Οδοιπορικό στη Δωρίδα 8

Μοναστηράκι

Κείμενο – φωτογραφίες: Ευαγγελία Αποστολοπούλου – Μάγειρα

Μεγαλοπρεπής ο Κόκκινος, το ακρωτήρι, σα δράκος ξαπλωμένος κλείνει το λιμανάκι στο Μοναστηράκι. Από τα αρχαία χρόνια, Κοκκινόβραχος τότε, Κόκκινος τώρα, λόγω του αργιλικού σχιστόλιθου που περιέχεται στο χώμα του, κείται ακίνητος. Άραγε ποια μυστικά φυλάει; Μια αρχαία πόλη λένε υπήρχε κάποτε εκεί. Δυνατός σεισμός την καταπόντισε στα βάθη του Κορινθιακού, στην «ξέρα» κοντά, κάπου πεντακόσια μέτρα μακριά από το ακρωτήρι. Άραγε, υπήρχε η πόλη αυτή; Κάποια αρχαία νομίσματα έχουν βρεθεί… Να σκουριάζουν τα απομεινάρια της στον κορινθιακό βυθό; Να είναι σαν τη χαμένη Ατλαντίδα; Βρύα και φύκια να τυλίγουν τις μαρμάρινες κολώνες; Πόσο θα ήθελα να ήμουν δύτης! Να κρατώ την υποβρύχια κάμερα και να τρυπώνω στα περάσματα της! Να ξεκλειδώνω τα μυστικά των αρχαίων σκουριών!

Οδοιπορικό στη Δωρίδα 7

Μοναστηράκι

Κείμενο – φωτογραφίες: Ευαγγελία Αποστολοπούλου – Μάγειρα

Η πολύβουη Ναύπακτος, βρίσκεται σε λιγότερο από δέκα χιλιόμετρα μακριά. Στη λιμνοθάλασσα Παραθάλασσο, την Blue Lake των καλοκαιριών μας, ακούγεται μόνο το πέταγμα των πουλιών. Σταματώ στο πλάτωμα του δρόμου, μόνη με τη φωτογραφική μηχανή και με τις σκέψεις μου. Σουρουπώνει και η ανοιξιάτικη υγρασία κολλάει πάνω μου. Η θάλασσα, η λίμνη, το χρώμα του ουρανού, οι αντανακλάσεις στο νερό….ένα ταξίδι του νου και της ψυχής… Εδώ είναι Φωκίδα!

Οδοιπορικό στη Δωρίδα 6

Χιλιαδού 

Κείμενο – φωτογραφίες: Ευαγγελία Αποστολοπούλου – Μάγειρα

Χιλιαδού, δεκαετία του 70. Τέσσερα παιδιά, σχεδόν συνομήλικα, κάνουν τον απογευματινό τους περίπατο. Με τα ποδήλατα, ξεκινούν για πορτοκαλάδα στου «Αριστείδη». Από το χωματόδρομο, μισή ώρα δρόμος, τα δύο αγόρια μπροσθοφυλακή-οπισθοφυλακή, στη μέση τα κορίτσια. Πορτοκαλάδα Λουξ, και μετά αγώνας ποιος θα πετάξει τo βότσαλο μακρύτερα. Έχανα πάντα. Συζητήσεις, γέλια, ψάξιμο για καβούρια στα βραχάκια. Χιλιαδού, απομεσήμερο, τέτοια ώρα ξεκινούσαμε. Χαζεύω στη μικρή προβλήτα που τότε δεν υπήρχε. Ο χωματόδρομος ασφαλτοστρώθηκε. Ο Αριστείδης δε ζει πια. Παιδάκια παίζουν κυνηγητό. Δε βλέπω πουθενά ποδήλατα.

Οδοιπορικό στη Δωρίδα 5

Πεδιάδα του Μόρνου – Μαλάματα – Μανάγουλη 

Κείμενο – φωτογραφίες: Ευαγγελία Αποστολοπούλου – Μάγειρα

Στην εύφορη πεδιάδα του Μόρνου συναντάμε τα χωριά Μαλάματα και Μανάγουλη. Το όνομα Μανάγουλη είναι σύνθετο, από τις λέξεις «μάνα» και «γούλιασμα» και σημαίνει τη λάσπη που εναποθέτει η κατεβασιά του ποταμού λόγω υπερχείλισης, που κάνει το έδαφος πολύ εύφορο και παραγωγικό. Στο δέλτα του Μόρνου ευρίσκετο η πόλη Καλάμεσος, σύμφωνα με τον Παυσανία. Η διαδρομή μας πέρασε από ένα δρόμο που ξεκινά από τη παλιά γέφυρα του Μόρνου. Οι ανοιξιάτικες ευωδιές του δάσους μας αναζωογονούν. Περνάμε τα χωριά το ένα μετά το άλλο, και θαυμάζουμε τα όμορφα παλιά σπίτια με τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική. Μεγάλη Εβδομάδα και οι άνθρωποι στις αυλές ετοιμάζουν τα νοικοκυριά τους για το Πάσχα. Χαμογελούν και μας καλούν να περάσουμε…