Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 4.1.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 4.1.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Πρώτη κινηματογραφική εβδομάδα του 2018 και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες κάνουν πρεμιέρα μόλις τρεις – αριθμός ρεκόρ! – ταινίες. Μια κλασική ταινία τρόμου, μια αληθινή ιστορία γεμάτη σκάνδαλα και μια σατιρική κωμωδία με βαθύτερα νοήματα αποτελούν τις πρώτες μας κινηματογραφικές συναντήσεις για τον καινούριο χρόνο.

Παγιδευμένη Ψυχή: Το Τελευταίο Κλειδί (Insidious: The Last Key)
του Ανταμ Ρόμπιτελ

Όταν είχε κυκλοφορήσει το πρώτο κεφάλαιο του «Insidious», οι περισσότεροι κριτικοί έμειναν στο όνομα του Τζέιμς Γουάν, ενός σκηνοθέτη που έφερε μια νέα ανάγνωση τρόμου, επικίνδυνα συγγενή με ταινίες των ’80s. Ο τρόμος ήταν διάχυτος σε κάθε καρέ και η υπερφυσική απειλή έμοιαζε ορατή. Ο Γουάν με το «Σε Βλέπω» έκανε το νεανικό κοινό να παραληρεί και να επιζητά ένα νέο είδους τρόμου. Στη συνέχεια με το «Παγιδευμένη Ψυχή» και το «Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 2», χρησιμοποίησε βασικά υλικά και κατάφερε να αφηγηθεί την ιστορία ενός νεαρού παντρεμένου οικογενειάρχη που κρατάει ανοιχτούς δεσμούς με έναν αόρατο κόσμο, εκείνο των νεκρών.

Τα δημιουργικά μυαλά πίσω από το πετυχημένο franchise τρόμου επιστρέφουν με το τέταρτο μέρος, σκορπώντας ρίγη ενθουσιασμού και φόβου στους πολυπληθείς πιστούς οπαδούς του. Το σενάριο της ταινίας έχει επιμεληθεί ο φύλακας άγγελος Λι Γουάνελ, σεναριογράφος των τριών πρώτων ταινιών και σκηνοθέτης του «Παγιδευμένη Ψυχή: Κεφάλαιο 3». Στο τιμόνι της σκηνοθεσίας αυτή τη φορά βρίσκεται ο νέος στη σειρά Άνταμ Ρόμπιτελ και η σύγκριση του με τους προκατόχους του θα είναι αναπόφευκτη.

Η βετεράνος Δρ. Ελίζ Ρενιέρ πρέπει αυτή τη φορά να αντιμετωπίσει ένα προσωπικό, και ίσως το πιο τρομαχτικό κυνήγι φαντασμάτων της ζωής της. Η αποστολή της αποκτά βαρύνουσα σημασία, αφού η πηγή όλων των κακών προέρχεται από το ίδιο της το πατρικό σπίτι, όπου η ίδια έζησε τα πιο μαρτυρικά χρόνια της ζωής της. Ενώ τότε αποφάσισε να κρύψει τους φόβους της επιμελώς και να μην τους αντιμετωπίσει ποτέ, τώρα καλείται να ξεκλειδώσει όλες τις πτυχές του σκοτεινού οικογενειακού δράματός της, ώστε να βρεθεί αντιμέτωπη με τον υπέρτατο δαίμονα, αυτόν με το Πρόσωπο-Κλειδί. Είτε θα κερδίσει και όλα θα πάνε καλά είτε θα χάσει και θα βυθιστεί η ίδια, αλλά και πολλές άλλες ψυχές, στο απόλυτο σκοτάδι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία αποτελεί πρίκουελ της γνωστής σειράς ταινιών και συγκεκριμένα τοποθετείται ανάμεσα στην πρώτη και στη δεύτερη. Οι παραγωγοί χρησιμοποίησαν την ιδέα με τα κλειδιά, σαν κομβικό θέμα της ταινίας, για να περάσουν το μήνυμα ότι η Ελίζ και ο Κρίστιαν είναι παγιδευμένοι στο ίδιο τους το σπίτι, παγιδευμένοι στο παρελθόν τους. Μάλιστα κάθε σπίτι που έχει χρησιμοποιηθεί για τα γυρίσματα της Παγιδευμένης Ψυχής υποτίθεται ότι είναι στοιχειωμένο!

Σκηνοθεσία: Άνταμ Ρόμπιτελ

Σενάριο: Λι Γουάνελ

Πρωταγωνιστούν: Λιν Σέι, Άνγκους Σάμπσον, Λι Γουάνελ, Τζος Στιούαρτ

Διάρκεια: 103 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=k1vsmfp8nvI

Molly’s Game
του Άαρον Σόρκιν

 

Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία της Μόλι Μπλουμ, μιας νέας χαρισματικής σκιέρ των Ολυμπιακών Αγώνων που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αθλητισμό μετά από έναν τραυματισμό. Κάνοντας ένα διάλειμμα από τις σπουδές της στη Νομική, η Μόλι ξεκινά να δουλεύει ως υπεύθυνη ενός χώρου στον οποίο διοργανώνονται παρτίδες πόκερ με υψηλά πονταρίσματα και στις οποίες συμμετέχουν κινηματογραφικοί αστέρες, επιχειρηματίες και διαβόητοι μαφιόζοι.

Για μία λαμπερή δεκαετία, η Μόλι απολαμβάνει την επιτυχία και τα χρήματα, όμως η τύχη της τελειώνει όταν το «παιχνίδι» της μπαίνει στο μάτι της ρωσικής μαφίας. Μέσα στη νύχτα, συλλαμβάνεται από 17 πράκτορες του FBI με αυτόματα όπλα και έρχεται αντιμέτωπη με εγκληματικές κατηγορίες.  Μοναδικός σύμμαχός της είναι ο δικηγόρος της, ο οποίος σταδιακά ανακαλύπτει ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα κρυμμένα «χαρτιά», απ’ όσα έχει καταφέρει να βγάλει στην επιφάνεια ο κίτρινος Τύπος για την Μόλι Μπλουμ.

Οι ταινίες που είναι βασισμένες σε αληθινή ιστορία, κάποιες φορές γίνονται απλά για να προσελκύσουν κόσμο και άλλες μπορούν να βγουν πραγματικά καλές ταινίες. Το «Molly’s Game» είναι μια από αυτές που σίγουρα θα σου μείνει στο μυαλό. Και πώς να μη γίνει αυτό, αν σκεφτείς ότι στο σκάνδαλο είχαν μπλεχτεί ονόματα πως αυτά των Μπεν Άφλεκ, Λεονάρντο Ντι Κάπριο και Τόμπι Μαγκουάιρ.

Αναμφισβήτητα η Τζέσικα Τσαστέιν είναι μία από τις πιο ταλαντούχες ηθοποιούς της γενιάς της. Η καριέρα της αποτελείται από απαιτητικούς ρόλους και εξαιρετικές ερμηνείες. Αυτήν τη φορά θα έχουμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε σε έναν ιδιαίτερο ρόλο, που πέρα από το ταλέντο της θα αναδείξει και τη θηλυκότητα της Μάλιστα, της χάρισε ήδη μία ακόμη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου.

Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα αληθινή ιστορία, αρμονικά σκηνοθετημένη, γεμάτη ένταση, διαπλοκή, παράνομα παιχνίδια και πολύ δυνατές ερμηνείες!

 Σκηνοθεσία: Άαρον Σόρκιν (Όσκαρ Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «The Social Network» το 2011, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία για το «Steve Jobs» το 2015, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης δραματικής σειράς για το «The West Wing» το 2003, 2002, 2001 & 2000)

Σενάριο: Άαρον Σόρκιν

Πρωταγωνιστούν: Τζέσικα Τσαστέιν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική ταινία για το «Zero Dark Thirty» το 2013, Gucci Prize στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2011), Ίντρις Έλμπα (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Luther» το 2011), Κέβιν Κόστνερ (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, Όσκαρ Καλύτερης σκηνοθεσίας & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη για το «Χορεύοντας με τους Λύκους» το 1991, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου & Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Hatfields & McCoys» το 2013, Ασημένια Άρκτος για το «Χορεύοντας με τους Λύκους» το 1991 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, Τιμητικό Σεζάρ το 2013), Μάικλ Σέρα

Διάρκεια: 140 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=sXkBvfnpSMQ

Μικρόκοσμος (Downsizing)
του Αλεξάντερ Πέιν

Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν, σε ένα κοντινό μέλλον, οι άνθρωποι, χάρη σε έναν Νορβηγό επιστήμονα, είχαν τη δυνατότητα να συρρικνώνουν τον εαυτό τους. Έτσι, οι συρρικνωμένοι άνθρωποι θα ζούσαν σε μικρές πόλεις, θα τρέφονταν λιγότερο, θα έπιαναν λιγότερο χώρο, θα δημιουργούσαν λιγότερα σκουπίδια και γενικά η δική τους ζωή θα έκανε πολύ καλό στην ανθρωπότητα.

Συνεκτιμώντας όλα αυτά τα πλεονεκτήματα του μικρόκοσμου, ο Πολ αποφασίζει να συρρικνωθεί μαζί με τη σύζυγό του προκειμένου να μειώσουν τα τεράστια έξοδα διαβίωσης που συνεπάγεται μια ζωή σε κανονικό μέγεθος. Μόνο που μια μικρότερη σε μέγεθος κοινωνία, δεν παύει να είναι μια κανονική κοινωνία με κανονικούς ανθρώπους και άρα δεν παύει να έχει κι αυτή τα προβλήματά της.

Η επιστροφή του Πέιν μετά από 4 χρόνια απουσίας από την μεγάλη οθόνη είναι γεγονός. Δημιουργεί μία ταινία σατιρικού χαρακτήρα με αρκετό χιούμορ και όπως πάντα αρκετά κοινωνικά μηνύματα. Στο «μικροσκόπιο» του βάζει αρχικά ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που απασχολούν την ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια, αυτό του υπερπληθυσμού και μέσω αυτού επεκτείνεται σε περαιτέρω προβληματισμούς, όπως η οικονομική κρίση, η ανθρώπινη απληστία, η εξαφάνιση της μεσαίας τάξης στην αμερικανική κοινωνία κ.ά. Δούλευε πάνω στο σενάριο από το 2004 έως το 2011, όπου δεν είχε κάποια σκηνοθετική εργασία. Πρόκειται και για το δεύτερο του μόλις φιλμ που δεν είναι βασισμένο πάνω σε κάποιο βιβλίο, μετά την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά το 1996.

Η ταινία «Μικρόκοσμος» μοιάζει με αυτή του Άρι Φόλμαν, «Πέρα από το όνειρο» (2014), η οποία εστιάζει -και αυτή- στο μέλλον και στη θέση που θα έχει σε αυτό το οικείο περιβάλλον μας. Στην ταινία του Φόλμαν η τεχνολογία μπορούσε να μεταφέρει τον άνθρωπο σε ένα σχεδιασμένο προσωπείο του, όπου ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είχε αποφασιστικό ρόλο. Το πρωτότυπο χανόταν στο αντίγραφο. Η ανθρωπότητα είχε επιλέξει τη βαθμιαία έκλειψη.

«Τα στούντιο μού έλεγαν ότι το σενάριο ήταν πολύ κουλτουριάρικη. Τούς καταλαβαίνω, πρόκειται για βιομηχανία και θέλουν να βγάλουν λεφτά. Ευτυχώς βρήκα έναν άνθρωπο που είπε: ξέρω ότι στο χαρτί δε βγάζει νόημα, αλλά θα το κάνουμε έτσι κι αλλιώς» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αλεξάντερ Πέιν. «Όσον αφορά το μέλλον του πλανήτη, νομίζω ότι την έχουμε πατήσει. Δεν είμαι απαισιόδοξος, θεωρώ ότι είμαι ρεαλιστής και πραγματιστής. Αισθάνομαι χαμένος συνεχώς και ο κόσμος μού φαίνεται όλο και πιο παράξενος».

Η ταινία κινείται μόνιμα ανάμεσα στην ουτοπία και τον πραγματισμό, χρησιμοποιώντας τελικά την κοινωνική σάτιρα και την επιστημονική φαντασία απλώς ως αφορμή για να αφηγηθεί μια ακόμα ιστορία για «μικρούς ανθρώπους», πιο φιλόδοξα και πιο ουμανιστικά από ποτέ, μέσα από συνεχή επεισόδια που κλιμακώνονται μέχρι να βρουν τον προορισμό τους στην καρδιά του θεατή, χρησιμοποιώντας τα δάκρυα, το χιούμορ και το παράδοξο για να πουν μια ιστορία οικουμενική και, ταυτόχρονα, απόλυτα προσωπική. Οι μικροί άνθρωποι του Αλεξάντερ Πέιν έγιναν μόλις μεγαλύτεροι από ποτέ.

 Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Πέιν (Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Οι απόγονοι» το 2014, Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Πλαγίως» το 2005, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία για το «Σχετικά με τον Σμιντ» το 2003, Βραβείο Καλύτερου σεναρίου για το «Citizen Ruth» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1996)

Σενάριο: Αλεξάντερ Πέιν, Τζιμ Τέιλορ (Όσκαρ Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου για το «Πλαγίως» το 2005, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου σε ταινία για το «Σχετικά με τον Σμιντ» το 2003, Βραβείο Καλύτερου σεναρίου για το «Citizen Ruth» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1996)

Πρωταγωνιστούν: Ματ Ντέιμον (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σεναρίου για το «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» το 1998, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου για το «Η διάσωση» το 2016, Ασημένια Άρκτο για το «Ο καθοδηγητής» το 2007 και για το «Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ» το 1998 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου), Κριστόφ Βαλτς (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία για το «Django, Ο τιμωρός» το 2013, Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε ταινία, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου & Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερου ηθοποιού για το «Άδωξοι Μπάσταρδη» το 2010), Χονγκ Τσάου, Κρίστεν Γουίγκ

Διάρκεια: 135 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Z5yXfL4OdsQ