Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 18.10.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 18.10.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Επιδρομή ταινιών έχουμε και αυτήν την εβδομάδα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες. Ταινίες που αρχίζουν να «μυρίζουν» Όσκαρ, αλλά και μερικές που αναμένεται να συζητηθούν πολύ φέτος. Ανάμεσά τους συναντάμε μια σπαρακτική ιστορία αγάπης που διατρέχει τη σύγχρονη ιστορία της Πολωνίας, το πρώτο ανθρώπινο βήμα στο φεγγάρι, το motel Ελ Ροαγιάλ που κρύβει τα δικά του μυστικά πίσω από τα neon φώτα του, ένα αθλητικό μελόδραμα, ένα παράδοξο δράμα από το Ισραήλ, μια ιστορία για το πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις για την αγάπη, ένα δικαστικό δράμα, τη βιογραφία του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μια ιστορία εκδίκησης και μια ταινία για την αγάπη ενός πατέρα για τον γιο του.

Ψυχρός Πόλεμος (Zimna wojna)
του Πάβελ Παβλικόφσκι

Στη μεταπολεμική Πολωνία, η Ζούλα επιλέγεται για τη φωνή της σε μια χορωδία παραδοσιακής μουσικής που γρήγορα θα γίνει όργανο για τη διάδοση των ιδανικών του κομμουνισμού. Εκεί θα γνωρίσει το Βίκτορ, έναν μποέμ πιανίστα που την ξεχωρίζει αμέσως για το ταλέντο και το ταμπεραμέντο της και θα τον ερωτευτεί παράφορα. Το ίδιο κι αυτός. Όχι όμως τόσο ώστε να την πάρει μαζί του, όταν σχεδιάζει να φύγει για το Παρίσι και να γίνει μέλος μιας παρέας ποιητών και καλλιτεχνών.

Η Ζούλα θα τον ακολουθήσει και θα προσπαθήσει να ζήσει μαζί του το όνειρο μια άλλης ζωής, μέχρι που πρώτη αυτή μετά από χρόνια θα επιστρέψει στην Πολωνία, χωρίς το Βίκτορ, σε μια αλληλουχία διαδρομών μέσα και έξω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα που θα σημαδευτούν ανεξίτηλα από το παράδοξο της σχέσης τους – μια σχέση παράφορου πάθους, ζήλειας, περιφρόνησης και ψυχρότητας.

Αν ο Πάβελ Παβλικόφσκι ήθελε να μεταφέρει όλη την ταραγμένη, παράλογη, στιγματισμένη από μικρές και μεγάλες τραγωδίες ιστορία του Ψυχρού Πολέμου μέσα στην ερωτική ιστορία αυτών των δύο ανθρώπων, το κάνει με τον ωραιότερο τρόπο καθώς το ασπρόμαυρο τετράγωνο κάδρο γίνεται ο περιορισμένος, ασφυκτικός, συνάμα ρομαντικός και όμως κλειστοφοβικός χώρος μέσα στον οποίο η Ζούλα και ο Βίκτορ θα ανακαλύψουν πως, ενώ δεν μπορούν να ζήσουν μαζί, είναι αδύνατον να ζήσουν χωριστά.

Με το ένα πόδι στην κομμουνιστική Πολωνία του σταλινισμού, της φολκλόρ προπαγάνδας και της βίαιης ενηλικίωσης και με το άλλο στο Παρίσι της τζαζ, του ελεύθερου σεξ, των ποιητών και της βίαιης δεύτερης ενηλικίωσης, η Ζούλα και ο Βίκτορ νιώθουν ξένοι όχι μόνο στις χώρες που θα περιπλανηθούν κάθε φορά για να συναντήσουν ο ένας τον άλλον αλλά και μέσα στις «χώρες» που ορίζουν τη σχέση τους, τον ίδιο τους τον εαυτό. Κατακερματισμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες τους, όσα θα ήθελαν να έχουν και όσα πρέπει να θυσιάσουν για να νιώσουν ευτυχισμένοι, μοιάζουν και οι δύο σαν δύο άνθρωποι που πρέπει κάθε φορά να μάθουν να ζουν μαζί από την αρχή.

Ο Παβλικόφσκι τους ακολουθεί μέσα σε ένα διάστημα 15 χρόνων – από το 1949 μέχρι και τα μισά των 60s – αφήνοντας την ιστορία τους να κυλάει ελλειπτικά, άλλοτε με λεπτομέρεια στις συναισθηματικές τους διακυμάνσεις και άλλοτε κι αυτός ψυχρά, σαν αυτός ο πόλεμος του τίτλου να διαδραματίζεται ακόμη και όταν δεν υπάρχει πια τίποτα άλλο να πεις και να τραγουδήσεις για το χρόνο που χάνεται, την αγάπη που πάντα επιστρέφει και μια Ένωση που στηρίχθηκε πάνω στην αρχέγονη έννοια του χωρισμού.

Η ταινία θα προβάλλεται αποκλειστικά από την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου στο Ολύμπιον στη Θεσσαλονίκη. Κανονική ημερομηνία κυκλοφορίας η 25η Οκτωβρίου.

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το «Ida» το 2015, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης βρετανικής ταινίας για το «Το καλοκαίρι του έρωτά μου» το 2005, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντεμπούτου από Βρετανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη ή παραγωγό για το «Last Resort» το 2001, Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη για το «Ψυχρός Πόλεμος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2018, Golden Alexander & FIPRESCI Prize – International Competition για το «Last Resort» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2000)

Σενάριο: Πάβελ Παβλικόφσκι, Γιάνους Γκλοβάκι

Πρωταγωνιστούν: Τζοάνα Κούλιγκ, Τόμας Κοτ, Μπόρις Σικ, Αγκάτα Κουλέζα, Σεντρίκ Καν (Award of the Youth – French Film για το «Trop de bonheur» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1994), Ζαν Μπαλιμπάρ (Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου για το «Barbara» το 2018, Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού για το «Dieu seul me voit» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1998)

Διάρκεια: 88 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=VtnvdFY-8G8

Ο Πρώτος Άνθρωπος (First Man)
του Ντάμιεν Σαζέλ

Η ταινία αφηγείται την καθηλωτική ιστορία σχετικά με την αποστολή που οργάνωσε η NASA ώστε να προσγειωθεί ένας άνθρωπος στο φεγγάρι κι επικεντρώνεται στον Νιλ Άρμστρονγκ και την περίοδο 1961-1969. Μια κατάθεση ψυχής, σε πρώτο πρόσωπο, βασισμένη στο βιβλίο του Τζέιμς Ρ. Χάνσεν, η ταινία πραγματεύεται τις θυσίες και το κόστος – τόσο του Άρμστρονγκ όσο και του έθνους – μιας από τις πλέον επικίνδυνες αποστολές στην ιστορία.

Δεν είναι τυχαίο που η ταινία του Ντέιμιαν Σαζέλ ονομάζεται «Ο Πρώτος Άνθρωπος», κι αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι κατά βάση αφηγείται την ιστορία του πρώτου ανθρώπου που περπάτησε στο φεγγάρι. Αντιθέτως, έχει να κάνει με τον ίδιο τον άνθρωπο, με την εμμονική του προσπάθεια να κατακτήσει το άγνωστο και με την απαραίτητη, εσωτερική του ανάγκη για νέες αρχές, λευκές σελίδες και την κατάκτηση κάθε φαινομενικά αξεπέραστου εμποδίου στη διαδρομή.

Γι’ αυτό ακριβώς από την αρχή, όπου η όψη της Γης αντικατοπτρίζεται στο σκάφανδρο του Νιλ Άρμστρονγκ, μέχρι το ιστορικά προδιαγεγραμμένο φινάλε στην επιφάνεια της Σελήνης, τόσο η αφήγηση όσο και η εικονογραφία της ταινίας παραμένει προσκολλημένη στην οπτική του Άρμστρονγκ, στις εικόνες μεγαλείου που κλέβει πίσω από τα παράθυρα του κάθε διαστημικού οχήματος στη διαδρομή για το Apollo 11, στις αναμνήσεις και τα τραύματα του οικογενειακού παρελθόντος του, στην ασφυκτική ατμόσφαιρα εντός του πιλοτηρίου.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για μια ταινία που θεωρητικά αφορά το διάστημα, ο Σαζέλ επιμένει να πατάει γερά στη Γη. Θα μπορούσε επίσης να υποστηρίξει ότι για ταινία που αφορά μια ιστορική ηρωική μορφή για την αμερικανική αλλά και την παγκόσμια ιστορία, ο Σαζέλ επιμένει μέχρι τέλους να την απομυθοποιεί. Επιπλέον, για αφήγηση που θεωρητικά προϋποθέτει μεγάλες συγκινήσεις και ακραία συναισθήματα, ο Σαζέλ με εντυπωσιακή συνέπεια φαίνεται να μάχεται για να διατηρήσει μια σχεδόν παγωμένη ψυχραιμία.

Αυτή η ταινία είναι το πραγματικά ενδιαφέρον πρώτο βήμα του Ντέιμιαν Σαζέλ στη μετά-«La La Land» εποχή, όντας ένα φιλμ που δείχνει γνήσια διάθεση για εξέλιξη, έστω μετρημένο πειραματισμό και μια χρήση μιας αφηγηματικής γλώσσας μακριά από την ασφάλεια όσων γνωρίζει ήδη καλά ως σκηνοθέτης. Το αν θα αποτελέσει ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο αλλά ένα μεγάλο άλμα για την καλλιτεχνική του περσόνα θα το δείξει μόνο το μέλλον.

Σκηνοθεσία: Ντάμιεν Σαζέλ (Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου σκηνοθέτη σε ταινία & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας για το «La La Land» το 2017, Audience Award – Dramatic & Grand Jury Prize – Dramatic για το «Χωρίς μέτρο» στοΦεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2014)

Σενάριο: Τζος Σίνγκερ (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου & Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Spotlight: Όλα στο Φως» το 2016)

Πρωταγωνιστούν: Ράιαν Γκόσλινγκ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μουσική ή κωμική ταινία για το «La La Land» το 2017), Κλερ Φόι (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά για το «The Crown» το 2017), Κρίστοφερ Άμποτ, Κάιλ Τσάντλερ, Τζέισον Κλαρκ, Κόρεϊ Στολ, Πάτρικ Φιούτζιτ, Σιάραν Χιντς, Ολίβια Χάμιλτον, Πάμπλο Σράιμπερ, Λούκας Χάας, Ίθαν Έμπρι

Διάρκεια: 141 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=AXOz3OWIvS0

Δύσκολες ώρες στο Ελ Ροαγιάλ (Bad Times at the El Royale)
του Ντρου Γκόνταρντ

Επτά άγνωστοι, ο καθένας με ένα κρυμμένο μυστικό, συναντιούνται στο Ελ Ροαγιάλ της Λίμνης Τάχο, ένα ερειπωμένο ξενοδοχείο με σκοτεινό παρελθόν. Κατά τη διάρκεια μιας μοιραίας νύχτας, όλοι θα έχουν μια τελευταία ευκαιρία για λύτρωση… πριν όλα πάνε κατά διαόλου.

Η καινούρια ταινία του Ντρου Γκόνταρντ θα μπορούσε να οριστεί με τους κανόνες ενός άλλου είδους αυτό του pulp fiction και των αστυνομικών ταινιών μυστηρίου, μιας παρελθούσας εποχής.

Τοποθετημένο στα τέλη των ‘60ς το οριστικό τέλος της αμερικανικής αθωότητας, φωτισμένο από την θολή λάμψη των neon που τρεμοπαίζουν και τσαλακωμένο όσο το κάποτε θεαματικό μα τώρα απλά ξεπεσμένο motel όπου διαδραματίζεται, το φιλμ αποπνέει έναν γοητευτικά ρετρό μα και την ίδια στιγμή βαθιά μελαγχολικό και απαισιόδοξο αέρα.

Ρίχνοντας στο μίξερ της πλοκής του τα πάντα από την πολιτική κατάσταση της Αμερικής στη δεκαετία του ‘60, τον πόλεμο του Βιετνάμ, τις φυλετικές εντάσεις, την αυγή των hippies και των cult, τη θρησκεία και τις προσωπικές αμαρτίες, ντύνοντας τις εικόνες με ένα θριαμβευτικό soundtrack παιγμένο από ένα παλιό julebox, ή από τη σαρωτική φωνή της φανταστικής Σίνθια Ερίβο, το φιλμ έχει τόσα επίπεδα όσα και το ίδιο το μοτέλ Ελ Ροαγιάλ που κρύβει κι αυτό όπως και οι επισκέπτες του τα δικά του μυστικά.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που θα παγιδευτούν στο ξενοδοχείο εκείνο το μοιραίο βράδυ μετράμε έναν πωλητή ηλεκτρικών σκουπών που επιμένει να κλείσει ένα συγκεκριμένο δωμάτιο, για να ανακαλύψει εκεί μια πλούσια συλλογή από κοριούς, έναν ιερέα του οποίου η μνήμη δεν είναι αυτό που ήταν, μια back-up τραγουδίστρια που ονειρεύεται μια σόλο καριέρα, ένα άγριο κορίτσι που δεν σηκώνει πολλά και κουβαλάει ιδιαίτερες «αποσκευές», ένα ρεσεψιονίστα που δεν είναι ποτέ στη θέση του κι αργότερα, καθώς το βράδυ θα προχωρήσει, τον Μπόμπι Λι που δεν έμαθε ποτέ σε τι χρησιμεύουν τα κουμπιά του πουκαμίσου.

Το παζλ που θα χτίσει ο Γκόνταρντ μέσα από αυτά τα κομμάτια, με μπρος και πίσω στο χρόνο, με κομμάτια από τις ιστορίες του καθενός, με αποκαλύψεις και εκπλήξεις, μέσα από κρυμμένους διαδρόμους και διπλούς καθρέφτες, με όπλα και κλεμμένες super 8, με μπόλικη βία, απρόσμενους θανάτους και συνεχιζόμενες εκπλήξεις, θα είναι μερικές φορές λίγο πιο φλύαρο από όσο θα έπρεπε, μα ποτέ τίποτα λιγότερο από ενδιαφέρον.

Σκηνοθεσία: Ντρου Γκόνταρντ

Σενάριο: Ντρου Γκόνταρντ

Πρωταγωνιστούν: Τζεφ Μπρίτζες (Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου & Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική ταινία για το «Crazy Heart» το 2010), Σίνθια Ερίβο, Ντακότα Τζόνσον (Miss Golden Globe το 2006), Κρις Χέμσγουορθ, Νικ Οφερμαν, Τζον Χαμ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε δραματική σειρά για το «Mad Men» το 2016 & το 2008), Κάιλι Σπάνι, Λούις Πούλμαν

Διάρκεια: 141 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=QWsaAerW9eI

Το ένστικτο της επιβίωσης (Journeyman)
του Πάντι Κόνσιντιν

Ο Μάτι Μπέρτον, πρωταθλητής του μποξ που ζει σε ένα πολυτελές σπίτι με την αφοσιωμένη γυναίκα Έμα και το κοριτσάκι τους, ετοιμάζεται για έναν τελευταίο αγώνα, θέλοντας να αποδείξει πως η θέση του ως πρωταθλητής δεν είναι συμπτωματική όπως ειπώθηκε. Όμως το ματς, αν και νικηφόρο γι’ αυτόν, θα αποδειχθεί καθοριστικό. Λίγα λεπτά μετά την επιστροφή του στο σπίτι, καταρρέει από εσωτερικό τραύμα. Και ξυπνώντας από την επέμβαση στον εγκέφαλο, έχει πλέον κατεστραμμένες τη νόηση και τη μνήμη.

Ο Πάντι Κόνσιντιν επανέρχεται μετά από 6 χρόνια κινηματογραφικής απουσίας με μια ιστορία πόνου και εξιλέωσης, τοποθετημένη στο τερέν της πυγμαχίας, που όμως χρησιμεύει ως πρόσχημα μόνον για να εκθέσει ο γνωστός Βρετανός καρατερίστας τη χριστιανική κοσμοαντίληψή του.

Με την πραγματικά εντυπωσιακή σύνθεση του ιδίου του Κόνσιντιν, σε ένα πρωτίστως σωματικό παίξιμο και την εναρμονισμένη στο θέμα «κλινικότητα» της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, τούτο το εντός των τειχών δράμα έχει τη δύναμή του. Είναι, ωστόσο, στη σύνδεση με τα εκτός των τειχών τεκταινόμενα που η ταινία υστερεί. Ποιο είναι το άμεσο φιλικό ή οικογενειακό περιβάλλον της φαμίλιας Μπέρτον; Δε θα μάθουμε ποτέ. Ούτε και θα καταλάβουμε ποια ακριβώς είναι η Έμα πέραν της περιορισμένης από το σενάριο θέσης της σε στωική σύντροφο.

Ακόμη και οι προπονητές του ήρωα – που εμφανίζονται πολύ αργά στο φιλμ – χρησιμεύουν ως εργαλεία και μόνο στην πορεία της αποκατάστασής του, αμήχανοι και ενοχικοί. Περίπου σαν το αντίπαλο μποξέρ που τον έστειλε στο νοσοκομείο, που κι αυτός καταλήγει εκεί, δίπλα του, έτσι για να επικυρωθεί η συμφιλίωση σε όλα τα επίπεδα. Κανέναν δε θ’ αφήσει έρημο και αλύτρωτο ο Θεός της αγάπης και της συγχώρεσης σε τούτο το περίκλειστης μεταφυσικής και κούφιας επιχειρηματολογίας προσωπικό έπος.

Σκηνοθεσία: Πάντι Κόνσιντιν (Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου ντεμπούτου από Βρετανό σεναριογράφο, σκηνοθέτη ή παραγωγό για το «Tyrannosaur» το 2012, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Dog Altogether» το 2008, Directing Award – World Cinema / Dramatic για το «Tyrannosaur» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2011, Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού για το «Last Resort» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2000, Silver Lion – Short Film για το «Dog Altogether» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2007)

Σενάριο: Πάντι Κόνσιντιν

Πρωταγωνιστούν: Πάντι Κόνσιντιν, Τζόντι Γουίτακερ, Πολ Πόπλγουελ, Τόνι Πιτς, Άντονι Γουέλς, Μπρένταν Ινγκλ

Διάρκεια: 92 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=N_jhrHkCio4

Πόθος (Ga’agua)
του Σάβι Γκάμπιζον

Ο Αριέλ είναι ένας κομψός κι ευκατάστατος μεσήλικας εργοστασιάρχης, χωρίς καμιά ευθύνη στον κόσμο, εκτός από τη δουλειά του και τον εαυτό του. Ώσπου η Ρόνιτ, μια παλιά κοπέλα του, τού αποκαλύπτει πως όταν χώρισαν, 20 χρόνια νωρίτερα, ήταν έγκυος. Γέννησε το γιο του, τον Άνταμ, κι εκείνος σκοτώθηκε μόλις λίγες μέρες νωρίτερα σε δυστύχημα.

Πρόθυμος ν’ αγκαλιάσει αυτή τη νέα και ξαφνική πτυχή της ζωής του, ο Αριέλ πηγαίνει στη μικρή πόλη όπου ζει η Ρόνιτ, για την κηδεία. Μένει, όμως, όλο και παραπάνω, σαν υπνωτισμένος και προσπαθεί να γνωρίσει, έστω τώρα, τον Άνταμ μέσα από τους κοντινούς του ανθρώπους: την κοπέλα του, τη δασκάλα γαλλικών με την οποία ήταν ερωτευμένος, τον κολλητό του φίλο. Η αρχική συμπόνοια όλων δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στην αποκάλυψη της σκοτεινής πλευράς του Άνταμ, που ο Αριέλ αρνείται να παραδεχτεί. Ζει μέσα στη ζωή του γιου του και, για άλλη μια φορά, επιλέγει να μην πάρει καμιά ευθύνη.

Με τον δικό του τρόπο, ο Γκάβιζον χτίζει μια ταινία για το βάρος της πατρότητας, αλλά και για το βάρος όσων από φόβο κανείς δεν έχει κάνει στη ζωή του, δεν έχει αναλάβει, δεν τολμά να τα κοιτάξει στα μάτια. Μια ταινία για τις οικογενειακές, ή κάθε είδους, σχέσεις, μέσα από τα μυστικά των οποίων ο καθένας καθορίζει, θέλοντας ή μη, τον δικό του εαυτό. Για τον πόθο να διορθώσει τα πάντα, να προσποιηθεί ότι όλα είναι καλά.

«Όταν βρισκόμουν σε διαδικασία διαζυγίου, περίπου 5 χρόνια πριν, με βασάνιζαν αρκετά ερωτήματα. Πώς θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα; Πώς θα εξελιχθεί η σχέση μου με τα παιδιά μου; Αναρωτιόμουν αν ήμουν καλός πατέρας και αν θα εξακολουθούσα να είμαι στο μέλλον. Από αυτές τις σκέψεις ‘γεννήθηκε’ η ιδέα του σεναρίου. Η πλοκή, που ‘ξεφύτρωσε’ από την καθημερινότητα που ζούσα, κατέληξε σε άλλους κόσμους και πήρε άλλη μορφή. Όμως, κάτω από το βαρύ μακιγιάζ, καταφέρνουμε – συχνά – να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά χαρακτηριστικά. Η ταινία αποτελεί ξεκάθαρα μια απόπειρα να εξετάσουμε το τι σημαίνει να είσαι γονιός. Πιστεύω πως η περιγραφή που ταιριάζει περισσότερο σε αυτή την ταινία μου είναι ‘μια κωμωδία που προκαλεί μεγάλη θλίψη’» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Παρότι η προτεραιότητα του Γκάβιζον μοιάζει να είναι όχι η ουσία αλλά το ύφος, η ταινία καταφέρνει να έχει ένα μελαγχολικό, τρυφερό αντίκτυπο, κυρίως επειδή η καρδιά της μοιάζει τόσο οικεία, μιλά για τόσο γνώριμα, τρωτά ανθρώπινα στοιχεία.

Σκηνοθεσία: Σάβι Γκάμπιζον (BNL People’s Choice Award για το «Πόθος» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Σάβι Γκάμπιζον

Πρωταγωνιστούν: Σάι Αβίβι, Ασι Λέβι, Νέτα Ρίσκιν, Έλα Άρμονι, Σμιλ Μπελ Άρι, Άνταμ Γκαμπάι, Σίρι Γκόλαν, Γίφταχ Καμίνερ

Διάρκεια: 100 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=OSbTZYwxHns

Κτήνος (Beast)
του Μάικλ Πιρς

Σε μια μικρή νησιωτική κοινότητα, μια νεαρή γυναίκα, η Μόλ ερωτεύεται ένα μυστηριώδη  ξένο, τον Πασκάλ, ο οποίος την προτρέπει να δραπετεύσει από την καταπιεστική οικογένειά της. Όταν θα βρεθεί ύποπτος για μια σειρά βίαιων δολοφονιών, εκείνη θα τον υπερασπιστεί με πάθος. Σύντομα θα μάθει και ο ίδιος μέχρι που μπορεί να φτάσει εκείνη…

Η ταινία είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του υποψήφιου για BAFTA Σκηνοθεσίας και Σεναρίου, Μάικλ Πιρς. Έχοντας αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και αποδοχή στα φεστιβάλ του κόσμου από το Sundance και το Τορόντο μέχρι το Βερολίνο αλλά και τη δική μας Θεσσαλονίκη, η ταινία αποτελεί ένα σύγχρονο ατμοσφαιρικό ερωτικό ψυχολογικό θρίλερ.

Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος έχει μεγαλώσει στο Τζέρσεϋ της Μεγάλης Βρετανίας εκεί που εκτυλίσσεται η ταινία και επηρεασμένος από την ιστορία του ασύλληπτου κατά συρροή δολοφόνου του Τζέρσεϋ της δεκαετίας του ’60 αποφάσισε να γράψει και να σκηνοθετήσει μια εξόχως κινηματογραφική ερωτική ιστορία με στοιχεία θρίλερ.

«Απέναντι στον μυστηριώδη Πασκάλ αντιπαραθέτουμε την ψυχολογική κατάσταση της Μολ που είναι εξίσου μυστηριώδης με το δικό του παρελθόν. Μήπως και Εκείνη είναι ένα Κτήνος όπως ακριβώς υποψιάζονται για τον Πασκάλ;».

Η ταινία έχει στυλ και προσωπικότητα. Είναι φρέσκια, και έχει καταφέρει με έναν πολύ μοναδικό τρόπο κινηματογράφησης να χτίσει ένα άψογο φιλμ που παίζει με το μυαλό του θεατή ασταμάτητα. Με μία τρυφερότητα καταφέρνει να δείξει την ψυχική αρρώστια μέσα από μία πιο ανθρώπινη ματιά, καθώς επίσης το ίδιο το σενάριο εμφανίζεται το λιγότερο άρτιο από όλες τις πλευρές του.

Τα μυστήρια της ταινίας ξεδιπλώνονται σταδιακά ενώ τα αμέτρητα πανέξυπνα στοιχεία της καταφέρνουν να σε καθοδηγήσουν μέσα στην ιστορία σε σταθερή πορεία με έναν τρόπο τρομαχτικό. Οι ενθουσιαστικά μοναδικές ερμηνείες, σε συνδυασμό με όλα τα παραπάνω, δεν θα σε αφήσουν ούτε για ένα λεπτό να «βγεις» από τον κόσμο της ταινίας. Οι αλληγορίες της είναι το κερασάκι στην τούρτα για μία υπέρλαμπρη κινηματογραφική δημιουργία.

Σκηνοθεσία: Μάικλ Πιρς

Σενάριο: Μάικλ Πιρς

Πρωταγωνιστούν: Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζόνι Φλιν, Τζέραλντιν Τζέιμς (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερης ηθοποιού για το «Screen One» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1989), Τρίσταν Γκράβελ, Σάνον Ταρμπέτ, Έμιλι Τάαφ, Χάτι Γκότομπεντ

Διάρκεια: 106 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=qwaiwfqpqGM

Το Τρίτο Έγκλημα (Sandome no satsujin)
του Χιροκάζου Κόρε Έντα

Η ιστορία ξεκινά με ένα φόνο που βλέπεις ξεκάθαρα και για τον οποίο δεν έχεις καμιά αμφιβολία ποιος τον διέπραξε. Βλέπεις ακόμη και το πρόσωπο του δολοφόνου, του μεσήλικα Μισούμι καθώς σκοτώνει με ένα χτύπημα στο κεφάλι το πρώην αφεντικό του, στην όχθη ενός ποταμού και στη συνέχεια βάζει φωτιά στο πτώμα. Όταν ο δικηγόρος Σιγκεμόρι κληθεί από το δικό του αφεντικό να αναλάβει την υπόθεση, ο Μισούμι έχει ήδη ομολογήσει το έγκλημα και η μόνη τους υπερασπιστική γραμμή έχει να κάνει με την προσπάθειά τους να αποφύγουν την θανατική καταδίκη για τον πελάτη τους.

Όμως αυτό που αρχικά φαίνεται να είναι μια πολύ απλή υπόθεση σύντομα αποκτά περισσότερες αποχρώσεις, καθώς ο Μισούμι είχε διαπράξει ένα ακόμη φόνο πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια, για τον οποίο είχε καταδικαστεί από τον πατέρα του Σιγκεμόρι. Και κυρίως γιατί σε κάθε επίσκεψη των δικηγόρων του στη φυλακή, ο κατηγορούμενος μοιάζει να έχει μια διαφορετική εκδοχή της ιστορίας να αφηγηθεί.

Ο Κόρε-Έντα εντυπωσιάζει εδώ σε μια ολότελα διαφορετική ταινία από ό,τι μας έχει συνηθίσει, σκηνοθετώντας ένα κλειστοφοβικό, σκοτεινό Ντοστογιεφσκικό δράμα γεμάτο ηθικά διλλήματα και ανατροπές, όπου ο κάθε χαρακτήρας διεκδικεί τη δική του εκδοχή της αλήθειας και δικαιοσύνης. Ταυτόχρονα η ταινία υπονομεύει κάθε βεβαιότητα πάνω στη σχέση του εγκλήματος και της δίκαιης τιμωρίας του, συνιστώντας παράλληλα ένα δριμύ κατηγορώ απέναντι στην θανατική ποινή, η οποία, αξίζει να σημειώσουμε, είναι ακόμη σε ισχύ στην Ιαπωνία.

Ο σκηνοθέτης βάζει στο κέντρο της αφήγησής του μερικά αληθινά μεγάλα ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση και τη μοίρα, το καθήκον μας απέναντι σε μας και τους άλλους, τις σχέσεις γονιών και παιδιών, που εμπλουτίζουν την ιστορία, μα που δε βοηθούν στ΄ αλήθεια το σασπένς και την αγωνία να αναπτυχθεί.

«Πρωτίστως, ήθελα να απεικονίσω τη δουλειά ενός δικηγόρου σωστά. Μιλώντας με δικηγόρους, μου είπαν την εξής φράση: ‘Το δικαστήριο δεν είναι το μέρος όπου προσδιορίζεται η αλήθεια’. Είπαν ότι κανείς δεν θα μπορούσε να γνωρίζει όλη την αλήθεια. Σκέφτηκα ότι αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον και ύστερα αποφάσισα ότι αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε θέλω να κάνω μια ταινία για ένα δικαστικό δράμα όπου η αλήθεια δεν αποκαλύπτεται. Συνήθως μια ταινία φτάνει στην αλήθεια στο τέλος. Ωστόσο με αυτή την ταινία, μόνο η δικαστική διαδικασία ολοκληρώνεται, ενώ οι χαρακτήρες δε βλέπουν την αλήθεια. Δείχνει ότι η κοινωνία παραβλέπει ένα ατελές σύστημα που δεν μπορεί να επιβιώσει παρά μόνο αν οι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν την αλήθεια» αναφέρει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρε-Εντα (Χρυσός Φοίνικας για το «Manbiki kazoku» το 2018 και Jury Prize & Prize of the Ecumenical Jury – Special Mention για το «Πατέρας και γιος» το 2013 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, OCIC Award – Honorable Mention για το «Maboroshi no hikari» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1995)

Σενάριο: Χιροκάζου Κόρε-Εντα

Πρωταγωνιστούν: Μασακάρου Φουκουγιάμα, Κότζι Γιακούσο, Σινοσούκε Μιτσουσίμα, Μικάκο Ιτσικάουα, Ιζούμι Ματσουόκα

Διάρκεια: 124 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MINomPNupHg

Loro
του Πάολο Σορεντίνο

Μετά το αριστουργηματικό φιλμ «Η τέλεια ομορφιά», ο βραβευμένος με Όσκαρ σπουδαίος Ιταλός δημιουργός Πάολο Σορεντίνο συνεργάζεται ξανά με τον καταπληκτικό πρωταγωνιστή Τόνι Σερβίλο σε μία ακόμα εκστατική και πληθωρική ταινία που, αν και βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά, επιστρατεύει τη μυθοπλασία για να κάνει το πορτρέτο της Ιταλίας υπό την επήρεια του Σίβλιο Μπερλουσκόνι. Το δίδυμο μεταφέρει στο πανί σκηνές από την πολύκροτη ζωή του μεγιστάνα των μέσων μαζικής ενημέρωσης και πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, καλύπτοντας τα χρόνια μεταξύ 2006 και 2010.

O σκηνοθέτης και σεναριογράφος, εξ αρχής, επιλέγει να μην πάρει θέση απέναντι στον διαβόητο πρωταγωνιστή, ενώ ο τίτλος – που σημαίνει «Αυτοί» – αναφέρεται σε όλους εκείνους που πλαισίωναν τον Μπερλουσκόνι τα χρόνια που καθόρισαν την Ιταλία. Η πολυτάραχη ζωή του, η πληθωρική προσωπικότητα, τα σκάνδαλα και ο διεφθαρμένος περίγυρος αποδίδονται μοναδικά στην ατμόσφαιρα του Σορεντίνο και την ερμηνεία του Σερβίλο.

«Loro» είναι όλοι εκείνοι που ζούσαν και δραστηριοποιούνταν γύρω από τον μεγιστάνα και πολιτικό που καθόρισε την Ιταλία για μια εικοσαετία. Παράδειγμα αποτελεί ο κεντρικός ήρωας της ταινίας που παραπέμπει στον Τζιανπάολο Ταραντίνι, τον άνθρωπο που καταδικάστηκε το 2005 για την προώθηση γυναικών και ναρκωτικών ουσιών στα πάρτι «μπούνγκα μπούνγκα» και σκοπός του ήταν να κλείνει δουλειές και συμβόλαια του Δημοσίου χάρη στις ιδιαίτερες σχέσεις με τον Μπερλουσκόνι.

Η εταιρεία του ίδιου του Μπερλουσκόνι Medusa Film, που έχει χρηματοδοτήσει ταινίες του διάσημου σκηνοθέτη στο παρελθόν, δε συμμετείχε, αν και ο ίδιος ο Καβαλιέρε καταρχάς κολακεύτηκε από την είδηση ότι η ζωή του θα γινόταν ταινία από το σημαντικό δημιουργό και εξέφρασε την πρόθεσή του να παραχωρήσει τα σπίτια του για τα γυρίσματα.

Τελικά, καθώς ευελπιστεί να επιστρέψει στην πολιτική σκηνή το 2019, φοβήθηκε ότι η ταινία θα αποτελούσε αρνητική διαφήμιση και δεν τα παραχώρησε. Η ταινία γυρίστηκε σε εξίσου εντυπωσιακές επαύλεις της Ρώμης και της Τοσκάνης. Το ιταλικό κοινό, βλέποντας το «Loro», αναγνώρισε μια εποχή που για την πλειονότητα των Ιταλών παραμένει ντροπιαστική και την οποία θα προτιμούσαν να ξεχάσουν.

Ως ταινία, εν τέλει, δεν είναι ούτε υπέρ αλλά ούτε και εναντίον του Μπερλουσκόνι και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που οι κριτικές στις μεγάλες ιταλικές εφημερίδες είναι περισσότερο αρνητικές. Θεωρήθηκε άνιση, μονόπλευρη, κάτι μεταξύ τρυφερής φάρσας και ανούσιου πορνογραφήματος.

Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο (BAFTA Film Award – Best Film not in the English Language για το «Η τέλεια ομορφιά» το 2014, Prize of the Ecumenical Jury για το «Εκεί που χτυπά η καρδιά μου» το 2011 και Jury Prize για το «Il divo: Η συναρπαστική ζωή του Τζούλιο Αντρεότι» το 2008 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, Fondazione Mimmo Rotella Award για το «The Young Pope» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2016)

Σενάριο: Πάολο Σορεντίνο

Πρωταγωνιστούν: Τόνι Σερβίλο (Pasinetti Award – Best Actor για το «La ragazza del lago» το 2007 και Pasinetti Award – Special Mention για το «Luna rossa» το 2001 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Ρικάρντο Σκαμάρτσιο (EFP Shooting Star στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 2006, Pasinetti Award – Special Mention για το «La Prima Luce» το 2015 & για το «Il grande sogno» το 2009 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Κάσια Σμούτσνιακ, Έλενα Σοφία Ρίτσι, Εουριντίτσε Έξεν, Τζιοβάνι Εσποσίτο, Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο (Pasinetti Award – Best Actor για το «La lingua del santo» το 2000, FEDIC Award – Special Mention για το «Tipota» το 1999, Pasinetti Award – Best Actor για το «Pianese Nunzio, 14 anni a maggio» το 1996 και Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού & Pasinetti Award – Best Actor για το «Un’anima divisa in due» το 1993 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας), Άννα Μποναϊούτο (Volpi Cup – Best Supporting Actress για το «Dove siete? Io sono qui» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1993)

Διάρκεια: 150 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=9RoRVR4rULI

Peppermint
του Πιέρ Μορέλ

Η Ράιλι Νορθ είχε μία ευτυχισμένη και χωρίς εκπλήξεις ζωή με το σύζυγο και τη 10χρονη κόρη τους. Όμως τα μπλεξίματα του συζύγου με το καρτέλ οδηγούν στη βάναυση επίθεση εναντίον της οικογένειας. Η Ράιλι ξυπνάει από κώμα και ανακαλύπτει ότι κόρη και πατέρας έχουν πέσει θύματα δολοφονίας. Το σύστημα αποδεικνύεται διεφθαρμένο και οι δολοφόνοι αθωώνονται. Για να αποδώσει δικαιοσύνη, η Ράιλι απομονώνεται για χρόνια μέχρι που επιστρέφει μεταμορφωμένη από συνηθισμένη γυναίκα σε αδίστακτη τιμωρό.

Ο Μορέλ, μπορεί να μας είχε δώσει κάποιες αξιόλογες ταινίες δράσης στο παρελθόν, αλλά εδώ μοιάζει σαν να παλεύει πίσω από τις κάμερες να κρατήσει όρθια μια ταινία που δείχνει καταδικασμένη να αποτύχει από την αρχή. Δεν ξέρει να στήνει τις σκηνές δράσης, άλλα ούτε να βγάζει κάποιο συναίσθημα από τους ηθοποιούς του. Όταν, από ένα σημείο και μετά, ο Μορέλ παύει να ενδιαφέρεται και να μην παίρνει στα σοβαρά τίποτα, όλα δείχνουν να καταρρέουν, σαν ένα κακοστημένο ανέκδοτο.

Με ένα τόσο τριτοδεύτερο σενάριο, το οποίο πνίγεται σε μια θάλασσα από κλισέ και μια ιστορία που όχι μόνο δείχνει αδιάφορη αλλά και προσβλητική, όσον αφορά σε θέματα ρατσισμού, η ταινία αναλώνεται στη μία σεναριακή τρύπα πίσω από την άλλη, δημιουργώντας τόσες ευκαιριακές ευκολίες στην ιστορία του για χάρη της δράσης – ακόμα και η κοινή λογική φαίνεται να έχει πεταχτεί από το παράθυρο.

Το «Peppermint» θέλει να είναι κάτι ανάμεσα σε «Αρπαγή» και «Death Wish». Όχι μόνο αποτυγχάνει να λειτουργήσει ως μια ιστορία εκδίκησης ή ως μια αστυνομική ταινία δράσης, αλλά ταυτόχρονα δείχνει και αρκετά φθηνό. Η Τζένιφερ Γκάρνερ αξίζει κάτι καλύτερο από όλο αυτό, αφού έγινε τόσο γνωστή και αγαπητή στο ευρύτερο κοινό ως μια από τις πιο δυναμικές action ηρωίδες της τηλεόρασης στη σειρά «Alias».

Σκηνοθεσία: Πιερ Μορέλ

Σενάριο: Τσαντ Σεντ Τζον

Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζον Ορτίζ, Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Χουάν Πάμπλο Ράμπα, Άνι Ιλόνζεχ, Τζεφ Χέφνερ, Τζεφ Χάρλαν

Διάρκεια: 101 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=TEjSBKcjI7g

Μενάσε: Ένας Ξεχωριστός Ανθρωπος (Menashe)
του Τζόσουα Ζ. Γουάινστιν

Ο Μενάσε είναι πωλητής στο μπακάλικο της κοινότητας και πατέρας ενός μικρού γιου. Με το θάνατο της γυναίκας του, ο Μενάσε είναι αναγκασμένος, κατά το ραβίνο, να δώσει το γιο του να ανατραφεί στην κοντινότερή του οικογένεια που έχει δυο γονείς. Για να κρατήσει το γιο του, ο Μενάσε θα πρέπει να ξαναπαντρευτεί, κάτι που προτιμά ν’ αποφύγει, μια και ούτε ο πρώτος γάμος του δεν ήταν ευτυχής.

Ατζαμής και αδέξιος, ο Μενάσε κάνει ό,τι μπορεί για ν’ αποδείξει στο ραβίνο και τους άνδρες γύρω του ότι είναι ικανός να μεγαλώσει το γιο του, αλλά η παράδοση δεν είναι κάτι που αλλάζει, στη χασιδική κοινότητα του Μπρούκλιν. Το ότι, επιπλέον, όλα μοιάζει να πηγαίνουν στραβά στην καθημερινότητα του Μενάσε, δε βελτιώνει την κατάσταση.

Στη Νέα Υόρκη, στο κέντρο του κόσμου, στο πολύβουο Μπρούκλιν, ζει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Η κοινότητα των Ορθόδοξων ή Χασιδικών Εβραίων μιλά τη δική της γλώσσα, ζει με τις δικές της παραδόσεις, ψωνίζει στα δικά της μαγαζιά και συνεχίζει μια ιστορία αιώνων, αναλλοίωτη, σα να μην έχει περάσει μια μέρα από τη συγγραφή του Ταλμούδ. Μέσα σ’ αυτήν την κοινότητα βυθίζεται ο Τζόσουα Ζ. Γουάινστιν, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας, για ν’ αναζητήσει τους αληθινούς ανθρώπους πίσω από τις ενδυματολογικές ιδιαιτερότητες και τα θρησκευτικά τελετουργικά και να αφηγηθεί μια μικρή ιστορία μιας παραλίγο επανάστασης.

Ο Γουάινστιν έχει το ταλέντο και την ευαισθησία να προσεγγίσει τον ήρωά του και τον κόσμο του, από τόσο κοντά, ώστε το περιβάλλον του να μη μοιάζει με ζωολογικό κήπο, παρότι η κάμερά του ακολουθεί από κοντά την κάθε λεπτομέρεια της χασιδικής ζωής. Η ιστορία του μοιάζει βγαλμένη από άλλη εποχή, από μύθους και αλληγορίες και, ταυτόχρονα, δεν είναι παρά ο αγώνας ενός πατέρα να κρατήσει το γιο του κοντά του.

Τα γλυκά φωτισμένα πλάνα του, ζεστά σαν αναμμένα κεριά, τα απανωτά στρώματα ρούχων που καλύπτουν το δέρμα, δημιουργούν μια αίσθηση μαγικού ρεαλισμού, αλλά εκφράζουν αληθινά συναισθήματα και πραγματικά προβλήματα. Το ελαφρύ χιούμορ κάνει πιο προσιτή, μια ιστορία μεγάλης μελαγχολίας και συστολής.

Καθώς ο Μενάσε προσπαθεί ν’ αντισταθεί, τόσο αδέξια, η αγωνία και η συμπάθειά σου είναι μαζί του. Όσο κι αν σκέφτεσαι ότι αυτή είναι μια κοινωνία όπου κανείς δεν είναι ελεύθερος, όπου κάθε έκφανση της ζωής διέπεται από αδιάβλητους κανόνες, όπου ο ρόλος της γυναίκας είναι να γίνει μια απαίδευτη σύζυγος και μητέρα, όπου ένας άντρας είναι σεβαστός μόνο όταν φοράει σακάκι και καπέλο κι έχει δίπλα του μια σύντροφο, είτε την επιθυμεί, είτε όχι.

Η τυφλή πίστη είναι το ίδιο απομονωτική σε κάθε θρησκεία και σε κάθε εποχή και η ταινία του Γουάινστιν καταφέρνει ήσυχα να τη διαπεράσει και να φτάσει στην ψυχή και στα ένστικτα ενός άνδρα που ιδρώνει και ξεϊδρώνει, ενός συνηθισμένου ανθρώπου που διεκδικεί αυτό που αγαπά.

 Σκηνοθεσία: Τζόσουα Ζ. Γουάινστιν

Σενάριο: Αλεξ Λίπσουλτζ, Μούσα Σγιντ (Alfred P. Sloan Feature Film Prize & Audience Award – World Cinema / Dramatic για το «Valley of Saints» στο Φεστιβάλ Κινηαμτογράφου Sundance το 2012), Τζόσουα Ζ. Γουάινστιν

Πρωταγωνιστούν: Μενάσε Λάστιγκ, Γιόελ Φάλκοβιτς, Χέρσι Φίσμαν, Ρούμπεν Νιμπόρσκι

Διάρκεια: 82 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=ML3y_cca778