τους εχθρούς που θα συναντήσουν στον δρόμο τους.

Ο Σκοτ Κούπερ αντλεί τις αναφορές του από άλλες ταινίες του συγκεκριμένου είδους, δημιουργώντας έτσι μια αρκετά γνώριμη Άγρια Δύση γεμάτη βία, αίμα, ρατσισμό και «χαλασμένους» στην ψυχή ανθρώπους, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν τη συγχώρεση και να απαγκιστρωθούν από το παρελθόν τους που αρχίζει να τους συνθλίβει από μέσα προς τα έξω.

H ατμόσφαιρα αναβιώνει το αμερικάνικο παρελθόν, προσπαθώντας να το ενώσει με το σήμερα, δείχνοντας, απροκάλυπτα, πως ο ρατσισμός έχει βαθιά χωμένες τις ρίζες του σε αυτή την αιματοβαμμένη γη που ονομάζεται Αμερική, και δύσκολα φαίνεται να μπορεί κάποιος να τις κόψει.

Για άλλη μια φορά η υπέροχη φωτογραφία του Μασανόμπου Τακαγιανάγκι αποτελεί ένα δυνατό χαρτί, μιας και καταφέρνει να απεικονίσει στην εντέλεια τη μελαγχολία των ηρώων του, άλλοτε με ημιφωτισμένα από το λυκόφως πλάνα κι άλλοτε σκοτεινά και βροχερά, τα οποία αντανακλώνται πάνω στο τραχύ και σκληρό τοπίο, γεμάτο από βραχώδεις πλαγιές, λασπώδη πευκοδάση και ατέλειωτες πεδιάδες της Αμερικάνικης Δύσης.

Η ταινία ανεβαίνει επίπεδο χάρη και στην παρουσία του Κρίστιαν Μπέιλ. Η ερμηνεία του εξαιρετικού αυτού ηθοποιού βασίζεται κατά κύριο λόγο στην έκφραση του προσώπου και του βλέμματος του. Αποτυπώνει δε, με τρόπο άμεσα συναισθηματικό, τη σύγκρουση που υπάρχει μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός ανθρώπου που υπήρξε βίαιος και αδίστακτος πολεμιστής, με έναν άνδρα που διαθέτει αξιοπρέπεια και καλά κρυμμένες ευαισθησίες.

 Σκηνοθεσία: Σκοτ Κούπερ

Σενάριο: Σκοτ Κούπερ

Πρωταγωνιστούν: Κρίστιαν Μπέιλ (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «The Fighter» το 2011), Ουές Στάντι, Ρόζαμουντ Πάικ, Σκοτ Σέπερντ, Μπεν Φόστερ, Άνταμ Μπιτς, Τζέσε Πλέμονς, Ρόρι Κοκρέιν

Διάρκεια: 133 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=t6rwEjHyCQw

Μαζί ή Τίποτα (In the Fade)
του Φατίχ Ακίν

Μια αιχμηρή ιστορία εκδίκησης, επίκαιρη και καθηλωτική, η νέα ταινία του τούρκου δημιουργού τιμήθηκε πρόσφατα με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ η πρωταγωνίστρια Νταϊάν Κρούγκερ απέσπασε Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών.

Τίποτα δεν σταματά την Κάτια, τη 35χρονη Γερμανίδα που παντρεύεται τον τουρκικής καταγωγής Νούρι, ακόμα και μέσα στη φυλακή. Εκείνος, πρώην έμπορος ουσιών αλλά τώρα αποφασισμένος να αλλάξει τη ζωή του, εκείνη φοιτήτρια ανθρωπολογίας που αψηφά την επικριτική της μητέρα, δεν ανταλλάζουν βέρες αλλά χαράζουν στα δάχτυλά τους τατουάζ – σύμβολα της δικής τους αιώνιας αγάπης και δέσμευσης. Έξι χρόνια μετά τους συναντάμε στη γειτονιά τους στο Kρόιτσμπεργκ – εκείνος δουλεύει στο φορολογικό γραφείο που έχει στήσει για να βοηθά τους Τούρκους μετανάστες, εκείνη φέρνει τον εξάχρονο γιο τους για να περάσει τη μέρα με τον μπαμπά του. Μόνο που δε θα είναι μία συνηθισμένη μέρα για την οικογένειά τους.

Μία βόμβα εκρήγνυται ακριβώς μπροστά από το γραφείο του Νούρι και η Κάτια χάνει το σύντροφό της, το παιδί της και τη γη κάτω από τα πόδια της μέσα σε μια στιγμή. Η πραγματική όμως τραγωδία δεν έχει ακόμα ξεκινήσει. Γιατί το ωστικό κύμα που προκαλεί αυτή η έκρηξη έχει να κάνει με πολλά περισσότερα. Ποιος ευθύνεται; Γείτονες, media, φίλοι αλλά και οι ίδιοι οι γονείς τεντώνουν το δάχτυλο στο παρελθόν του Νούρι. Η αστυνομία ψάχνει ενόχους σε γνωστά ρατσιστικά μονοπάτια. Η πραγματικότητα όμως είναι ακόμα πιο ζοφερή. Το χτύπημα ήταν εθνικιστικό, οι ένοχοι είναι Γερμανοί και το νεοναζιστικό φασιστικό ρεύμα που δε δέχεται οποιαδήποτε διαφορετικότητα να συνυπάρχει, ηχηρά παρόν. Θα μπορέσει να επέλθει μία λύση μέσα από το δημοκρατικό δικαστικό σύστημα; Ή η αυτοδικία είναι ο μόνος δρόμος;

Ο Φατίχ Ακίν κατασκευάζει ένα θρίλερ εκδίκησης με πολιτικό περίγραμμα και αφυπνιστικό μήνυμα για την εκρηκτική αύξηση εγκλημάτων μίσους που πλήττουν τη Γερμανία τα τελευταία χρόνια. Μία χώρα που έχει περάσει πάνω από μισό αιώνα παλεύοντας ενοχικά με τα φαντάσματα του παρελθόντος, αλλά δεν έχει καταφέρει να ξεριζώσει τις επικίνδυνες εθνικόφρονες κορώνες του κοινωνικού της ιστού. Η διαφορετικότητα δεν έχει γίνει ποτέ πραγματικά αποδεκτή στη Γερμανία και τώρα που όλη η Ευρώπη μοιάζει να γέρνει ανησυχητικά προς την άκρα δεξιά, οι ρατσιστικές εκδηλώσεις έχουν ανασηκώσει κεφάλι, μαζί με το θρασύ τεντωμένο δεξί χέρι τους.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο μέρος της ταινίας, γυρίστηκε στην Αττική (Μαραθώνας, Σούνιο, Βαρυμπόμπη) τον περασμένο Δεκέμβριο, σε συνεργασία με την εταιρεία παραγωγής BLACK ORANGE. Σημαντικός αριθμός Ελλήνων συντελεστών δούλεψαν για την ολοκλήρωση της ταινίας ενώ σε χαρακτηριστικούς ρόλους συμμετέχουν ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης και η Γιούλα Μπούνταλη.

Ο Ακίν καταθέτει ένα σινεμά που έχει βλέμμα, δύναμη, άποψη κι ενέργεια. Και πάνω από όλα μία εξαιρετική πρωταγωνίστρια, άξια βραβείου. Μεγάλη έκπληξη η Νταϊάν Κρούγκερ με μία ερμηνεία που οι μικρές, κλεφτές στιγμές αξίζουν ακόμα περισσότερο από τα μπραβάντο ξεσπάσματα. Την πιστεύεις, τη νιώθεις, την συμπονάς, βρίσκεσαι δίπλα της σε όλη την κάθοδό της στην κόλαση.

Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν (Χρυσός Λέοντας & FIPRESCI Prize για το «Μαζί ποτέ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2004, Βραβείου Καλύτερου Σεναρίου & Βραβείο της Οικουμενικής Κριτικής Επιτροπής για το «Η άκρη του ουρανού» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2007, Vittorio Veneto Film Festival Award για το «Η μαχαιριά» το 2014 και Young Cinema Award για το «Soul Kitchen» το 2009 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Φατίχ Ακίν

Πρωταγωνιστούν: Νταϊάν Κρούγκερ (Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για το «Μαζί ή τίποτα» το 2017 και Chopard Trophy το 2003 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών), Ντένις Μοσκίτο, Γιοχάνες Κρις, Ούλριχ Τουκούρ, Νουμάν Ατζάρ

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=n4G7itEqYpc

Tad Το Μυστικό του Βασιλιά Μίδα (Tad the Lost Explorer and the Secret of King Midas)
των Ντέιβιντ Αλόνσο και Ενρίκε Γκάτο

Ο Ταντ, ένας πολύ γλυκός και φιλότιμος εργάτης που λατρεύει την αρχαιολογία, προσκαλείται από τη φίλη του, Σάρα, που είναι αναγνωρισμένη αρχαιολόγος και εξερευνήτρια, στο Λας Βέγκας, όπου η Σάρα θα παρουσιάσει την τελευταία της ανακάλυψη: ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει την ύπαρξη του περίφημου περιδέραιου του μυθικού βασιλιά Μίδα. Όταν η Σάρα πέφτει θύμα απαγωγής από εκείνους που θέλουν να κλέψουν το περιδέραιο και να αποκτήσουν τις μοναδικές του δυνάμεις, ο Ταντ θα γυρίσει τον κόσμο για να τη σώσει.

Η ιστορία του Tad ξεκινά κάπου στο 2004 ως ένα animation μικρού μήκους από την Ισπανία που θυμόταν τον χαρακτήρα απόδρασης του κινηματογράφου και την επιρροή του στα παιδιά, φτιάχνοντας μια μικρή ιστορία που είχε τη βάση της στον Ιντιάνα Τζόουνς αλλά και σε παλιότερες χολιγουντιανές απόπειρες.

Ακολούθησε μια συνέχεια και ένα μεγάλου μήκους φιλμ το 2012 που τα πήγε περίφημα στη χώρα του, βάζοντας πλώρη για το εξωτερικό και φθάνοντας ως μια νέα ταινία, που, παρά το μικρό budget της, δείχνει τις ικανότητες των δημιουργών της στο σχέδιο, που δεν έχει να ζηλέψει πολλά από μεγαλύτερες παραγωγές.

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Αλόνσο, Ενρίκε Γκάτο

Σενάριο: Νιλ Λαντάου, Τζόρντι Γκασούλ, Χαβιέ Λοπέζ Μπερέιρα

Με τις φωνές των: Παναγιώτης Καποδίστριας, Στέφανος Γεωργόπουλος, Στεφανία Φιλιάδη, Κατερίνα Χόλη, Σωτήρης Δούβρης, Βαγγέλης Ζαπαντιώτης, Αυγερινός Σουλόπουλος, Ειρήνη Τσίγκα, Γιάννης Τσούτσιας

Διάρκεια: 85 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=rv2kwAJrFrI

Αναχώρηση για Παρίσι 15:17 (The 15:17 to Paris)
του Κλιντ Ίστγουντ

Μετά τις ταινίες «Ελεύθερος Σκοπευτής» και «Sully», ο Κλιντ Ίστγουντ καταπιάνεται με μία ακόμη αληθινή ιστορία. Νωρίς το βράδυ της 21ης Αυγούστου του 2015, ο κόσμος παρακολουθούσε συγκλονισμένος καθώς τα ΜΜΕ ανέφεραν την αποτροπή μιας τρομοκρατικής επίθεσης στο τρένο Thalys #9364 με προορισμό το Παρίσι. Μια απόπειρα που απετράπη από τρεις θαρραλέους Αμερικανούς που ταξίδευαν στην Ευρώπη.

Όλη η πορεία της κοινής ζωής των τριών φίλων, από την παιδική ηλικία μέχρι την ενηλικίωση, και πολλά απίθανα περιστατικά, τους οδήγησαν σ’ αυτή τη στιγμή ηρωισμού. Μέσα απ’ αυτή την τρομακτική και μοιραία δοκιμασία, η φιλία τους αποδείχτηκε το μεγαλύτερο όπλο, που τους επέτρεψε να σώσουν τις ζωές 500 ανθρώπων. Στις 21 Αυγούστου του 2015 ο Άντονι Σάντλερ, ο Άλεκ Σκαρλάτος και ο Σπένσερ Στόουν ήταν ανέμελοι νέοι, συνεπαρμένοι από την ομορφιά μιας ξένης χώρας. Ο Στόουν και ο Σάντλερ είχαν φύγει από το Βερολίνο για να συναντήσουν τον Σκαρλάτος στο Άμστερνταμ, όπου θα έπαιρναν το τρένο των 15:17, με προορισμό το Παρίσι.

Ο Κλιντ Ίστγουντ αποφάσισε ότι η ενσάρκωση των τριών φίλων θα ήταν αληθοφανής κι επιτυχημένη μόνο αν οι ίδιοι ήρωες υποδύονταν τους εαυτούς τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεται με ερασιτέχνες, αλλά το στοίχημα σε αυτό το εγχείρημα είναι μεγαλύτερο. Οι τρεις άνδρες έπρεπε να είναι σίγουροι ότι μπορούν να διαχειριστούν το σοκ την αναβίωσης μια τέτοιας τραυματικής εμπειρίας. Μιας εμπειρίας που στιγμάτισε τις ζωές τους.

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο «The 15:17 to Paris: The True Story of a Terrorist, a Train, and Three American Heroes» των Άντονι Σάντλερ, Άλεκ Σκαρλάτος, Σπένσερ Στόουν και Τζέφρι Ι. Στερν. Η Ντόροθι Μπλίσκαλ που διασκεύασε το βιβλίο για τη μεγάλη οθόνη, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Αυτό που με τράβηξε στην ιστορία τους ήταν η πίστη, οι σχέσεις με τις μητέρες τους και πώς ανέθρεψαν αυτούς τους άνδρες που θριάμβευσαν, αυτούς τους ήρωες που επηρέασαν πολλές ζωές».

Στις 24 Αυγούστου του 2015, ο Στόουν, ο Σκαρλάτος και ο Νόρμαν τιμήθηκαν με το μετάλλιο της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής για τις πράξεις τους από τον τότε Πρωθυπουργό της Γαλλίας, Φρανσουά Ολάντ. Και ενώ γυρίστηκε η απονομή εκείνη τη μέρα, επειδή οι γωνίες λήψης ήταν περιορισμένες, η τελετή αναπαραστάθηκε εξ ολοκλήρου στο Μέγαρο των Ηλυσίων, για τις ανάγκες της ταινίας.

«Αυτοί οι τρεις νεαροί στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και οι προσπάθειες τους είχαν μεγάλη επίδραση στους συνανθρώπους τους. Όταν ψάχναμε ηθοποιούς, είδαμε πολλούς καλούς επαγγελματίες, αλλά κοίταζα τους τύπους αυτούς, και έλεγα, γιατί να μην κάνουμε κάτι αναπάντεχο; Τελικά, μια μέρα τους ρώτησα αν μπορούν να παίξουν τους εαυτούς τους» αναφέρει ο δημιουργός.

Επιπλέον, ο Ίστγουντ και η ομάδα του γύρισαν την ταινία σε όσο περισσότερες πραγματικές τοποθεσίες γινόταν. Ακόμη και σ’ ένα πανομοιότυπο τρένο! Ο Στόουν μάλιστα θυμάται, ότι στην κρίσιμη σκηνή στο τρένο ένιωσε ότι ζούσε ένα flashback, γιατί όλα ήταν ίδια. Ο ίδιος άνθρωπος, τα ίδια ρούχα και η ίδια ποσότητα αίματος.

«Νομίζω ότι το πιο δύσκολο για έναν επαγγελματία ηθοποιό είναι να παίζει τον εαυτό του. Είναι πιο εύκολο να κρύβεσαι πίσω από έναν χαρακτήρα παρά να βγάζεις τον πραγματικό εαυτό σου στο κόσμο. Αλλά όσο περισσότερο χρόνο περνούσα με τους φίλους αυτούς, καταλάβαινα ότι είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Ένιωσα ότι μπορούν να το κάνουν. Έχω χρησιμοποιήσει ξανά ανθρώπους που δεν είναι ηθοποιοί σε μικρούς ρόλους. Αλλά δεν παίζουν ακριβώς τον εαυτό τους. Όμως σε αυτή την περίπτωση, μας έδειχναν πώς συνέβη το περιστατικό για να είμαστε όσο γίνεται πιο ακριβείς και κατάλαβα ότι έπρεπε να δώσουμε μια ευκαιρία στους αληθινούς παρευρισκόμενους. Ήθελα να είναι ο εαυτός τους, κανένας άλλος και ένιωσα ότι μπορούν να το κάνουν» δήλωσε ο Κλιντ Ίστγουντ.

Σκηνοθεσία: Κλιντ Ίστγουντ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη σε ταινία & Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Million Dollar Baby» το 2005, Τιμητικό Βραβείο Irving G. Thalberg το 1995, Όσκαρ Καλύτερης ταινίας & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη σε ταινία για το «Οι Ασυγχώρητοι» το 1993, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη σε ταινία για το «Μπερντ» το 1989, Χρυσή Σφαίρα Cecil B. DeMille το 1988, Βραβείο Henrietta Αγαπημένων του παγκόσμιου κινηματογράφου το 1971, Τιμητικός Χρυσός Φοίνικας το 2009 και Golden Coach για το «Σκοτεινό Ποτάμι» το 2003 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Gran Torino» το 2010, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης ξένης ταινίας για το «Σκοτεινό Ποτάμι» το 2004, Τιμητικό Σεζάρ το 1998, Future Film Festival Digital Award για το «Ένοχο αίμα» το 2002 & Χρυσός Λέοντας συνολικής προσφοράς το 2000 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Ντόροθι Μπλίσκαλ

Πρωταγωνιστούν: Άντονι Σάντλερ, Άλεκ Σκαρλάτος, Σπένσερ Στόουν, Τζούντι Γκριρ, Τζένα Φίσερ, Ρέι Κορασάνι, Τόμας Λένον, Τόνι Χέιλ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Veep» το 2015 & 2013)

Διάρκεια: 94 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=lHkZgSXjgAY

Κάθε Μέρα, Μία Άλλη Μέρα (Every Day)
του Μάικλ Σάκσι

Βασισμένο στο βραβευμένο από τους New York Times ευπώλητο μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Λέβιθαν, το «Κάθε Μέρα Μία Άλλη Μέρα» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη) αφηγείται την ιστορία της Ριάνον, ενός 16χρονου κοριτσιού που ερωτεύεται μια μυστηριώδη ύπαρξη με το όνομα «Α», η οποία κατοικεί σε διαφορετικό σώμα κάθε μέρα, για εκείνη τη μέρα και μόνο. Αισθανόμενοι μια ακατανίκητη έλξη, ο «Α» και η Ριάνον συνεργάζονται κάθε μέρα για να βρουν ο ένας τον άλλον, χωρίς να γνωρίζουν ποιόν ή τί θα τους φέρει η επόμενη μέρα.

Όσο περισσότερο ερωτεύονται, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούν τις δυσκολίες του να αγαπάς κάποιον που αλλάζει μορφή κάθε 24 ώρες, κι έτσι η Ριάνον και ο «Α» έρχονται τελικά αντιμέτωποι με την πιο σκληρή απόφαση που έχουν πάρει ποτέ τους. Μια γλυκιά ιστορία αγάπης που ξεπερνά την εξωτερική εμφάνιση και τους περιορισμούς που αυτή φέρνει, μια ιστορία αγάπης για το πώς είναι να αγαπάς κάποιον μόνο και μόνο για το σημαντικότερο κομμάτι του: τη ψυχή.

Η ιστορία του βιβλίου είναι μια ευφάνταστη εκδοχή του παλιού αγαπημένου ρητού που ζητά να αγαπάμε κάποιον για αυτό που είναι, όχι γι’ αυτό που φαίνεται. «Η ιδέα μού ήρθε μια μέρα στη δουλειά. Σκέφτηκα πώς θα ήταν αν ξυπνούσα σε διαφορετικό σώμα κάθε μέρα. Με ιντρίγκαρε τόσο αυτή η σκέψη που άρχισα αμέσως να γράφω. Ουσιαστικά έγραψα ολόκληρο το βιβλίο ως απάντηση στη σκέψη αυτή. Δεν μου έχει ξανασυμβεί. Το τοποθέτησα στην εφηβική ηλικία γιατί ο “Α” δεν έχει ποτέ νιώσει ότι συνδέεται με κάποιον άλλο, το οποίο μοιάζει με την αίσθηση της πρώτης αγάπης. Μπορείς να ξεπεράσεις ό,τι έχεις μάθει να πιστεύεις και να αγαπήσεις κάποιον που ζει σε αυτές τις συνθήκες; Τι σημαίνει πραγματικά να αγαπάς τον εσωτερικό κόσμο του άλλου, όταν δεν έχεις τον εξωτερικό παράγοντα;» αναφέρει ο συγγραφέας.

Κατά τη μεταφορά της ιστορίας στη μεγάλη οθόνη, οι συντελεστές πήραν τη δύσκολη απόφαση να κάνουν τη Ριάνο πρωταγωνίστρια της ταινίας, και όχι τον «Α». «Ενώ στον βιβλίο ακολουθείς τον “Α” κάθε μέρα, στο σινεμά αλλάζει διαρκώς μορφή, κάτι που το καθιστά δύσκολο να ταυτιστείς μαζί του. Δυστυχώς είναι κάτι που χαρακτηρίζει την εμπειρία μας στο σινεμά: ακολουθούμε κάποιον με τα μάτια, συνηθίζουμε τη μορφή του. Στην ταινία 16 διαφορετικοί ηθοποιοί υποδύονται τον “Α” και πρέπει αυτοί οι ηθοποιοί να πουν την ίδια ιστορία. Βάζοντας την Ριάνον στο επίκεντρο, ο θεατής ανακαλύπτει την εκκεντρική αυτή ιστορία μέσα από τα μάτια της και μέσω της σχέσης της» εξηγεί ο σκηνοθέτης.

Όπως διδάσκει και η ιστορία στην καρδιά της ταινίας, το «Κάθε Μέρα Μία Άλλη Μέρα» δεν είναι αυτό που περιμένεις αρχικά: Μπορεί να μοιάζει μια χαριτωμένη, πρωτότυπη και αστεία ιστορία για τα σκαμπανεβάσματα της πρώτης αγάπης και της ενηλικίωσης, αλλά αν ψάξεις λίγο βαθύτερα, θα ανακαλύψεις πολλά περισσότερα.

 Σκηνοθεσία: Μάικλ Σάκσι (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης τηλεταινίας για το «Grey Gardens» το 2009)

Σενάριο: Tζέσε Αντριους

Πρωταγωνιστούν: Ανγκούρι Ράις, Μαρία Μπέλο, Ντέμπι Ράιαν, Κόλιν Φορντ, Τζάστις Σμιθ, Όουεν Τιγκ, Τζέικομπ Μπατάλον

Διάρκεια: 91 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=XfF3BM-v0Uo

Μαζί τα Φάγαμε
του Στράτου Μαρκίδη

Ο Σωτήρης Παπακώστας εργάζεται ως υπεύθυνος προμηθειών σε ένα γνωστό και μεγάλο Δημόσιο Οργανισμό. Είναι απόλυτα έντιμός και ευσυνείδητος υπάλληλος, συνεπής σε όλα του τα καθήκοντα. Η γυναίκα του, Γκέλλυ, έχει συμβιβαστεί με τις αρχές του άντρα της αλλά ταυτόχρονα η καθημερινότητά της είναι δύσκολη αφού τα οικονομικά της οικογενείας της πάνε από το κακό στο χειρότερο.. Μία μέρα έρχονται σε επαφή μαζί της οι προϊστάμενοι του άντρας της και την πείθουν να υποδείξει εμμέσως στο Σωτήρη έναν δικό τους προμηθευτή, με το αζημίωτο φυσικά. Η Γκέλλυ τα καταφέρνει και από εκείνη τη στιγμή αναλαμβάνει με διάφορά γυναικεία κόλπα να επηρεάζει το Σωτήρη προκειμένου αυτή να εισπράττει πλούσιες μίζες εν αγνοία του.

Ο Στράτος Μαρκίδης συνεχίζει να κάνει ελληνικές ταινίες με τους ίδιους πρωταγωνιστές, παρόμοια σενάρια και προφανώς παρόμοιας ποιότητας. Ο Κλέαρχος η Μαρίνα κι ο Κοντός, Οι Γαμπροί της Ευτυχίας, Λάρισα Εμπιστευτικό, I Love Καρδίτσα είναι μερικές από αυτές. Ο Έλληνας σκηνοθέτης που έκανε φιλμ ερωτικού περιεχομένου στη δεκαετία του ’80 (με το ψευδώνυμο Θανάσης Μιχαηλίδης), επιστρέφει με το «Μαζί τα Φάγαμε», ελπίζοντας ότι θα πάει κόσμος να το δει.

Σκηνοθεσία: Στράτος Μαρκίδης

Σενάριο: Μάνος Ψιστάκης

Πρωταγωνιστούν: Αντώνης Καφετζόπουλος (Ειδικό βραβείο για το «Ρεβάνς» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1983), Μπέσσυ Μάλφα, Κατερίνα Στικούδη, Σωτήρης Καλυβάτσης, Κώστας Ευρυπιώτης

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=dM7-F3LqG8c