Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 11.1.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 11.1.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Οκτώ νέες ταινίες κάνουν πρεμιέρα αυτήν την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Οσκαρικές, ανεξάρτητες, εμπορικές και «ιστορικές» επιλογές για κάθε γούστο και ζητούμενο -φυσικά- την επιστροφή των θεατών στις αίθουσες μετά το διάλειμμα των εορτών.

Του Θεού η Χώρα (God’s Own Country)
του Φράνσις Λι

Η βρετανική ταινία χαρακτηρίστηκε ως μια «τραχιά» εκδοχή του «Το μυστικό του Brokeback Mountain» και κέρδισε κοινό και κριτικούς παγκοσμίως, φιγουράροντας ανάμεσα στις 30 καλύτερες ταινίες του 2017 σύμφωνα με το Rotten Tomatoes. Έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές όπου κι αν έχει προβληθεί, κερδίζοντας το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance, βραβείο στο Πανόραμα του Φεστιβάλ Βερολίνου, καθώς και βραβείο καλύτερης ταινίας στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου.

Ο 24χρονος Τζόνι ζει και δουλεύει σε μια φάρμα του Γιορκσάιρ, στα βόρεια της Αγγλίας, με τον πατέρα του που προσπαθεί να συνέλθει από μια καρδιακή προσβολή και τη γιαγιά του που υποκαθιστά τη μητέρα του, η οποία έχει εγκαταλείψει τον σκληρό, λασπωμένο, αδυσώπητο κόσμο της επαρχίας, της απομόνωσης και της σκληρής δουλειάς. Ο μόνος τρόπος που ξεγελάει τη μοναχική του ύπαρξη, είναι το να πίνει πολύ τα βράδια και να αναζητά περιστασιακό σεξ.

Όταν όμως ο πατέρας του θα προσλάβει τον Γκιόργκι, έναν νεαρό Ρουμάνο εργάτη για να τους βοηθήσει με τη γέννα των προβάτων και οι δυο τους θα βρεθούν μόνοι στην κορυφή ενός λόφου όπου βόσκουν τα πρόβατα για μία εβδομάδα, η αρχική αντιπάθεια του για τον «γύφτο» εργάτη του και η ανταγωνιστικότητα μεταξύ τους, θα δώσει τη θέση της σε μια ερωτική ένωση που σίγα σιγά μοιάζει να δίνει χώρο σε κάτι βαθύτερο και πιο ουσιαστικό.

Το γεγονός ότι ένας από τους δυο πρωταγωνιστές είναι ένας Ρουμάνος μετανάστης στη Μεγάλη Βρετανία του Brexit είναι ένα στοιχείο που δεν μπορεί παρά να γίνει αντιληπτό από έναν θεατή του σήμερα, όμως η πιο πολιτική άποψη της ταινίας δεν είναι άλλη από αυτή που μιλά για το δικαίωμα όλων μας στην προσωπική ευτυχία.

«Η ταινία είναι βασισμένη στα προσωπικά μου βιώματα και στο τοπίο του Γιόρκσαϊρ, σ’ αυτήν τη σχέση αγάπης/μίσους που είχα με την πατρίδα μου. Από τη μία το έβλεπα ως ένα δημιουργικό τοπίο που μου θύμιζε το σπίτι μου, αλλά από την άλλη ήταν προβληματικό, δύσκολο, κρύο και υγρό. Και προσπαθούσα να βρω μια ισορροπία σε αυτό και να φτιάξω μια ιστορία αγάπης, όπου παράλληλα νιώθεις ευάλωτος» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης (είναι η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους που δημιουργεί).

Βαθιά συγκινητικό, ρεαλιστικό και πάνω απ’ όλα ελπιδοφόρο, το «Του Θεού η Χώρα» δε συστήνει απλά έναν ταλαντούχο δημιουργό, αλλά φέρνει το queer σινεμά στο προσκήνιο – όπως και το «Moonlight» που απέσπασε πέρυσι το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας –  δίχως να θυσιάζει τίποτα από τη δύναμη του, μα δίνοντας την ίδια σημασία στο μήνυμα όσο και στο σινεμά.

Σκηνοθεσία: Φράνσις Λι (Männer Jury Award για το «Του Θεού η Χώρα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2017, Directing Award για το «Του Θεού η Χώρα» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2017)

Σενάριο: Φράνσις Λι

Πρωταγωνιστούν: Τζος Ο’ Κόνορ, Τζέμα Τζόουνς, Χάρι Λίστερ Σμιθ

Διάρκεια: 104 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=3Z2JnIpUSTA

Jumanji: Καλώς Ήρθατε στη Ζούγκλα (Jumanji: Welcome to the Jungle)
του Τζέικ Κάσνταν

Ποιος μπορεί να ξεχάσει την ταινία Jumanji – με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς, πίσω στο 1995 – τη φανταστική περιπέτεια που άφησε εποχή για τα πρωτοποριακά εφέ και το ριψοκίνδυνο χιούμορ της; 16 χρόνια μετά, έρχεται η συνέχεια! Έτσι, ενώ στην πρώτη ταινία η ζούγκλα μπήκε με φόρα στον κόσμο των πρωταγωνιστών, στη δεύτερη ταινία, μέσω ενός παλιού videogame, βουτάνε εκείνοι στον εξωτικό, συναρπαστικό και επικίνδυνο κόσμο του Jumanji, σε σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Κρις Βαν Άλσμπουργκ.

Όταν τέσσερις έφηβοι φίλοι ανακαλύπτουν ένα παλιό βιντεοπαιχνίδι με ένα όνομα που δεν έχουν ακούσει ποτέ, μπαίνουν μέσα στη ζούγκλα του Jumanji και παίρνουν το avatar που διάλεξαν. Ο έμπειρος παίχτης Σπένσερ γίνεται ένας μυώδης τυχοδιώκτης, ο αθλητής Φριτζ χάνει το μισό του ύψος αλλά γίνεται Αϊνστάιν, η δημοφιλής Μπέθανι μεταμορφώνεται σε έναν μεσήλικα καθηγητή και η ντροπαλή Μάρθα είναι μια σκληροτράχηλη πολεμίστρια.

Αυτό που ανακαλύπτουν είναι ότι το Jumanji δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι – πρέπει πραγματικά να επιβιώσεις. Για να κερδίσουν και να επιστρέψουν στον πραγματικό κόσμο, πρέπει να ζήσουν την πιο επικίνδυνη περιπέτεια της ζωής τους, να ανακαλύψουν τι άφησε πίσω του ο Άλαν Πάρις είκοσι χρόνια πριν και να μάθουν να παίζουν παρέα, χρησιμοποιώντας τα δυνατά στοιχεία του καθένα. Αλλιώς θα μείνουν μέσα στο παιχνίδι για πάντα…

Το καλοκαίρι του 2012 ξεκίνησαν οι φήμες για ένα ριμέικ του Jumanji και ότι είχε ήδη ξεκινήσει ο σχεδιασμός. Τον Αύγουστο του 2015, η Sony επισημοποίησε τα σχέδια της, λέγοντας πως η ταινία θα βγει τα Χριστούγεννα του 2016. Τα πρώτα σχόλια δεν ήταν κολακευτικά, μιας και η ανακοίνωση είχε γίνει πολύ κοντά με τον θάνατο του Ρόμπιν Γουίλιαμς. Μετά από τις πρώτες προσλήψεις για το καστ, έναν χρόνο μετά, ανακοινώθηκε ότι δεν θα ήταν ούτε ριμέικ ούτε reboot, αλλά σίκουελ της αρχικής ταινίας.

Ο Τζέικ Κάσνταν κάνει φιλότιμες προσπάθειες να κρατήσει ζωντανή την ψυχή της πρώτης ταινίας, με σκηνές δράσης που θυμίζουν λίγο από την μαγεία της παλιάς, προσπαθώντας ταυτόχρονα να δώσει και μια νέα πνοή στον κόσμο του Βαν Άλσμπουργκ αναμειγνύοντας στην ιστορία κάτι από την, μερικές φορές παράλογη, φιλοσοφία των video games.

Η ταινία σκίζει αυτήν την εποχή στις ΗΠΑ σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο – ήδη έχει ξεπεράσει τα 263 εκατομμύρια δολάρια που έκανε η πρώτη ταινία. Είναι μια θεαματική, γουστόζικη περιπέτεια που δεν αρκείται απλώς στις δάφνες της πρωτότυπης ταινίας αλλά επιχειρεί να κάνει το μεταφυσικό στοιχείο του παιχνιδιού ακόμη πιο απειλητικό και ψαγμένο.

Σκηνοθεσία: Τζέικ Κάσνταν

Σενάριο: Κρις ΜακΚένα, Ερικ Σόμερς, Σκοτ Ρόζενμπεργκ, Τζεφ Πίνκερ

Πρωταγωνιστούν: Ντουέιν Τζόνσον, Τζακ Μπλακ, Κέβιν Χαρτ, Κάρεν Γκίλαν

Διάρκεια: 119 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=QvrY2w9wHDU

Γουέστερν (Western)
της Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ

Η ακριβοθώρητη Γερμανή σκηνοθέτιδα Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ επιστρέφει μετά από δώδεκα χρόνια σιωπής με ένα δικό της Γουέστερν. Στον δικό της ορισμό αυτού του ανδροκρατούμενου είδους, οι καουμπόηδες είναι οι Γερμανοί υπάλληλοι μιας κατασκευαστικής εταιρείας που αναλαμβάνει έργα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι Ινδιάνοι είναι οι Βούλγαροι γηγενείς που φαντάζουν εξωτικοί – άλλοτε διασκεδαστικοί κι άλλοτε επικίνδυνοι – στα μάτια των εισβολέων, αλλά η Δύση παραμένει άγρια και σταθερά προσανατολισμένη στην «ανάπτυξη». Μέσα από τα μάτια ενός μοναχικού παρατηρητή που επιβλέπει ένα μεγάλο έργο στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, γινόμαστε μάρτυρες μιας νέας σύγκρουσης πολιτισμών.

Με φόντο ένα καλοκαίρι που μοιάζει να κάνει τα πάντα πιο ράθυμα αλλά και να ανεβάζει επικίνδυνα τη θερμοκρασία, όχι μόνο στη φύση μα και στα πνεύματα, η Γκρίζεμπαχ στήνει το σκηνικό για κάτι που θα μπορούσε να μεταμορφωθεί ανά πάσα στιγμή σε σύγκρουση, μα που ευτυχώς ακολουθεί μια πολύ πιο πολύπλοκη κι ενδιαφέρουσα διαδρομή.

Η σύγκρουση υπάρχει εκ προοιμίου. Είναι αυτή της εύπορης Ευρώπης και των φτωχών συνοριακών χωρών της, αυτή της εγγενούς ανδρικής αντιπαλότητας στις σχέσεις εξουσίας, αυτή της παράδοσης και της προόδου. Όμως στο φιλμ υπάρχει χώρος και για άλλου είδους παρατηρήσεις, για την εθνική ταυτότητα, για τις διαδρομές της επικοινωνίας, για την ικανότητα να χτίζεις δεσμούς ακόμη και πέρα από εμπόδια όπως η γλώσσα ή η κοινωνική τάξη.

Η Γκρίζεμπαχ στήνει δίχως βιασύνη ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό που καταγράφει πειστικά τη διαδρομή των σχέσεων, την πάροδο του χρόνου, τη ζύμωση των διαφορετικών χαρακτήρων, απλά και μόνο από την συνύπαρξή τους. Και σχεδόν άκοπα, κατορθώνει να πλάσει ένα φιλμ που με καθόλου εύκολο τρόπο μιλά για μερικά απόλυτα σύγχρονα και από την άλλη πλευρά ολοκληρωτικά άχρονα ζητήματα.

Σκηνοθεσία: Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ

Σενάριο: Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ

Πρωταγωνιστούν: Μάινχαρντ Νιούμαν, Ράινχαρντ Βέτρεκ, Σουλειμάν Αλίλοφ Λετίφοβ

Διάρκεια: 119 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=XUPxmnbO6bg

The Post: Απαγορευμένα Μυστικά (The Post)
του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Η δημοκρατία και η ελευθερία του Τύπου δοκιμάζονται σε μία κρίσιμη στιγμή της Αμερικάνικης Ιστορίας, που δείχνει ότι το θάρρος που χρειάζεται για να λάμψει η αλήθεια είναι μεγαλύτερο και από τον ίδιο τον Αμερικάνο Πρόεδρο.

Όταν στην ταινία «The Post: Απαγορευμένα Μυστικά», ο κορυφαίος κινηματογραφιστής, Στίβεν Σπίλμπεργκ, σκηνοθετεί τους βραβευμένους με Όσκαρ χαρισματικούς αστέρες Μέριλ Στριπ και Τομ Χανκς, δημιουργείται ένα αριστουργηματικό, δημοσιογραφικό δράμα που εξιστορεί έξυπνα τα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το καλοκαίρι του 1971 στην Αμερική, γύρω από τη δημοσιοποίηση των «Φακέλων του Πενταγώνου», με αποκαλύψεις, σκάνδαλα και κυβερνητικές συνωμοσίες.

H ταινία κατάφερε ήδη να μαγέψει τους κριτικούς και να αποσπάσει 6 υποψηφιότητες στις φετινές Χρυσές Σφαίρες και 3 βραβεία από το National Board of Review.

Η συγκλονιστική δραματική ταινία αφηγείται την ιδιαίτερη συνεργασία ανάμεσα στην πρώτη γυναίκα εκδότη εφημερίδας, Κέι Γκράχαμ και στον άτεγκτο συντάκτη Μπεν Μπράντλι, στην προσπάθεια τους να αποκαλύψουν και να δημοσιεύσουν ένα τεράστιο σκάνδαλο από κυβερνητικά μυστικά τριών δεκαετιών και τεσσάρων Αμερικανών Προέδρων σχετικά με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Οι δυο τους καλούνται να γεφυρώσουν τις διαφορές τους, προκειμένου να ρίξουν φως σε κρυμμένα μυστικά του κράτους, θέτοντας όμως σε κίνδυνο τόσο τις καριέρες τους, όσο και την προσωπική τους ελευθερία.

Σε όλη τη διάρκεια της Αμερικάνικης ιστορίας, υπήρξαν σημαδιακές στιγμές, στις οποίες απλοί πολίτες έπρεπε να αποφασίσουν αν άξιζε να ρισκάρουν τα πάντα – τρόπο ζωής, φήμη, κοινωνικό στάτους, ελευθερία – προκειμένου να κάνουν αυτό που πίστευαν ότι είναι το σωστό και το απαραίτητο για να προστατέψουν το Σύνταγμα και την ελευθερία του κράτους. Με το “The Post: Απαγορευμένα Μυστικά”, o – πολλάκις βραβευμένος με Όσκαρ – Στίβεν Σπίλμπεργκ ανασύρει μια τέτοια στιγμή. Το αποτέλεσμα είναι ένα καθηλωτικό δράμα, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που συνέβησαν όταν η Ουάσινγκτον Ποστ και οι Νιου Γιορκ Τάιμς συμμάχησαν λόγω της επερχόμενης αποκάλυψης στους Τάιμς για μια μυστική κυβερνητική συνωμοσία που θα γινόταν αργότερα γνωστή στον κόσμο ως «Φάκελοι του Πενταγώνου».

Αν και η είδηση ανακαλύφθηκε αρχικά από τους Νιου Γιορκ Τάιμς, η Ουάσινγκτον Ποστ αναλαμβάνει μια ιστορία που έχει προκαλέσει ήδη αρκετές νομικές απειλές. Σε όλη την υπόθεση που εξετάζεται, διακυβεύεται η τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων Αμερικάνων στρατιωτών, που μάχονται σε έναν πόλεμο, στον οποίο το ίδιο τους το κράτος δεν πιστεύει ότι μπορούν να νικήσουν. Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες κρίσης, η πρωτοπόρος αλλά άπειρη εκδότρια της Ουάσινγκτον Ποστ, Κέι Γκράχαμ, θα ζυγίσει την κληρονομιά της ενάντια στην καθαρή της συνείδηση, καθώς αποκτά σταδιακά την αυτοπεποίθηση να ηγηθεί σε αυτόν τον αγώνα αλήθειας και δημοκρατίας. Ο αρχισυντάκτης της Μπεν Μπράντλι πρέπει να πιέσει την ομάδα του για να υπερβούν τους εαυτούς τους, γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να κατηγορηθούν για προδοσία, ενώ απλά θα εκτελούσαν το επαγγελματικό τους καθήκον. Με αυτά τα δεδομένα, οι αουτσάιντερ της Ουάσινγκτον Ποστ, γίνονται μια γροθιά σε μια μάχη πολύ μεγαλύτερη από τους ίδιους – μια μάχη για τους συναδέλφους τους και το Σύνταγμα των Η.Π.Α. – που υπογραμμίζει την αναγκαιότητα ενός ελεύθερου Τύπου, στον οποίο πρέπει να λογοδοτούν οι ηγέτες της δημοκρατίας.

Η ταινία αποτελεί μια εξαιρετική σπουδή πάνω στις αρχές της δημοσιογραφίας, με αναρίθμητες κοινωνικές, πολιτικές και ηθικές πτυχές. Τα έργα με ήρωες δημοσιογράφους που αποκαλύπτουν την αλήθεια με κάθε κόστος, ανέκαθεν γοήτευαν το σινεμά κι εδώ ο σπουδαίος Αμερικανός σκηνοθέτης ακολουθεί τα βήματα κλασικών φιλμ του είδους, όπως το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» (1976) του Alan J. Pakula, δημιουργώντας ωστόσο μια πολύ φρέσκια και σημερινή ταινία. Με την καίρια, λιτή, «αλφαδιασμένη» και στην παραμικρή της λεπτομέρεια σκηνοθεσία του, ο Σπίλμπεργκ επωφελείται στο έπακρο από το στιβαρό, πολύπτυχο σενάριο των Λιζ Χάνα και Τζος Σίνγκερ και μεγαλουργεί δίνοντας διαστάσεις μελοδράματος σε ένα πολιτικό θρίλερ.

Τι είναι όμως οι «Φάκελοι του Πενταγώνου»; Το Μάρτιο του 1971, ο ρεπόρτερ των Νιου Γιορκ Τάιμς,  Νιλ Σίχαν, πέτυχε τεράστια πρόσβαση σε μια μυστική έκθεση 7000 σελίδων, γεμάτη απόρρητες κυβερνητικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να φέρουν τα πάνω κάτω στο Λευκό Οίκο. Το έγγραφο, που προετοιμάστηκε αρχικά κατόπιν εντολής του τότε Υπουργού Άμυνας Ρόμπερτ Μακναμάρα το 1967, είχε τον τίτλο: «Η Ιστορία των Αποφάσεων που πάρθηκαν από τις Η.Π.Α. στο Βιετνάμ, 1945-66».

Όσο ακίνδυνη κι αν ακούγεται, η έκθεση αυτή και τα περιεχόμενά της έχουν τεράστιο αντίκτυπο μέχρι και στην πολιτική του σήμερα. Το έγγραφο αποκάλυψε μια σκοτεινή αλήθεια: μεγάλα και σοβαρά μυστικά και απάτες για τον θανατηφόρο πόλεμο στο Βιετνάμ πέρασαν από τέσσερις προεδρικές θητείες: από τον Τρούμαν στον Αϊζενχάουερ, τον Κένεντι και τον Τζόνσον. Τα έγγραφα του Πενταγώνου αποκάλυψαν ότι καθένας από τους προέδρους αυτούς είχε παραπλανήσει επανειλημμένα το κοινό σχετικά με τις επιχειρήσεις των Η.Π.Α. στο Βιετνάμ και ότι ακόμη και όταν η κυβέρνηση υποστήριζε ότι επιδίωκε ειρήνη, πίσω από τα παρασκήνια, ο στρατός και η CIA επεκτείνονταν κρυφά και σταθερά στον πόλεμο.

Αυτές οι αποκαλύψεις ήταν ιδιαίτερα εκρηκτικές στις ειδήσεις τότε, μιας και αναφερόμαστε σε μια εποχή όπου χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονταν σε θανάσιμο κίνδυνο κάθε στιγμή. Τελικά, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, από τον οποίο οι ΗΠΑ θα εξέλθουν το 1975, κόστισε τις ζωές 58.220 μελών της υπηρεσίας των ΗΠΑ και προκάλεσε την απώλεια περισσότερων από ένα εκατομμύριο ζωών. Τα έγγραφα του Πενταγώνου εξέθεσαν τις απάτες που οδήγησαν σε πολλούς από τους θανάτους αυτούς.

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σπίλμπεργκ (Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» το 1999, Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας για το «Η Λίστα του Σίντλερ» το 1994, Τιμητικό Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ το 1987, Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Μπ. Ντε Μιλ το 2008, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς για το «The Pacific» το 2010, για το «Taken» το 2003 & για το «Band of Brothers» το 2002, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου προγράμματος κινουμένων σχεδίων για το «A Pinky & the Brain Christmas» το 1996, Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 1986, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερου σεναρίου για το «Το εξπρές του Σούγκαρλαντ» το 1974, Τιμητικό Σεζάρ το 1995, Future Film Festival Digital Award για το «Α.Ι. Τεχνητή Νοημοσύνη» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2001, Χρυσός Λέοντας για τη συνολική προσφορά του το 1993 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Λιζ Χάνα, Τζος Σίνγκερ (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Spotlight: Όλα στο Φως» το 2016)

Πρωταγωνιστούν: Τομ Χανκς (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Φόρεστ Γκαμπ» το 1995, Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Φιλαδέλφεια» το 1994, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Ναυαγός» το 2001, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Big» το 1989, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς για το «Olive Kitteridge» το 2015, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς ή τηλεταινίας για το «Game Change» το 2012, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης μίνι σειράς για το «The Pacific» το 2010, για το «John Adams» το 2008, για το «Band of Brothers» το 2002 & για το «From the Earth to the Moon» το 1998, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης σκηνοθεσίας σε μίνι σειρά, τηλεταινία ή δραματικό ειδικό πρόγραμμα για το «Band of Brothers» το 2002, Ασημένια Άρκτος Καλύτερου Ηθοποιού για το «Φιλαδέλφεια» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1994), Μέριλ Στριπ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία για το «Η Σιδηρά Κυρία» το 2012, Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία για το «Η Εκλογή της Σόφι» το 1983, Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Κράμερ εναντίον Κράμερ» το 1980, Χρυσή Σφαίρα Σέσιλ Μπ. Ντε Μιλ το 2017, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Τζούλι & Τζούλια» το 2010, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Ο διάβολος φοράει Prada» το 2007, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Ο Θεός ξέχασε τον Παράδεισο» το 2004, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Adaptation» το 2003, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Η ερωμένη του Γάλλου λοχαγού» το 1982, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου αφηγητή για το «Five Came Back» το 2017, Τιμητικός Χρυσός Λέοντας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2012, Ασημένιος Λέοντας Καλύτερης Ηθοποιού για το «Οι Ώρες» το 2003 & Berlinale Camera Award το 1999 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερης ηθοποιού για το «Κραυγή στο σκοτάδι» το 1989, Τιμητικό Σεζάρ το 2003), Άλισον Μπρι, Σάρα Πόλσον (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία ή μίνι σειρά & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «American Crime Story» το 2017), Κάρι Κουν, Ντέιβιντ Κρος (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σεναρίου σε σειρά ποικίλης ύλης για το «The Ben Stiller Show» το 1993), Μπρους Γκρίνγουντ, Τρέισι Λετς, Μπομπ Οντενκερκ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου σεναρίου σε σειρά ποικίλης ύλης για το «The Ben Stiller Show» το 1993)

Διάρκεια: 115 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=B74yecsgT-g

Το Δωμάτιο των Θαυμάτων (Wonderstruck)
του Τοντ Χέινς

Από τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη των «Ο παράδεισος είναι μακρυά» και «Carol», Τοντ Χέινς, η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μπράιαν Σέλζνικ. Διαβάζοντας το έργο του «Η εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ» ή παρακολουθώντας την μεταφορά του στον κινηματογράφο από το Μάρτιν Σκορτσέζε με τίτλο Hugo (2011) δεν έχουμε παρά να αναμένουμε ένα ακόμη μαγευτικό ταξίδι. Όπως και το προηγούμενο μυθιστόρημα του Αμερικανού παραμυθά, έτσι και «Το Δωμάτιο των Θαυμάτων» είναι πλούσιο σε μαγικές εικόνες.

Η ταινία κινείται σε δυο χρόνους, σε παράλληλο μοντάζ, αφηγούμενη την ιστορία δυο παιδιών. Το 1927, η Ρόουζ, το μοναχικό κωφό κοριτσάκι που ξέρει ήδη ότι στη ζωή της δεν έχει αγαπηθεί αρκετά, πηγαίνει ως τη Νέα Υόρκη, για να δει από κοντά την αγαπημένη της σταρ του βωβού σινεμά και του θεάτρου, Λίλιαν Μέιχιου. Το γιατί την αναζητά με τέτοιο πείσμα αποκαλύπτεται σταδιακά και αφοπλιστικά. Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1977, ο μικρός Μπεν, που έχει χάσει τη μητέρα του και, από ένα ατύχημα, την ακοή του, ταξιδεύει κι εκείνος με το λεωφορείο στη Νέα Υόρκη, αναζητώντας τον πατέρα του για τον οποίο δεν γνωρίζει παρά ένα στοιχείο.

Δυο παιδιά χωρίς συμπαραστάτες, προσγειώνονται σ’ έναν άλλο πλανήτη. Είτε είναι η ασπρόμαυρη, στιλιζαρισμένη, πανέμορφη Νέα Υόρκη λίγο πριν το κραχ, είτε είναι η ιδρωμένη, βρώμικη, Νέα Υόρκη του ’70 με το μαύρο groove, είναι για τα δυο παιδιά ένας μαγικός τόπος, γεμάτος εκπλήξεις και γοητεία, το μοναδικό μέρος όπου μπορούν να ονειρευτούν και να κυνηγήσουν αυτό που έχουν ανάγκη.

«Πολλοί άνθρωποι που διάβασαν την εφεύρεση του Ουγκό Καμπρέ  μου είπαν ότι τους άρεσαν ιδιαιτέρως τα μέρη του βιβλίου που ήταν μόνο ζωγραφιές, γιατί ήταν σαν να ησύχαζαν όλα ξαφνικά» αναφέρει ο συγγραφέας για το πώς εμπνεύστηκε «Το Δωμάτιο των Θαυμάτων». Εξηγεί πως «ακούς τις λέξεις στη φαντασία σου και η αφήγηση συνεχίζει με εικόνες χωρίς λέξεις – νομίζω ότι μεταφέρεται σε άλλο σημείο του μυαλού σου. Όλες οι λέξεις αυτές φεύγουν και παρακολουθούμε απλά τι συμβαίνει – με ενθουσίασε η ησυχία από τις εικόνες».

Κάτι παρόμοιο σκέφτηκε κι όταν είδε το ντοκιμαντέρ «Through Deaf Eyes». «Ήταν ένας άνδρας που περιέγραφε την κουλτούρα των κωφών ως οπτική κουλτούρα» λέει ο Σέλζνικ. «Σκέφτηκα… Αν έγραφα ένα βιβλίο στο οποίο οι εικόνες θα έλεγαν την ιστορία ενός κωφού χαρακτήρα, θα παραλληλιζόταν κατά κάποιο τρόπο με την ζωή του ολόκληρη γιατί θα ήταν και τα δύο βασισμένα στην εικόνα και μόνο».

Αυτό που ο αναγνώστης «βλέπει» στην ιστορία της Ρόουζ ξεπερνά τη γλώσσα – αυτό που ο αναγνώστης «ακούει» στο κεφάλι του μέσα από τις λέξεις του Μπεν εξιτάρει την φαντασία του με τρόπους που δεν περιγράφουν οι λέξεις. «Έγραφα το βιβλίο γνωρίζοντας ότι δε μπορεί να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη». Με την καθοδήγηση του Τζον Λόγκαν όμως, βρέθηκε ένας τρόπος να γίνει η μετάβαση: η ιστορία της Ρόουζ θα ήταν ασπρόμαυρη με την αισθητική του βωβού κινηματογράφου, ενώ αυτή του Μπεν, πολύχρωμη και μουσικά έντονη.

Ο Σέλζνικ έδειξε το πρώτο προσχέδιο σεναρίου στη βραβευμένη τρεις φορές με Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών, Σάντυ Πάουελ, η οποία και πρότεινε το Τοντ Χέινς για τη σκηνοθεσία: «Θα ρωτήσω τον Τοντ αν ενδιαφέρεται» είπε αμέσως μόλις το διάβασε. Ο Χέινς εκείνο το διάστημα βρισκόταν στο μοντάζ για το Carol αλλά συνάντησε το Σέλζνικ κι ενθουσιάστηκε με το πρότζεκτ.

Ο Τοντ Χέινς είναι ένας σκηνοθέτης με όραμα που προκαλεί δέος, βιώματα και καρδιά με τόση καλοσύνη και τόσο ανθρωπισμό που δεν μπορείς να μην της παραδοθείς. Αλλά σε αυτήν την ταινία δεν παραδίδει αυτό για το οποίο η φαντασία του σε προετοιμάζει. Μιλά για τα ανθρώπινα «μουσεία», τις συλλογές, που σου εξασφαλίζουν ασφάλεια, ή τη συλλογή ανθρώπων γύρω σου. Ή για το σινεμά, που είναι ασφάλεια, γιατί είναι μπροστά σου, δεν φεύγει και σου κάνει παρέα. Ή για τα μάτια και τ’ αυτιά που δεν είναι απαραίτητα, όταν μπορείς να εκφράσεις αλλιώς την αγάπη.

Για πράγματα πολύ απλά και πολύ ουσιαστικά, αλλά δοσμένα τόσο πολύπλοκα που καταλήγουν να μοιάζουν λίγα. Κι είναι κυρίως χάρη στην πρόθεσή του, που μένεις ν’ αγαπάς μια ταινία που σε άφησε ανικανοποίητο: στην πρόθεσή του να σε πείσει, ότι αν θέλεις ένα φίλο, θα τον βρεις, είτε σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, είτε ανάμεσα στις δεκαετίες, είτε σ’ έναν έναστρο ουρανό όπου, ο καθένας μας, έχει τη θέση του δίπλα σ’ ένα αστέρι. Κι ας το λέει, από την καλλιτεχνική και συναισθηματική αγωνία του, με τρεις ταινίες, δυο εποχές και μια απίθανη μακέτα.

 Σκηνοθεσία: Τοντ Χέινς (Teddy Award για το «Poison» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1991, Queer Palm για το «Carol» το 2015 & και Best Artistic Contribution για το «Velvet Goldmine» το 1998 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Ειδικό Βραβείο επιτροπής για το «Poison» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1991, Ειδικό Βραβείο επιτροπής του Φεστιβάλ της Βενετίας & CinemAvvenire Award για το «I’m Not There» το 2007, SIGNIS Award – Honorable Mention για το «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2002)

Σενάριο: Μπράιαν Σέλζνικ

Πρωταγωνιστούν: Τζούλιαν Μουρ (Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Still Alice: Κάθε στιγμή μετράει» το 2015, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου και Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία  για το «Game Change» το 2013, Ασημένια Άρκτο για το «Οι Ώρες» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2003, Βραβείο Καλύτερης ηθοποιού για το «Οδηγός ευτυχίας» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2014, Franca Sozzani Award για το «Suburbicon» το 2017 και Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Ο Παράδεισος Είναι Μακριά» το 2002 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Όουκς Φέγκλι, Μίλισεντ Σίμοντς, Τζέιντεν Μάικλ, Μισέλ Ουίλιαμς (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «Επτά Μέρες με τη Μέριλιν» το 2012)

Διάρκεια: 116 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=S1ccZNe7mVE

Ο Διπλός Εραστής (L’ Amant Double)
του Φρανσουά Οζόν

Ο Φρανσουά Οζόν, ένας γνήσιος Γάλλος δημιουργός, προσπερνά τις αναστολές του αμερικάνικου σινεμά και επιστρέφει με τον «Διπλό Εραστή», ένα μεστό ερωτικό θρίλερ με αποχρώσεις ηδονοβλεψίας και εκλεπτυσμένης διαστροφής, φόντο το – πάντα γόνιμο έδαφος για ιστορίες πάθους – Παρίσι και πρωταγωνιστές ένα σεξουαλικό τρίο με απολαυστική χημεία. Μετά το ασπρόμαυρο και εσωστρεφές Frantz, ο σκηνοθέτης σκαλίζει – εκτός από τη γυναικεία ανατομία – τη σεξουαλικότητα και τον ερωτισμό τη στιγμή που εκτροχιάζονται.

Η Κλοέ, μια ευάλωτη νεαρή γυναίκα με καταθλιπτικές τάσεις, αρχίζει ψυχοθεραπεία και ερωτεύεται τον ψυχίατρο της, Πολ. Μερικούς μήνες αργότερα μετακομίζουν στο ίδιο σπίτι και σύντομα ανακαλύπτει ότι ο εραστής της, κρύβει την πραγματική του ταυτότητα. Η ίδια θα ξεκινήσει μια έρευνα για να ανακαλύψει πως υπάρχει δίδυμος αδελφός. Ξεκινά ένα σεξουαλικό παιχνίδι με δυσδιάκριτα τα όρια της πραγματικότητας και του φανταστικού και ένα ερωτικό τρίγωνο με τους πρωταγωνιστές να δοκιμάζουν τα όρια τους μέχρι το τελευταίο πλάνο της ταινίας.

Βασισμένο στο βιβλίο της Τζόις Κάρολ Οουτς, «Lives of the Twins», το οποίο είχε γράψει το 1987 με ψευδώνυμο και το οποίο ο Οζόν διασκευάζει παίρνοντας πολλές ελευθερίες, το φιλμ μοιάζει με ένα μπλέντερ το οποίο αλέθει αμέτρητες αναφορές, από τα ψυχολογικά ναρκοπέδια, την παρεκκλίνουσα σεξουαλικότητα, ακόμη και το body horror του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, το σκοτεινό σασπένς του Ρόμαν Πολάνσκι στο «Μωρό της Ρόζμαρι» ή τον «Ένοικο», την απομάκρυνση από τη στέρεη πραγματικότητα του Ντέιβιντ Λιντς, τις ψυχρές γυναίκες του Αλφρεντ Χίτσκοκ, την απαστράπτουσα επιδεξιότητα του Μπράιαν Ντε Πάλμα, την ηλεκτρισμένη «διαστροφή» του Πολ Βερχόφεν.

Κι όλα αυτά δημιουργούν ένα ολοκληρωτικά απολαυστικό φιλμ που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, φλερτάρει ασταμάτητα με το αστείο και την υπερβολή του camp και μια τολμηρή και παιγνιώδη διάθεση διαποτίζει τους διαλόγους, τα σκηνικά, τις διαδρομές της κάμερας, τις φροϋδικές συνευρέσεις, τους εφιάλτες και την ονειροπόληση. Από τις εξωφρενικές ερμηνείες, τη μουσική κι ένα πλήθος σκηνών και κινηματογραφικών βοηθημάτων, ο «Διπλός Εραστής» είναι μια ταινία για θεατές που δε φοβούνται να αποδεχτούν την υπερβολή κι ένα cult classic εν τη γενέσει!

Σκηνοθεσία: Φρανσουά Οζόν (Reader Jury of the “Berliner Morgenpost” για το «8 Γυναίκες» το 2002 & Teddy Award για το «Water Drops on Burning Rocks» το 2000 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου)

Σενάριο: Φρανσουά Οζόν

Πρωταγωνιστούν: Μαρίν Βακτ, Ζερεμί Ρενιέ (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2002), Ζακλίν Μπισέ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Χορεύοντας με την τζαζ» το 2014)

Διάρκεια: 107 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=VIHqQZs6VgU

Bitter Harvest
του Τζορτζ Μέντελουκ

Βασισμένο σε μία από τις λιγότερο προβεβλημένες τραγωδίες του 20ου αιώνα, το «Bitter Harvest» είναι μία δυνατή ιστορία αγάπης, περηφάνιας, επανάστασης και επιβίωσης, μέσα από τα μάτια δύο νεαρών ερωτευμένων που βρίσκονται στην Ουκρανία του ’30, όταν ο Ιωσήφ Στάλιν αποφασίζει πρακτικές γενοκτονίας απέναντι στη χώρα.

Την ώρα που ο Στάλιν εντείνει τις φιλοδοξίες των κομμουνιστών στο Κρεμλίνο, ένας νεαρός καλλιτέχνης, ο Γιούρι αγωνίζεται για να επιβιώσει από το λιμό, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια, προκειμένου να σώσει την αγαπημένη του Νατάλκα  από το Γολοντομόρ, το λιμό που κατάληξε στον θάνατο εκατομμυρίων Ουκρανών.

Ο Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας το 1932-1933 υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές στη σύγχρονη ιστορία της Ουκρανίας, που συνοδεύτηκε από το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο λιμός επηρέασε και άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, ωστόσο εκδηλώθηκε με μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα θύματα στην Ουκρανία και σε γειτονικές περιοχές της. Το λιμό ξεκίνησε ο Ιωσήφ Στάλιν, σε μια προσπάθεια να σταματήσει το ουκρανικό κίνημα ανεξαρτησίας, με αποτέλεσμα βέβαια το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων.

Μια φιλόδοξη – που θα ήθελε να είναι επική – παραγωγή σε σκηνοθεσία Τζορτζ Μέντελουκ, που δεν καταφέρνει να μεταδώσει ούτε το πάθος του νεαρού ζευγαριού, αλλά ούτε και την ένταση της εποχής που έζησαν. Καταφέρνει δε, να προκαλέσει αντίθετα αποτελέσματα με τον τρόπο που δραματοποιεί τα γεγονότα, αλλά και με τις επιφανειακές ερμηνείες, καταλήγοντας σε φθηνή αντισταλινική προπαγάνδα, επί ενός ζητήματος που έχει θεωρηθεί ως ένα από τα σημαντικότερα του 20ού αιώνα.

Σκηνοθεσία: Τζορτζ Μέντελουκ

Σενάριο: Τζορτζ Μέντελουκ, Ρίτσαρντ Μπατσίνσκι-Χούβερ

Πρωταγωνιστούν: Μαξ Αϊρονς, Σαμάνθα Μπαρκς, Ταμέρ Χασάν, Τέρενς Σταμπ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου ηθοποιού για το «Billy Budd» το 1963, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερου ηθοποιού για το «Ο συλλέκτης» το 1965), Μπάρι Πέπερ (Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «The Kennedys» το 2011)

Διάρκεια: 103 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=51AF4SPS7QE

Ο Επιβάτης (The Commuter)
του Ζομ-Κολέτ Σερά

Ο Μάικλ ΜακΚόλει είναι μάνατζερ σε μία απρόσωπη ασφαλιστική εταιρία και ζει με τη σύζυγό του και το γιό τους σε ένα προάστιο της Νέας Υόρκης. Όπως τόσοι άλλοι σκληρά εργαζόμενοι οικογενειάρχες, αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με το γιο του να είναι έτοιμος να ξεκινήσει τις σπουδές του στο κολέγιο. Ξαφνικά μία μέρα η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, όταν πάει στη δουλειά του και του ανακοινώνουν ότι απολύεται.

Παρόλα αυτά, αυτό δεν είναι το μόνο γεγονός που θα του χαλάσει το βράδυ. Στη συνήθη διαδρομή με το τρένο επιστρέφοντας σπίτι του, μια επιβάτης που κάθεται απέναντι του ,του συστήνεται ως Τζοάνα και του κάνει μία δελεαστική πρόταση: να βρει ποιος επιβάτης του τρένου δεν είναι τακτικός, με ανταμοιβή ένα απίστευτο οικονομικό έπαθλο. Μία εύκολη δουλειά θα έλεγε κάποιος. Όχι όμως για έναν πρώην αστυνομικό που έχει ισχυρή ηθική συνείδηση.

O Μάικλ δέχεται να βρει τον «ύποπτο» ανάμεσα στο πλήθος των επιβατών χρησιμοποιώντας το μυαλό και το ταλέντο του στο να αποκαλύπτει ταυτότητες. Σύντομα όμως καταλαβαίνει ότι βρίσκεται στο κέντρο μιας θανάσιμης συνωμοσίας που θα καταλήξει στη δολοφονία όλων όσων βρίσκονται στο τρένο ενώ αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να το αποτρέψει. Ο χρόνος κυλά αντίστροφα και ο Μάικλ προσπαθεί να στηριχθεί στους τακτικούς συνεπιβάτες του, που γνωρίζει χρόνια, προσπαθώντας ταυτόχρονα να παγιδέψει τους δολοφόνους, να αποκαλύψει τη συνωμοσία και το τρένο με τους επιβάτες να φθάσει σώο και ασφαλές στο τέρμα.

Η τέταρτη συνεργασία του Ισπανού Ζομ-Κολέτ Σερά με τον Λίαμ Νίσον, μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, προδίδει μια σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στο είδος της δράσης που παρουσιάζει ο πρώτος με την στιβαρή μορφή που άκοπα υποδύεται ο δεύτερος και αποτελεί το ηθικό στίγμα των ταινιών αυτών. Ο σκηνοθέτης, ως δεδηλωμένος θαυμαστής του Χίτσκοκ, χρησιμοποιεί κάθε διαθέσιμο τρικ για να επιτείνει την ένταση και να αξιοποιήσει τον περίκλειστο χώρο δράσης: ζουμ από βαγόνι σε βαγόνι, αμοντάριστες σκηνές πάλης, χρήση συμπτώσεων και αναπάντεχων «όπλων» συν το διαρκές μάντεμα για το ποιο θα είναι ο επόμενος επιβάτης.

Σκηνοθεσία: Ζομ-Κολέτ Σερά

Σενάριο: Μπάιρον Γουίλινγκερ, Φιλίπ ντε Μπλάσι, Ράιαν Ενγκλε

Πρωταγωνιστούν: Λίαμ Νίσον (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Michael Collins» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1996), Βέρα Φαρμίγκα (Ειδικό Βραβείο επιτροπής για το «Μέχρι το κόκαλο» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2004), Πάτρικ Γουίλσον, Σαμ Νιλ

Διάρκεια: 104 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=c-LlVRwCdhc