Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 8.2.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 8.2.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Ένας οσκαρικό φαβορί που εξυμνεί τον έρωτα, το κλείσιμο μιας τριλογίας που απελευθερώνεται, ένα ανθρώπινο οδοιπορικό, μια χολιγουντιανή αυτοβιογραφία και μια ιστορική ταινία τρόμου αποτελούν τις κινηματογραφικές πρεμιέρες αυτής της εβδομάδας στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.

Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου (Call me by your Name)
του Λούκα Γκουαντανίνο

Η νέα ταινία του Λούκα Γκουαντανίνο είναι μια ταινία ενηλικίωσης, ένα ολοκληρωμένο πορτρέτο των πρώτων νεανικών ερωτικών σκιρτημάτων με όλα τα σκαμπανεβάσματά τους. Είναι μια ταινία για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα και την κρυφή λαχτάρα. Μα πάνω από όλα, είναι μια ωδή στη διαφορετικότητα και την αγάπη σε όλες τις μορφές της, στον έρωτα που πρέπει να αρπάζεις, να απολαμβάνεις και να ζεις κάθε φορά που σε βρίσκει.

Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αντρέ Ασιμάν, η ταινία εξιστορεί μια ρομαντική καλοκαιρινή ιστορία. Το 1983, ο δεκαεπτάχρονος Έλιο περνά ένα τεμπέλικο καλοκαίρι στην ιταλική εξοχή με τους γονείς του. Την ηρεμία αναστατώνει ο ερχομός ενός ψηλού, μαυρισμένου Αμερικάνου, του Όλιβερ, ο οποίος θα βοηθήσει τον καθηγητή πατέρα του Έλιο στην έρευνά του.

Στην αρχή ο Έλιο αντιμετωπίζει το νεοφερμένο επιφυλακτικά και, παρόλο που ψάχνει αφορμές για να περάσει χρόνο μαζί του, του φέρεται με υπεροψία. Παιδί διανοούμενων ακαδημαϊκών, ο Έλιο κοροϊδεύει την αμερικάνικη αργκό του Όλιβερ. Οι μεταξύ τους λεκτικές κονταρομαχίες αποκτούν ρομαντική χροιά, και σύντομα γίνονται αχώριστοι. Παρόλο που κάποια στιγμή ο Όλιβερ πρέπει να επιστρέψει στην Αμερική, αυτή είναι η πρώτη αγάπη του Έλιο και θα μείνει στην καρδιά και στο μυαλό του για πάντα.

Όπως και στην προηγούμενή του ταινία (A Bigger Splash), έτσι και τώρα, ο Ιταλός σκηνοθέτης αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει καλύτερος από αυτόν για να αναδείξει την ομορφιά της καλοκαιρινής Ιταλίας και της Μεσογείου γενικότερα, αλλά και να αποδώσει επί της οθόνης την ανεμελιά των διακοπών, το μπάνιο σε θάλασσες, λίμνες και πισίνες, τα γυμνά όμορφα σώματα, το παιχνίδι. Σε αυτό το φιλμ κάνει και κάτι παραπάνω: μας παραδίδει την ίσως καλύτερη coming of age ταινία της δεκαετίας.

Η ταινία έκλεψε τις εντυπώσεις κοινού και κριτικών στις διεθνείς φεστιβαλικές της προβολές στο Sundance, στο Βερολίνο, στη Στοκχόλμη και στην Αθήνα. Θεωρήθηκε η καλύτερη ταινία της χρονιάς για τους κριτικούς του Λος Άντζελες και τα Gotham Awards, τα βραβεία των ανεξάρτητων ταινιών, της έδωσαν το βραβείο καλύτερης ταινίας και καλύτερης ερμηνείας. Επίσης, κέρδισε τέσσερις υποψηφιότητες για τα βραβεία BAFTA της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και είναι υποψήφιο για τέσσερα Όσκαρ στη φετινή απονομή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Το φιλμ μας δείχνει μία ρεαλιστική και τρυφερή ιστορία αγάπης από αυτές που σπάνια βλέπει το σινεμά πλέον, είτε αφορά straight, είτε gay χαρακτήρες. Οι αέρινες ερμηνείες και η ιδανική αφήγηση της ιστορίας από το σκηνοθέτη σε συνδυασμό με την υπέροχη φωτογραφία αλλά και το απόλυτα ταιριαστό 80’s soundtrack δεν αφήνουν περιθώρια σε κάποιον από το να αγαπήσει τους χαρακτήρες και να συνδεθεί με την ταινία σε άλλο επίπεδο. H φρεσκάδα της βρίσκεται ακόμα και στους δεύτερους ρόλους με μεστές ερμηνείες και χωρίς αχρείαστες φλυαρίες κατά τη μεταφορά του μυθιστορήματος στην μεγάλη οθόνη.

Συνοψίζοντας, το «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» είναι ένα σαγηνευτικό, ακραία αισθησιακό, διαφορετικά σοφό και άρτιο κινηματογραφικά, κατάμεστο από συναίσθημα αριστούργημα με φόντο τη βόρεια Ιταλία της δεκαετίας του ’80.

Σκηνοθεσία: Λούκα Γκουαντανίνο (Soundtrack Stars Award & Best Innovative Budget Award για το «A Bigger Splash» το 2015 και FEDIC Award για το « The Protagonists» το 1999 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Τζέιμς Άιβορι (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας για το «Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ» το 1993 και για το «Δωμάτιο με θέα» το 1987, 45th Anniversary Prize για το «Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1992, Wella Prize για το «Le Divorce» το 2003, Pasinetti Award Καλύτερης ταινίας & Golden Ciak για το «Ο κύριος και η κυρία Μπριτζ» το 1990 και Ασημένιος Λέοντας για το «Μωρίς» το 1987 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Πρωταγωνιστούν: Τίμοθι Σαλαμέ, Αρμι Χάμερ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Αμιρά Καζάρ, Εσθήρ Γκαρέλ

Διάρκεια: 132 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=EKRn5YIO3hU

Τα Αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ (Film Stars Dont Die in Liverpool)
του Πολ Μακ Γκίγκαν

Βασισμένο στη συγκινητική αυτοβιογραφία του Βρετανού ηθοποιού Πίτερ Τέρνερ, η ταινία εξιστορεί την παθιασμένη σχέση ανάμεσα στον Τέρνερ και την εκκεντρική ντίβα του Χόλυγουντ, της δεκαετίας του ’50, Γκλόρια Γκράχαμ. Το δυνατό ειδύλλιο ανάμεσα στη θρυλική femme fatale και τον νεαρό εραστή της μετατρέπεται σύντομα σε μια βαθιά σχέση, με τον Τέρνερ να γίνεται το μοναδικό άτομο στο οποίο εκείνη βρίσκει παρηγοριά και δύναμη κατά τις τραγικές τελευταίες στιγμές της. Σαγηνευτική όσο ποτέ, η Γκράχαμ αφήνεται στον Τέρνερ, δίνοντας την τελευταία της συγκλονιστική παράσταση.

Στις δεκαετίες του ’40 και ’50, η Γκλόρια Γκράχαμ έλαμψε στο Χόλυγουντ. Καθιερώθηκε σαν σταρ μέσα από φιλμ νουάρ, όπως τα «Διασταυρούμενα πυρά», «Πύρινος Εφιάλτης», «Η μεγάλη κάψα», «Η Ωραία και το Κτήνος» (για το οποίο μάλιστα απέσπασε και Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου) αλλά και επιτυχίες της εποχής όπως «Μια Υπέροχη Ζωή», «Το Όγδοο Θαύμα» και «Οκλαχόμα!». Στις πιο ένδοξες μέρες της συνεργάστηκε με κορυφαίους σκηνοθέτες, όπως Φρανκ Κάπρα, Φριτς Λανγκ και Σέσιλ Μπι Ντε Μιλ. Η πτώση της όμως, ήρθε σύντομα, περίπου στα 50 της χρόνια, όταν και κατέληξε να δουλεύει σε δευτεροκλασάτα θέατρα στη Βρετανία.

Η Γκράχαμ και ο Τέρνερ (ανερχόμενος ηθοποιός τότε) γνωρίστηκαν κατά τη δεκαετία του ’70, ενώ διανυκτέρευαν σε έναν ξενώνα. Εκείνος, λίγο πριν τα 30, δεν είχε ιδέα ποια είναι η Γκράχαμ. Οι κοινές αξίες που μοιράζονταν, όμως, ήταν αρκετές για να ξεπεράσουν το «εμπόδιο» της διαφοράς ηλικίας και να χτίσουν μια δυνατή φιλία, που σύντομα εξελίχθηκε σε έναν μεγάλο έρωτα.

Ένα από τα δυνατά χαρτιά της ταινίας είναι αδιαμφισβήτητα η παρουσία της μεγάλης κυρίας του σινεμά, Ανέτ Μπένινγκ, στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η υποψήφια για τέσσερα Όσκαρ ηθοποιός ήθελε από χρόνια να υποδυθεί την Γκράχαμ γι’ αυτό και είχε συζητήσει την πιθανότητα ήδη 20 χρόνια πριν – όταν όμως ήταν αρκετά νέα για να παίξει το ρόλο. Η αγάπη της για την Γκράχαμ ξεκίνησε το 1990, όταν πρωταγωνιστούσε στην ταινία του Στίβεν Φρίαρς «Οι Κλέφτες». «Όταν δούλευα γι’ αυτήν την ταινία, ο Στίβεν ανέφερε την Γκράχαμ και μου είπε πως πρέπει να ρίξω μια ματιά στις ταινίες της, μιας και η ταινία που γυρίζαμε τότε ήταν ένα τύπου νουάρ, οπότε θα μου έκανε καλό να δω ένα νουάρ εποχής και πώς το προσέγγιζε ένας γυναικείος ρόλος τότε. Και η Γκλόρια είχε εξέχουσα θέση εκείνη την περίοδο» δηλώνει χαρακτηριστικά η Μπένινγκ.

Η συγκινητική ιστορία της Γκράχαμ και του Τέρνερ δεν θα μπορούσε παρά να συνεπάρει τους κριτικούς που την παρακολούθησαν. Έτσι, η ταινία είναι υποψήφια για τρία βραβεία BAFTA (Διασκευασμένο Σενάριο, Α’ Γυναικείος Ρόλος, Α’ Αντρικός Ρόλος), ενώ μετρά δεκάδες ακόμα υποψηφιότητες στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου, London Critics Circle Film Awards, San Francisco Film Critics Circle, Evening Standard British Film Awards, Women’s Image Network Awards (με την υποφιότητα της Ανέτ Μπένινγκ) και Hollywood Film Awards, όπου ο Τζέιμ Μπελ βραβεύτηκε για την ερμηνεία του.

Σκηνοθεσία: Πολ Μακ Γκίγκαν

Σενάριο: Ματ Γκρέναλγκ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντεμπούτου από Βρετανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη ή παραγωγό για το «Control» το 2008)

Πρωταγωνιστούν: Ανέτ Μπένινγκ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Τα παιδιά είναι εντάξει» το 2011, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Η τελευταία λέξη της Τζούλια» το 2005, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «American Beauty» το 2000), Τζέιμι Μπελ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Billy Elliot» το 2001), Τζούλι Ουόλτερς (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» το 1984, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Billy Elliot» το 2001), Κένεθ Κράνχαμ, Βανέσα Ρεντγκρέιβ (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Τζούλια» το 1978, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Αγνή αμαρτία» το 2001, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Playing for Time» το 1981, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2010, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερης ηθοποιού για το «Isadora» το 1969 & για το «Morgan – A Suitable Case for Treatment» το 1966, Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Little Odessa» το 1994), Στίβεν Γκράχαμ

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Sk2-LIX4e9U

Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι: Απελευθέρωση (Fifty Shades Freed)
του Τζέιμς Φόλεϊ

Η ιστορία που ξετρέλανε αναγνωστικό και κινηματογραφικό κοινό, με τις δύο πρώτες ταινίες να συγκεντρώνουν πάνω από 950 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, ολοκληρώνεται με τον πιο ερωτικά περιπετειώδη τρόπο και το «αντίο» στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι αναμένεται να σπάσει κάθε ρεκόρ.

Ο κύριος Κρίστιαν Γκρέι και η Αναστάζια Στιλ επιτέλους παντρεύονται, με την Άνα να προσπαθεί να μάθει να ζει πολυτελώς, διατηρώντας συνάμα την ανεξαρτησία και την αυτονομία της και τον Κρίστιαν να προσπαθεί να απελευθερωθεί από όλα όσα τον στοιχειώνουν. Όμως, το happy end της δεύτερης ταινίας ξαφνικά ανατρέπεται και πολύ σύντομα το όνειρο γίνεται εφιάλτης. Ο πρώην εργοδότης της Αναστάζια διψά για εκδίκηση και το παρελθόν του Κρίστιαν απειλεί τη γεμάτη πάθος σχέση τους.

Την ταινία θα σκηνοθετήσει, όπως και το δεύτερο μέρος της τριλογίας, ο Τζέιμς Φόλεϊ, ο οποίος αντικατέστησε τη σκηνοθέτιδα της πρώτης ταινίας, Σαμ Τέιλορ Τζόνσον, όταν η τελευταία αποχώρησε μετά από έντονες διαφορές με τη συγγραφέα των υπέρ-κατηγορημένων για την ποιότητά τους αλλά αναμφισβήτητα υπέρ-επιτυχημένων οικονομικά βιβλίων στα οποία βασίζεται η τριλογία, Ε. Λ. Τζέιμς.

Μετά το μετριότατο «50 Αποχρώσεις του Γκρι» και το κάκιστο σίκουελ, η τρίτη ταινία όχι μόνο δεν είναι η συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία που υποσχέθηκαν οι παραγωγοί της, αλλά για μια ακόμα φορά είναι ταινία που θα μπορούσε να είναι και παρωδία της. Πολλές αχρείαστες ανατροπές, μηδενική χημεία ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, αβυσσαλέα «κενά» στο σενάριο και πολυδιαφημισμένες σκηνές σεξ που καταλήγουν να είναι απίστευτα κακές είναι μερικά από τα highlights της ταινίας με το πιο φανατικό κοινό, ανεξαρτήτως των αφοριστικών κριτικών που έχει δεχθεί.

Το μεγαλύτερο θέμα της ταινίας είναι ότι όλα μοιάζουν ως πρόφαση για να δικαιολογηθούν οι εντελώς άνευρες ερωτικές σκηνές και όχι για να συμπαθήσουμε ή έστω να μπορέσει ο θεατής να ταυτιστεί ή να δικαιολογήσει την ύπαρξη των χαρακτήρων. Όπως και να ‘χει, πρόκειται για μια βαρετή ταινία με τρανταχτές αδυναμίες, η οποία κλείνει μια τριλογία, η οποία δεν προσφέρει απολύτως τίποτα.

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Φόλεϊ

Σενάριο: Νίαλ Λέοναρντ

Πρωταγωνιστούν: Ντακότα Τζόνσον (Μις Χρυσή Σφαίρα το 2006), Τζέιμι Ντόρναν, Κιμ Μπάσινγκερ (Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Λος Αντζελες: Εμπιστευτικό» το 1998), Λουκ Γκράιμς, Ρίτα Όρα

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=M0QBd9fUX-o

Ανθρώπινη ροή (Human Flow)
του Άι Γουέι Γουέι

Περισσότεροι από 65 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια τους για να ξεφύγουν από την πείνα, τις κλιματικές αλλαγές και τον πόλεμο, στη μεγαλύτερη ανθρώπινη μετατόπιση μετά από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για ένα επικό ταξίδι για τη μετανάστευση από τον παγκοσμίως αναγνωρισμένο εικαστικό και ακτιβιστή Αϊ Γουέι Γουέι. Το ντοκιμαντέρ περιγράφει τόσο τις επιδράσεις του φαινομένου της μετανάστευσης σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και το αντίκτυπο σε ανθρώπινο επίπεδο μέσα από προσωπικές ιστορίες.

Γυρισμένο σε 23 χώρες από την Ελλάδα, τη Γερμανία, το Αφγανιστάν, την Τουρκία ως το Μεξικό, η ροή ενός κύματος ανθρώπων που κινούνται συνεχώς προς αναζήτηση δικαίωσης, καταφύγιου και πατρίδας. Η «Ανθρώπινη Ροή» έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή όπου η ανοχή, η ευσπλαχνία και η εμπιστοσύνη χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Μια μαρτυρία του ανυπέρβλητου ανθρώπινου πνεύματος που θέτει ένα από τα πιο καθοριστικά ερωτήματα του αιώνα: θα επιλέξει η παγκόσμια κοινωνία να απορρίψει το φόβο και τα προσωπικά συμφέροντα και να επιλέξει την ελευθερία, το σεβασμό προς τους συνανθρώπους;

Οι εικόνες της βίαιης αυτής ανθρώπινης μετακίνησης από χώρα σε χώρα, η απουσία ριζών και τόπου, ο πόνος, η θλίψη, η απόγνωση αλλά και η ελπίδα είναι τα υλικά που δίνουν στο ντοκιμαντέρ του ανατρεπτικού κινέζου καλλιτέχνη – τώρα και κινηματογραφιστή – τη δύναμή του. Εικόνες κινηματογραφημένες με προσοχή στην «αισθητική», από μια σειρά φωτογράφους, αναμεσά τους και ο Κρίστοφερ Ντόιλ κι ο Έλληνας Κωνσταντίνος Κουκούλης, ικανές περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο να αναδείξουν το μέγεθος μιας σύγχρονης τραγωδίας που μπορεί να μην βρίσκεται πλέον καθημερινά στις ειδήσεις, αλλά κατοικοεδρεύει ακριβώς δίπλα μας.

«Βρισκόμουν στην όμορφη παραλία της Λέσβου και είδα μια σωσίβια λέμβο να πλησιάζει ήρεμα το λιμάνι μπροστά μας. Άνοιξα το iPhone μου και άρχισα να τραβάω. Αυτό που είδα ήταν σοκαριστικό, απίστευτο, δυο χέρια να προτείνουν ένα μωρό για να το πιάσουμε στη στεριά, γυναίκες να πηδούν στα νερά. Δεν υπήρχε κανείς εκεί να τους υποδεχτεί. Άρχισα να ακούω τις ιστορίες τους. Χρειάστηκε να περπατήσουν 70 ώρες για να φτάσουν στο σημείο όπου κάποιος θα τους παραλάμβανε για να τους οδηγήσει στο επόμενο σημείο. Κοιμήθηκαν στο δρόμο. Περπάτησαν μέσα στη βροχή. Οι ιστορίες τους έμοιαζαν σαν ήταν βγαλμένες από το σινεμά και όχι από την πραγματικότητα» αναφέρει ο σκηνοθέτης εξηγώντας το πως ξεκίνησε η ιδέα της ταινίας.

Σκηνοθεσία: Αϊ Γουέι Γουέι (Fair Play Cinema Award, CICT-UNESCO Enrico Fulchignoni Award, Human Rights Film Network Award, Leoncino d’Oro Agiscuola Award & Fondazione Mimmo Rotella Award για το «Ανθρώπινη ροή» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Chin-Chin Yap, Tim Finch, Boris Cheshirkov

Διάρκεια: 140 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Sj5yqGFZzIA

Ημερολόγιο Φόνων (The Limehouse Golem)
του Χουάν Κάρλος Μεντίνα

Με φόντο τους σκοτεινούς κι επικίνδυνους δρόμους του Βικτωριανού Λονδίνου του 1880, η ιστορία ξεκινά σε μία μπαρόκ, μεγαλοπρεπή αίθουσα μουσικής όπου ο πιο διάσημος καλλιτέχνης της πρωτεύουσας, Νταν Λίνο, ανεβαίνει στη σκηνή. Ο ιδιαίτερος καλλιτέχνης εκφωνεί ένα μονόλογο, ενημερώνοντας, έτσι, το αφοσιωμένο κοινό του για τη φρικτή μοίρα μιας νεαρής γυναίκας που κάποτε κοσμούσε αυτή τη σκηνή, της αγαπημένης του φίλης Ελίζαμπεθ Κρι. Η νεαρή τραγουδίστρια πρόκειται να σταλεί στην κρεμάλα, μιας και της επέρριψαν τη δολοφονία του συζύγου της, Τζον Κρι.

Ο θάνατος της Λίζι φαίνεται αναπόφευκτος, έως ότου ο Επιθεωρητής Τζον Κιλντέαρ αναλαμβάνει την υπόθεση του Γκόλεμ του Λάιμχαουζ – ενός αδυσώπητου κατά συρροή δολοφόνου που σκοτώνει αθώους, χωρίς σύνδεση μεταξύ τους, ανθρώπους, αφήνοντας πίσω του πτώματα τόσο παραμορφωμένα που είναι δύσκολο να αναγνωριστούν – πάντα όμως με την διακριτική του υπογραφή από αίμα. Στο «Ημερολόγιο Φόνων» τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, όλοι είναι ύποπτοι και ο καθένας τους έχει από ένα κρυμμένο μυστικό.

Ο σκηνοθέτης καταφέρνει μέσα από την σύνθετη πλοκή της ταινίας να κρατά τον θεατή προσανατολισμένο. Οι τεχνικές οι οποίες χρησιμοποιεί, όπως παράλληλο μοντάζ, καταφέρνουν να δείχνουν τη ροή της ιστορίας σε δύο χώρους την ίδια ώρα με αποτέλεσμα να κερδίζουν την προσήλωση του θεατή. Η επιλογή των ηθοποιών είναι καταπληκτική αφού κατάφεραν να ερμηνεύσουν τους χαρακτήρες όσο καλύτερα γίνεται. Το στήσιμο του σκηνικού, καθώς επίσης και η επιλογή των κοστουμιών, υποστηρίζουν αποτελεσματικά την αφήγηση.

Αν είσαι λάτρης των ταινιών που διαδραματίζονται 200 χρόνια πριν, σου αρέσει το μυστήριο και η δράση ταυτόχρονα θα λατρέψεις το «Ημερολόγιο Φόνων». Αν και κατατάσσεται στην κατηγορία ταινιών τρόμου, μην κάνεις δεύτερη σκέψη και αφιέρωσε λίγη ώρα ώστε να δεις την ταινία.

Σκηνοθεσία: Χουάν Κάρλος Μεντίνα

Σενάριο: Τζέιν Γκόλντμαν

Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Νάιτζι (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Gideon’s Daughter» το 2007, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Αγάπη είναι…» το 2004), Ολίβια Κουκ, Ντάγκλας Μπουθ, Ντάνιελ Μέις, Σαμ Ράιντ

Διάρκεια: 108 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Evw8-6FfeSs