Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους (γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 6.9.2018)

Αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους…

γράφει η Ζωή Κακοτρίχη, 6.9.2018
μπλογκ στο «Ζω Φωκίδα!»: Σινεφίλ

Διανύουμε την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου με ποικιλία ταινιών να κάνουν πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες όσο εξελίσσεται το 75ο Φεστιβάλ Βενετίας. Ανάμεσά τους υπάρχουν η ιστορία του δημιουργού του Γουίνι από τη Disney, το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στο σύμπαν των ταινιών «Το Κάλεσμα», την τρυφερή ιστορία των γηραιών «αθλίων» Καντελάρια και Βίκτορ, δύο είδωλα των 80s και των 90s που ζουν τη δική τους ρομαντική περιπέτεια, το έργο ζωής του Τέρι Γκίλιαμ για τον ήρωα του Ισπανού συγγραφέα Μιγκέλ ντε Θερβάντες και μια ιταλική κωμωδία ερωτικών παρεξηγήσεων και αποκαλύψεων.

Κρίστοφερ και Γουίνι (Christopher Robin)
του Μαρκ Φόρστερ

Ο ενήλικας Κρίστοφερ δουλεύει συνέχεια, πληρώνεται λίγο και το επαγγελματικό του μέλλον είναι αβέβαιο. Έχει δική του οικογένεια, αλλά εργάζεται τόσο πολύ που έχει ελάχιστο χρόνο για τη γυναίκα και την κόρη του. Έχει ξεχάσει την ειδυλλιακή παιδική του ηλικία, την οποία πέρασε παρέα με ένα λούτρινο αρκουδάκι που λάτρευε το μέλι και όλους τους φίλους του.

Όταν όμως ο Γουίνι, ταλαιπωρημένος από χρόνια παιχνιδιού και αγκαλιάς, τον ξαναβρίσκει, η φιλία τους αναθερμαίνεται, θυμίζοντας στον Κρίστοφερ τις ατελείωτες ημέρες παιδικής ανεμελιάς που χαρακτήρισαν την πρώιμη ζωή του, όταν το να μην κάνεις τίποτα ήταν το καλύτερο πράγμα απ’ όλα. Μετά από ένα ατυχές συμβάν με το χαρτοφύλακα του Κρίστοφερ Ρόμπιν, ο Γουίνι, το Γουρουνάκι, ο Τίγρης και ο Γκαρής βγαίνουν από το δάσος και πάνε στο Λονδίνο για να βρουν τα χαμένα υπάρχοντα. Γιατί αυτό κάνουν οι καλύτεροι φίλοι…

Τι είναι αυτό που κάνει ακόμη και σήμερα τους χαρακτήρες του Α. Α. Μιλν, τόσο αγαπητούς στα μικρά παιδιά; Είναι ίσως επειδή ο Γουίνι το Αρκουδάκι και η παρέα του αποτελούν μια από τις πιο ευφάνταστες και παιχνιδιάρικες παρέες που έχουν γραφτεί ποτέ σε παιδική λογοτεχνία, με ισχυρές δόσεις πραγματικής σοφίας, ενώ η ιστορία του Κρίστοφερ Ρόμπιν, του παιδιού που ζούσε τις περιπέτειές του στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων (γνωστό και ως Δάσος των Εκατό Στρεμμάτων) που βασίζεται στο όνομα του γιου του Μιλν, είναι μια από τις γλυκόπικρες ιστορίες ενηλικίωσης που υπάρχουν.

Μπορεί η πρώτη ιστορία του Γουίνι να κυκλοφόρησε το 1924, αλλά από τότε δημοσιεύτηκαν δεκάδες εικονογραφημένα βιβλία, με σειρές και ταινίες κινουμένων σχεδίων να συμπληρώνουν την τεράστια αυτή επιτυχία. Έτσι και μια live action ταινία δεν έδειχνε και πολύ μακριά.

Η ιστορία μπορεί να θυμίσει σε αρκετούς κάτι από το «Κάπταιν Χουκ» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον Κρίστοφερ Ρόμπιν να έχει γίνει πια ενήλικος, με οικογένεια, δουλειά και αρκετές ευθύνες, έχοντας ξεχάσει τους παλιούς του φίλους. Ο Φόρστερ θέτει από την αρχή τις βάσεις για μια μουντή και καταθλιπτική ιστορία από αυτή που περιμένει κάποιος να δει. Σκηνές όπως η αποχώρηση του Κρίστοφερ Ρόμπιν από το Δάσος ή αυτές στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και η θέα του Γουίνι να περιφέρεται σε ένα ομιχλώδες δάσος μόνος του ψάχνοντας του φίλους του, το μόνο που καταφέρνουν να προκαλέσουν είναι μια απρόσμενη στεναχώρια.

Η ταινία δύσκολα ταιριάζει στο είδος των οικογενειακών ταινιών που μας έχει συνηθίσει η Disney. Η καρδιά της μπορεί να βρίσκεται στη σωστή θέση αλλά καταλήγει με περισσότερες σκοτούρες από όσες μπορεί η ίδια και το κοινό της να διαχειριστεί.

Σκηνοθεσία: Μαρκ Φόρστερ (Laterna Magica Prize για το «Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2004)

Σενάριο: Αλεξ Ρος Πέρι, Τομ ΜακΚάρθι (Όσκαρ Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου και Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Spotlight: Όλα στο Φως» το 2016, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου για το «Ο σταθμός» το 2004, Βραβείο κοινού και Waldo Salt Screenwriting Award για το «Ο σταθμός» στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2003, Brian Award και Silver Mouse για το «Spotlight: Όλα στο Φως» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2015), Άλισον Σρέντερ

Πρωταγωνιστούν: Γιούαν ΜακΓκρέγκορ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Α’ ανδρικού ρόλου σε μίνι σειρά ή τηλεταινία για το «Fargo» το 2018), Χέιλι Άτγουελ, Τζιμ Κάμινγκς, Μπραντ Γκάρετ, Μπρόντε Καρμάικλ, Μαρκ Γκάτις, Νικ Μοχάμεντ, Πίτερ Καπάλντι (Όσκαρ Καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Franz Kafka’s It’s a Wonderful Life» το 1995), Σόφι Οκονέντο, Σάρα Σιν, Τόμπι Τζόουνς

Διάρκεια: 104 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=lxJz-qbFKIE

Η Καλόγρια (The Nun)
του Κόριν Χάρντι

Το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στο επιτυχημένο σύμπαν των ταινιών «Το Κάλεσμα» επικεντρώνεται στην προέλευση του απόλυτα τρομαχτικού χαρακτήρα, της Δαιμονικής Καλόγριας, που εξαπολύει όλες τις σατανικές δυνάμεις της σε ένα απομονωμένο μοναστήρι στη Ρουμανία του 1952.

Όταν μια νεαρή καλόγρια αυτοκτονεί σ΄ ένα απομονωμένο μοναστήρι της Ρουμανίας, ένας ιερέας με θολό παρελθόν και μία ασκούμενη μοναχή, στέλνονται από το Βατικανό για να διερευνήσουν τον θάνατό της, όμως στην πορεία έρχονται αντιμέτωποι με μία σειρά από ένοχα μυστικά.

Διακινδυνεύοντας όχι μόνο τη ζωή τους αλλά και την πίστη και τις ίδιες τις ψυχές τους, παλεύουν τις δαιμονικές δυνάμεις που εμφανίζονται στο διάβα τους παίρνοντας τη μορφή μιας δαιμονικής μοναχής. Την ίδια στιγμή, η μονή γίνεται ένα τρομακτικό πεδίο μάχης ανάμεσα στους ζωντανούς και των καταραμένους.

Όσοι έχουν δει πριν δύο χρόνια το «Κάλεσμα 2» του Τζέιμς Γουάν, σίγουρα δεν έχουν ξεχάσει μια από τις πιο τρομαχτικές σκηνές της: εκείνη με τον «κινούμενο» πίνακα μιας δαιμονισμένης καλόγριας. Μέσω αυτής της ευρηματικής ανατριχιαστικής σκηνής, ο Γουάν κατάφερε να κάνει τους πάντες να μιλούν για εκείνον τον εμβληματικά σατανικό χαρακτήρα, ο οποίος κατάφερε να αποκτήσει την δική του σόλο ιστορία.

Από την αρχή, η ταινία κάνει τα πάντα για να προσπαθήσει να σε πείσει πως πρόκειται για ένα θρίλερ γεμάτο ανίερη ατμόσφαιρα. Από τις πρώτες σκηνές της καταφέρνει να δημιουργήσει μια αρκετά πειστική ατμόσφαιρα γοτθικού τρόμου, μιας και η ιστορία εξελίσσεται στις αρχές της δεκαετίας του ’50 στην επαρχία της Ρουμανίας, σε ένα αβαείο, που μοιάζει περισσότερο με στοιχειωμένο κάστρο παρά σε εκκλησία, στη μέση του πουθενά, με μαυροφορεμένες καλόγριες  να κυκλοφορούν στους σκοτεινούς και ψυχρούς πέτρινους διαδρόμους του, περιτριγυρισμένους από ξύλινους σταυρούς και χριστιανικά αγάλματα.

Το ένα κλισέ διαδέχεται το άλλο, τα πετάγματα επαναλαμβάνονται με μαθηματική ακρίβεια, οι χαρακτήρες δείχνουν αδιάφοροι, όλα μέσα σε ένα σενάριο που αρκετές φορές είσαι σίγουρος ότι κάπου το έχεις ξαναδεί. Το μόνο τρομαχτικό στην υπόθεση ίσως είναι το σούσουρο που δημιουργήθηκε προκαταβολικά γύρω από την ταινία, πάρα η ίδια η καλόγρια, η οποία από ότι φαίνεται αναζητά απεγνωσμένα άφεση αμαρτιών. Κάτι που, δυστυχώς, ούτε με ολονύχτια προσευχή και μετάνοια δεν πρόκειται να πετύχει.

Σκηνοθεσία: Κόριν Χάρντι

Σενάριο: Γκάρι Ντόμπερμαν

Πρωταγωνιστούν: Ντέμιαν Μπιτσίρ, Τάισα Φαρμίγκα, Ζόνας Μπλοκέ, Μπόνι Άαρονς, Ίνγκριντ Μπιζού, Σάρλοτ Χόουπ, Σάντρα Τέλες

Διάρκεια: 96 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Ua47Dg_0G-o

Candelaria: Ένα Τραγούδι για την Αβάνα (Candelaria)
του Τζόνι Χέντριξ

Mία ταινία – ύμνος στην αγάπη που βρίσκει τρόπο να ζει και να ξαναζεί σε κάθε εποχή και σε κάθε ηλικία.

Βρισκόμαστε στην Αβάνα της Κούβας, αρχές δεκαετίας του ’90. Η οικονομία καταρρέει μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών, ο Κάστρο χαρακτηρίζει την κατάσταση «Ειδική Περίοδο» σε καιρό ειρήνης και κάνει άνοιγμα προς τον τουρισμό, ενισχύοντας τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ροή ξένου συναλλάγματος.

Η Καντελάρια βάφεται σαν έφηβη. Τι κι αν έχει περάσει ήδη τα 70; Βάζει κοκκινάδι στα μάγουλα και από το ίδιο στα χείλη. Θα βγει να τραγουδήσει στο διψασμένο για κέφι, ζωή και έρωτα κοινό της Αβάνας. Καταχειροκροτείται κάθε βράδυ και γυρίζει στο μικρό της διαμέρισμα να κοιμηθεί πλάι στον Βίκτορ Ουγκό. Ναι, έτσι λένε το σύζυγό της. Το πρωί θα πάνε κι οι δύο για δουλειά. Εκείνος στο εργοστάσιο κι εκείνη στο ξενοδοχείο.

Μια μέρα, ανάμεσα στα άπλυτα σεντόνια που μαζεύει θα βρει μία κάμερα. Θα την πάρει στο σπίτι. Ο Βίκτορ Ουγκό μέσα από το φακό της θα ανακαλύψει τη σταρ που χειροκροτεί το κοινό της Αβάνας κάθε βράδυ. Τον έρωτα που είχε ξεχάσει ότι έχει σπίτι του. Το τραγούδι της Αβάνας που τον κάνει να χορεύει στα βήματα της αγάπης σαν αλαφροΐσκιωτος έφηβος. Χωρίς σκοτούρες κι ανάγκη για χρήματα και επιβίωση. Ακόμη κι αν δεν είναι η απόλυτη διαφυγή, αυτή η κάμερα γίνεται η αφορμή για έναν ακόμη παθιασμένο χορό. Ως το τέλος του τραγουδιού.

Το καλοκαίρι του 1991, η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης σηματοδότησε την αρχή του οικονομικού μαρασμού της Κούβας. Με πρώτο το σοβιετικό πετρέλαιο, οι ξένοι πόροι πάγωσαν και εγκαινιάστηκε η «Ειδική Περίοδος», με δυσβάσταχτες ελλείψεις σε τρόφιμα, φάρμακα και είδη καθημερινής ανάγκης. Προκειμένου να μπει ξένο χρήμα, ο Κάστρο επένδυσε στον τουρισμό, αυτόν που κράτησε όρθια τη χώρα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και τη βελτίωση των συναλλαγών της τόσο με άλλες λατινοαμερικανικές χώρες όσο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο αποκορύφωμα αυτής της «Ειδικής Περιόδου» φτώχειας κι ανέχειας, τοποθετεί την ταινία του ο Κολομβιανός σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τζόνι Χέντριξ. Έμπνευσή του, οι βιωματικές ιστορίες που του αφηγήθηκε μια θλιμμένη γηραιά ονόματι Καντελάρια όταν εκείνος βόλταρε στα σοκάκια της Αβάνας πριν λίγα χρόνια. Πρόθεσή του ήταν να τιμήσει τον περήφανο αγώνα των ανθρώπων αυτών, και παράλληλα να εκπέμψει το δέος του για το ανηλεές πέρασμα του χρόνου που φθείρει σταδιακά και τους δικούς του αγαπημένους γονείς.

Ενώ το προσωπικό και το κοινωνικό συμπλέουν αρμονικά, νιώθεις τα φάλτσα στο στιλ. Ο Χέντριξ θέλει τον ρεαλισμό του και απλό και πειραγμένο ταυτόχρονα, αλλά αδυνατεί να τον ρεγουλάρει. Το ενίοτε πομπώδες παίξιμο των δύο ηθοποιών, τα κοντινά στα πρόσωπά τους καθώς συζητούν μεταξύ τους κοιτώντας απευθείας το φακό, ή κάποια αχρείαστα επεξηγηματικά στιγμιότυπα, παρεμβαίνουν άγαρμπα στην αληθοφάνεια των καταστάσεων και σχεδόν την ακυρώνουν.

Σχεδόν. Γιατί στο τέλος σου μένει η γλυκιά μελαγχολία που αποπνέει η αναπάντεχη περιπέτεια των Καντελάρια και Βίκτορ στο κατώφλι της δύσης τους, σε ένα από τα πιο πολύπαθα νησιά του πλανήτη.

 Σκηνοθεσία: Τζόνι Χέντριξ (Fedeora Award για το «Candelaria: Ένα Τραγούδι για την Αβάνα» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2017)

Σενάριο: Μαρία Καμίλα Αρίας, Εϊμπελ Άρκος Σότο, Κάρλος Κουιντέλα, Τζόνι Χέντριξ

Πρωταγωνιστούν: Μανουέλ Βιβέρος, Άλντεν Νάιτ, Βερόνικα Λιν, Φίλιπ Χότσμερ

Διάρκεια: 87 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=Bueeb1SRX34

Πρόσκληση σε Γάμο (Destination Wedding)
του Βίκτορ Λέβιν

Ο Φρανκ και η Λίντσεϊ γνωρίζονται καθοδόν για έναν γάμο στην εξοχή και αντιπαθούν αμέσως ο ένας τον άλλον. Έχουν όμως μερικά κοινά: είναι κυνικοί, μισούν και οι δύο το γάμο και, κυρίως, τον γαμπρό που εκτός από απεχθής ετεροθαλής αδερφός του Φρανκ, είναι και πρώην αρραβωνιαστικός της Λίντσεϊ.

Τα πράγματα γι’ αυτούς θα χειροτερέψουν όταν συνειδητοποιήσουν πως ο γαμπρός και η νύφη τούς έχουν «ζευγαρώσει» για το ρομαντικό Σαββατοκύριακο, βάζοντάς τους μαζί σε κάθε πιθανή δραστηριότητα που προορίζεται για δύο. Αναγκασμένοι να ανεχτούν ο ένας τον άλλον για 72 ώρες, ο Φρανκ και η Λίντσεϊ θα έρθουν κοντά, σε μια αναπάντεχη «συμμαχία» κατά του έρωτα και σύντομα θα πρέπει να αποφασίσουν αν θα ακολουθήσουν το δρόμο της λογικής ή της καρδιάς.

Είκοσι έξι χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση στο «Δράκουλα» του Κόπολα και 12 μετά τη δεύτερη στο «A Scanner Darkly» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ο Κιάνου Ριβς και η Γουινόνα Ράιντερ ξαναβρίσκονται επί της οθόνης στο πιο ολέθριο κινηματογραφικό reunion που θα μπορούσαν να φανταστούν, και που πιθανότατα ήδη προσπαθούν να ξεχάσουν.

Οποιοσδήποτε έχει δει έστω και μισή ταινία στη ζωή του, γνωρίζει πολύ καλά πως το σεναριακό εύρημα ενός άνδρα και μιας γυναίκας που μισιούνται σφόδρα είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς έναν μεγάλο έρωτα από καταβολής κινηματογραφικού κόσμου, όμως ο Λεβίν δεν έχει σκοπό να κάνει την ευόδωση αυτού του πανάρχαιου κλισέ εύκολη για κανέναν μας.

Αντ’ αυτού θα προσποιηθεί ότι θέλει να παραδώσει μια πιο ανατρεπτική εκδοχή ερωτικής ιστορίας, με δύο ήρωες που αποστρέφονται κάθε τι παραδοσιακά ρομαντικό. Στην πραγματικότητα, όμως, το πιο ανατρεπτικό στοιχείο της ταινίας είναι απλά το γεγονός ότι μπορείς να προβλέψεις πολύ καλά που θα οδηγήσει όλο αυτό, χωρίς ωστόσο να υπάρχει απολύτως τίποτα στο ενδιάμεσο που να δικαιολογεί την κατάληξη αυτή.

Θα μπορούσες σχεδόν να λυπηθείς τους δύο πρωταγωνιστές για τον εξαντλητικό μαραθώνιο κάκιστων διαλόγων που αναγκάζονται να ξεστομίσουν. Το μούσι του Κιάνου Ριβς μοιάζει να διαθέτει περισσότερες εκφράσεις από τον ίδιο, θυμίζοντάς μας γιατί η καλύτερη πρόσφατη ερμηνεία της καριέρας του είναι αυτή του λιγομίλητου εκδικητή, ενώ η Γουινόνα Ράιντερ δείχνει αποφασισμένη να καλύψει αναδρομικά το χαμένο χρόνο της καριέρας της με ένα οδυνηρό ρεσιτάλ από υπερβολικές μούτες δυσαρέσκειας και ειρωνείας.

Σκηνοθεσία: Βίκτορ Λέβιν

Σενάριο: Βίκτορ Λέβιν

Πρωταγωνιστούν: Κιάνου Ριβς, Γουινόνα Ράιντερ (Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ γυναικείου ρόλου σε ταινία για το «Τα χρόνια της αθωότητας» το 1994), ΝτιΤζέι Ντάλενμπακ, Τεντ Νταμπάστ, Γκρεγκ Λούσι, Ντ. Ρος Ράιτ

Διάρκεια: 86 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=MG7madm3SJM

Ο Άνθρωπος που σκότωσε τον Δον Κιχώτη (Τhe Man Who Killed Don Quixote)
του Τέρι Γκίλιαμ

Δεκαοχτώ χρόνια μετά την έναρξη των γυρισμάτων, η ταινία του Τέρι Γκίλιαμ, που είναι εμπνευσμένη από τον ήρωα του Μιγκέλ Ντε Θερβάντες, τον Δον Κιχώτη, βρίσκει επιτέλους το δρόμο προς τις αίθουσες.

O Tόμπι είναι ένας 35χρονος σκηνοθέτης διαφημιστικών – ξιπασμένος, μεγαλομανής και κακομαθημένος. Δε δέχεται καμία παρατήρηση, δε σέβεται κανένα πρότζεκτ, κανένα παραγωγό, κανένα μπάτζετ και, πάνω από όλα, ο κυνισμός της δουλειάς έχει σκοτώσει κάθε προσωπικό όραμα.

Τον συναντάμε στην επαρχιακή Ισπανία να γυρίζει μία διαφημιστική καμπάνια, με κεντρικό ήρωα κι εύρημα τον Δον Κιχώτη, εκ μέρους μίας ρωσικής βότκας (προϊόν που λανσάρει πάμπλουτος μαφιόζος χρηματοδότης), περιτριγυρισμένος από γλοιώδεις ατζέντηδες, ανόητους μεσήλικες παραγωγούς που ποζάρουν με trophy wives, κι ένα απελπισμένο συνεργείο που δεν μπορεί να στήσει πλάνο μέσα στο γραφειοκρατικό χαμό.

Μέχρι που ένας πλανόδιος Ρομ δίνει στον Τόμπι ένα παλιό DVD και του θυμίζει την προηγούμενη φορά που γύρισε ταινία για το θρύλο του Θερβάντες. Όταν ήταν φοιτητής κι έκανε την πτυχιακή του, χρησιμοποίησε τους κατοίκους του γειτονικού χωριού για πρωταγωνιστές.

Άραγε ζει ακόμα ο Χαβιέ, ο υποδηματοποιός που έπαιξε τον Δον Κιχώτη του; Έχει μεγαλώσει η Ανχέλικα, η 15χρονη χωριατοπούλα Δουλτσινέα του; Ο Τόμπι κλέβει μια μηχανή από το σετ και δραπετεύει από τη τεχνοκρατική ζωή του. Δεν είναι όμως έτοιμος για όσα θα ανακαλύψει. Κάθε πράξη έχει συνέπεια κι η αθώα πτυχιακή του ταινία έχει αφήσει πολύ πιο ισχυρό το σημάδι της σε όσους συμμετείχαν.

Η Ανχέλικα καταστράφηκε ακολουθώντας το όνειρο της χολιγουντιανής πρωταγωνίστριας (έγινε call girl με πρόσφατο πελάτη τον Ρώσο μαφιόζο κι αφεντικό του Τόμπι), ενώ ο Χαβιέ δεν υπάρχει πια. Ο γέροντας υποδηματοποιός ζει κι αναπνέει με τις παραισθήσεις του μυαλό του – ότι είναι όντως ο Δον Κιχώτης, σε αποστολή από το Θεό, πολεμώντας τους δαίμονες που θέλουν να τον μπερδέψουν και να τεστάρουν την πίστη του. Βλέποντας τον Τόμπι, ο «Δον» μπερδεύεται ακόμα περισσότερο πιστεύοντας ότι επέστρεψε ο Σάντσο Πάντσα του.

Η μία παρεξήγηση φέρνει την άλλη και οι δυο τους ξεκινούν όντως μία μεγάλη περιπέτεια, όπου ο καθένας βλέπει αυτό που θέλει (ή αυτό που μπορεί) να δει…

Ο Γκίλιαμ ήταν πάντα ένας δημιουργός που ισορροπούσε στην κόψη της σουρεαλιστικής, αχαλίνωτης, πλημμυρισμένης από κατάμαυρο χιούμορ, φαντασίας. Από τις πρώτες δουλειές του με τους Monty Python μέχρι τα αριστουργήματά του «Μπραζίλ», «Ο βασιλιάς της μοναξιάς», «12 Πίθηκοι», «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας», υπήρξε τολμηρός, αιρετικός, αχαλίνωτος, αλλά ταυτόχρονα με ξεκάθαρο όραμα. Όποιο κι αν ήταν το μέγεθος του οπτικού ή σεναριακού παραλογισμού, υπήρχε έρμα, αντίβαρο ουσίας και μαγείας.

Η ιστορία του Δον Κιχώτη προσφέρει όλο το έδαφος για παραλληλισμούς, σύμβολα και παραβολές: η ευθύνη του καλλιτέχνη απέναντι στον κυνισμό της μπίζνας, η απειλή της εμπορευματοποίησης των ονείρων, το ταλέντο του σκηνοθέτη να βλέπει πεισματικά γίγαντες όσο οι άλλοι κοιτούν με απορία ανεμόμυλους. Όλα υπήρχαν ως πρώτη ύλη για τον Γκίλιαμ να πατήσει και να δημιουργήσει το σήμα-κατατεθέν σύμπαν του μαγικού ρεαλισμού των ταινιών του. Αντ’ αυτού, το χάος.

Ένα τέτοιου είδους τεράστιο πρότζεκτ πρέπει να αποτελεί πρόκληση για τον καθένα – πόσο μάλλον για ένα σκηνοθέτη που ταλαιπωρήθηκε τόσο για να το γυρίσει και μάλιστα μόνο με 20 εκατομμύρια δολάρια προϋπολογισμό. Όμως του ξέφυγε. Μία μπερδεμένη πλοκή ραμμένη στο πόδι, μία συρραφή από αλλοπρόσαλλες παραισθήσεις, μία σειρά από σλάπστικ χαριτωμενιές και, πάνω από όλα, δύο ηθοποιοί ανερμάτιστοι και χαμένοι.

Σκηνοθεσία: Τέρι Γκίλιαμ (Κινηματογραφικό Βραβείο Αδελφότητας BAFTA το 2009, Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Εξαιρετικού επιτεύγματος για το «Το ιπτάμενο τσίρκο των Μόντυ Πάιθον» το 1970, Fondazione Mimmo Rotella Special Award το 2015 / Future Film Festival Digital Award για  «Το θεώρημα μηδέν» το 2013, Αργυρός Λέοντας & Little Golden Lion για το «Ο βασιλιάς της μοναξιάς» το 1991 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας)

Σενάριο: Τέρι Γκίλιαμ, Τόνι Γκρισόνι

Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Ντράιβερ (Κύπελλο Βόλπι Καλύτερου ηθοποιού για το «Hungry Hearts» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 2014), Τζόναθαν Πράις (Βραβείο Καλύτερου ηθοποιού για το «Κάρινγκτον» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 1995), Στέλαν Σκάρσγκαρντ (Ασημένια Άρκτος Καλύτερου ηθοποιού για το «Den enfaldige mördaren» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1982), Ολγκα Κιριλένκο, Τζοάνα Ριμπέιρο

Διάρκεια: 132 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=HDVSPwrTpig

Γιατρέ μου, κερατωθήκαμε (Terapia di Coppia per Amanti)
του Αλέσιο Μαρία Φεντερίτσι

Μία παθιασμένη, παράνομη σχέση, καθώς και οι ποικίλες συνέπειες της, αποτελεί το επίκεντρο αυτής της γεμάτης ερωτική χημεία, σύγχρονης κωμωδίας από την Ιταλία. Γυρισμένη στην πανέμορφη Ρώμη, το φιλμ βασίζεται σε ιταλικό best-seller του Diego De Silva, του οποίου οι χαρακτήρες ενσαρκώνονται από δύο υπέροχα γοητευτικούς πρωταγωνιστές.

Η ταινία είναι μια βουτιά στα συναισθήματα που γεννάει ένας φόβος που σχεδόν όλοι δοκιμάσαμε τουλάχιστον μία φορά: να αφεθούμε στον έρωτα και στην παρόρμηση να αλλάξουμε τη ζωή μας.

Τι γίνεται όταν δεν είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που πηγαίνει σε σύμβουλο γάμου, αλλά δύο άπιστοι σύντροφοι; Παράτολμοι και ερωτευμένοι, η Βιβιάνα και ο Μοντέστο έχουν παρασυρθεί από ένα αμοιβαίο ανεξέλεγκτο πάθος. Η κρυφή τους σχέση καταλήγει σε έναν απροετοίμαστο ψυχαναλυτή, που παρά τις επιφυλάξεις του και τα δικά του ερωτικά προβλήματα, θα βοηθήσει τους δύο εραστές να καταλάβουν τα συναισθήματα τους και να εκπληρώσουν την επιθυμία για αληθινή αγάπη.

«Αποπειράθηκα να φτιάξω μια γρήγορη και σύγχρονη ταινία πάνω στις σχέσεις των ζευγαριών, μια ιστορία που μιλάει για έναν μεγάλο έρωτα, με τρόπο ελεύθερο. Ελεύθερο από τις προκαταλήψεις που μέχρι στιγμής συνοδεύουν την οπτική των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών και της απιστίας. Ελεύθερο να αφηγηθεί χωρίς ντροπές και αναστολές τις απόψεις ενός άνδρα και μιας γυναίκας που αγαπιούνται και που είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν την καθημερινή ζωή και τους φόβους, για να δώσουν μια ευκαιρία στο πάθος τους. Ένα πάθος που, συνοδεύοντάς τους μέσα στο χρόνο, μετατρέπεται στον έρωτα που δεν νιώθουν πια ή δεν έχουν ποτέ νιώσει για τον επίσημο σύντροφό τους» αναφέρει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης.

Αντί το αποτέλεσμα να είναι μια σάτιρα γύρω από τις ερωτικές ψυχώσεις των σημερινών ζευγαριών, τους καθημερινούς συμβιβασμούς αλλά και τους φόβους τους, ο Φεντερίτσι υπεραναλύει, λαϊκίζει και φλυαρεί ακατάπαυστα, με μια κωμωδία που αρνείται πεισματικά να υπερβεί το μέσο όρο. Δε ρισκάρει ποτέ για να ξεπεράσει τα κλισέ της, μένοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων, όπου τα πάντα δείχνουν πιο αστεία και πιο αθώα άλλωστε, μόνο και μόνο για να ευχαριστηθεί το κοινό στο οποίο απευθύνεται.

Σκηνοθεσία: Αλέσιο Μαρία Φεντερίτσι

Σενάριο: Αλέσιο Μαρία Φεντερίτσι, Ντιέγκο Ντε Σίλβα

Πρωταγωνιστούν: Άμπρα Αντζιολίνι, Αλέσια Αλτσάτι, Φράνκο Μπραντσαρόλι, Άνα Φερτζέτι, Ανίτα Κράβος, Σέρτζιο Ρουμπίνι (FIPRESCI Prize & Kodak-Cinecritica Award για το «La stazione» στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας το 1990), Πιέτρο Σερμόντι

Διάρκεια: 97 λεπτά

Τρέιλερ: https://www.youtube.com/watch?v=TTyTqlL7I5Q