Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 18.1.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 18.1.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Στο κινηματογραφικό μενού αυτής της εβδομάδας συναντάμε το πιθανό Όσκαρ καλύτερης ταινίας του 2018, μια από τις πιο παράξενες ταινίες που θα δείτε ποτέ, ένα ντοκιμαντέρ για μία σπουδαία καλλιτέχνη, έναν ηθοποιό στο απόγειο της ερμηνευτικής του καριέρας, μια σειρά από βουνά που κόβουν την ανάσα με την άγρια ομορφιά τους, ληστές, πολεμιστές και μαφιόζικες γάτες.

Οι Τρεις Πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri)
του Μάρτιν Μακ Ντόνα

O βραβευμένος με Όσκαρ, Μάρτιν Μακ Ντόνα, επιστρέφει με το σκοτεινό χιούμορ που αγαπήσαμε, υπογράφοντας το σενάριο και τη σκηνοθεσία, σε μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Είναι η πρώτη φορά που γράφει ένα γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο σε ταινία του, αλλά στο πρόσωπο της Μίλντρεντ φαίνεται να βρήκε τον πιο ανελέητο χαρακτήρα του, μέχρι σήμερα.

Αρκετούς μήνες μετά τη δολοφονίας της κόρης της και ενώ η υπόθεση δεν έχει εξιχνιαστεί, η Μίλντρεντ Χέιζ αποφασίζει να κάνει μία τολμηρή και πρωτότυπη κίνηση για να πιέσει τις τοπικές αρχές να συνεχίσουν την έρευνα για τον εντοπισμό του δολοφόνου. Νοικιάζει τρεις πινακίδες στην είσοδο της κωμόπολης Έμπινγκ, όπου κατοικεί, τοποθετώντας τους αφίσες με αμφιλεγόμενα μηνύματα, τα οποία απευθύνονται στον σεβάσμιο αρχηγό της αστυνομίας στην περιοχή, τον Ουίλιαμ Ουίλοουμπι. Όταν ο δεύτερος στην ιεραρχία, Αξιωματικός Ντίξον, ένας ανώριμος «μαμάκιας» με ροπή προς τη βία, εμπλέκεται στην υπόθεση, η μάχη μεταξύ της Μίλντρεντ και του νόμου στο Έμπινγκ επιδεινώνεται, οδηγώντας τις καταστάσεις στα άκρα.

Χρησιμοποιώντας επιλεκτικά τα στοιχεία ενός γουέστερν, ο Μακ Ντόνα παρατηρεί την ηρωίδα του να επιμένει στην ηθική της πυξίδα, να αγωνίζεται για τα πιστεύω της και να προσπαθεί να κάνει το καλό, όπως εκείνη το αντιλαμβάνεται, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα που δεν έχει ανάγκη από τα όπλα καθώς τίποτα δεν ξεπερνά τη διαύγεια και τη δύναμη των λέξεων της.

Η ταινία αφορά το θυμό, τη θλίψη και τον τρόπο που τα δύο αυτά συναισθήματα αλληλεπιδρούν, όμως εδώ δίνεται επιπλέον έμφαση στην απαγκίστρωση από το παρελθόν και τη διάθεση των ανθρώπων να αλλάξουν, επενδύοντας ισόποσα στον τρόμο του παρελθόντος και την αισιοδοξία για το μέλλον. Είναι μια ταινία εκρήξεων που κερδίζει την ισχύ της στις ήσυχες στιγμές και κάθε ένας χαρακτήρας συμβάλλει καθοριστικά στο στήσιμο αυτού του επιθετικού αλλά πληγωμένου μικρόκοσμου που αναζητά την προσωπική του λύτρωση.

Πέρα από την ιδιοφυή δηκτικότητα των διαλόγων, πέρα από τις λιτές μουσικές γραμμές του Κάρτερ Μπεργουέλ, πέρα από τις έντονα συναισθητικές ερμηνείες ολόκληρου του καστ, οι «Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» είναι μια ταινία για την ελπίδα, το μέλλον και την αντίσταση στην αλλαγή, γεμάτο πολύπλοκες καταστάσεις αλλά πάντα διαυγή ματιά.

Μπορεί να μην θυμίζει δομικά σε τίποτα αρχαία τραγωδία, όμως λίγοι σκηνοθέτες αντιλαμβάνονται τόσο καλά την έννοια της κάθαρσης, όπως αποδεικνύει εδώ ο Μακ Ντόνα. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή μιας εκπληκτικής ταινίας που κανένας τίτλος τέλους δεν μπορεί να ανακόψει την ορμή της.

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Μακ Ντόνα (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Six Shooter» το 2006, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία για το «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» το 2018, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Αποστολή στην Μπριζ» το 2009, Golden Osella Καλύτερου σεναρίου για το «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Μάρτιν Μακ Ντόνα

Πρωταγωνιστούν: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου για το «Fargo» το 1997, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία για το «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» το 2018, Χρυσή Σφαίρα Εξαιρετικού επιτεύγματος για το «Στιγμιότυπα» το 1994, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία & Καλύτερης μίνι σειράς για το «Olive Kitteridge» το 2015, Tribute to Independent Vision Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Sundance το 1998, Τιμητικό βραβείο Persol το 2014 & Κύπελλο Βόλπι για το «Στιγμιότυπα» το 1993 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Σαμ Ρόκγουελ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Οι Τρεις Πινακίδες Έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι» το 2018, Ασημένια Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού για το «Εξομολογήσεις ενός επικίνδυνου μυαλού» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003, Ειδικό βραβείο της επιτροπής για το «Choke» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2008), Γούντι Χάρελσον (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε κωμική σειρά για το «Cheers» το 1989), Τζον Χοκς (Ειδικό βραβείο της επιτροπής για το «Μαθήματα Ενηλικίωσης» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2012), Πίτερ Ντίνκλατζ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Παιχνίδι του στέμματος» το 2012, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «Παιχνίδι του στέμματος» το 2015 & το 2011)

Διάρκεια: 115 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=44uqHBGbcJA

Mountain
της Τζένιφερ Πίντομ

Μια μοναδική κινηματογραφική και μουσική συνεργασία μεταξύ της Αυστραλιανής Ορχήστρας Δωματίου και της υποψήφιας για BAFTA σκηνοθέτιδας Τζένιφερ Πίντομ, είχε ως αποτέλεσμα το φιλμ «Mountain», μια εκθαμβωτική εξερεύνηση της εμμονής που έχουμε για τα βουνά.

Πριν από τρεις αιώνες η αναρρίχηση ενός βουνού θεωρείτο παράνοια. Η σκέψη ότι τα άγρια τοπία του πλανήτη μας θα μπορούσαν να έχουν οποιοδήποτε είδος έλξης, δεν υπήρχε καν. Οι βουνοκορφές ήταν μέρη επικίνδυνα, όχι όμορφα. Γιατί, τότε, η έλξη που νιώθουμε τώρα για τα βουνά είναι τόσο έντονη;

«Τα βουνά που σκαρφαλώνουμε δεν είναι φτιαγμένα μόνο από πέτρα και πάγο αλλά και από όνειρα και επιθυμίες. Τα βουνά που σκαρφαλώνουμε είναι τα βουνά του μυαλού». Με αυτά τα χαρακτηριστικά λόγια επιχειρεί ο αφηγητής Γουίλεμ Νταφόε να δικαιολογήσει την εμμονή του ανθρώπου με τα βουνά σε όλο το εύρος της Ιστορίας, από τα αρχαία χρόνια, όπου οι ορεινοί όγκοι υπήρχαν μόνο για να στεγάζουν στην ανθρώπινη φαντασία Θεούς και θηρία, μέχρι το σήμερα, όπου οργανωμένες αποστολές θέτουν υπό αμφισβήτηση κάθε πνευματική αναζήτηση του παρελθόντος, η οποία ώθησε τολμηρούς, ανήσυχους ανθρώπους σε ριψοκίνδυνες αποστολές που ούτε λίγο, ούτε πολύ τους έφερε αντιμέτωπους με την θνητότητά τους.

Το «Mountain» βγαίνει με την υπογραφή της Αυστραλής κινηματογραφίστριας Τζένιφερ Πίντομ. Το 2014 ξύπνησε από το θόρυβο μιας χιονοστιβάδας. Η σκηνή της βρισκόταν στην κατασκήνωση βάσης του Έβερεστ και με το συνεργείο της κινηματογραφούσε τις ζωές και τις συνθήκες εργασίας των Σέρπα, των ορειβατών από το Νεπάλ, που επί δεκαετίες συνοδεύουν τους τουρίστες στο βουνό.

Η γυναίκα νόμιζε ότι επρόκειτο για κάποιο δυστύχημα. Αργότερα, όμως,  έμαθε ότι είχαν σκοτωθεί 16 Σέρπα στη μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία κατάκτησης του Έβερεστ. Αμέσως άρπαξε τη μηχανή της και άρχισε να κινηματογραφεί τα τεκταινόμενα. Έχει κερδίσει το Βραβείο της Αυστραλιανής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης για το Καλύτερο ντοκιμαντέρ κάτω της μίας ώρας, ενώ έλαβε υποψηφιότητα για το Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντοκιμαντέρ.

Δίπλα της είχε τον Ρενάν Οζτούρκ, έναν διάσημο αλπινιστή, καλλιτέχνη, παραγωγό ταινιών κι έναν από τους κορυφαίους adventurers. Και όλα αυτά, χωρίς να είναι απαραίτητη η συγκεκριμένη σειρά των δεξιοτήτων του. Για να γυριστούν τα μοναδικά πλάνα αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες, όπως απώλεια εφοδίων, χιονοθύελλες που έστρωσαν χιόνι πάχους τριών μέτρων και θερμοκρασίες υπό του μηδενός, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλό τους ότι μια κατολίσθηση θα μπορούσε να αποτελέσει τον τάφο τους.

Παρά τις υπαρκτές, καθημερινές και συνεχείς δυσκολίες, σε μια μάχη με τις ίδιες τις δυνάμεις τους, οι άνθρωποι αυτοί κατάφεραν να αποτυπώσουν σκηνές που πραγματικά κόβουν την ανάσα με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που προκύπτουν, αλλά και με τα καρέ που ποτέ μέχρι τώρα δεν έχουν καταγραφεί σε ένα ντοκιμαντέρ ή σε μια ταινία. Εάν έχετε υψοφοβία καλύτερα να πάτε σε κάποια αίθουσα που θα προβάλλει κωμωδία, ενώ ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι θα νιώσουν τον κρύο ιδρώτα του δέους να κυλά στο σώμα τους, νιώθοντας το απόλυτο κενό κάτω από τα πόδια τους.

Όπως είχε πει ο Έντμουντ Χίλαρι (1919-2008), ο κατακτητής του Έβερεστ, «δεν νικήσαμε το βουνό αλλά τους εαυτούς μας». Τη μεγαλύτερη κορυφή, δηλαδή…

Σκηνοθεσία: Τζένιφερ Πίντομ

Σενάριο: Ρόμπερτ Μακφάρλεϊν, Τζένιφερ Πίντομ

Πρωταγωνιστούν: Γουίλεμ Νταφόε

Διάρκεια: 74 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Qf_XJYH4iwg

Η πιο Σκοτεινή Ώρα (Darkest Hour)
του Τζο Ράιτ

Ο βραβευμένος με BAFTA σκηνοθέτης Τζο Ράιτ, επιστρέφει δυναμικά στη μεγάλη οθόνη με την κινηματογραφική βιογραφία του Ουίνστον Τσόρτσιλ. To σενάριο υπογράφει ο υποψήφιος για Όσκαρ Άντονι Μακ Κάρτεν, ενώ πρωταγωνιστεί ένας αγνώριστος Γκάρι Όλντμαν που θεωρείται φαβορί για τα Όσκαρ του 2018.

Η ταινία αφηγείται τις πρώτες εβδομάδες της πρωθυπουργίας του Τσόρτσιλ, όταν οι Ναζί είχαν αρχίσει να καταλαμβάνουν την Ευρώπη και ο ίδιος έπρεπε, έχοντας όχι μόνο την απειλή της εισβολής των δυνάμεων του Χίτλερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και 300.000 στρατιώτες εγκλωβισμένους στη Δουνκέρκη, να αποφασίσει αν θα συνθηκολογήσει μαζί τους, στη πιο σκοτεινή στιγμή της δικής του αλλά και της ιστορίας της χώρας του ή αν θα τους αντιμετωπίσει στο πεδίο της μάχης.

Παρά τον εσωτερικό πόλεμο που δέχεται από το κόμμα του και τον σκεπτικισμό του Βασιλιά, ο Τσόρτσιλ, με την αρωγή της επί 31 χρόνια συζύγου του, αποφασίζει να πολεμήσει για τα ιδανικά, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του και οι λόγοι που συνέταξε με σκοπό να ανυψώσει το ηθικό των Βρετανών, έξοχο δείγμα της ρητορικής του δεινότητας, έχουν μείνει στην Ιστορία.

«Η ταινία αφορά όλον τον κόσμο κι όχι μόνο το βρετανικό κοινό. Υπάρχουν πολλές ταινίες για ηγέτες. Η δική μας αφορά στην αμφιβολία, σε μια κρίση αυτοπεποίθησης και καταγράφει την πορεία ενός θρυλικού ιστορικού προσώπου, που παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει σε εσωτερικό και εξωτερικό, τολμά και καταφέρνει να κάνει τη διαφορά» σχολιάζει ο εμβληματικός σκηνοθέτης.

«Οι λόγοι του Τσόρτσιλ, που έγραφε ο ίδιος – μην ξεχνάμε πως ξεκίνησε ως δημοσιογράφος – είναι από τους καλύτερους στην αγγλική γλώσσα. Είναι καταπληκτικοί γιατί δεν είναι φορτωμένοι με μεταφορές ή μελοδραματισμούς. Τους συνέταξε υπό τρομερή πίεση κι αμφισβήτηση, αλλά επειδή ήξερε το κοινό του, αυτά που έλεγε έφταναν κατευθείαν στην καρδιά του έθνους» αναφέρει ο ηθοποιός Γκάρι Όλντμαν.

Η μεταμόρφωσή του έγινε με τη βοήθεια του καλλιτέχνη των ειδικών εφέ Καζουχίρο Τσούτζι, που αν και είχε αποσυρθεί από τον κινηματογραφικό χώρο από το 2012, δέχτηκε να αναλάβει το δύσκολο αυτό εγχείρημα μετά από προσωπική έκκληση του Όλντμαν. Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι, χρειάστηκαν έξι μήνες πειραματισμών για να βρεθεί ο τρόπος που θα μετατρέπονταν τόσο οπτικά όσο και ουσιαστικά σε Ουίνστον.

Η ταινία είναι αφιερωμένη στον Τζον Χερτ, του οποίου αυτή είναι η έσχατη ταινία που ενεπλάκη πριν φύγει από τη ζωή. Για την ακρίβεια, ο βρετανός ηθοποιός πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων (ερμηνεύοντας τον Κέβιν Τσάμπερλεϊν), και ήταν τόσο άρρωστος από τον καρκίνο, που δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει κάποια σκηνή του.

Όπως κάθε μεγάλος πολιτικός, έτσι και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ υπήρξε μια ιδιαιτέρως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, όμως ένα αναμφισβήτητο γεγονός έγραψε το όνομά του με χρυσά γράμματα στις σελίδες της ιστορίας, και αυτό δεν ήταν άλλο από την απόφασή του, μόλις λίγες ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ως Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, στην αυγή του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, να αρνηθεί τη πρόταση συνθηκολόγησης με τη Γερμανία βγάζοντας το θρυλικό λόγο προς το λαό του, γνωστό και ως «We shall never surrender».

Σκηνοθεσία: Τζο Ράιτ (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντεμπούτου από Βρετανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη ή παραγωγό για το «Περηφάνια και προκατάληψη» το 2006, Prize of the Forum for Cinema and Literature για το «Εξιλέωση» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2007)

Σενάριο: Άντονι Μακ Κάρτεν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας για το «Η θεωρία των πάντων» το 2015)

Πρωταγωνιστούν: Γκάρι Όλντμαν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Η Πιο Σκοτεινή Ώρα» το 2018, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Nil by Mouth» το 1998), Κρίστιν Σκοτ Τόμας (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου για το «Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία» το 1995), Λίλι Τζέιμς, Μπεν Μέντελσον (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «Bloodline» το 2016), Στίβεν Ντιλέιν, Ρόναλντ Πίκαπ

Διάρκεια: 125 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AIud_fqA4Bs

Maria by Callas: Η Μαρία Κάλλας Εξομολογείται
του Τομ Βολφ

Η ταινία παρουσιάζει την άνοδο, το απόγειο και την τραγική μοίρα της Μαρίας Κάλλας, μέσα από συνεντεύξεις της, σπάνιο υλικό από τις παραστάσεις της και οπτικό αρχείο που δεν έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν. Για πρώτη φορά, 40 χρόνια μετά το θάνατό της, η διασημότερη τραγουδίστρια όπερας, εξιστορεί τη ζωή της, με τα δικά της λόγια.

Δεν μιλούν γι’ αυτήν άνθρωποι που την γνώριζαν ή ειδικοί, αλλά η ίδια η Κάλλας μιλά για τον εαυτό της, μέσα από συνεντεύξεις της και μέσα από σπάνια αλληλογραφία προς τους φίλους και την οικογένειά της, ερωτικές επιστολές της προς τον πρώτο της σύζυγο, αλλά και μια αποκαλυπτική ερωτική επιστολή προς τον Ωνάση λίγους μήνες πριν χωρίσουν, μας δίνουν πρόσβαση στα συναισθήματα και τις σκέψεις της (τα οποία διαβάζει υπέροχα η Φανί Αρντάν, η οποία είχε ερμηνεύσει τη διάσημη υψίφωνο στο «Callas Forever» του Φράνκο Τζεφιρέλι).

«Η ταινία είναι για όσους ήδη ξέρουν και αγαπούν την Κάλλας κι εδώ θα βρουν πολλά άγνωστα μέχρι πρότινος στοιχεία και υλικό. Κυρίως όμως απευθύνεται σε νεότερους ανθρώπους και ένα πιο ευρύ κοινό, ως ένα τρόπος να ανακαλύψουν αυτή τη θαυμαστή καλλιτέχνιδα» εξηγεί ο Τομ Βολφ.

Το πιο σημαντικό, πάντως, κομμάτι της ταινίας είναι πιθανότατα αυτό που υπονοείται και στον τίτλο της. Ο διαχωρισμός δηλαδή της Κάλλας (καλλιτέχνιδος) από τη Μαρία (γυναίκα). Ο Βολφ προσεγγίζει το θέμα με μεγάλη ευαισθησία, χρησιμοποιώντας αφηγηματικά μια άγνωστη – αλλά πολύ διαφωτιστική – συνέντευξη του 1970, την οποία εκείνη έδωσε στην Αμερική.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί μια γραμμική αφήγηση της πολυτάραχης ζωής της σαγηνευτικής ερμηνεύτριας. Μαθαίνουμε για την παιδική της ηλικία, την οποία η ίδια θεωρούσε ότι έχασε, λόγω των υπέρμετρων φιλοδοξιών της μητέρας της. Για τις σπουδές της και την αφοσίωση που επέδειξε σε αυτές. Τη βλέπουμε να αποθεώνεται από πλήθη κόσμου στο Μιλάνο, τη Νέα Υόρκη, το Ντάλας, το Τόκιο, αλλά και να κατακρεουργείται από τον Τύπο, όταν αναγκάστηκε να διακόψει στη μέση μια παράστασή της, λόγω βρογχίτιδας. Μας μιλάει για το γάμο και το πολύκροτο διαζύγιό της με τον επιχειρηματία Τζιοβάνι Μπατίστα Μενεγκίνι και για τη γνωριμία που άλλαξε τη ζωή της, αυτή με τον Αριστοτέλη Ωνάση.

Όπως είναι εμφανές από τον τίτλο του, το ντοκιμαντέρ δεν προσπαθεί να κάνει μια αντικειμενική εκτίμηση της πορείας αυτού του τεράστιου ειδώλου. Είναι ένα ερωτικό γράμμα στη μεγαλύτερη ερμηνεύτρια του 20ου αιώνα, το οποίο μένει μακριά από ηδονοβλεπτικές προσεγγίσεις και μας παρουσιάζει επιτυχώς, με λεπτότητα και σεβασμό, την άλλη πλευρά του μύθου.

Η παρουσίαση της ταινίας στο ελληνικό κοινό τελεί υπό την ΑΙΓΙΔΑ του Δήμου Αθηναίων και με την ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ του Δικτύου Πολιτισμού του Δήμου Αθηναίων Athens Culture Net, του οποίου ιδρυτικός δωρητής είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Σκηνοθεσία: Τομ Βολφ

Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κάλλας

Αφήγηση: Φανί Αρντάν (Ασημένια Άρκτος Καλύτερου καλλιτεχνικού επιτεύγματος για το «8 Γυναίκες» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2002, Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Pédale douce» το 1997)

Διάρκεια: 113 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=N-TSvN9NA70

Ζάμα (Zama)
της Λουκρέσια Μαρτέλ

H ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Αντόνιο Ντι Μπενεντέτο (1956), το οποίο αποτελεί ορόσημο στη Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία. Είναι μια από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς, από τη μεγαλύτερη ίσως δημιουργό του Αργεντίνικου σινεμά και σε παραγωγή του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Η ταινία αφηγείται ιστορία του Ντον Ντιέγκο ντε Ζάμα, ενός ανώτερου διοικητικού και δικαστικού υπαλλήλου του Ισπανικού Στέμματος, εντεταλμένου στην Αντιβασιλεία του Ρίο Ντε Λα Πλάτα, μια τεράστια έκταση στη Νότια Αμερική, η οποία στα τέλη του 18ου αιώνα συμπεριλάμβανε την Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Βολιβία και την Παραγουάη, ο οποίος μετατίθεται στη βαλτώδη και πνιγηρή Ασουνσιόν, μακριά από την οικογένειά του και τον πολιτισμό, κολλημένος στην κυριολεξία σε ένα βαλτωμένο τοπίο. Το μόνο που ονειρεύεται είναι μια μετάθεση που μοιάζει να μην έρχεται ποτέ.

«Η ταινία βυθίζεται βαθιά μέσα στην εποχή των θνητών ανθρώπων, σε αυτή τη σύντομη ύπαρξη που μας έχει επιτραπεί, διαμέσου της οποίας προσπαθούμε αγωνιωδώς να γλιστρήσουμε στην αγάπη, καταπατώντας ακριβώς αυτό που θα μπορούσε να αγαπηθεί, αναβάλλοντας συνεχώς το νόημα της ζωής λες και η μέρα που έχει πραγματικά σημασία δεν έχει έρθει ακόμα, λες και δεν μπορεί να είναι η σημερινή. Και όμως, ο ίδιος κόσμος που φαίνεται αποφασισμένος να μας καταστρέψει, γίνεται η δική μας σωτηρία: όταν μας ρωτάνε αν θέλουμε να ζήσουμε περισσότερο, λέμε πάντα ναι» αναφέρεις χαρακτηριστικά η σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος.

Το «Zama» είναι ένα marche funebre για το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού και την άνευ όρων παράδοση του ακρωτηριασμένου ανθρώπου στη φυσική κατάσταση και το ορμέμφυτο, το οποίο ίσως από την άλλη να αποτελεί και τη μόνη διέξοδο προς την ελευθερία. Το σινεμά της Μαρτέλ δεν δίνει ποτέ απαντήσεις, αλλά αφήνει μέσα από τις ελλειπτικές, αλλά αισθητικά άψογες εικόνες του, ήρωες και θεατές μετέωρους κι υπνωτισμένους να αποφασίσουν αν και πόσο θέλουν να προσεγγίσουν και να αποκωδικοποιήσουν ένα έργο αινιγματικό κι απροσπέλαστο, αλλά σε κάθε περίπτωση γοητευτικό και πανέμορφο.

Η ταινία έχει ήδη παρουσιαστεί σε σημαντικά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο. Προβλήθηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας, στο Toronto International Film Festival, στην Αργεντινή και τώρα σε Αμερική, Βρετανία και Ελλάδα. Οι εντυπώσεις που έχει προκαλέσει είναι καθόλα θετικές, ενώ η σκηνοθετική ματιά εντυπωσιάζει, σύμφωνα με κριτικούς.

Σκηνοθεσία: Λουκρέσια Μαρτέλ (Alfred Bauer Award για το «La Ciénaga» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2001, NHK Award για το «La Ciénaga» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1999)

Σενάριο: Λουκρέσια Μαρτέλ

Πρωταγωνιστούν: Ντανιέλ Χιμένεθ Κάτσο, Λόλα Ντουένιας (Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερης ηθοποιού για το «Γύρνα πίσω» το 2016), Χουάν Μινουχίν, Ναχουέλ Κάνο

Διάρκεια: 115 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=KL5rMEeN5NA

Γατο… Συμμορία: Η Αρχή (Don Gato: El Inicio de la Pandilla)
του Αντρές Κουτουριέρ

Ο Τοπ Κατ, ο πιο αγαπημένος γάτος της οθόνης, επιστρέφει με μια ολοκαίνουργια περιπέτεια. Αυτή τη φορά, ανακαλύπτουμε τις ρίζες της δημοφιλούς σειράς κινουμένων σχεδίων των Hanna–Barbera, γνωρίζοντας την ξεκαρδιστική ιστορία για το πώς ο ήρωας μας, δημιούργησε τη διαβόητη συμμορία γατών του Μανχάταν.

Ο Τοπ Κατ είναι ένας φτωχός, μελαγχολικός γάτος που ζει μοναχικά στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Μέχρι που γνωρίζει τον Μπένι, ένα καλοκάγαθο γάτο, που ψάχνει την περιπέτεια. Οι δυο τους, γρήγορα θα γίνουν κολλητοί και θα καταστρώσουν ένα παράτολμο σχέδιο. Θα τα βάλουν με τον Κύριο Μπιγκ, τον μεγαλύτερο κακοποιό της Νέας Υόρκης, προσπαθώντας να κλέψουν τα διαμάντια του.

Στην πορεία, οι ήρωές μας θα συναντήσουν μερικούς ακόμα απολαυστικούς γατο-χαρακτήρες: τον Τριζάτο, τον Ξεφτέρη, τον Τρομάρα και τον Σιου Σιου και μαζί θα φτιάξουν μια αξιολάτρευτη γατο…συμμορία, έτοιμη για πολλούς μπελάδες.

Σκηνοθεσία: Αντρές Κουτουριέρ

Σενάριο: Νταγκ Λάνγκνταλ, Τζέιμς Κρίγκ, Jorge Ramírez-Suárez

Με τις φωνές των: Ανδρέα Ευαγγελάτου, Κωνσταντίνου Κακανά, Νίκου Παπαδόπουλου, Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Ποίμη Πέτρου, Ιφιγένεια Στάικου, Στέλιου Ψαρουδάκη

Διάρκεια: 89 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=eDxbJFEGImM

12 Δυνατοί (12 Strong)
του Νικολάι Φούγκλσιγκ

Λίγες εβδομάδες μετά το εφιαλτικό τρομοκρατικό χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, μία επίλεκτη ομάδα δώδεκα αντρών των Ειδικών Δυνάμεων αναλαμβάνει την πρώτη απόρρητη αποστολή αντεπίθεσης των ΗΠΑ. Οι δώδεκα στρατιώτες προσγειώνονται σε μια δύσβατη ορεινή περιοχή του Αφγανιστάν με σκοπό να  συνεργαστούν με έναν τοπικό πολέμαρχο εναντίον των Ταλιμπάν. Όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον τους, καθώς υστερούν όχι μόνο σε ανθρώπινο δυναμικό, αλλά και σε πυρομαχικά.

Η ταινία βασίζεται στο non-fiction βιβλίο «Horse Soldiers: The Extraordinary Story of a Band of U.S. soldiers Who Rode to Victory in Afghanistan» του Νταγκ Στάντον, τα δικαιώματα του οποίου αγόρασε ο παραγωγός Τζέρυ Μπρουκχέμερ για να υλοποιηθεί από την Disney, όμως το project κατέληξε στη Warner Bros, με τους Τεντ Τάλι και Πίτερ Κρεγκ να γράφουν το σενάριο και τον πρωτοεμφανιζόμενο Δανό Νικολάι Φούγκλσιγκ (πρώην φωτορεπόρτερ, που συνέχισε με ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά σποτ) να αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία.

Η ταινία του διαθέτει την γνωστή πατριωτική ατμόσφαιρα των ταινιών αυτού του είδους, ενώ επικαλείται και μια νίκη την οποία δεν κατανοούμε, καθώς από όσο γνωρίζουμε ούτε η Σοβιετική Ένωση ούτε και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κατάφεραν να κερδίσουν τίποτα από τους πολέμους στο Αφγανιστάν.

Σκηνοθεσία: Νικολάι Φούγκλσιγκ

Σενάριο: Τεντ Τάλι (Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Η Σιωπή των Αμνών» το 1992), Πίτερ Κρεγκ

Πρωταγωνιστούν: Κρις Χέμσγουορθ, Μάικλ Σάνον, Μάικλ Πένια, Τρεβάντε Ρόουντς, Ελσα Πατακί

Διάρκεια: 130 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MLuuZ3CpKnk

Η Ληστεία του Αιώνα (Den of Thieves)
του Christian Gudegast

Η «Ληστεία του Αιώνα» είναι ένα σκοτεινό έπος εγκληματικότητας με φόντο το Λος Άντζελες. Εστιάζει στις συχνά αλληλένδετες ζωές μεταξύ της επίλεκτης ομάδας δράσης του Αστυνομικού Τμήματος και της πιο πανούργας ομάδας ληστών τραπεζών της Πολιτείας, καθώς οι τελευταίοι σχεδιάζουν μια φαινομενικά αδύνατη ληστεία στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα Αποθεμάτων.

Η αδίστακτη συμμορία, που η λέξη «φόβος» της είναι παντελώς άγνωστη, σκοπεύει να ληστέψει την τράπεζα της Federal Reserve στο κέντρο του Λος Άντζελες. Δεν είναι εύκολο, αλλά η επίλεκτη ομάδα αστυνομικών του L.A.P.D. πρέπει να κάνει τα πάντα για να τους σταματήσει.

Σαρκασμός και εγκληματικότητα για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σεναριογράφου και παραγωγού Κρίστιαν Γκούντεκαστ που δημιουργεί μία επική ταινία δράσης και περιπέτειας, αποτυπώνοντας την ιδιαίτερη σχέση ανάμεσα σε ληστές και αστυνόμους. Πρόκειται για ένα ιδιότυπο θρίλερ, που, σε αντιδιαστολή με την πιο λαμπερή και γκλαμουράτη όψη της πόλης του Λος Άντζελες, διαδραματίζεται στις νοτιότερες, εργατικές φτωχογειτονιές του με φόντο εργάτες, πανκιά, σκέιτερς, σέρφερς και συμμορίες και με μία ασύλληπτη πλοκή που ανεβάζει την αδρεναλίνη.

Σκηνοθεσία: Κρίστιαν Γκούντεκαστ

Σενάριο: Κρίστιαν Γκούντεκαστ

Πρωταγωνιστούν: Τζέραρντ Μπάτλερ, Πάμπλο Σράιμπερ, Μορίς Κομπτ, Εβαν Τζόουνς, Κέρτις “50 Cent” Τζάκσον (Βραβείο Γκράμι Καλύτερης ραπ ερμηνείας από συγκρότημα ή ντουέτο το 2010)

Διάρκεια: 140 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=W3eGjD1cciQ