Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 25.1.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 25.1.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Έξι ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, ανάμεσα στις οποίες φιγουράρουν δύο φαβορί των φετινών Όσκαρ, δύο ενδιαφέρουσες ταινίες από το Ιράν και τη Φιλανδία, το τέλος μίας τριλογίας βασισμένη σε εφηβικά βιβλία και η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη για την ιστορική νίκη της ΑΕΚ εναντίον της Σλάβιας Πράγας το 1968.

The Disaster Artist
του Τζέιμς Φράνκο

Η ταινία για τα γυρίσματα του «χειρότερου φιλμ όλων των εποχών» είναι η σαφής, ένδοξη και εξαντλητικά αστεία απάντηση του Τζέιμς Φράνκο σε όλους όσους κατά καιρούς τον αμφισβήτησαν.

O αινιγματικός και φιλόδοξος Τόμι Γουαζό καταφθάνει στο Χόλυγουντ αποφασισμένος να εκπληρώσει το ιδιότυπο, καλλιτεχνικό του όραμα. Η πρώτη και μοναδική του ταινία, το διαβόητο «The Room», θριαμβεύει ως η καλύτερη χειρότερη ταινία όλων των εποχών, η καλτ ταινία που οι θεατές δε χορταίνουν να χλευάζουν σε sold out μεταμεσονύχτιες προβολές για πάνω από μια δεκαετία.

Αυτή είναι η ιστορία του πιο αλλόκοτου, κακοσχεδιασμένου αλλά την ίδια στιγμή γνήσια παθιασμένου κινηματογραφικού εγχειρήματος του Χόλυγουντ, «του Πολίτη Κέιν των κακών ταινιών», αλλά και η ιστορία μιας δυνατής φιλίας ανάμεσα σε ένα δημιουργό και το μοναδικό συνεργάτη, που πίστεψε σ΄ αυτόν, όπως αυτή εκτυλίχθηκε πίσω από τις κάμερες.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή γιατί είναι και πολλά. Το 2003 πραγματοποιήθηκε η πρεμιέρα μιας από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες όλων των εποχών, με τίτλο «The Room». Σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός και πρωταγωνιστής ο Τόμι Γουαζό, ο οποίος κατάφερε να κερδίσει επάξια για την ταινία του τον χαρακτηρισμό «Είναι τόσο κακή, που είναι καλή».

Ο Τόμι, έχοντας στην τσέπη του αρκετά εκατομμύρια δολάρια και χρόνια απειρίας, αποφάσισε να κατακτήσει το Χόλυγουντ. Έχοντας και το ρόλο του σχεδιαστή παραγωγής, πράττει τη μία ζημιογόνα κίνηση μετά την άλλη. Αγοράζει κάμερες αντί να νοικιάσει (φιλμ και HD), κατασκευάζει σκηνικά τα οποία δε χρειαζόντουσαν, αλλάζει το συνεργείο του τουλάχιστον τρεις φορές και ο ίδιος αποτελεί την χειρότερη επιλογή για ηθοποιό, μιας και ξεχνάει τα λόγια του με αποτέλεσμα τα γυρίσματα να διαρκούν πολλές ώρες και το συνολικό budget να εκτοξεύεται.

Εν κατακλείδι η ταινία κοστολογείται στα 6 εκατομμύρια δολάρια. Ο φίλος και συνεργάτης Γκρεγκ Σεστέρο, μετά από αυτή την εμπειρία, αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο, καταγράφοντας όλες τις λεπτομέρειες για τη ζωή του με τον Τόμι αλλά και για την ταινία. Δέκα χρόνια αργότερα, το βιβλίο δημοσιεύεται με τίτλο «The Disaster Artist: My Life Inside The Room» στο οποίο βασίστηκε και η ταινία.

Είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, καθώς μέχρι στιγμής έχει αποσπάσει το Χρυσό Κοχύλι στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, μία Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για τον Τζέιμς Φράνκο και μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου για τους Σκοτ Νιουστάντερ και Μάικλ Χ. Ουέμπερ. Ο ίδιος ο συγγραφέας – ηθοποιός δήλωσε πως μονάχα δύο ηθοποιοί θα μπορούσαν να τον ενσαρκώσουν στην οθόνη: ή ο Τζέιμς Φράνκο ή ο Τζόνι Ντεπ.

Το «Disaster Artist» είναι μία από τις πιο αξιόλογες ταινίες που μπορείτε να δείτε αυτή τη στιγμή, ξεκαρδιστική μέχρι δακρύων, ανθρώπινη, συγκινητική και φτιαγμένη με πολλή αγάπη προς το πρωτότυπο υλικό αλλά και το θεατή. Στο τέλος της ταινίας, θα είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς το χειροκρότημα μέσα στην ταινία και τις ενθουσιώδεις ιαχές εντός της αίθουσας. Ο Τόμι Γουαζό κάπου θα χαμογελάει σαρδόνια γεμάτος ικανοποίηση.

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Φράνκο (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «The Disaster Artist» το 2018, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «James Dean» το 2002, Teddy Award καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «The Feast of Stephen» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2013, Fondazione Mimmo Rotella Award για το « In Dubious Battle» το 2016 & Jaeger-LeCoultre Glory to the Filmmaker Award το 2014 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Σκοτ Νιουστάντερ, Μάικλ Χ. Ουέμπερ

Πρωταγωνιστούν: Τζέιμς Φράνκο, Ντέιβ Φράνκο, Σεθ Ρόγκεν, Άλισον Μπρι, Άρι Γκρέινορ, Τζάκι Γουίβερ, Ζακ Έφρον, Τζος Χάτσερσον, Τζουν Ντάιαν Ράφαελ, Μέγκαν Μουλάλι (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε κωμική σειρά για το «Will & Grace» το 2006 & το 2000), Νέιθαν Φίλντερ

Διάρκεια: 103 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=5tSFHYqFsZ4

Εγώ, η Τόνια (I, Tonya)
του Κρεγκ Γκιλέσπι

Η Τόνια Χάρντινγκ κυριάρχησε στον πάγο με απαράμιλλη χάρη. Κυριάρχησε και στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για τελείως διαφορετικούς λόγους, καθώς κατηγορήθηκε για τη μεγαλύτερη συνωμοσία στην ιστορία του καλλιτεχνικού πατινάζ.

Βασισμένη σε εξωφρενικά, αλλά πραγματικά γεγονότα, η ταινία είναι μια κοφτερή, μαύρη κωμωδία για τη ζωή της Τόνια κι ενός από τα πιο συγκλονιστικά σκάνδαλα στα αθλητικά χρονικά. Παρόλο που η Χάρντινγκ ήταν η πρώτη γυναίκα που ολοκλήρωσε τριπλό άξελ κατά τη διάρκεια πρωταθλήματος, η κληρονομιά της καθορίστηκε για πάντα από τη συσχέτιση της με την επίθεση στη Νάνσι Κέριγκαν.

Η Τόνια Χάρντινγκ μεγάλωσε κάτω από δύσκολες συνθήκες αλλά κατάφερε να γίνει μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες καλλιτεχνικού πατινάζ. Έγινε η πρώτη γυναίκα που εκτέλεσε ένα τριπλό άξελ σε μεγάλο διαγωνισμό και αφού έγινε πρωταθλήτρια στις ΗΠΑ, εκπροσώπησε τη χώρα της στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1994.

Καθώς προετοιμαζόταν για τους Ολυμπιακούς, συνωμότησε με τον τότε σύζυγό της, Τζεφ Γκιλούλι, με σκοπό να επιτεθούν στην μεγάλο αντίζηλό της, Νάνσι Κέριγκαν, για να την τραυματίσουν και να αποσυρθεί από την Ολυμπιακή ομάδα. Ο Γκιλούλι μαζί με άλλους δύο σχεδίασαν την επίθεση κατά τη διάρκεια των προκριματικών αγώνων για την επιλογή της ομάδας στο Ντιτρόιτ, με στόχο να σπάσουν το πόδι της.

Τελικά, όμως, η Κέριγκαν υπέστη μονάχα μελανιές, ενώ τμήμα της επίθεσης καταγράφηκε από κάμερα. Παρά την επίθεση, η Νάνσι, όχι μόνο κατάφερε να μπει στην Ολυμπιακή ομάδα, αλλά κατέκτησε και το αργυρό μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ η Χάρντινγκ κατετάγη όγδοη. Στις αστυνομικές έρευνες που ακολούθησαν αποδείχτηκε ο ρόλος της Τόνια στην επίθεση, σοκάροντας τον χώρο του αθλητισμού, και η ίδια αποκλείστηκε δια βίου από το καλλιτεχνικό πατινάζ.

Η Χάρντινγκ παραδέχτηκε την ενοχή της στο δικαστήριο και καταδικάστηκε σε τριετή φυλάκιση με αναστολή, κοινωνική εργασία, υποχρεωτική ψυχιατρική παρακολούθηση και ένα βαρύ πρόστιμο, ενώ ο Γκιλούλι και οι συνεργοί τους αντιμετώπισαν 18μηνη φυλάκιση. Αργότερα, αφού απέτυχε να ξεκινήσει μια καριέρα στη μουσική, ασχολήθηκε επαγγελματικά με το μποξ αλλά αναγκάστηκε να αποσυρθεί μετά από επτά αγώνες λόγω άσθματος.

Η ταινία προτάθηκε για τρεις Χρυσές Σφαίρες, όπου η Άλισον Τζάνεϊ κατάφερε να κερδίσει αυτή του Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία (δίνει μία συγκλονιστική ερμηνεία ως μητέρα της Χάρντινγκ) και προτάθηκε για Όσκαρ σε τρεις κατηγορίες – Α’ Γυναικείου ρόλου, Β’ Γυναικείου ρόλου και Καλύτερου Μοντάζ.

Το φιλμ παλεύει να αποφύγει την αγιοποίηση της καταδικασθείσας αθλήτριας, η οποία μπορεί να ήταν πονηρή, αλλά όχι έξυπνη. Η αλήθεια είναι ότι πλήρωσε ακριβά για το λάθος της. H ταινία είναι πολύ δυνατή, προσφέρει μια ιδιαίτερη εμπειρία που έχει μεγάλο ενδιαφέρον, με πολλές δυνατές ερμηνείες και με τα γεγονότα να απεικονίζονται με απίστευτα ρεαλιστικό και ανά σημεία σουρεαλιστικό τρόπο.

Ένα διαμαντάκι βρήκε το δρόμο του προς τα Όσκαρ, γιατί αποδεικνύει πως όταν το αμερικάνικο σινεμά έχει κέφια μπορεί να κάνει  τριπλά – κινηματογραφικά – άξελ!

Σκηνοθεσία: Κρεγκ Γκιλέσπι

Σενάριο: Στίβεν Ρότζερς

Πρωταγωνιστούν: Μάργκο Ρόμπι, Σεμπάστιαν Σταν, Άλισον Τζάνεϊ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Εγώ, η Τόνια» το 2018, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε κωμική σειρά για το «Mom» το 2015 & το 2014, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης γυναικείας συμμετοχής σε δραματική σειρά για το «Masters of Sex» το 2014, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «The West Wing» το 2004 & το 2002, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «The West Wing» το 2001 & το 2000), Τζούλιαν Νίκολσον, Πολ Ουόλτερ Χόσερ

Διάρκεια: 121 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=265nq47Y3L0

Ένας Ακέραιος Άνθρωπος (Man of Integrity)
του Μοχάμαντ Ρασούλοφ

Ο 35χρονος Ρεζά, έχοντας μετεγκατασταθεί από την Τεχεράνη, ζει μια ήρεμη ζωή με τη γυναίκα και το μοναχογιό του, σε μία επαρχιακή πόλη του Βόρειου Ιράν. Περνάει τις ημέρες του εκτρέφοντας χρυσόψαρα. Λίγο πιο δίπλα, μια ιδιωτική εταιρεία που έχει στενές επαφές με την κυβέρνηση και τις τοπικές αρχές, θα πάρει τον έλεγχο σε οτιδήποτε κινείται στην περιοχή.

Οι πάμπλουτοι μέτοχοί της έχουν πιέσει τους χωρικούς και τους μικροϊδιοκτήτες να εγκαταλείψουν τη γη τους, τις αγροικίες και τα σπίτια τους, για το συμφέρον της εταιρείας. Όμως, ο Ρεζά αντιδρά. Σύντομα, ωστόσο, θα συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί πλέον να τα βάλει με αυτόν το ισχυρό, αλλά καλά κρυμμένο, σύστημα διαφθοράς που έχει δημιουργηθεί.

Αν και έχει τη φάρμα του υποθηκευμένη, αρνείται την πρόταση ενός έτοιμου για δωροδοκία τραπεζικού υπαλλήλου να του σβήσει τα πρόστιμα, προτιμώντας να πουλήσει ακόμη και το αμάξι του για να ξεχρεώσει. Κι αφού αντιδρά στις βλέψεις της πανίσχυρης ιδιωτικής εταιρείας, που έχει τις τοπικές εξουσιαστικές Αρχές στο τσεπάκι της, να εξαγοράσει τη γη του, συμπλέκεται με τον αρχινονό της περιοχής και μπράβο της εταιρείας όταν του κλείνουν την παροχή νερού, μπαίνει πρόσκαιρα φυλακή για τον δήθεν τραυματισμό του, ενώ, μετά τον αφανισμό του ιχθυοτροφείου του, ξεκινά μια μάταιη πάλη να αποδείξει την ευθύνη της φίρμας. Ανίκανη να τον μεταπείσει, η στωική όσο και πραγματίστρια γυναίκα του, θα χρησιμοποιήσει τη θέση της ως διευθύντρια του τοπικού σχολείου θηλέων μήπως και κινήσει κάποια νήματα. Όμως, ο Ρεζά αρνείται πεισματικά να ενδώσει.

Η αρχετυπική μάχη ενός ακέραιου ανθρώπου ενάντια στο διεφθαρμένο σύστημα, εξυψώνεται από τα επιδέξια χέρια του Μοχαμάντ Ρασούλοφ σ’ ένα υποδειγματικό δράμα πάνω στην οδύσσεια ενός ήρωα που αρνείται να κάνει εκπτώσεις στην ηθική και το δίκαιό του. Από τα αγαπημένα παιδιά του Φεστιβάλ Καννών, ο Ιρανός δημιουργός των «Αντίο» και «Τα Χειρόγραφα Δεν Καίγονται», παραδίδει μία πολιτικά αιχμηρή δημιουργία που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της χώρας του.

«Τα καταπιεστικά συστήματα μοιράζονται κάποιες ομοιότητες. Άνθρωποι στο Ιράν σήμερα μπορούν να ταυτιστούν με τις εμπειρίες του ρουμανικού λαού επί Τσαουσέσκου. Μπορεί στο Ιράν η πολιτική δομή να βασίζεται σε μια θρησκευτική βάση εξουσίας κι όχι σε μια κομμουνιστική δικτατορία, αλλά αυτό δεν φαίνεται να έχει μεγάλη διαφορά» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Η ταινία είχε κάνει την πανελλήνια πρεμιέρα της στο 23ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» τον περασμένο Οκτώβριο και κατάφερε να αποσπάσει το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών.

Οι μετρημένες στο χιλιοστό ερμηνείες, οι γεμάτες συμβολισμούς εικόνες (τα νεκρά ψάρια στη λίμνη, η τηλεοπτική μετάδοση της εθνικής γιορτής), η αφηγηματική ακρίβεια και η μοναδική χρήση της ηχητικής μπάντας για την εκδήλωση των πολλαπλών αντιθέσεων/αντιφάσεων του ήρωα αποτελούν μόνο μερικές από τις αρετές του αιχμηρού δράματος, που μπορεί να μην εκπλήσσει, αλλά σίγουρα αποτυπώνει το υψηλό επίπεδο του σύγχρονου ιρανικού σινεμά.

Σκηνοθεσία: Μοχάμαντ Ρασούλοφ (Un Certain Regard Award για το «Ένας Ακέραιος Άνθρωπος» το 2017, FIPRESCI Prize για το «Manuscripts Don’t Burn» το 2013 & Un Certain Regard – Directing Prize / François Chalais Award – Special Mention για το «Goodbye» το 2011 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών)

Σενάριο: Μοχάμαντ Ρασούλοφ

Πρωταγωνιστούν: Ρεζά Αχλαγκιράντ, Σουνταμπέ Μπεϊζαέ, Νασίμ Ανταμπέ

Διάρκεια: 117 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=EXfDP2490V8

O Λαβύρινθος: Η Τελική Δοκιμασία (Maze Runner: The Death Cure)
του Γουές Μπολ

Τρία χρόνια έχουν περάσει από τότε που οι «Πύρινες Δοκιμασίες», το δεύτερο κεφάλαιο της κινηματογραφικής μεταφοράς των εφηβικών βιβλίων του Τζέιμς Ντάσνερ «Ο Λαβύρινθος», έκαναν την εμφάνισή τους στις αίθουσες.

Στο μεγαλειώδες φινάλε της εποποιίας του Λαβύρινθου, ο Τόμας αναλαμβάνει να οδηγήσει την ομάδα των Γκλέιντερς, που έχουν αποδράσει, στην τελευταία και πιο επικίνδυνη αποστολή τους μέχρι τώρα. Για να σώσουν τους φίλους τους, θα πρέπει να καταφέρουν να μπουν στη θρυλική Τελευταία Πόλη, έναν λαβύρινθο ελεγχόμενο από τη WCKD, που ίσως αποδειχτεί ο πιο θανάσιμος λαβύρινθος από όλους. Όποιος καταφέρει να βγει ζωντανός, θα πάρει απαντήσεις στις ερωτήσεις που είχαν οι Γκλέιντερς από την πρώτη στιγμή που έφτασαν στον λαβύρινθο.

Υπήρχε η σκέψη το τελευταίο μέρος να κοπεί σε δύο κεφάλαια, όπως συνηθίζεται με τις εφηβικές σειρές, αλλά ο σκηνοθέτης επέμεινε ότι έπρεπε να υπάρχει μία αρχή, μία μέση και ένα τέλος. Επίσης, αν και ο αγώνας ενάντια στη WCKD ξεκινά στο τρίτο βιβλίο, ο ίδιος θεώρησε σκόπιμο να προετοιμάσει το κινηματογραφικό κοινό ήδη από τη δεύτερη ταινία, ξεφεύγοντας έτσι λίγο από την αρχική ιδέα του συγγραφέα.

«Υπάρχουν πράγματα που δεν είναι ακριβώς όπως στο βιβλίο αλλά είναι εμπνευσμένα από αυτό. Και είμαστε πολύ τυχεροί που ο Τζέιμς (Ντάσνερ) συμφώνησε στις δημιουργικές αλλαγές που προτείναμε» δηλώνει ο σκηνοθέτης. «Οι θαυμαστές του βιβλίου είναι πολύ αφοσιωμένοι και πιστοί στις ιστορίες, ωστόσο κάποια πράγματα δουλεύουν καλύτερα στον κόσμο του σινεμά. Ο Γουές Μπολ ήταν καταπληκτικός στο να βρει ποια είναι αυτά και γι’ αυτό πιστεύω ότι οι θαυμαστές των βιβλίων θα αγκαλιάσουν τις δημιουργικές παρεμβάσεις του» σχολιάζει ο συγγραφέας των βιβλίων.

Τα γυρίσματα για την ταινία ξεκίνησαν το Μάρτιο του 2017, στη Νότια Αφρική και διήρκησαν τρεις μήνες. «Το πρώτο μέρος, με το λαβύρινθο, ήταν κυρίως τσιμέντο και παρακμή, το δεύτερο, άμμος και φωτιά, ενώ αυτή η ταινία, είναι ένας κόσμος από γυαλί και ατσάλι» αναφέρει ο Μπολ, για το διαφορετικό σκηνικό κάθε ταινίας.

Για να πάρει ζωή το όραμά του Μπολ, η παραγωγή έπρεπε να βρει μια τοποθεσία που να παρέχει δυνατότητες για πολλά διαφορετικά σκηνικά: την Πύρινη Γη, την πόλη, το Ασφαλές Καταφύγιο και οτιδήποτε άλλο προέβλεπε το σενάριο. Ως ιδανική «Τελευταία Πόλη» θεωρήθηκε το Κέιπ Τάουν με τα ψηλά κτίρια και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική του, αλλά και την εγγύτητά του με την έρημο Καλαχάρι, όπου και γυρίστηκε η καταπληκτική εισαγωγική σεκάνς με το τρένο.

Το κακό με τον κόσμο του «Λαβύρινθου» είναι πως κατάφερε εύκολα να εξαπατήσει ότι είναι κάτι διαφορετικό, με περισσότερη ίσως ουσία από τις δυστοπικές εφηβικές ταινίες που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό. Όμως, μέχρι το φινάλε, έδειξε πως πρόκειται για άλλη μια ξαναζεσταμένη ιδέα, την οποία έχουμε σίγουρα ξαναδεί και μια σειρά που μάλλον θα έχει ξεχαστεί μέχρι να βγείτε από την αίθουσα…

Σκηνοθεσία: Γουές Μπολ

Σενάριο: Τ.Σ. Νόουλιν

Πρωταγωνιστούν: Ντίλαν Ο’Μπράιαν, Κάγια Σκοντελάριο, Τόμας Μπρόντι-Σάνγκστερ, Τζιανκάρλο Εσπόζιτο, Άινταν Γκίλεν, Κι Χονγκ Λι, Μπάρι Πέπερ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «The Kennedys» το 2011), Γουίλ Πούλτερ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου αστέρα το 2014), Πατρίσια Κλάρκσον (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης έκτακτης γυναικείας συμμετοχής σε δραματική σειρά για το «Six Feet Under» το 2006 & το 2002, Ειδικό Βραβείο επιτροπής για τα «Ο σταθμός», «Το Γλυκό στο Τέλος» & «All the Real Girls» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2003

Διάρκεια: 142 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=qx_umUPIstY

Tom of Finland
του Ντομ Καρουκόσκι

Η αληθινή ιστορία του Φινλανδού καλλιτέχνη Τούκο Λαακσόνεν, ή όπως έγινε παγκοσμίως γνωστός από το ψευδώνυμό του Tom of Finland, αποτυπώνεται στη βραβευμένη με FIPRESCI ομώνυμη ταινία του Ντόμε Καρουκόσκι. Μια ταινία για την πραγματική αποστολή της τέχνης που αμφισβητεί, εξεγείρεται, προσφέρει καταφύγιο και απελευθερώνει.

Ο Τούκο Λαακσόνεν επιστρέφει σπίτι του στο Ελσίνκι μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά αντιμετωπίζει την πίεση της κοινωνίας η οποία καταδιώκει τους ομοφυλόφιλους. Βρίσκει καταφύγιο στην τέχνη του, η οποία θα τον ταξιδέψει μέχρι την Αμερική και θα γίνει άθελά του ένας από τους πιο επιδραστικούς μαχητές για τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας με το ψευδώνυμο «Tom of Finland».

Το «Tom Of Finland», κατά το σκηνοθέτη του, «είναι μια ιστορία για την ελευθερία της έκφρασης, την ελευθερία του να είσαι αυτός που είσαι και μια ιστορία για τον αγώνα ενός καλλιτέχνη, μέσα του και έξω του». Όταν ο Καρουκόσκι ξεκίνησε να γράφει το σενάριο, μαζί με τον συνεργάτη του Αλέκσι Μπάρντι, διαπίστωσαν ότι αν γκουγκλάριζες το όνομα «Tom Of Finland», άνοιγαν μπροστά στα μάτια σου «εκατομμύρια και εκατομμύρια αποτελέσματα της αναζήτησης. Αν γκουγκλάριζες όμως Τούκο Λάακσονεν τα αποτελέσματα ήταν μερικές χιλιάδες. Ήταν σαφές ότι η ιστορία του ανθρώπου πίσω από τον Tom Of Finland παρέμενε στο σκοτάδι».

Ο καλλιτέχνης Tom Of Finland με τα ερωτικά, φετιχιστικά σκίτσα του ξεκίνησε μια επανάσταση. Και έφτασε να γίνει ακόμη και έκδοση coffee table XXL, για τα ακριβότερα σαλόνια, από την Taschen. Χώρια ότι μόλις το Μάρτιο του 2017, όταν με νόμο επικυρώθηκε η δυνατότητα γάμου μεταξύ ομοφύλων στην Φινλανδία, η μόνη επίσημη αντίδραση της εκεί κυβέρνησης ήταν ένα emoji με το όνομα «Tom». Όλοι ξέρουν ποιος Τομ…

Σκηνοθεσία: Ντομ Καρουκόσκι

Σενάριο: Αλέκσι Μπάρντι

Πρωταγωνιστούν: Πέκα Στρανγκ, Λόρι Τίκανεν, Τζέσικα Γκραμπόφσκι

Διάρκεια: 116 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=uoHPlNybC5c

1968
του Τάσου Μπουλμέτη

Ο Τάσος Μπουλμέτης εμπνέεται από τον επικό αγώνα ΑΕΚ – Σλάβια Πράγας του 1968 και, 50 χρόνια μετά, επιστρατεύει ένα πλούσιο και ταλαντούχο καστ για να αποκαλύψει το συναρπαστικό παρασκήνιο πίσω από το άπιαστο όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Το 1968, η αναπάντεχη νίκη μιας ομάδας με ψυχή ανακήρυξε για πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού την Ελλάδα κυπελλούχο Ευρώπης. Μέσα σε μία λαμπερή νύχτα, ξετυλίγεται μια ιστορία εθνικής ανάτασης, με επίκεντρο το θρυλικό αγώνα στο Καλλιμάρμαρο που παρακολούθησε ολόκληρη η Ελλάδα από το ραδιόφωνο, και πάνω από 80.000 άνθρωποι από κοντά («σπάζοντας» το ρεκόρ Γκίνες ως η μεγαλύτερη συνάθροιση σε αγώνα μπάσκετ).

Οι συγκινητικές και αστείες ιστορίες της ταινίας συνθέτουν έναν πολύχρωμο μικρόκοσμο, αλλά και τον καμβά μιας συγκλονιστικής εποχής και μιας ολόκληρης χώρας.

Δεν είναι θέμα να είσαι ΑΕΚ ή να ασχολείσαι με το μπάσκετ αλλά γενικά η ταινία θέλει να αναβιώσει όλο το κλίμα της δύσκολης εποχής (μην ξεχνάμε ήταν στην καρδιά της χούντας) και γενικότερα τον άθλο που επετεύχθη, με το μεράκι και την προσπάθεια κάποιων ανθρώπων. Με το Γιώργο Αμερικάνο, το Χρήστο Ζούπα, το Γιώργο Τρόντζο, το Λάκη Τσάβα, τον Αίαντα Λαρεντζάκη, το Στέλιο Βασιλειάδη, τον Αντώνη Χρηστέα, το Νίκο Νεσιάδη, τον Πέτρο Πετράκη και τον Ανδρέα Δημητριάδη στο ρόστερ της, η ΑΕΚ μπροστά σε 80.000 φιλάθλους κέρδισε 89-82 τη Σλάβια Πράγας των Zίντεκ, Pουζίτσκα, Mπάροχ, Mίφκα, Tόμασεκ, Kονοπάτσκο και Aμερ.

Ο αγώνας στο Καλλιμάρμαρο ήταν ένα γεγονός που άγγιξε το πανελλήνιο διότι από κάποια στιγμή και μετά έπαψε να αφορά αμιγώς τους φίλους της ΑΕΚ. Ήταν υπόθεση του αθλητισμού γενικότερα, ενδεχομένως του κάθε Έλληνα. Ένα μοναδικό αθλητικό γεγονός που θα διεξαγόταν στην Ελλάδα. Και ίσως αυτό να είναι το γενικότερο πνεύμα της ταινίας, να παρουσιάσει μια Ελλάδα ενωμένη σε μια εποχή που το ηθικό των κατοίκων αυτής της χώρας είναι σμπαραλιασμένο.

Η ταινία αναδεικνύει το μεγαλείο και την «οικουμενικότητα», που εκπέμπει η ΑΕΚ. Μια ομάδα που ένωσε τους πάντες, το 1968. Μια ταινία που θέλει -και τώρα- να ενώσει και όχι να διχάσει. Όπως ένωσε, στην επίσημη πρεμιέρα, ανθρώπους όλων των ομάδων, που αγκάλιασαν με παρατεταμένο θερμό χειροκρότημα, εκτός από τους συντελεστές και τους «Ήρωες», τους πέντε παίκτες της Σλάβια Πράγας, που βρέθηκαν φιλοξενούμενοι στο «Παλλάς» και ανέβηκαν όλοι μαζί επί σκηνής. Μια στιγμή καθηλωτική, όπως και η αποθέωση του 90χρονου προπονητή Νίκου Μήλα, το γάργαρο γέλιο του οποίου «ντύνει» τις αποκαλυπτικές μαρτυρίες του στην ταινία.

Επί της ουσίας, ο Μάκης Αγγελόπουλος, επιλέγοντας και στηρίζοντας, γενναιόδωρα, τον Τάσο Μπουλμέτη, για τον καταρτισμό του ιστορικού αρχείου της «Βασίλισσας», προσφέρει στις επόμενες γενιές των φιλάθλων και αθλητών της έναν μικρό πολιτισμικό «θησαυρό». Το «Έπος της ΑΕΚ», δεδομένα, πλέον, μεταφέρεται εις τους αιώνας των αιώνων με τη μορφή της 7ης Τέχνης. Γιατί οι προσφυγικές ομάδες, όταν παίζουν, αφηγούνται. Γιατί το ανέφικτο είναι δυνατό. Αφού, όπως μαρτυρά και ο υπότιτλος της ταινίας, είναι φορές που η νίκη αποτελεί τη μόνη επιλογή.

Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης (Πρώτο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους, Βραβείο Σκηνοθεσίας και Βραβείο Σεναρίου για το «Πολίτικη Κουζίνα» το 2003, Βραβείο Σκηνοθεσίας για το «Βιοτεχνία ονείρων» το 1990 και Βραβείο Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Neilo» το 1979 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Σενάριο: Τάσος Μπουλμέτης

Πρωταγωνιστούν: Ιεροκλής Μιχαηλίδης (Βραβείο Β’ Ανδρικού ρόλου για το «Πίσω Πόρτα» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2000), Αντώνης Καφετζόπουλος (Ειδικό βραβείο για το «Ρεβάνς» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1983), Γιώργος Μητσικώστας, Στέλιος Μάινας, Μανώλης Μαυροματάκης, Βασιλική Τρουφάκου, Γιάννης Βούρος, Ορφέας Αυγουστίδης, Θέμης Πάνου (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Miss Violence» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2013), Ταξιάρχης Χάνος, Αντώνης Αντωνίου (Βραβείου Καλύτερου ηθοποιού για το «Παραγγελιά» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1980), Ερρίκος Λίτσης, Θοδωρής Κατσαφάδος

Διάρκεια: 94 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=3SjAQAPo-oI