Σκέψεις για τον Χορό…

Μιλώντας για χορό ή ορθότερα γράφοντας για εκείνο, δεν γίνεται να μην τον προσωποποιήσω… να μην του δώσω μια ανθρώπινη διάσταση η οποία θα δικαιολογεί τον χαρακτήρα του, την συμπεριφορά του, τα πάθη του, τις ίντριγκές του, τις αδυναμίες, αλλά και τις ισχυρές δυνατότητές του…

Ο χορός, λοιπόν, είναι μέσο έκφρασης και επικοινωνίας, μία από τις πιο σημαντικές κοινωνικές εκδηλώσεις του ανθρώπου και αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της κοινωνίας στον εκάστοτε χωρόχρονο…  Κυρίως, όμως, αξίζει να σκεφτούμε πώς νιώθουμε μαζί Του… τι σκεφτόμαστε όταν χορεύουμε, πώς αυτό περνά από το μυαλό μας στο κορμί μας και πώς μέσω των αισθήσεών μας περνά στον απέναντι, στον διπλανό, στους άλλους που μας βλέπουν γενικότερα.

Όλα τα είδη χορού απόλυτα συνυφασμένα με τις μουσικές που τα αγκαλιάζουν , δίνουν συναισθήματα σε όλο τον κόσμο από άκρη σ’ άκρη της γης μιας και οι νότες είναι κοινή γραμμή πλεύσης για όλους μας. Η εκάστοτε, όμως, παραδοσιακή μουσική και ο εκάστοτε παραδοσιακός χορός είναι μοναδικά και αδιαπραγμάτευτα περιουσιακά στοιχεία του λαού που μόνο αυτός ξέρει να τα διαχειριστεί και μόνο αυτός μπορεί να νιώσει μέσα από αυτά!

Για να χορέψεις, πρέπει όλες σου οι αισθήσεις να είναι πανέτοιμες… όλο σου το σώμα να υποταχθεί στη μουσική και πειθήνια μετά να υπακούς στα βήματα Του… στις κινήσεις Του… στα μουσικά Του μέτρα…  Αν αφεθείς στην ομορφιά, αλλά ταυτόχρονα και στην ευαλωτότητά Του, θα σε συνεπάρει, θα σε απογειώσει και θα σε κάνει να νιώθεις μοναδικός, ανεπανάληπτος και πανίσχυρος βρισκόμενος «ηγέτης» του κύκλου και καθοδηγητής του πλήθους…

Στον ελληνικό παραδοσιακό χορό, έχεις πολλούς ρόλους που θα κλιθείς να ενσαρκώσεις υποτασσόμενος σε Αυτόν. Από υπέροχος και πανίσχυρος ηγέτης σε έναν τσάμικο, μια γλυκιά κοπέλα από τα Νένητα της Χίου που συμπάσχει με το δωδεκάχρονο κορίτσι που έμεινε χήρα και αναγκάζεται να επιστρέψει στη μητέρα της, Μέχρι ένα γενναίο πολεμιστή της Σέρρας και μια ηρωίδα της Νάουσας κατά τον χαλασμό της πόλης…

Για να τα ζήσεις όλα αυτά, πρέπει να συμπορευτείς μαζί Του, να Τον ακούσεις τι έχει να σου πει, να Τον αφήσεις να σου εξηγήσει τα πώς και τα γιατί, να Τον αφήσεις να σε πάρει από το χέρι και να σε πάει εκεί που ο Ίδιος έζησε, ανδρώθηκε και έμεινε στην Ιστορία…

Μέσα από τους «Χορευτές της Φωκίδας», θα κάνουμε μια προσπάθεια να Τον αγγίξουμε… να Του απλώσουμε το χέρι και να Τον αφήσουμε να μας παρασύρει στα δικά Του μονοπάτια, στις δικές Του μυστικές συναντήσεις, με οπλαρχηγούς του ’21, με ανεκπλήρωτες σχέσεις, καταστροφές πόλεων και σκηνές καθημερινής ζωής όπως μόνο Εκείνος ξέρει…

Τι λέτε; Ξεκινάμε;

Νάνσυ Ζαχαροπούλου