Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 14.12.2017)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 14.12.2017
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, καταφθάνουν στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες αξιόλογες πρεμιέρες. Ο «Πόλεμος των Αστρων» φυσικά μονοπωλεί το ενδιαφέρον απέναντι σε μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς με χώρα καταγωγής την Ουγγαρία, μια ελληνική ταινία που θα άξιζε να τη δεις και το «Coco» που φιλοδοξεί να προστεθεί στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες κινουμένων σχεδίων.

Coco
των Λι Άνκριτς και Έϊντριαν Μολίνα

Η Pixar επιστρέφει με τη 19η της ταινία, για να οδηγήσει το σινεμά ακόμα παραπέρα, με πρωτόγνωρες εικόνες και μία συναρπαστική ιστορία που ακουμπά, με το παγκόσμιο μήνυμά της, μικρούς και μεγάλους. Το «Coco» είναι μια πολύχρωμη περιπέτεια που τιμά τις μεξικάνικες παραδόσεις και μας ταξιδεύει στην πολύβουη Χώρα των Ζωντανών αλλά και στη μαγική Χώρα των Προγόνων με όχημα την αγάπη για τη μουσική. Μια ταινία που γιορτάζει την αξία και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της κάθε οικογένειας, με ένα πρωτότυπο μωσαϊκό αξέχαστων χαρακτήρων, που υφαίνουν όλοι μαζί μία συγκινητική, ξεκαρδιστική και καθηλωτική ιστορία.

Η ταινία μας παρουσιάζει τον Μιγκέλ, ένα φιλόδοξο πιτσιρίκο, μουσικό και αυτοδίδακτο κιθαρίστα, που ονειρεύεται να ακολουθήσει τα χνάρια του ειδώλου του, Ερνέστο δε λα Κρουζ, του πιο διάσημου μουσικού στην ιστορία του Μεξικό. Αλλά η οικογένεια του Μιγκέλ απαγορεύει τη μουσική. Χρόνια πριν, η προ-προγιαγιά και ο προ-προπάππους του Μιγκέλ βρέθηκαν σε αδιέξοδο: εκείνη ήθελε να μεγαλώσει την οικογένεια της στη Σάντα Σεσίλια, αλλά εκείνος δεν ήθελε να αφήσει το όνειρο του και παράτησε την οικογένεια του για να γίνει μουσικός. Ως αποτέλεσμα, από γενιά σε γενιά, η οικογένεια απαγόρευσε τη μουσική, γεγονός που δυσαρεστεί τον Μιγκέλ. Οι παρορμητικές κινήσεις του προκαλούν ένα μαγικό γεγονός και ξαφνικά είναι ορατός μόνο από αυτούς που έχουν έρθει από την Χώρα των Προγόνων για την Ντία ντε λος Μουέρτος. Αυτός ο ολοζώντανος και χρωματιστός παράλληλος κόσμος κατοικείται από γενιές και γενιές ανθρώπων που έχουν αφήσει πίσω τους τη Χώρα των Ζωντανών, συμπεριλαμβανομένων και των προγόνων του ίδιου του Μιγκέλ, που τον αναγνωρίζουν αυτόματα και προσφέρονται να τον βοηθήσουν.

Από το Παρίσι μέχρι την Μπαμπουλόπολη, η Pixar Animation Studios εξερευνά πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους κόσμους. Η έρευνα φυσικά είναι η θεμέλιος λίθος για τη δημιουργία αυτών των φανταστικών, αλλά  και αληθοφανών κόσμων και των κατοίκων τους, είτε είναι παιχνίδια σε παιδικό δωμάτιο είτε σπίτια που απογειώνονται από ένα μάτσο μπαλόνια. Με φόντο το Μεξικό, το Coco παρουσιάζει δύο διαφορετικούς κόσμους: Τη Χώρα των Ζωντανών και τη Χώρα των Προγόνων. Οι δημιουργοί έκαναν έρευνα από διάφορες πλευρές, μίλησαν με ειδικούς και συμβούλους, μελέτησαν τη μεξικάνικη τέχνη, τον κινηματογράφο και τη μουσική και ταξίδεψαν στο Μεξικό για να αποκτήσουν την εμπειρία των παραδόσεων, να συναντήσουν ανθρώπους και να δούνε από πρώτο χέρι πού θα ζούσαν οι χαρακτήρες τους.

Οι δημιουργοί συνεργάστηκαν με μία ομάδα ειδικών σε θέματα πολιτισμού, ανάμεσα τους και ο σκιτσογράφος με ειδίκευση σε πολιτικά θέματα, Lalo Alcaraz, ο θεατρικός συγγραφέας Octavio Solis και η συγγραφέας για θέματα τέχνης και κληρονομιάς Marcela Davison Aviles. Οι σύμβουλοι, των οποίων οι οικογένειες κατάγονται από το Μεξικό, έδωσαν τη γνώμη τους για τα πάντα από τα ρούχα μέχρι τη διακόσμηση, τη χρωματική παλέτα, ακόμα και το διάλογο, ενθαρρύνοντας τη μείξη αγγλικών με ισπανικά στο σενάριο με έναν τρόπο που να μη χρειάζεται μετάφραση.

Κάθε νότα που ακούγεται από κιθάρα στην ταινία είναι τεχνικά σωστή. Οι κινηματογραφιστές γύρισαν σκηνές με τους μουσικούς να παίζουν κάθε τραγούδι και τοποθέτησαν κάμερες GoPro στις κιθάρες τους, προκειμένου να δώσουν στους animators σημεία αναφοράς για να σχεδιάσουν τις σκηνές. Χρειάστηκε, μάλιστα, νέος κώδικας για να φανεί ο τρόπος που οι χορδές της κιθάρας πάλλονταν. Το τραγούδι «Remember Me», που ακούγεται αρκετές φορές στην ταινία, έχει γραφτεί από τους Κρίστεν Άντερσον – Λόπεζ και Ρόμπερτ Λόπεζ, την ομάδα πίσω από το βραβευμένο με Όσκαρ τραγούδι «Let it Go» από την ταινία «Ψυχρά κι ανάποδα».

Fun fact! Όταν ο Μιγκέλ σταματά να κοιτάξει ένα τραπέζι με τα περίφημα γλυπτά στην Σάντα Σεσίλια, μπορεί κανείς να δει δύο μικρά αγαλματάκια με τη μορφή ψαριών κλόουν, μια αναφορά στο Μάρλιν και το Νέμο, τους επιτυχημένους ήρωες της Pixar. Φυσικά, δεν είναι οι μόνοι «βετεράνοι» που κάνουν την εμφάνισή τους. Ανάμεσα σε άλλους βλέπουμε τον Κέβιν του Up, ο οποίος ενέπνευσε διάφορες μορφές στη Χώρα των Νεκρών.

Σκηνοθεσία: Λι Άνκριτς (Όσκαρ & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων για το «Toy Story 3» το 2011), Έϊντριαν Μολίνα

Σενάριο: Μάθιου Άλντριχ, Έϊντριαν Μολίνα

Με τις φωνές των: Ιωάννης Παναγιώτης Χασιώτης, Χριστίνα Κουτσουδάκη, Βίνα Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπαδάτος, Σοφία Παναηλίδου, Χρήστος Θάνος, Γιώργος Ζαχαρόπουλος, Σία Κοσκινά

Διάρκεια: 109 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=zmOOKWNtZpc

Star Wars: Οι Τελευταίοι Jedi (Star Wars: The Last Jedi)
του Ράιαν Τζόνσον

Δεν υπάρχει κάτι που να έχει συζητηθεί περισσότερο τη φετινή χρονιά (κινηματογραφικά τουλάχιστον). Σημείωση: δεν περιέχονται spoilers για την υπόθεση της ταινίας, διαβάστε ελεύθερα.

Στο «Star Wars: Οι Τελευταίοι Jedi» της Lucasfilm, η ιστορία των Σκαϊγουόκερ συνεχίζεται, καθώς οι πρωταγωνιστές του «Η Δύναμη Ξυπνάει» ενώνουν τις δυνάμεις τους με άλλους γαλαξιακούς ήρωες, σε μια επική περιπέτεια που ξεκλειδώνει αρχαία μυστήρια της Δύναμης και τρομερές αποκαλύψεις για το παρελθόν. Οι Επαναστάτες βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, καθώς το Πρώτο Τάγμα έχει ανακαλύψει το κρησφύγετό τους και τους απειλεί. Την ώρα που ο Κάιλο Ρεν έρχεται αντιμέτωπος με τα αισθήματά του για τη δολοφονία του πατέρα του, η Ρέι βρίσκεται σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη, σε μια προσπάθεια να πείσει τον Λουκ Σκαϊγουόκερ να επιστρέψει και να βοηθήσει τη Λέια και τους Επαναστάτες.

Η ταινία καταφέρνει για μια ακόμα φορά να κάνει μεγάλα πράγματα και να δώσει μια άλλη διάσταση σε όλο το σύμπαν, τους χαρακτήρες, την ατμόσφαιρα και γενικότερα ότι περιβάλλεται από αυτά. Είναι εντυπωσιακή και απολαυστική με τη δράση να είναι ασταμάτητη και το ρυθμό να μη χαλαρώνει σχεδόν καθόλου. Από την αρχή μέχρι και το φινάλε συνδυάζει με έξοχο τρόπο, δράση, υπόθεση. Με συνδυασμό παλιών και νέων χαρακτήρων, σέβεται τις πρωτότυπες ταινίες και ακόμα ξέρει να τιμάει πρόσωπα, χωρίς παράλληλα να πηγαίνει πίσω τις τωρινές καταστάσεις.

 Βασιζόμενη στις αρχετυπικές ιδέες του Star Wars (η μάχη του καλού με το κακό, η συνύπαρξη και των δύο μέσα σε οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό στο σύμπαν) και προχωρώντας λίγο παρακάτω στην ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης – θέμα με το οποίο ασχολείται εδώ ο Ράιαν Τζόνσον περισσότερο από άλλους σκηνοθέτες του Star Wars -, αλλά χωρίς να χάνει στιγμή τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα της, η ταινία είναι μια καλοδεχούμενη προσθήκη στο σύμπαν του Star Wars. Ο Ράιαν Τζόνσον δεν ενδιαφέρεται μόνο για την ιστορία μιας «προνομιούχου» και ηρωικής οικογένειας, αλλά συχνά στρέφει το βλέμμα του στους αδικημένους του σύμπαντος του Star Wars. Κάπως έτσι, το Επεισόδιο VIII καταφέρνει να διατηρήσει ταυτόχρονα την αγάπη στη μαγεία του αρχικού Star Wars, αλλά φροντίζει παράλληλα να την εξελίξει μιλώντας για την ανάγκη σεβασμού στο παλιό και την πίστη στο νέο.

Εν κατακλείδι μιλάμε για ένα blockbuster πολύ ισορροπημένο, το οποίο σέβεται τους οπαδούς του και γενικότερα όλο το franchise, έχει μεγάλες δόσεις δράσης, χιούμορ, που σίγουρα θα απολαύσουν οι θεατές και δεν θα θέλουν να τελειώσει. Κι ας κρατάει γεμάτες 2,5 ώρες, σίγουρα έχει κάποια μεμονωμένα ψεγάδια, αλλά δεν επηρεάζουν το συνολικό αποτέλεσμα.

Τον Αύγουστο του 2014 επιβεβαιώθηκε η συμμετοχή του Ράιαν Τζόνσον στη σκηνοθετική καρέκλα, αλλά και στο σενάριο. Για τη συγγραφή εμπνεύστηκε ιδέες από ταινίες όπως τα: Ατσαλένιοι Αετοί, Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι, Γκάνγκα Ντιν, Σαχάρα, Three Outlaw Samurai (ιαπωνική του 1964) και Letter Never Sent (σοβιετική περιπέτεια του 1960).

 Δεν θα μπορούσε να κλείσει αυτό το κείμενο χωρίς μία αναφορά στην αξέχαστη Λέια, την Κάρι Φίσερ, που έφυγε από τη ζωή περίπου πριν ένα χρόνο. Οι «Τελευταίοι Τζεντάι» αποτελούν τον ιδανικό αποχαιρετισμό στην πριγκίπισσα που αγάπησαν γενιές και γενιές θεατών…

Σκηνοθεσία: Ράιαν Τζόνσον (Ειδικό βραβείο της επιτροπής για το «Brick» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2005)

Σενάριο: Ράιαν Τζόνσον

Πρωταγωνιστούν: Μαρκ Χάμιλ, Κάρι Φίσερ, Άνταμ Ντράιβερ (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Hungry Hearts» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2014), Ντέιζι Ρίντλεϊ, Όσκαρ Αϊζακ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Show Me a Hero» το 2016), Άντι Σέρκις, Ντόμναλ Γκλίσον (EFP Shooting Star Award στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2011), Λόρα Ντερν (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μουσική ή κωμική σειρά για το «Enlightened» το 2012, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε σειρά, μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Η καταμέτρηση» το 2009, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Afterburn» το 1993, Μις Χρυσή Σφαίρα το 1982, Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Big Little Lies» το 2017, Tribute to Independent Vision Award στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 1999), Γκουέντολιν Κρίστι, Κέλλυ Μαρί Τραν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο (Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου για το «Traffic» το 2001, Βραβείο Φεστιβάλ των Καννών Καλύτερου ηθοποιού για τα «Che: Part One» και «Che: Part Two» το 2008, SEFCA Award για το «Traffic» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2001, Βραβείο του κοινού – Καλύτερου ηθοποιού για το «21 γραμμάρια» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2003)

Διάρκεια: 152 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=SgRMCHw1Qto

Η Ψυχή και το Σώμα (On Body and Soul)
της Ίλντικο Ενιέντι

Η Ίλντικο Ενιέντι επιστρέφει μετά από ένα διάλειμμα 18 χρόνων από τη σκηνοθεσία, με αυτή την αλλόκοτη ιστορία αγάπης, η οποία κατέκτησε την Χρυσή Άρκτο στο 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η δημιουργός παραλαμβάνοντας το μεγάλο βραβείο δήλωσε χαρακτηριστικά: «Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί αυτή η ταινία και ένα μεγάλο μέρος της ήταν να κρύψουμε τι κάνουμε. Θέλαμε να σας παρουσιάσουμε μια πολύ απλή ταινία. Ήταν ρίσκο. Όλοι μου οι συνεργάτες πίστεψαν σε αυτήν, αλλά δεν μπορούσαμε να ξέρουμε αν το κοινό θα μας ακολουθούσε, γιατί αυτή η ταινία προσεγγίζεται μόνο με γενναιόδωρη καρδιά».

Η «Ψυχή και το Σώμα» ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικής ζωής, λογικής και συναισθήματος, και καλεί τους θεατές να αναρωτηθούν: πότε είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας, χωρίς περιορισμούς, όταν είμαστε ξύπνιοι ή όταν ονειρευόμαστε;

Η ταινία μας παρουσιάζει τον Εντρε και τη Μαρία, δύο εσωστρεφείς άνθρωποι, που δουλεύουν μαζί, και ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Τα όνειρα τους είναι τόσο έντονα και αληθοφανή, ώστε διστακτικά, θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαράγουν στο φως της ημέρας αυτά που έχουν δει το προηγούμενο βράδυ.

Μια ταινία για τους φόβους και τις αναστολές του να «ανοίγεται» κανείς σε άλλους και για το πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι, όταν τελικά αυτό συμβαίνει.

Η Ενιέντι τολμά να κάνει μια ταινία που παρουσιάζει σε «διπλοτυπία» το σώμα και το πνεύμα, τη λογική και το συναίσθημα και κοιτάζει να δει αν κάπου συμπίπτουν. Αυτό το κάνει εναλλάσσοντας εικόνες της αγνότητας του ανέγγιχτου δάσους, βγαλμένες από παιδικό παραμύθι. Και εικόνες της σύγχρονης βιομηχανίας, βγαλμένες από κανέναν εφιάλτη, μόνο από ένα σύνολο κανόνων και εργατών. Όπως παρατηρεί από πολύ κοντά τα ελάφια της, προσεκτικά για να μην τα τρομάξει, άλλο τόσο πλησιάζει τους ανθρώπους – ήρωές της, που είναι ήδη τρομαγμένοι από την εμπειρία της ζωής. Όπως κοιτάζει με διάχυτο φως τη διαδικασία της σφαγής («κάποια ζώα βλάφτηκαν στη διάρκεια αυτής της ταινίας, αλλά όχι λόγω αυτής της ταινίας,» σημειώνουν κλείνοντας το μάτι οι τίτλοι τέλους), άλλο τόσο κατάματα κοιτάζει τη σκοτεινή ανθρώπινη πλευρά, το τραύμα, την αδυναμία, τον πόνο, ψυχικό ή σωματικό.

Σκηνοθεσία: Ίλντικο Ενιέντι (Χρυσή Άρκτος, Prize of the Ecumenical Jury, Reader Jury of the “Berliner Morgenpost” & FIPRESCI Prize για το «Η Ψυχή και το Σώμα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2017, Χρυσή Κάμερα για το «My 20th Century» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1989)

Σενάριο: Ίλντικο Ενιέντι

Πρωταγωνιστούν: Αλεξάντρα Μπορμπέλι, Γκέζα Μορτσάνιι

Διάρκεια: 116 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=qc1BkobOpEQ

Πολυξένη: Μια Ιστορία από την Πόλη
της Δώρας Μασκλαβάνου

Ένα ζευγάρι επιφανών Κωσταντινοπολιτών, υιοθετούν μια ορφανή ελληνοπούλα, απ’ τον «άγιο» τόπο της καταγωγής τους. Της προσφέρουν ένα ισχυρό όνομα και επιζητούν την αφοσίωσή της στα γηρατειά τους. Έτσι, το 1957, η 12χρονη τότε Πολυξένη, αποχωρίζεται αναγκαστικά το μικρότερο αδερφό της στο ορφανοτροφείο και ξεκινά μια νέα ζωή με άριστες προδιαγραφές.

Μορφώνεται, ονειρεύεται και διεκδικεί τη ζωή, χωρίς να μπορεί να υποψιαστεί και να διαχειριστεί το σχέδιο εξόντωσης που στήνεται πίσω απ’ την πλάτη της με στόχο την κληρονομιά της. Το κορίτσι «λεία», ζει για πάντα, με την αθωότητα της παιδικής της ηλικίας. Ερωτεύεται τον Κερέμ, αναγνωρίζοντας σ’ αυτόν την κοινή μοίρα του ταπεινού, μοναχού ανθρώπου. Μια άνιση, απαγορευμένη και αδιέξοδη αγάπη, που γκρεμίζεται βίαια. Και η Πολυξένη – πολύ ξένη – θυσιάζεται ανελέητα στο «πανηγύρι της ματαιοδοξίας» ενός περιβάλλοντος άθλιων ανθρώπων.

Όλη η ταινία – εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία –  είναι χτισμένη πάνω στο χαρακτήρα της Πολυξένης την οποία υποδύεται με δυναμισμό και αυταπάρνηση η εξαιρετική Κάτια Γκουλιώνη, μια ηθοποιός που έχει, εκτός από τη φυσική χάρη, και την τεχνική ικανότητα να βγάζει από τους χαρακτήρες που υποδύεται τα πιο ισχυρά στοιχεία τους. Η αποφασιστικότητα και απλότητα με την οποία δίνει η ηθοποιός όλη την γκάμα του συναισθηματικού κόσμου της είναι το δυνατό όπλο του φιλμ.

Ένα μελόδραμα που αξίζει πραγματικά τα δάκρυα του θεατή. Ένα ζήτημα αιώνιο μέσα σε έναν κόσμο σκοτεινό που πολεμά τον ίδιο τον εαυτό του. Ένα πρόβλημα επαναλαμβανόμενο – έχει συμβεί πόσες φορές και σήμερα συμβαίνει τόσες πολλές ακόμη φορές: οικογένειες χάνονται. Αδέρφια χωρίζονται. Και δε ξαναβρίσκονται ποτέ. Τα προσφυγόπουλα το ζούνε κάθε μέρα…

Σκηνοθεσία: Δώρα Μασκλαβάνου

Σενάριο: Δώρα Μασκλαβάνου

Πρωταγωνιστούν: Κάτια Γκουλιώνη, Οζγκούρ Εμρέ Γιλντιρίμ, Λυδία Φωτοπούλου, Ακύλλας Καραζήσης, Νίκος Χατζόπουλος, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Υβόννη Μαλτέζου (Βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για το «Θα το Μετανιώσεις» το 2002 και Βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου για το «Ιαγουάρος» το 1994 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=7g_i_c_vKTw

Δεν Είμαι η Μαντάμ Μποβαρύ (I’m not Madame Bovary)
του Ζιαογκάνγκ Φενγκ

Για να αποκτήσουν ένα διαμέρισμα που παρέχει το κράτος στους νέους που παραμένουν ανύπαντροι, η Λι και ο σύζυγός της παίρνουν ψεύτικο διαζύγιο. Μετά το διαζύγιο όμως, ο άντρας της μετακομίζει στο διαμέρισμα με μία άλλη γυναίκα, την οποία παντρεύεται. Εξαπατημένη και ντροπιασμένη, η Λι, θα ξεκινήσει έναν ατέλειωτο δικαστικό αγώνα, για να αποδείξει τη δολοπλοκία του συζύγου της και να αποκαταστήσει την χαμένη της τιμή. Από το μικρό χωριό που ζει, η μάχη της θα φτάσει μέχρι τα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια, στο Πεκίνο.

Βασισμένη στο βιβλίο του Ζενγιούν Λιου, ο οποίος υπογράφει και το σενάριο, η ταινία εξετάζει τις συγκρούσεις που προκύπτουν όταν μια κοινωνία εξαρτημένη από ένα σύστημα χάριτος και προσωπικών εξυπηρετήσεων, εξελίσσεται σε μια κοινωνία που υπακούει σε ένα συστημικό κράτος δικαίου. Η ηρωίδα, χειρίζεται την αντιπαράθεσή της με τον πρώην σύζυγό της, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει για να αποκαλύψει τη σημασία του κανόνα δικαίου σε μια σύγχρονη κοινωνία. Ενώ ο πρωτότυπος κινεζικός τίτλος, «Δεν είμαι η Παν Τζιλιάν», είναι μια αναφορά στη μυθική φιγούρα της κινεζικής λογοτεχνίας, αρχέτυπο της σατανικής γυναίκας, ο διεθνής τίτλος χρησιμοποιεί ένα άλλο όνομα, που στην Δυτική κουλτούρα, συμβολίζει την άπιστη γυναίκα και σύζυγο, αυτό της Μαντάμ Μποβαρύ.

Η εικαστική προσέγγιση της ιστορίας, είναι τουλάχιστον πρωτοποριακή. Ο Φενγκ, επιλέγει να χρησιμοποιήσει κυκλικό κάδρο στο μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης, δημιουργώντας μια αίσθηση απόστασης και αποξένωσης. Ο θεατής καλείται να παρακολουθήσει την δράση πιο αντικειμενικά, βιώνοντας τις επίπονες αλήθειες που κρύβονται κάτω από τον παραλογισμό της ιστορίας και το σαρκαστικό χιούμορ της ταινίας.

Μια καυστική σάτιρα γυρισμένη με πρωτοφανή εικαστική ματιά, ένα κωμικό σχόλιο πάνω στη γραφειοκρατία και τον φόβο των ανδρών απέναντι στην ακούραστη προσπάθεια μιας γυναίκας να τα βάλει με το «Σύστημα».

Σκηνοθεσία: Ζιαογκάνγκ Φενγκ (Future Film Festival Digital Award για το «Δείπνο δολοφόνων» Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2006)

Σενάριο: Ζενγιούν Λιου

Πρωταγωνιστούν: Μπινγκμπίνγκ Φαν, Τάο Γκούο, Πενγκ Ντα

Διάρκεια: 129 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=aJSIypYoXmM

Χριστούγεννα και ΣΙΑ (Santa & Cie)
του Αλέν Σαμπά

Ενώ όλες οι προετοιμασίες του Άγιου Βασίλη για τα Χριστούγεννα δουλεύουν ρολόι, λίγες μέρες πριν την παραμονή, τα πάντα καταρρέουν. Τα 92.000 ξωτικά του ξαφνικά αρρωσταίνουν, το ένα μετά το άλλο και σταματά η παραγωγή των παιχνιδιών! Το πλήγμα είναι μεγάλο. Ποιος θα φτιάξει τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά του κόσμου; Με τα Χριστούγεννα να κινδυνεύουν, ο Άγιος Βασίλης δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να επισκεφτεί τη Γη μαζί με τους ταράνδους του, ώστε να βρει 92.000 βιταμίνες για να γιατρευτούν τα ξωτικά του. Τα πράγματα, όμως, εκεί δεν είναι τόσο εύκολα όσο περίμενε και σύντομα συνειδητοποιεί πως θα χρειαστεί βοήθεια για να φέρει εις πέρας το καθήκον του, να μοιράσει δώρα σε όλα τα παιδιά του κόσμου!

Οι γαλλικές κωμωδίες, εκτός από τις καλοκαιρινές τους εξορμήσεις στις ελληνικές αίθουσες, φέτος αποφασίζουν να εισβάλλουν και την περίοδο των Χριστούγεννων, με το σκηνοθέτη/σεναριογράφο/πρωταγωνιστή Αλέν Σαμπά να κάνει μια ταινία γεμάτη από γιορτινό πνεύμα και μαγεία, αλλά ταυτόχρονα να την κρατά γερά στο έδαφος με αρκετές δόσεις ειρωνείας και πιο ενήλικου χιούμορ.

Σκηνοθεσία: Αλέν Σαμπά (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης πρώτης ταινίας για το «Didier» το 1998)

Σενάριο: Αλέν Σαμπά

Πρωταγωνιστούν: Αλέν Σαμπά, Πιο Μαρμάι, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Οντρέι Τοτού (Βραβείο Σεζάρ Πλέον υποσχόμενης Γαλλίδας ηθοποιού για το «Venus Beaute – Ινστιτούτο ομορφιάς» το 2000), Μπρούνο Σάντσες, Λουϊζ Σάμπα, Νταβίντ Μαρσέ, Γκρεγκουάρ Λουντί

Διάρκεια: 92 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=FcWO0LyQKac